အခန်း ၄၂

အခန်း (၄၂) မူပိုင်ခွင့်ချိုးဖောက်မှုကို တရားစွဲဆိုမည်လော၊ မဟုတ်ပေ... ဤသည်ကို ပြောင်းပြန်အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်ဟု ခေါ်ဆိုလေသည်

ပြာသိုလ ၂၃ ရက်နေ့၏ နှင်းများမှာ ယခင်နှစ်များထက် ပိုမိုအေးစက်ပြီး ပြင်းထန်လှသည်ဟု ထင်မှတ်ရသည်။

ချီလင်ခန်းမအတွင်းရှိ မြေအောက်အပူပေးစနစ်ကြောင့် အခန်းမျက်နှာကြက်အထိ ပူလောင်နေသော်လည်း ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာသော နယ်စပ်မှ အရေးပေါ်သတင်းမှာမူ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီရှိပြီဖြစ်သော ရေခဲတုံးကြီးကဲ့သို့ ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုကို ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားစေခဲ့၏။

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ဧကရာဇ်နန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး အမတ်များ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး ဖြစ်မနေခဲ့ပေ။ သူ၏လက်ထဲတွင် သေသပ်လှပသော ခရမ်းရောင်ရွှံ့စေး လက်ဖက်ရည်ကတ္တရီအိုးလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကတ္တရီနှုတ်သီးမှ ပူနွေးသောလက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်ချင်း စုပ်သောက်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

"အားလုံးက ဆွံ့အကုန်ကြပြီလား..."

ယင်ကျိန်းက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချလိုက်ပြီး အောက်ဘက်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းတို့အားလုံး ခုနတင် ရထားလမ်းဖွင့်ပွဲကို အောင်ပွဲခံနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... မဟာချင်မင်းဆက် ထာဝရတည်တံ့ပါစေလို့ အော်ဟစ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာဖြစ်လို့လဲ... အခု မောက်တွန်း ပြန်ရောက်လာပြီလို့ ကြားတာနဲ့တင် အားလုံးက ညှိုးနွမ်းသွားတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးတွေလို ဖြစ်သွားကြတာလဲ..."

လီစစ်သည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခါးသီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ စစ်ပွဲကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမယ့်... ဒီသတင်းက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလွန်းနေလို့ပါ... မောက်တွန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတင် ခွေးပြေးဝက်ပြေး ပြေးခဲ့ရတာပါ... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ မြက်ခင်းပြင်ကြီးကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ... ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဟာချင်ရဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တွေကိုပါ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ရတာလဲ..."

"နတ်ဘုရားအဆင့်လက်နက် ဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း စာပွဲပေါ်မှ ကျိုးပဲ့နေသော မြှားတစ်စင်းနှင့် ကြမ်းတမ်းသော သံကွင်းတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

ထိုအရာများကား အရေးပေါ်အစီရင်ခံစာနှင့်အတူ ပြန်လည်ပေးပို့လာသော သက်သေအထောက်အထားများ ဖြစ်ကြသည်။

"ဒါကို ကြည့်လိုက်စမ်း..."

ယင်ကျိန်းက သံကွင်းကို လီစစ်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက သေဆုံးသွားတဲ့ ရှန်းနုံမြင်းတစ်ကောင်ဆီကနေ ရလာတာပဲ... ဒါက မြင်းစီးကွင်းဖြစ်တယ်... ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုလုပ်ထားပြီး သားရေအခံမပါတဲ့ သွန်းသံကွင်း သက်သက်ပဲမို့လို့ ခြေကျင်းဝတ်ကို ပွန်းပဲ့နာကျင်စေပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ မြင်းစီးကွင်းတွေလိုပဲ တူညီတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် ရှိတယ်..."

"ဒီမြှားခေါင်းကိုလည်း ထပ်ကြည့်လိုက်ဦး..."

ယင်ကျိန်းက ကျိုးပဲ့နေသော မြှားကို ထပ်မံပစ်ချလိုက်ပြန်သည်။

"ဒါက သုံးထောင့်ပုံစံ မြှားခေါင်းပဲ... သံမဏိမဟုတ်ဘဲ ကြေးနီနဲ့ သံမှုန့်တွေကို ရောစပ်ထားတာဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်းက အရင်က အရိုးမြှားတွေထက် သုံးဆမက ပိုပြင်းထန်တယ်..."

"လီစစ်... ငါ့ကို ပြောစမ်း... ဒီအရာတွေက ကောင်းကင်က ကျလာတာလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က စီးပွားရေးလောဘတက်ပြီး ရှန်းနုံတွေကို လက်နက် သွားရောင်းခဲ့တာလား..."

ယင်ကျိန်း၏ အကြည့်က ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်လှရာ နောက်ဆုံးတွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများ၏ နောက်ဆုံးတန်းတွင် ခေါင်းကို ဝှက်ကာ ကိုယ်ပျောက်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသော လျူပန်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"လျူဇီ..."

