အခန်း ၄၁

အခန်း (၄၁) မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဦးတည်နေသော ရထားလမ်းနှစ်ခုလော၊ မဟုတ်ပေ၊ ဤသည်ကား ငါကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်ကျောက်မီးသွေးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လမ်းကြောင်းများသာဖြစ်လေသည်

ဆောင်းရာသီတွင် ရှန်းယန်မြို့၏ ကောင်းကင်ယံသည် ဖျော့တော့သော မီးခိုးဖြူရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဤသည်မှာ တိမ်တိုက်များ၏ အရောင်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ ဝေမြစ်ကမ်းဘေးရှိ အလုပ်ရုံများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရေနွေးငွေ့များနှင့် မီးခိုးခေါင်းတိုင် ထောင်ပေါင်းများစွာမှ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော မီးခိုးပြာများ ရောနှောနေခြင်းဖြစ်၏။

နောင်လာနောက်သား သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေးသမားများအတွက် ဤအရာသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ထိုကာလ ချင်မြို့တော်အတွက်မူ ဤမီးခိုးမြူလွှာသည် ကြီးပွားတိုးတက်ခြင်းနှင့် နွေးထွေးခြင်း၏ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤနွေးထွေးမှုသည် ပြတ်တောက်သွားမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။

အာဖန်းနန်းတော်၏ ဗဟိုအပူပေး ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် ကျောက်ကောင်းသည် ကုန်ခါနီးဖြစ်နေသော ကျောက်မီးသွေးပြာပုံရှေ့၌ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေ၏။ သူ၏ တန်ဖိုးကြီး ပိုးသားဝါဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီတွင် ကျောက်မီးသွေးပြာများ ပေကျံနေသဖြင့် မီးဖိုထဲသို့ ကျသွားသော ရစ်ငှက်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

"ကျောက်မီးသွေး မရှိတော့ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျောက်မီးသွေး မရှိတော့တာလဲ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ကျောက်မီးသွေး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး တာဝန်ခံအရာရှိ၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ စူးရှသောအသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"မနေ့ကမှ လှည်းသုံးရာ အရောက်ပို့ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား... အဲ့ဒီရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်က ပြာတောင် ပြန်မထွေးထုတ်တဲ့ ပိုက်ဆံစားတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးလား..."

ထိုအရာရှိငယ်သည် ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"အမတ်ကြီးကျောက် ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်တွေက ကျောက်မီးသွေး အစားကြီးလို့ မဟုတ်ပါဘူး... လမ်းတွေ ပိတ်နေလို့ပါ... မနေ့ညက နှင်းတွေ အများကြီးကျတယ်... ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်က နှင်းတွေကို ရှင်းလင်းထားပေမယ့် ကျောက်မီးသွေးလှည်းတွေက လေးလံလွန်းတယ်... နွားတွေနဲ့ မြင်းတွေက ရေခဲပေါ်မှာ ချော်လဲပြီး တစ်နေ့ကို လီသုံးဆယ်ပဲ သွားနိုင်တယ်... ဒါ့အပြင်..."

စာရေးကြီးက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။

"ပျားလပို့ ကျောက်မီးသွေးတုံးတွေက အခု အရမ်းရောင်းကောင်းနေတယ်... တစ်မြို့လုံးက လုဝယ်နေကြတာ... နန်းတော်အတွက် ဝေစုရဲ့ တစ်ဝက်ကို ဟူဟိုက်မင်းသားရဲ့ မဟာချင်ဓာတ်ငွေ့ကုမ္ပဏီက ကြားဖြတ်ယူပြီး ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းလိုက်လို့ပါ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်သွား၏။ ဤဟူဟိုက်မင်းသားသည် ပိုက်ဆံရှာရန် ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သူ့အဖေအရင်း၏ အပူပေးစနစ်ကိုပင် ဖြတ်တောက်ရန် ရဲတင်းနေသည်လော။

ချီလင်ခန်းမအတွင်းတွင် အပူချိန်မှာ ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပို၍ အေးစက်နေလေသည်။

ထူထဲသော သိုးမွေးချည်ကုတ်အင်္ကျီကို ရုံထားပြီး သူ၏ အမြဲတမ်းဆောင်ထားသော အပူထိန်းရေဘူးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ယင်ကျိန်းသည် အောက်ဘက်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဟူဟိုက်ကို မလိုလားအပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေ၏။

ယနေ့တွင် ဟူဟိုက်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေလေသည်။ သူသည် အရှေ့ဘက်တွင် ရေနံဆီမီးခွက်ငယ်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင် အခွံမာဦးထုပ်တစ်လုံးနှင့် အိတ်ကပ်များ အပြည့်ပါဝင်သော အလုပ်သမားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

"ခမည်းတော် ဒီကိစ္စအတွက် သားတော်ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး..."