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရှိပါတယ်.."

လျူပန်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး အရာရှိတန်းထဲမှ ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ပညာသတိ ကြီးမားလှပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးကို အသက် ဆယ်သက်ပဲပေးပေး... မြင်းစီးကွင်းတွေကို ရောင်းချဖို့ ဘယ်တော့မှ ဝံ့မှာမဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုး သူတို့ကို ရောင်းခဲ့တာတွေက ဖန်ပုတီးစေ့တွေ၊ အိမ်သာသုံးစက္ကူတွေနဲ့... အလွန်ဆုံးရှိလှရင် သက်တမ်းအနည်းငယ် ကုန်ဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ စည်သွတ်ဘူးအစားအစာတွေပဲ ရှိတာပါ..."

"သက်တမ်းလွန် စည်သွတ်ဘူးအစားအစာ ဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

"ဟီးဟီး..."

လျူပန်က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောသည်။

"အဲဒါက... ရန်သူတွေရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို အားနည်းသွားအောင် လုပ်ဖို့အတွက်ပါ..."

ယင်ကျိန်းသည် စည်သွတ်ဘူးအစားအစာကိစ္စကို ထပ်မံအစောတလျင် မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြင်းစီးကွင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မင်းတို့ မရောင်းခဲ့ဘူးဆိုတာကို ငါ ယုံကြည်ပါတယ်... ဒီအရာတွေက စစ်ဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ်တွေဖြစ်ပြီး တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားတာပဲ... ဒါပေမယ့် မင်းတို့ရဲ့ ကုန်တိုက်ကြီးက မြက်ခင်းပြင်ထဲကို အဝင်အထွက် လုပ်နေတာဆိုတော့ အစောင့်အချို့ တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးတာ ဒါမှမဟုတ် မြင်းအချို့ ပျောက်ဆုံးတာကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ဘူးလေ..."

"အဲဒီမောက်တွန်းဆိုတဲ့ကောင်က အရက်သောက်ဖို့ပဲသိတဲ့ ထို့မန်လို အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ လူအိုကြီးမဟုတ်ဘူး... သူက ဝံပုလွေတစ်ကောင်ပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဧရာမ မြေပုံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ယင်ရှန်းတောင်၏ မြောက်ဘက်ဒေသကို လက်ညှိုးဖြင့် ဝိုင်းပြလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေတွေက အတုယူ သင်ယူတတ်ကြတယ်..."

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီအရာကို ဘာလို့ ခေါ်သလဲ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး... ဤအရာကို 'ပြောင်းပြန်အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်' ဟု ခေါ်ဆိုပါသည်... သို့မဟုတ် ပို၍ပွင့်လင်းစွာ ပြောရလျှင် အတုခိုးခြင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါသည်...]

[နည်းပညာတွင် နယ်နိမိတ်မရှိပေ။ နည်းပညာက စစ်မြေပြင်တွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ရန်သူ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရကာ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြုတ်ထုတ်ခြင်း ခံရလျှင် အရင်းခံ သဘောတရားများက ရှုပ်ထွေးခြင်းမရှိသရွေ့ အတုခိုးရန်အတွက် အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။]

[ထို့ကြောင့် 'လက်နက်ကိရိယာ အသာစီးရမှု' သက်သက်က ရေရှည်မတည်တံ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။ စစ်ပွဲဟူသည် နောက်ဆုံးတွင် လူသားတို့၏ စွမ်းအားကို ပြိုင်ဆိုင်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။]

ယင်ကျိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ချီးကျူးလိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"တကယ့်ကို ခံတပ်ကောင်းတစ်ခုပဲ..."

"သူက သင်ယူချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သင်ယူပါစေပေါ့... သူက ကျားရုပ်ဆွဲရာကနေ ခွေးရုပ်ထွက်လာအောင်ပဲ လုပ်နိုင်မှာပါ... သူ့ရဲ့ ပညာမတတ်တဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေက ဘယ်လို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်အရာတွေကို ထုတ်လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ယင်ကျိန်းက လှည့်လိုက်ပြီး မုန့်ယီကို ကြည့်လိုက်၏။

"အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်လိုက်... မြင်းစီးကွင်း နည်းပညာ ပေါက်ကြားသွားပြီဆိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး... စုံစမ်းစစ်ဆေးကြစမ်း... သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး ငါတို့ကြားထဲမှာ သစ္စာဖောက်တွေ ရှိ၊ မရှိ ရှာဖွေကြစမ်း... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို ငါတို့ရဲ့ လက်နက်ကိရိယာတွေကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ ပြောလိုက်..."

"သူက မြင်းစီးကွင်းတွေကို အတုခိုးနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေကိုရော အတုခိုးနိုင်ပါ့မလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ လက်ဖဝါးမိုးကြိုးကိုရော အတုခိုးနိုင်မလား..."

"နည်းပညာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ငါက သူ့ထက် အမြဲတမ်း တစ်လှမ်းသာနေမှာပဲ..."

"ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်..."

မုန့်ယီက အမိန့်ကို နာခံလိုက်လေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် ညီလာခံတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေသော်လည်း နယ်စပ်ဒေသ၏ အခြေအနေမှာမူ သူထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။

ယင်ရှန်းတောင်ခြေတွင် လက်နက်ချမြို့ တည်ရှိသည်။

မပြီးစီးသေးသော မြို့တော်သည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော လေထုဖြင့် လွှမ်းမိုးနေ၏။ အေးစက်သော လေပြင်းက နှင်းပွင့်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး မခြောက်သွေ့သေးသော ဘိလပ်မြေနံရံများကို ရိုက်ခတ်နေသည်။

မြို့တံတိုင်းပေါ်တွင် သားရဲခေါင်းပုံစံ သံကွင်းချပ်ဝတ်စုံကို ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီး လေတွင် ဝဲပျံနေသော ရှန်းယွီသည် ဝေးလံသောနေရာရှိ ရန်သူစစ်တပ်ကို ကြည့်မနေဘဲ မြို့အောက်ရှိ ထဝက်ခန့်သာ ပြီးစီးသေးသော ဧရာမ ရုပ်တုပလ္လင်ကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအရာကား သူ၏အောင်နိုင်သူရုပ်တုပင် ဖြစ်သည်။

မူလစီမံကိန်းအရ ဆယ်ကျန်းအမြင့် တည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ဒူးဆစ်အမြင့်လောက်သာ ရောက်ရှိသေးသည်။ ရှန်းနုံအလုပ်သမားများ၏ ရုတ်တရက် ဆူပူအုံကြွမှုနှင့် မောက်တွန်းချန်ယွီ၏ စစ်တပ် ချဉ်းကပ်လာမှုတို့ကြောင့် စီမံကိန်းကို ရပ်ဆိုင်းထားခဲ့ရသည်။

"တောက်..."

ရှန်းယွီက မြို့တံတိုင်းကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်လိုက်ရာ ဘိလပ်မြေအစအနများ လွင့်စင်သွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ ရုပ်တုတောင် မပြီးသေးဘူး... အဲဒီဝံပုလွေသားရဲတွေက ပြဿနာရှာဖို့ ဝံ့ရဲကြတယ်ပေါ့..."

သူ၏ဘေးတွင် သိုးရေကုတ်အင်္ကျီအထူကြီးကို ရုံထားသော ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော ပေသီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် ဝေးလံသောနေရာရှိ ရှန်းနုံစစ်တပ်၏ တပ်ဖြန့်မှုကို စူးစမ်းနေသည်။

"စစ်သူကြီးရှန်း... မင်းရဲ့ရုပ်တုအကြောင်းကို တွေးမနေပါနဲ့ဦး..."

ဟန်ရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်စမ်း..."

မှန်ပြောင်းအမြင်ကွင်းထဲတွင် ကျယ်ပြောလှသော နှင်းဖုံးမြက်ခင်းပြင်ကြီးပေါ်၌ အနက်ရောင် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုက တိမ်တိုက်မည်းကြီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေသည်။ ယခင်က ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတတ်သော မျိုးနွယ်စုများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံနှင့်မတူဘဲ ယခုအကြိမ်တွင် ရှန်းနုံတို့သည်... စတုရန်းပုံစံ စစ်ဗျူဟာဖြင့် နေရာယူထားကြသည်။

စစ်ဗျူဟာ တပ်တည်ပုံမှာ အနည်းငယ် ကောက်ကွေးနေသော်လည်း စည်းကမ်းစနစ်ရှိသော အရိပ်အယောင်များကို သိသာစွာ ပြသနေ၏။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုမြင်းစီးစစ်သည်များ အားလုံးတွင် ရိုးရှင်းသော သံမြင်းစီးကွင်းများ ချိတ်ဆွဲထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယခင်ကကဲ့သို့ မြင်းပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်၍ မြှားပစ်ရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ မတ်တတ်ရပ်၍ မြင်းစီးရင်း လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် မြှားများကို လွတ်လပ်စွာ ပစ်ခတ်နိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"လူနှစ်သောင်း..."

ဟန်ရှင်းက ပုတီးစေ့များကို ရွှေ့လိုက်သည်။

"သူတို့အားလုံးက မြင်းစီးကွင်းတွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ မြင်းတပ်သားတွေပဲ... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ မြင်းတွေကလည်း... ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်..."

"ပြောင်းလဲသွားတယ် ဟုတ်လား..."