ဟူဟိုက်က နန်းတော်အပြင်ဘက်ရှိ လေနှင့် နှင်းများကို လက်ညှိုးထိုးကာ မတရားခံရသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါက စျေးကွက်ရဲ့ နိယာမပဲလေ... စျေးကွက်ရဲ့ နိယာမကို ခမည်းတော် နားမလည်ဘူးလား... ပြည်သူတွေက ကျောက်မီးသွေးကို ဈေးကြီးကြီးပေးပြီး ဝယ်နေကြတာ သားတော်က ပိုက်ဆံမရှာဘဲ ဒီတိုင်းနေလို့မရဘူးလေ... ဒါ့အပြင် သားတော် ပိုက်ဆံရှာရင်တောင် ခမည်းတော်ဆီ အခွန်ဆောင်ရသေးတာပဲ..."

"ငါကိုယ်တော့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ

လာမပြောနဲ့..."

ယင်ကျိန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော် အေးတာက ကိစ္စမရှိဘူး... ဒါပေမယ့် ရူပဗေဒအကယ်ဒမီက သိမ်မွေ့တဲ့ ကိရိယာတွေ အအေးမိပြီး ပျက်စီးသွားရင် ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တော် ကြိုးစားပမ်းစား မွေးမြူထားတဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေ အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားရင် မင်းကို ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ထဲ ထိုးထည့်ပြီး ကျောက်မီးသွေးလို မီးရှို့ပစ်မယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဧရာမ မြေပုံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဟယ်တုံခရိုင် ရှိရာနေရာကို သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခေါက်လိုက်သည်။

ထိုနေရာသည် ချင်အင်ပါယာ၏ ကျောက်မီးသွေး သိုလှောင်ရုံဖြစ်သည်။ အနက်ရောင် ရွှေများကို တောင်လိုပုံထားသော်လည်း ခရီးအကွာအဝေး ဝေးကွာပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စွမ်းရည် နိမ့်ကျမှုကြောင့် ခရုတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာဖြင့်သာ ရှန်းယန်သို့ သယ်ဆောင်လာနိုင်လေသည်။

"အတားအဆီး..."

ယင်ကျိန်းက စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ရေရွတ်လိုက်၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့မှာ ကျောက်မီးသွေးရှိတယ်... လှည်းတွေရှိတယ်... လမ်းတွေ ရှိတယ်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှေးကွေးနေရသေးတာလဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး ဤသည်မှာ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး သိပ်သည်းဆ၏ ကန့်သတ်ချက်ပင် ဖြစ်ပါသည်...]

[လှည်းများတွင် ရော်ဘာဘီးများ တပ်ဆင်ထားပြီး လမ်းများကို ဘိလပ်မြေဖြင့် ခင်းကျင်းထားပါသည်... ဤသည်မှာ စိုက်ပျိုးရေးယဉ်ကျေးမှု၏ အထွတ်အထိပ်ကို ကိုယ်စားပြုပါသည်...]

[သို့သော် အရှင့်၏ လက်ရှိလိုအပ်ချက်မှာ စက်မှုအဆင့် ဖြစ်ပါသည်... လူသန်းပေါင်းများစွာကို အပူပေးရန်နှင့် ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်၏ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုအတွက် နွားများနှင့် မြင်းများကို အသုံးပြု၍ လှည်းများဖြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါ... ၎င်းတို့ သေသည်အထိ အလုပ်လုပ်လျှင်တောင် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပါ...]

[အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် ပွတ်တိုက်မှု နည်းပါးပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ပိုမိုသယ်ဆောင်နိုင်ကာ ယာဉ်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို အတူတကွ ချိတ်ဆက်နိုင်သည့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခု လိုအပ်ပါသည်...]

ယင်ကျိန်းက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်၏။

"အားလုံးကို အတူတကွ ဆွဲချိတ်ရမယ်... အဲ့ဒါဆိုရင် မြင်းတွေ မောသေကုန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

[မဟုတ်ပါဘူး... အကယ်၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် ချောမွေ့သော သံလမ်းနှစ်ခုကို ချထားပြီး ၎င်းတို့အပေါ်တွင် သံဘီးများကို ပြေးဆွဲခိုင်းမည်ဆိုလျှင်...]

[ပွတ်တိုက်မှုသည် မူလတန်ဖိုး၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံအထိ လျော့ကျသွားမည် ဖြစ်ပါသည်...]

[မြင်းတစ်ကောင်သည် မြေသားလမ်းပေါ်တွင် ကျင်း တစ်ထောင်ကို ဆွဲနိုင်ပြီး ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် ကျင်း သုံးထောင်ကို ဆွဲနိုင်သော်လည်း ရထားသံလမ်းပေါ်တွင်မူ ကျင်း သုံးသောင်းအထိ ဆွဲနိုင်ပါသည်...]

[ဤသည်မှာ ရထားလမ်းပင် ဖြစ်ပါသည်... သေချာသည်မှာ စက်ခေါင်း မရှိသေးပါ... ၎င်းကို မြင်းဆွဲရထားဟု ခေါ်ဆိုပါသည်...]