ရှန်းယွီက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း မေးသည်။

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

"ရှန်းနုံမြင်းတွေက အရင်က ကြံ့ခိုင်မှုကောင်းပေမယ့် ပေါက်ကွဲအားနည်းပြီး ခြေထောက်တိုကြတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒီမြင်းတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး..."

ဟန်ရှင်းက ရှေ့တန်းတွင် လာရောက်ရမ်းကားနေသော ရှန်းနုံကင်းထောက်အချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ခြေထောက်တွေက ရှည်လျားပြီး လည်ပင်းက သွယ်လျကာ ရင်ဘတ်ကြွက်သားတွေက ကောင်းမွန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးနေတယ်... ဒါက... အနောက်ဘက်ဒေသက တာ့ယွမ်ပြည်ရဲ့ ချွေးသွေးမြင်းမျိုးရိုးတွေ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မောက်တွန်းက အနောက်ဘက်မှာ အလုပ်များနေခဲ့တာပဲ... သံထည်တွေကို လုယူခဲ့ရုံတင်မကဘဲ မျိုးမြင်းကောင်းတွေကိုပါ လုယက်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်..."

ရှန်းယွီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ကျောနောက်ရှိ အောင်နိုင်သူဓားရှည်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"ဘယ်လိုမြင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ဂရုစိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး... အားလုံးကို ခုတ်သတ်ပစ်ရုံပဲ..."

"ဟန်ရှင်း... တွက်ချက်မနေနဲ့တော့... မြို့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်စမ်း... ငါ သံမဏိစေတီ မြင်းတပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး စစ်မှန်တဲ့အရာနဲ့ အတုအယောင်ရဲ့ ခြားနားချက်ကို သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးမယ်..."

"မလုပ်နဲ့..."

ဟန်ရှင်းက ရှန်းယွီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးရှန်း... မင်း သတိမထားမိဘူးလား... သူတို့က စွန်လွှတ်တဲ့ ဗျူဟာကို သုံးနေတာ..."

"စွန်လွှတ်တယ် ဟုတ်လား..."

"သူတို့ရဲ့ တပ်တည်ပုံကို ကြည့်လိုက်..."

ဟန်ရှင်းက ရန်သူ၏ ဘေးပတ္တမြားတန်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အလယ်က ဟာနေပြီး ဘေးနှစ်ဖက်က ထူထပ်နေတယ်... ဒါ့အပြင် သူတို့မှာ လေးလံတဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေမရှိဘဲ အားလုံးက ပေါ့ပါးတဲ့ ချပ်ဝတ်တွေပဲ... မင်းက သံမဏိစစ်တပ်နဲ့ ရှေ့ကို အတင်းဝင်တိုက်ရင် သူတို့က လန့်ဖျတ်သွားတဲ့ ငှက်အုပ်တွေလို လူစုခွဲသွားပြီး သူတို့ရဲ့ အရှိန်နဲ့ မြင်းစီးကွင်းရဲ့ လျင်မြန်မှုကို သုံးပြီး ဘေးနှစ်ဖက်နဲ့ နောက်ဘက်ကနေ မြှားတွေနဲ့ လှမ်းပစ်လိမ့်မယ်..."

"သံမဏိချပ်ဝတ်မြင်းတပ်က ဓားလှံတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် သူတို့ရဲ့မြင်းတွေကတော့ ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး... မင်းက သူတို့ကို အမီမလိုက်နိုင်ရင် မောပန်းပြီး သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါက မောက်တွန်းရဲ့ ဗျူဟာအသစ်ပဲ... မင်းရဲ့ လေးလံတဲ့ မြင်းတပ်ကို တန်ပြန်ဖို့အတွက် လျင်မြန်တဲ့ ရွှေ့လျားမှုကို အသုံးပြုတာပဲ..."

ရှန်းယွီ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဟန်ရှင်း၏လက်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ငါတို့က မြို့ထဲမှာပဲ လိပ်တွေလို အောင်းနေရမှာလား..."

ဟန်ရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ငါက ဘယ်တုန်းက လိပ်လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောလို့လဲ..."

"သူတို့က စွန်လွှတ်ချင်တယ်ဆိုရင်... ငါတို့က စွန်ကြိုးကို ဖြတ်ပစ်ရုံပေါ့..."

ဟန်ရှင်းက လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ အဝေးရောက် စစ်သတင်းပို့သမားကို ပြောလိုက်၏။

"သွားစမ်း... လျူပန် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းကောင်းတွေအားလုံးကို ယူလာခဲ့စမ်း..."

"ပြီးတော့ ထောက်ပံ့ရေးတပ်ရင်းထဲက ရှန်းနုံအလုပ်သမားတွေအားလုံးကို အသံချဲ့စက်တွေ တစ်ယောက်တစ်ခုစီ ပေးလိုက်စမ်း..."

"ငါတို့ သူတို့နဲ့ မြှားပစ်တာ၊ မြင်းစီးတာကို မပြိုင်ဘူး... ငါတို့ ပြိုင်မှာက... အသံအတိုးအကျယ်ပဲ..."

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

စစ်တပ်နှစ်ခုကြားရှိ စစ်မြေပြင်တွင်ဖြစ်၏။

ရှန်းနုံစစ်တပ်၏ အလယ်တွင် မောက်တွန်းသည် မြင့်မားပြီး ခန့်ညားလှသော ချွေးသွေးမြင်းကြီးပေါ်တွင် စီးနင်းထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ ပြန်လာခြင်းမှာ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲအတွက်မဟုတ်ဘဲ အခြေအနေကို စမ်းသပ်ရန်သာဖြစ်သည်။ သူသည် အနောက်ဘက်ဒေသမှ သင်ယူခဲ့သော ဗျူဟာများနှင့် အတုခိုးထားသော မြင်းစီးကွင်းများကို ပေါင်းစပ်၍ ချင်စစ်တပ်ကို တကယ် တန်ပြန်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ သိရှိချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

"ချန်ယွီကြီး... ချင်လူမျိုးတွေ ထွက်လာပါပြီ..."

လက်ဝဲပညာရှိက မြို့တံခါးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

မြို့တံခါးများ ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထွက်ပေါ်လာသောအရာမှာ အနက်ရောင် သံမဏိမြင်းတပ်ကြီး သို့မဟုတ် စနစ်ကျသော ခြေလျင်တပ်သားများ မဟုတ်ပေ။

၎င်းအစား... လက်တွန်းလှည်းများကို တွန်းရွှေ့လာပြီး စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ထူးဆန်းသော သံပြွန်ချောင်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူအုပ်ကြီးတစ်စု ဖြစ်နေလေသည်။

"အဲဒါ... ငါတို့ လူတွေမဟုတ်ဘူးလား..."

မောက်တွန်းက သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့၏ ရုပ်သွင်ကို မှတ်မိသွားသည်။

ထို ချင်လူမျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောရှန်းနုံအလုပ်သမားများသည် သူတို့၏ လှည်းများကို စစ်မျက်နှာပြင်၏ ရှေ့လှမ်းအဆင့် သုံးရာခန့်ရှိသော နေရာသို့ တွန်းပို့ကာ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် လျူပန် တီထွင်ခဲ့သော ရိုးရှင်းသည့် သံပြွန်အသံချဲ့စက်များကို မြှောက်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကြ၏။

"မောက်တွန်း... မင်းအမေက မင်းကို အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းစားဖို့ ခေါ်နေတယ်..."

လူပေါင်းထောင်ချီက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ရာ အသံချဲ့စက်များကြောင့် ကျယ်လောင်သွားသော အသံသည် မြောက်လေနှင့်အတူ ရှန်းနုံစစ်သည်တိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ရှန်းနုံစစ်တပ်အတွင်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ..."

"သူတို့ ဘာတွေအော်နေကြတာလဲ..."

ထို့နောက် အော်ဟစ်သံများက ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... အဲဒီကျေးဇူးကန်းတဲ့ မောက်တွန်းနောက်ကို လိုက်ပြီး အသေမခံကြပါနဲ့..."

"မဟာချင်မှာဆိုရင် စားစရာနဲ့ နေစရာကို အခမဲ့ပေးတယ်... အစားအသောက်တိုင်းမှာ ဂျုံပေါက်စီအဖြူတွေနဲ့ အသားဟင်းရည်တွေ ပါဝင်တယ်..."

"သုံးနှစ်လောက် အလုပ်လုပ်ရင် အိမ်တစ်လုံး ရနိုင်တယ်... မယားတောင် ရှာပေးသေးတယ်..."

"ငါ့ကိုကြည့်လိုက်စမ်း... ငါက အရင်က လက်ဝဲပညာရှိရဲ့ အစေခံကျွန်တစ်ယောက်ပဲ... ဒါပေမယ့် အခု မဟာချင်မှာ တတိယအဆင့် လက်မှုပညာရှင်ဖြစ်နေပြီ... တစ်လကို ဒင်္ဂါးနှစ်ထောင်တောင်ရတယ်... ပြီးတော့ ငါ အလေးချိန် ဆယ်ပေါင်တောင် တက်လာပြီ..."