ယင်ကျိန်း၏ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာလေသည်။

ကျင်း သုံးသောင်းတဲ့လော။ ဤသည်မှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စွမ်းရည်၏ ဆယ်ဆပင် ဖြစ်သည်။

"သံမဏိ..."

ယင်ကျိန်းက စဉ်းစားလိုက်၏။

"အခုချိန်မှာ ငါကိုယ်တော် သံမဏိ မလိုအပ်ဘူး... သစ္စာဖောက် ကျန်းလျန်က သံမဏိစက်ရုံမှာ ပြစ်ဒဏ်ကျခံနေရတာ မဟုတ်ဘူးလား... မကြာသေးခင်က သူက သံမဏိချက်လုပ်နည်းတစ်ခုကို တီထွင်လိုက်လို့ ထုတ်လုပ်မှုက နှစ်ဆတိုးသွားတယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ကျန်းလျန်ကို ခေါ်ခဲ့... မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို ခေါ်ခဲ့..."

နာရီဝက်ခန့်ကြာသောအခါ ကျန်းလျန်သည် အင်ပါယာစာကြည့်ဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျန်းလျန်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ကြော့ရှင်းသော လူငယ်သခင်လေး မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ဆီများနှင့် သံချေးများ ပေကျံနေသော ကြမ်းတမ်းသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ဆံပင်များကို လျှော်ကြိုးဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချည်နှောင်ထားကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် မီးခိုးငွေ့များ စွဲကပ်နေလေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပနေပြီး သင်္ချာနှင့် စက်ပြင်ပညာရပ်များ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် လင်းလက်လာသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

တော်ဝင် ရူပဗေဒအကယ်ဒမီတွင် အကျဉ်းချခံရပြီးကတည်းက ယင်ကျိန်းသည် သူ့ကို မသတ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ပုံစံကြမ်းများနှင့် ညီမျှခြင်း အများအပြားကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသော ကျန်းလျန်အတွက်မူ ဤအရာများသည် စစ်ရေးနည်းဗျူဟာများထက် ပိုမိုဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ချင်အင်ပါယာကို ကျိန်ဆဲနေစဉ်တွင်ပင် သူသည် ထိုစိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ညီမျှခြင်းများကို မဖြေရှင်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ကျန်းလျန်..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ယခင်က သေမတတ်ရန်သူကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း သံမဏိစက်ရုံမှာ အဆင်ပြေနေတယ်လို့ ကြားတယ်... ပေါက်ကွဲဖိုက လေမှုတ်စက်ကို မင်း တိုးတက်အောင် လုပ်လိုက်တာလား..."

ကျန်းလျန်က လက်အုပ်ချီကာ လေးစားစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ တောင့်တင်းနေလေသည်။

"အဲဒါက အလုပ်သမားတွေ ချွေးထွက်သက်သာအောင် လုပ်တာပါ... ရက်စက်တဲ့ အရှင်မင်းကြီးအတွက် မဟုတ်ဘူး..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

ယင်ကျိန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ဒီနေ့ မင်းကို ဒီခေါ်လိုက်တာက သင်္ချာပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ဖြေရှင်းခိုင်းချင်လို့ပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် စက္ကူပေါ်တွင် မျဉ်းပြိုင်နှစ်ကြောင်းကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

"အကယ်လို့ ငါကိုယ်တော်က ဟယ်တုံခရိုင်ကနေ ရှန်းယန်အထိ စုစုပေါင်း အရှည် လီရှစ်ရာရှိတဲ့ သံချောင်းနှစ်ချောင်းကို ချထားမယ်... သံချောင်းတစ်ချောင်းစီက အကျယ် သုံးလက်မနဲ့ အထူ တစ်လက်မရှိမယ်ဆိုရင် သံမဏိ ဘယ်လောက် လိုအပ်မလဲ... ဒီသံချောင်းတွေကို ကျောက်မီးသွေး သယ်ဖို့ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် မြင်းတစ်ကောင်က ဘယ်လောက်ဆွဲနိုင်မလဲ... မြေကျွံတာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လမ်းကြမ်းပြင်က ဘယ်လောက် ထူဖို့ လိုအပ်မလဲ..."

ကျန်းလျန်သည် ပုံစံကြမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မသိစိတ်မှပင် စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုများကို စတင်လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

"သံချောင်းတွေ... အဲဒါက ရထားလမ်းပဲ... ဆွဲငင်မှု ကိန်းဂဏန်း... ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး သယ်ဆောင်နိုင်မှု..."

ခဏအကြာတွင် ကျန်းလျန်သည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒါက... ဒါက သံမဏိမြစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

"မှန်တယ်... ကျောက်မီးသွေးတွေ စီးဆင်းနေတဲ့ သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မြစ်တစ်စင်းပဲ..."

ယင်ကျိန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ငါတို့ အဲဒါကို တည်ဆောက်နိုင်မလား..."

ကျန်းလျန်၏ လည်စေ့က လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ၏ အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး၏ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုသည် သူ၏ ပုန်ကန်သူတစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်ချက်ကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

"ရနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမယ့်..."