အော်ဟစ်နေရင်းနှင့် သူတို့သည် လက်တွန်းလှည်းပေါ်ရှိ ဖျာကြမ်းများကို ဆွဲဖယ်လိုက်ကြ၏။

ပြင်းထန်လှသော အသားဟင်းရည် အနံ့အသက်က လေနှင့်အတူ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

လှည်းပေါ်တွင် နူးညံ့အိစက်နေသော ဂျုံပေါက်စီဖြူကြီးများ၊ ဆီတရွှဲရွှဲနှင့် ကင်ထားသော သိုးနောက်ခြေထောက်များနှင့် ရွှံ့စေးတံဆိပ်များ ခွာထားသော အရက်အိုးကြီးများ အပုံလိုက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဂလု..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က တံတွေးကို ပြင်းထန်စွာ မျိုချလိုက်မိပြီးနောက် မကြာမီပင် ရှန်းနုံစစ်တပ်အတွင်း၌ ဆာလောင်မှုကြောင့် ဝမ်းဗိုက်များ မြည်ဟည်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မောက်တွန်း၏ မျက်နှာမှာ အိုးမည်းသုတ်ထားသကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွား၏။

ဒါက ဘယ်လို ဗျူဟာမျိုးပါနည်း။

စစ်မြေပြင်ကို ဓားလှံတွေအစား ဘာဖြစ်လို့ ပေါက်စီတွေကို သယ်ဆောင်လာရတာလဲ။

"အရှက်မရှိလိုက်တာ..."

မောက်တွန်းက သူ၏ ဓားကွေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးနေတာပဲ... အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်စမ်း... ဘယ်သူမဆို စကားနားမထောင်ရင် ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်... တိုက်ခိုက်ကြစမ်း... အဲဒီ သစ္စာဖောက်တွေကို သတ်ပစ်ကြစမ်း..."

"ရွှီး...ရွှီး"

မြှားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန်းနုံမြင်းတပ်သား ငါးထောင်ခန့်က အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။

"ဆုတ်ခွာကြ... ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြ..."

အော်ဟစ်နေသော အလုပ်သမားများသည် ရန်သူများ တကယ်ပင် တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အသံချဲ့စက်များကို ပစ်ချ၍ လှည်းများကို တွန်းကာ မြို့ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ရှန်းနုံမြင်းတပ်သားများသည် စွန့်ပစ်ထားခဲ့သောအစားအစာများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

စစ်မြင်းများသည် အနံ့ကို ရရှိသောအခါ ရှေ့ဆက်မသွားတော့ဘဲ ရပ်တန့်ကုန်ကြသည်။

စစ်သည်များသည်လည်း အရက်နံ့ကို ရရှိသောအခါ လက်များ ပျော့ခွေကုန်ကြသည်။

"မလုနဲ့... အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ပေါက်စီပဲ..."

"ဒီအရက်က တကယ့်ကို မွှေးတာပဲ..."

မူလက စနစ်ကျလှသော တိုက်ခိုက်ရေး တပ်ခွဲမှာ အစားအသောက်ပုံကြီးကြောင့် ခဏချင်းပင် ဗရုန်းဗရုန်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကွက်တိ ထိုအချိန်တွင်။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

အစားအသောက်များ တင်ဆောင်ထားသော လှည်းများက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

၎င်းက မြေပြင်ကို တုန်ခါစေသော ပေါက်ကွဲမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ မီးခိုးဗုံးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

လျူပန် ချန်ထားခဲ့သော "

ပစ္စည်းကောင်းဟူသည်မှာ သူ ရှန်းယန်မြို့တွင် မှူးမတ်များကို နှိမ်နင်းရန် အသုံးပြုခဲ့သော ငရုတ်သီးမှုန့်နှင့် ထုံးမှုန့်များ ရောစပ်ထားသည့် မီးခိုးဗုံးများပင် ဖြစ်၏။

အနီရောင် မီးခိုးလုံးကြီးများက ရှန်းနုံရှေ့တန်းတပ်ကို ချက်ချင်းပင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... ငါ့မျက်လုံးတွေ..."

"အား... ဒါက ဘာအဆိပ်ငွေ့လဲ... စပ်ဖျဉ်းနေတာပဲ..."

စစ်မြင်းများသည် ငရုတ်သီးမှုန့်ဒဏ်ကြောင့် ရူးသွပ်ကုန်ကြပြီး ရမ်းကားစွာ ပြေးလွှားရင်း စစ်သည်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကုန်ကြသည်။

မြို့တံတိုင်းပေါ်တွင် ရှန်းယွီသည် သူ၏မျက်ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်စရာအဖြစ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်တာလား..."

ဟန်ရှင်းက မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"စစ်ဗျူဟာဆိုတာက လှည့်စားခြင်းပင် ဖြစ်တယ်...ဒါကို ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တယ်..."

"စစ်သူကြီးရှန်း... အခု သူတို့ ကမောက်ကမဖြစ်နေပြီး မျက်စိကန်းကာ... အသက်ရှူကြပ်နေကြပြီ..."

"မင်းရဲ့ သံမဏိတပ်ကို စေလွှတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်တယ်..."

ရှန်းယွီ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟန်ရှင်း... မင်းရော... လျူပန်ရော... တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့ လူတွေပဲ... ဒါပေမယ့်... ငါ သဘောကျတယ်..."

"တပ်ဖွဲ့အားလုံး... တိုက်ခိုက်ကြစမ်း... သူတို့ကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်စမ်း..."