ကျန်းလျန်က ပုံစံကြမ်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီသံလမ်းနှစ်ခုက လုံးဝ မျဉ်းပြိုင်ဖြစ်နေရမယ်... အမှားအယွင်းက တစ်မိနစ်ထက် မပိုရဘူး... မဟုတ်ရင် ဘီးတွေက လမ်းချော်ပြီး သေစေလောက်တဲ့ မတော်တဆမှု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... ဒီအတွက် တိုင်းတာမှုနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးမှာ အလွန်မြင့်မားတဲ့ တိကျမှုလိုအပ်တယ်..."

"ပြီးတော့ အကွေ့အချင်းဝက်က ကြီးမားဖို့ လိုအပ်ပြီး ဆင်ခြေလျှောကလည်း ပြေပြစ်ဖို့ လိုအပ်တယ်... ဒါက သံချောင်းတွေ ချထားရုံတင် မဟုတ်ဘူး... မြေပြင်ပေါ်မှာ မျဉ်းကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ပြန်ဆွဲရမှာ..."

"အဲ့ဒါဆိုရင် သွားပြီး ဆွဲလိုက်လေ..."

ယင်ကျိန်းက စားပွဲပေါ်သို့ အင်ပါယာဓားတစ်လက်ကို ရိုက်ချလိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော် မင်းကို မဟာချင်ရထားလမ်းရဲ့ အင်ဂျင်နီယာချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်... မင်းရဲ့ မိုဟစ် ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ဖူစုရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို ခေါ်သွားပြီး ငါကိုယ်တော့်အတွက် ဒီလမ်းကို သွားခင်းလိုက်..."

"အလုပ်ပြီးသွားရင် ငါကိုယ်တော် မင်းရဲ့ သေဒဏ်ကို လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပေးပြီး ရှန်းယန်မှာ ကျန်းရဲ့ စက်ပစ္စည်းဆိုင် ဖွင့်ခွင့်ပြုမယ်..."

"အကယ်လို့ မင်း သေချာမခင်းနိုင်ရင်..."

ယင်ကျိန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"မင်းကိုယ်မင်း ရထားသံလမ်းထဲကို သွားဖျော်ပြီး ငါကိုယ်တော့်အတွက် ဘီးအောက်ခံပြားအဖြစ် အမှုထမ်းလိုက်တော့..."

ကျန်းလျန်သည် ဓားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိန်ခေါ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ပုံစံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အံကိုကြိတ်ကာ ပုံစံကြမ်းကို ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး လက်ခံတယ်... အရှင့်အတွက် မဟုတ်ဘူး... ဒီသံမဏိမြစ်ကြီး တကယ် စီးဆင်းနိုင်မလားဆိုတာကို ကြည့်ချင်လို့ပဲ..."

ထိုသို့ဖြင့် ချင်မင်းဆက်၏ ပထမဆုံးသော ရထားလမ်းစီမံကိန်းကြီးကို အေးစက်သော ဆောင်းရာသီ လေပြင်းများကြားတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ စတင်ခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ မဟာတံတိုင်းကြီး သို့မဟုတ် တရားဝင်လမ်းမကြီးကို တည်ဆောက်ခြင်းထက် များစွာ ပိုမိုခက်ခဲလေသည်။

တရားဝင်လမ်းမကြီးတစ်ခုသည် အနည်းငယ် ကျယ်နိုင် သို့မဟုတ် ကျဉ်းနိုင်သော်လည်း ကျန်းလျန် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ရထားသံလမ်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် လွဲချော်၍ မရပေ။

တိကျသေချာစေရန်အတွက် ကျန်းလျန်သည် ဇလီဖားတုံးတစ်တုံးစီကို သုံးကြိမ်တိုင်းတာရန် လိုအပ်သော လမ်းအကျယ်တိုင်းပေတံ တစ်ခုကို တီထွင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူသော်လည်း လူသားနှင့် ပတ်သက်သော ပြဿနာများ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

စီစဉ်ထားသော ဤကျောက်မီးသွေး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လမ်းကြောင်းသည် ကွမ်ကျုံးရှိ ရှေးဟောင်း မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုအချို့၏ လယ်ကွင်းများနှင့်... ဘိုးဘွားပိုင် အုတ်ဂူများကိုပါ ရှောင်လွှဲ၍မရဘဲ ဖြတ်သန်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။

ရှန်းယန်မြို့၏ အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံးရှိ မုန့်ကျားရွာ။

ပေါက်ပြားများနှင့် ထွန်ခြစ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်စုက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ တုတ်ကောက်ကို မှီထားသည့် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း... မင်းတို့အားလုံး ရပ်လိုက်စမ်း..."

အဘိုးအို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သူ၏အရှေ့ရှိ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒါက မုန့်မိသားစုရဲ့ ဖုန်းရွှေ ရတနာမြေပဲ... ငါ့ရဲ့ မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးမျိုးဆက် ဆယ့်ရှစ်ဆက်က ဒီမှာ မြှုပ်နှံထားတာ... မင်းတို့က ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အုတ်ဂူတွေကို အနှောင့်အယှက်ပေးပြီး အနက်ရောင် သံချောင်းတွေကို ချထားဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ရဲရတာလဲ... မင်းတို့က မုန့်မိသားစုရဲ့ နဂါးသွေးကြောကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ..."

ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှန်းနုံလူမျိုး အာကူတာပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ရထားလမ်း ချီတက်ရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ယာ့ယန်စကားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း ဤမျိုးနွယ်စု အငြင်းပွားမှုရှေ့တွင် အကြမ်းဖက်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

"အဘိုး... ဒါက အင်ပါယာရဲ့ အမိန့်တော်ပဲ..."

အာကူတာက သူ၏ လက်ထဲရှိ ပုံစံကြမ်းများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီးက လမ်းက ဒီကနေ ဖြတ်သွားရမယ်လို့ မိန့်ထားတယ်... ကျွန်တော်တို့ လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်..."

"လျော်ကြေးပေးမယ် ဟုတ်လား... အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံလေးကို ငါက လိုအပ်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

အဘိုးအို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ကြမ်းတမ်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်၏။

"မင်းတို့ ဒီကို ဖြတ်သွားချင်ရင် ငါ့အလောင်းကို တက်နင်းသွားလိုက်... ယင်ကျိန်းက ဒီနာမည်ဆိုးကို ခံယူရဲမလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

စီမံကိန်းကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်လိုက်ရလေသည်။

ထိုသတင်းသည် ရှန်းယန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လီစစ်မှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး မုန့်မိသားစုက ချင်အင်ပါယာမှာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ ထင်ရှားတဲ့ မိသားစုတစ်ခုပါ... ကျွန်တော်မျိုးတို့က သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အတင်းအကျပ် ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ချင်ပြည်သူတွေကြားမှာ မကျေနပ်မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဖျက်ဆီးဘူးဆိုရင် ရထားလမ်းကို လီသုံးဆယ်လောက် လမ်းကြောင်းပြောင်းရလိမ့်မယ်... အဲ့ဒါဆိုရင် အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ သံမဏိကျင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် ကြက်သွန်ဖြူတစ်မြွှာကို ဖြည်းညင်းစွာ အခွံနွှာလိုက်သည်။

"ဖုန်းရွှေ ဟုတ်လား... နဂါးသွေးကြော ဟုတ်လား..."

"ရှောင်ဂျီ မင်း ဖုန်းရွှေကိုယုံလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဖုန်းရွှေသည် ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ စိတ်ပညာတစ်မျိုး ဖြစ်ပါသည်... သို့သော် ဖုန်းရွှေကို စက်မှုလုပ်ငန်း တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတားဖြစ်စေရန် အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် အယူသီးမှုပင် ဖြစ်ပါသည်...]

[သို့သော် ထိုသို့သော ခေါင်းမာသည့် လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် လာဘ်ထိုးခြင်းထက် သို့မဟုတ်... အတိုင်းအတာလျှော့ချတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို အသုံးပြုခြင်းက ပိုမိုထိရောက်ပါသည်...]

ယင်ကျိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် ရေနံဆီမီးခွက်ကို ကလိနေသော ဟူဟိုက်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဟူဟိုက်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"မင်းရဲ့ မဟာချင် ဓာတ်ငွေ့ကုမ္ပဏီက မုန့်ကျားရွာကို ပျားလပို့ ကျောက်မီးသွေးတုံးတွေ မပို့ပေးရသေးဘူးလား..."

ဟူဟိုက်မှာ အံ့အားသင့်သွား၏။

"ဟုတ်ပါတယ်... သူတို့က ဈေးအရမ်းကြီးတယ်လို့ ထင်ပြီး မီးရှို့ဖို့ ထင်းတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"ကောင်းတယ်..."

ယင်ကျိန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အမိန့်ပေးလိုက်... မုန့်ကျားရွာရဲ့ ဖုန်းရွှေက အရမ်းကောင်းပြီး မီးဓာတ်က အရမ်းပြင်းထန်တဲ့အတွက် ကျောက်မီးသွေးသုံးဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့... ဆယ်လီ ပတ်လည်အတွင်းမှာ မုန့်မိသားစုကို ပျားလပို့ ကျောက်မီးသွေးတုံးတွေ ရောင်းချခြင်းကို တားမြစ်တယ်... ပြီးတော့ ရေနံဆီမီးခွက်တွေ ရောင်းချခြင်းကိုလည်း တားမြစ်တယ်..."

"ဒါ့အပြင် ရထားလမ်းက မြေပြင်ပေါ်ကနေ သွားလို့မရတဲ့အတွက် တံတားတစ်စင်း ဆောက်လိုက်ကြစို့... သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အုတ်ဂူတွေပေါ်ကနေ ပျံသန်း သွားခိုင်းလိုက်..."

"ဒါပေမယ့် ဒီတံတားတိုင်တွေက..."

ယင်ကျိန်းက ကောက်ကျစ်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"နေရောင်ခြည်ကို သေချာပေါက် ပိတ်ဆို့လိမ့်မယ်... သူတို့ရဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့ မြေနေရာက အနာဂတ်မှာ ယင်ဓာတ်တွေ စုဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် မုန့်ကျားရွာ။

အဘိုးအို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေလေသည်။ သူသည် ထင်းများ ကုန်သွားသဖြင့် ကျောက်မီးသွေး ဝယ်ချင်သော်လည်း ရှန်းယန်ရှိ ကျောက်မီးသွေးဆိုင်များ အားလုံးတွင် "မုန့်ကျားရွာမှ လူများနှင့် ခွေးများကို ကျောက်မီးသွေး ဝယ်ယူခွင့်မပြု" ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်များ ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ညဘက်တွင် သူတို့ မီးခွက်ထွန်းချင်သောအခါ ရေနံဆီ ဝယ်၍မရသဖြင့် မှေးမှိန်ပြီး မီးခိုးထွက်နေသော ဝက်ဆီမီးခွက်ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်တော့သည်။

ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့သည် တံတားကို တကယ်စတင်တည်ဆောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဧရာမ ကွန်ကရစ် တံတားတိုင်ကြီးများသည် ဘီလူးကြီးများကဲ့သို့ နိုးထလာပြီး ဘိုးဘွားအုတ်ဂူများ မျက်နှာမူရာဘက်ကို ပိတ်ဆို့ကာ တစ်ချိန်က နေရောင်ရသော ဆင်ခြေလျှောကို ချက်ချင်းပင် မှိုင်းညို့သော နေရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ပြဿနာကြီးတော့ တက်ပြီ..."

မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်က အပြေးဝင်လာ၏။

"ဖုန်းရွှေဆရာက ဒီနေရာကို စစ်ဆေးကြည့်တော့ အဲဒါကို ထိုက်တောင်ကြီး ဖိချထားခြင်းလို့ခေါ်ပြီး အရမ်းဆိုးရွားတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုလို့ ပြောတယ်... ကျွန်တော်တို့ မပြောင်းရွှေ့ရင် ကျွန်တော်တို့ မုန့်မိသားစု မျိုးတုံးသွားလိမ့်မယ်..."

အဘိုးအို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် မပြီးသေးသော တံတားတိုင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်နေသော အပူပေးအုတ်ခုတင် ကို ထိတွေ့လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြိုလဲသွားလေသည်။

"ပြောင်းကြစို့... ပြောင်းကြစို့... တံတားဆောက်တာကို မေ့လိုက်တော့... မြေပြင်ပေါ်မှာပဲ ခင်းလိုက်ကြစို့... ကျွန်တော်တို့မှာ မီးရှို့စရာ ကျောက်မီးသွေး ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခက်အခဲကို နားလည်ပေးပါလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ဖြင့် အအေးဒဏ်နှင့် ဖုန်းရွှေ၏ ဖိအားနှစ်ခုအောက်တွင် မဟာချင် ရထားလမ်းအတွက် အခက်ခဲဆုံးသော အဟန့်အတားကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့လေသည်။

တစ်လအကြာ၊ ဆယ့်နှစ်လပိုင်း နှစ်ဆယ့်သုံးရက်နေ့၊ နှစ်သစ်ကူးအကြိုကာလတွင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းယန် အနောက်ဘက် ရထားဘူတာရုံ။

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများ ခြံရံကာ ချင်မင်းဆက်၏ ပထမဆုံး ရထားလမ်း ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် နှင်းထုကို အန်တု၍ ရောက်ရှိလာလေသည်။

အနက်ရောင် သွန်းသံလမ်းနှစ်ခုသည် မျဉ်းပြိုင်နှစ်ကြောင်းကဲ့သို့ လေနှင့် နှင်းများ၏ အဆုံးအထိ ဆန့်တန်းနေသည်။

"ရထားက ဘယ်မှာလဲ... ဘာလို့ မရောက်သေးတာလဲ..."

လီစစ်က သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏ အသက်ရှူငွေ့များက လေထဲတွင် ရေနွေးငွေ့များအဖြစ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"ရောက်လာပြီ... နားထောင်ကြည့်... အသံကြားရတယ်..."

ကျန်းလျန်က ရထားသံလမ်းပေါ်တွင် လှဲချကာ နားထောင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။

"ချလွမ်... ချလွမ်..."

စည်းချက်ကျပြီး မရင်းနှီးသော သတ္တုသံတစ်ခုသည် လေနှင့် နှင်းများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် ဧရာမ အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုက နှင်းများကို ဖောက်ထွက်လာသည်။

၎င်းသည် လှည်းတစ်စီး မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ရှည်လျားသော လှည်းတန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျောက်မီးသွေးများ အပြည့်တင်ဆောင်ထားသော ကျောက်မီးသွေးတင်လှည်းများ အစီးနှစ်ဆယ်သည် တစ်စီးနှင့်တစ်စီး အဆက်မပြတ် တန်းစီနေပြီး နှင်းများပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေသော အနက်ရောင် မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

ထိုမြွေရှည်ကြီးကို ဆွဲနေသည်မှာ တကယ်တမ်းတွင် မြင်းလေးကောင်တည်းသာ ဖြစ်လေသည်။

"ရှီး..."