မြို့တံခါးကြီး ထပ်မံ၍ ကျယ်လောင်စွာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ယခုအကြိမ်တွင်မူ တကယ်ပင် အသေသတ် စစ်တပ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်၏။

သံမဏိချပ်ဝတ်မြင်းတပ် သုံးထောင်မှာ အနက်ရောင် သံတူကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဗရုန်းဗရုန်း ဖြစ်နေသော အနီရောင် မီးခိုးလုံးကြီးများထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်ကား ရလဒ်ထင်ရှားပြီးသားဖြစ်သော သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

မျက်စိပင် မဖွင့်နိုင်ဘဲ နှာချေကာ မျက်ရည်ကျနေကြသော ရှန်းနုံမြင်းတပ်သားများသည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ မြင်းများနှင့်အတူ လွင့်စင်သွားကြရ၏။

ဝေးလံသောနေရာမှ မောက်တွန်းသည် သူ၏ ရှေ့တန်းတပ်သားများ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဗရုန်းဗရုန်း ဖြစ်သွားပြီး ချင်စစ်တပ်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးပင် အန်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ကောက်ကျစ်လိုက်တာ... ချင်လူမျိုးတွေက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်..."

သူ ဤတိုက်ပွဲတွင် ထပ်မံ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ယခင်အကြိမ်ထက် ပိုမို၍ အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလှ၏။

"ဆုတ်ခွာကြ... ဆုတ်ခွာကြ..."

မောက်တွန်းက အံကိုကြိတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် လက်နက်ချမြို့ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကျည်းမှုများ လင်းလက်သွားသည်။

"ယင်ကျိန်း... ဟန်ရှင်း... မင်းတို့ စောင့်နေကြဦး..."

"ငါ ဒီအတိုင်း အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ ရှေ့တိုက်ပွဲမှာ မနိုင်ရင်... အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်မယ်..."

မောက်တွန်းသည် မြင်းခေါင်းကို လှည့်၍ အနောက်ဘက်သို့ အပြင်းနှင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

တိုက်ပွဲအပြီးတွင် စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းသည့် တာဝန်ကို အလုပ်သမားများထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... ဒီငရုတ်သီးမှုန့်က တကယ့်ကို ထိရောက်တာပဲ..."

အလုပ်သမားတစ်ယောက်က ရန်သူ၏ ဓားကွေးကို ကောက်ယူရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမယ့် လည်ချောင်းတော့ နည်းနည်း စပ်တယ်..."

ရှန်းယွီက မြင်းစီးရင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပရမ်းပတာ အခြေအနေများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူသည် သုံ့ပန်းများကို သတ်ဖြတ်ရန် မပြောတော့ပေ။

သူသည် မိမိဘေးရှိ ဟန်ရှင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဟန်ရှင်း... မင်း ပြောစမ်းဦး... မောက်တွန်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြေးသွားတာလဲ... သူတို့နောက်မှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိသေးတဲ့ ပင်မတပ်သား လူတစ်သောင်းကျော် ရှိနေသေးတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဟန်ရှင်းက မောက်တွန်း ပျောက်ကွယ်သွားသော အရပ်ကို

ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သူက ကြောက်လို့ ပြေးတာမဟုတ်ဘူး... သူက... သူ့ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအားလုံးကို ဒီနေရာမှာ မဆုံးရှုံးချင်ရုံပဲ..."

"စစ်သူကြီးရှန်း... သူ ဆုတ်ခွာသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ဦး..."

"သူ မြောက်ဘက် မြက်ခင်းပြင်ကို ပြန်သွားတာမဟုတ်ဘူး... အနောက်ဘက်ကို သွားနေတာ..."

"အနောက်ဘက် ဟုတ်လား..."

ရှန်းယွီက နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။

"အနောက်ဘက်က သဲကန္တာရကြီးပဲလေ...ပြီးတော့ အဲဒီမှာ ယွဲ့ကျီလူမျိုးတွေလည်း ရှိနေတာ... သူ အဲဒီကိုသွားပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ..."

"ငါလည်း မသိဘူး..."

ဟန်ရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်... ဒီဝံပုလွေက အခြားလူတွေကို သွားပြီး ဒုက္ခပေးတော့မယ်ဆိုတာပဲ..."

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ ရှန်းယန်မြို့တွင် ဖြစ်၏။

ယင်ကျိန်းသည် အောင်ပွဲသတင်းနှင့်အတူ စာတစ်စောင်ကိုပါ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ထိုအရာကား မောက်တွန်း ဆုတ်ခွာစဉ်က လက်နက်ချမြို့တံတိုင်းပေါ်သို့ မြှားဖြင့် ပစ်တင်ခဲ့သော စာတစ်စောင် ဖြစ်သည်။

စာကို ကြမ်းတမ်းသော သိုးသားရေပေါ်တွင် ရေးသားထားပြီး လက်ရေးမှာ ကောက်ကွေးကာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေကာ အသစ်သင်ယူထားသော ချင်စာလုံးများဖြင့် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းအရာမှာမူ အလွန်ပင် စော်ကားမော်ကားနိုင်လှ၏။

လီစစ်က စာကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ပြလိုက်သည်။

"ချင်ဧကရာဇ်အိုကြီး... ဒီစာကို မြင်ရတာက ငါ့ကို ကိုယ်တိုင်မြင်ရတာနဲ့ အတူတူပဲ..."