အမတ်များသည် အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူမှားသွားကြလေသည်။

မြင်းလေးကောင်က ကျောက်မီးသွေးလှည်း အစီးနှစ်ဆယ်ကို ဆွဲနေတာလော။ အဲဒါက အလေးချိန် ကျင်းတစ်သိန်းလောက် ရှိရမယ်။ အဲဒါက ယုတ္တိမတန်ဘူး။

ရထားလှည်းသည် ပလက်ဖောင်းရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ လှည်းကိုဆွဲသော မြင်းများသည် ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်မနေပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ၎င်းတို့သည် အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရပြီး နှာခေါင်းပင် မှုတ်နေကြသေးသည်။

အာကူတာသည် ရထားလှည်းကို မောင်းနှင်ရန် တာဝန်ယူရသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားဖြင့် ယင်ကျိန်းကို အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ဟယ်တုံခရိုင်ကနေ အရည်အသွေးမြင့် ကျောက်မီးသွေး လှည်းအစီးနှစ်ဆယ်၊ စုစုပေါင်း ကျင်း သုံးသောင်း အချိန်မီ ရောက်ရှိလာပါပြီ..."

ကျင်း သုံးသောင်းတဲ့လော။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဤအတွက် မြင်းအကောင်တစ်ရာ၊ လှည်းအစီးတစ်ရာနှင့် အလုပ်သမားနှစ်ရာ လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ပြီးစီးရန် သုံးရက်နှင့် သုံးညအချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မြင်းလေးကောင်နှင့် လူနှစ်ယောက်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန် နေ့တစ်ဝက်သာ ကြာလေသည်။

ဤသည်မှာ ရထားလမ်း ၏ မှော်ဆန်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ပွတ်တိုက်မှု လျော့ကျခြင်းက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စွမ်းရည်ကို ဂျီဩမေတြီအချိုးအရ တိုးတက်လာစေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး အေးစက်ကာ မာကျောသော သံလမ်းများကို လှမ်း၍ ထိတွေ့လိုက်လေသည်။ သူသည် အအေးဒဏ်ကို မခံစားရဘဲ လောင်ကျွမ်းနေသော အနာဂတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ကောင်းတယ်..."

"ဒါက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နဂါးသွေးကြောပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး ကြက်သေသေနေသော အမတ်များကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အမတ်တို့ မင်းတို့ သေချာမြင်ပြီးပြီလား..."

"ဒီရထားသံလမ်းတွေကို ခင်းထားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဆန္ဒက ပြန့်နှံ့သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါနဲ့ဆိုရင် ဟယ်တုံက ကျောက်မီးသွေးကို မနက်ဖြန် မင်းတို့ရဲ့ အပူပေးအုတ်ခုတင် ပေါ်မှာ မီးရှို့နိုင်ပြီ... သဘက်ခါဆိုရင် ရှူကျုံးက စပါးတွေက ကွမ်ကျုံးရဲ့ စပါးကျီတွေထဲကို ပြည့်သွားနိုင်ပြီ..."

"ကျန်းလျန်..."

လူအုပ်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကျန်းလျန်သည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ထွက်လာလေသည်။

"မင်း အလုပ်ကို အရမ်းကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်... ငါကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် မင်းအတွက် ကျန်းရဲ့ စက်ပစ္စည်းဆိုင်ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို ရေးပေးမယ်..."

လေနှင့် နှင်းများကြားတွင် ရပ်တန့်နေသော ကျောက်မီးသွေးလှည်းများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျန်သည် ရောထွေးနေသော ခံစားချက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ယင်ကျိန်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို သက်သေပြရန် ဤနည်းပညာကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယင်းအစား သူသည်... ဤစွမ်းအား၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို သက်သေပြခဲ့လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီး..."

ကျန်းလျန်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရက်စက်သော အရှင်မင်းကြီးကို ကျိန်ဆဲခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်လိုက်သည်။

ရထားလမ်း ဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့်အတူ ရှန်းယန်ရှိ ကျောက်မီးသွေး ပြတ်လပ်မှု ပြဿနာကို လုံးဝ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

စျေးပေါသော ကျောက်မီးသွေးများ စဉ်ဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာခြင်းက ပြည်သူများကို နွေးထွေးသော ဆောင်းရာသီတစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်ရုံသာမက နန်းတွင်းရေးရာဌာန ရှိ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်များအတွက်လည်း လောင်စာ အလုံအလောက်ရရှိစေရန် သေချာစေခဲ့သည်။

စက်မှုလုပ်ငန်း၏ ဂီယာများသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်လာသည်။

သို့သော် တစ်နိုင်ငံလုံး နှစ်သစ်ကူးအကြိုပွဲတော်ကို ကျင်းပနေချိန်တွင် မြင်းလွတ်တစ်ကောင်သည် ရှန်းယန်မြို့တွင်းသို့ အပြေးဝင်လာကာ ပွဲတော်အငွေ့အသက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ မြောက်ဘက်မှ မြင်းတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်လုံးတွင် မြှားသုံးစင်း စိုက်ဝင်နေပြီး မြင်းစီးသူရဲ၏ ကျောပြင်တွင် အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်..."

မြင်းစီးသူရဲသည် ချီလင်ခန်းမရှေ့တွင် လိမ့်ကျသွားပြီး သူ၏ နောက်ဆုံး ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

"ယင်ရှန်းတောင်က အရေးပေါ်သတင်းပါ..."

"ရှန်းနုံတွေ... ရှန်းနုံတွေ ပြန်လာပြီ..."

"ထို့မန်မဟုတ်ဘူး... မောက်တွန်း..."

"သူတို့... သူတို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ..."

ယင်ကျိန်းသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ အပူထိန်းရေဘူးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ပြောင်းလဲသွားတယ်... ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားတာလဲ..."

မြင်းစီးသူရဲမှာ မောဟိုက်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သူတို့... သူတို့မှာ အခု မြင်းစီးကွင်းတွေ ရှိနေပြီ... ပြီးတော့ ကွေးနေတဲ့ဓားတွေလည်း ပါတယ်..."

"ပြီးတော့... သူတို့ရဲ့ မြှားတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားရေသံချပ်ကာတွေကို ဖောက်ထွင်းနိုင်တယ်..."

"စစ်သူကြီးမုန့်ထျန်းက ပြောတယ်... ဒါက လူရိုင်းအုပ်စုတစ်ခုနဲ့ မတူဘူးတဲ့... ဒါက... စစ်တပ်တစ်ခုနဲ့ တူတယ်တဲ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မြင်းစီးသူရဲ၏ ခေါင်းသည် ဘေးဘက်သို့ စောင်းကျသွားကာ သတိလစ်သွားလေသည်။

ပင်မနန်းဆောင်ကြီးမှာ သုဿန်အလား တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မျက်လုံးအားလုံးက ယင်ကျိန်းထံသို့ လှည့်လာကြ၏။

ယင်ကျိန်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ခွက်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ခုံပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာ ဖောင်းတက်လာလေသည်။

"မောက်တွန်း..."

"ကောင်လေး... မင်း သင်ယူတာ တော်တော်မြန်တာပဲ..."

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နည်းပညာ ပိတ်ဆို့မှုက ပေါက်ကြားသွားပုံရတယ်..."

"ဒါမှမဟုတ်..."

ယင်ကျိန်းသည် အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မောက်တွန်း ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး အနောက်ဘက်ဒေသများ၏ လမ်းကြောင်းလည်း ဖြစ်လေသည်။

"သူက အနောက်ဘက်မှာ ဆရာသစ်

တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့သွားတာလား..."

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး...]

"အဲ့ဒီနိုင်ငံငယ်လေးတွေကလွဲပြီး အနောက်ဘက်မှာ ဘာတွေရှိသေးလဲ..."

[အနောက်ဘက်တွင် ပါသီယာနှင့် ဆယ်လူးဆစ်တို့ရှိပါသည်... ပို၍ အနောက်ဘက်တွင်မူ...]

[ရောမဟုခေါ်သော ကြီးထွားလာနေသည့် ဘီလူးကြီးတစ်ခု ရှိပါသည်...]

[စောနေသေးသော်လည်း ယဉ်ကျေးမှုများ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်များသည် စတင်တိုက်မိနေပြီ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်...]

ယင်ကျိန်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

"အခု သူက ဒီလှည့်ကွက်ကိုလည်း သင်ယူသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ သူ့ကိုထပ်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ဘူး..."

"ရှန်းယွီဆီကို အမိန့်ပေးလိုက်..."

"သူရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ်သားတွေ လုံလောက်အောင် အနားယူပြီးပြီလား..."

"ရုပ်တုကို ပြုပြင်နေတာ ရပ်လိုက်ဖို့ သူ့ကို ပြောလိုက်... ဓားကို သွေးထားလိုက်..."

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါကိုယ်တော် ဒီရှန်းနုံအသစ်တွေနဲ့ သေသေချာချာ အဆုံးအဖြတ် ခံယူချင်တယ်..."

လေနှင့် နှင်းများကြားတွင် အသစ်ခင်းထားသော ရထားသံလမ်းသည် လရောင်အောက်၌ အေးစက်စွာ တောက်ပနေပြီး မြောက်ဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ ချိန်ရွယ်ထားသော ဓားထက်ထက်တစ်လက်နှင့် တူနေသည်။

တရုတ်ပြည်၏ အခြေခံအဆောက်အအုံများအတွက် ငွေကြေးသုံးစွဲမှု အရှိန်အဟုန်ခေတ်သည် ယာယီအဆုံးသတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ သံမဏိနှင့် သွေးတို့၏ ပွတ်တိုက်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။