"မင်းတို့ရဲ့ ပေါက်စီတွေက အရသာရှိသလို အရက်ကလည်း ကောင်းမွန်ပါတယ်... မင်းတို့ရဲ့ ဧည့်ခံမှုကို ကျေးဇူးတင်တယ်..."

"ငါ ကြားတာကတော့ ချင်ပြည်နယ်က ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး နေရာတိုင်းမှာ ရွှေတွေရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်... ငါ တကယ်ပဲ တောင့်တမိပါတယ်..."

"ဒါပေမယ့် ငါ အဲဒါတွေကို အခု မယူသေးဘူး... ငါ အနောက်ဘက်ဒေသကို သွားပြီး ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

"ငါ ကြားတာကတော့ အနောက်ဘက်မှာ တာ့ယွမ်ပြည်ဆိုတဲ့ နေရာရှိပြီး အဲဒီကမြင်းတွေက မင်းတို့မြင်းတွေထက် ပိုမြန်တယ်လို့ဆိုကြတယ်... ပြီးတော့ ရောမဆိုတဲ့ နေရာလည်း ရှိပြီး အဲဒီက အမျိုးသမီးတွေက မင်းတို့ဆီက အမျိုးသမီးတွေထက် ပိုပြီး ဖြူစင်ကြတယ်လို့လည်း ကြားတယ်..."

"ငါ မင်းအတွက် အရင်သွားပြီး လမ်းရှင်းထားပေးမယ်... ငါ အနောက်ဘက်ဒေသကို အောင်နိုင်ပြီးတဲ့အခါ မင်းနဲ့... နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကို လာပြီး ဆင်နွှဲမယ်... အဘိုးကြီး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ဦး... မင်းရဲ့ အိမ်နီးနားချင်း မောက်တွန်း..."

ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ပြီးနောက် လီစစ်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် လက်များပင် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

"ရမ်းကားလိုက်တာ... တကယ့်ကို ရမ်းကားလွန်းတယ်... အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး သူ့နောက်ကို စစ်တပ်စေလွှတ်ပြီး လိုက်လံတိုက်ခိုက်ဖို့ ခွင့်ပြုပါဦး... အဲဒီအရိုင်းအစိုင်းကောင်ကို အစိမ်းလိုက် ဖမ်းဆီးရပါမယ်..."

ယင်ကျိန်းကမူ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူသည် သိုးသားရေစာကို ယူကာ သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ..."

"ဒီကလေးက သေဆုံးသွားတဲ့ သူ့အဖေထက် ပိုပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတယ်... သူက တာ့ယွမ်ပြည်နဲ့ ရောမအကြောင်းကိုတောင် သိနေတာပဲ..."

"ရှောင်ဂျီ..."

[ရှိပါသည် အရှင်မင်းကြီး...]

"မောက်တွန်းက အနောက်ဘက်ကို နယ်ချဲ့ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား..."

[ဟုတ်ပါသည်... သမိုင်းကြောင်းအရ ရှန်းနုံတို့သည် အနောက်ဘက်ဒေသကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်ခဲ့ကြဖူးပါသည်... သို့သော် ယခုအခါ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို ကြိုတင်၍ မောင်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်...]

[သူ ဆုတ်ခွာသွားခြင်းက အနောက်ဘက်ဒေသရှိ ပြည်နယ်သုံးဆယ့်ခြောက်ခုအတွက် ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာစေနိုင်ပါသည်... ထို့အပြင် သူသည် မဟာချင်၏ အနောက်ဘက်သို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်းအတွက် ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်...]

ပိုးလမ်းမကြီး မပွင့်လှစ်မီကပင် ပိတ်ဆို့ခြင်း

ခံရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။

ယင်ကျိန်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မြေပုံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်က ယင်ရှန်းတောင်တန်းနှင့် ဟယ်ရှီမျှော်စင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အနောက်ဘက်ဒေသဟု ခေါ်ဆိုသော ကွက်လပ်နေရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

"အတားအဆီး ဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ပြောသည်။

"ငါ သွားမယ့်လမ်းကို ဘယ်သူမှ တားဆီးလို့ မရစေရဘူး..."

"သူက အနောက်ဘက်ဒေသကို သွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါက သူ့ကို အဖော်ပြုပေးရုံပေါ့..."

"အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်လိုက်စမ်း..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံက ခန်းမအတွင်း ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့အတွက် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို စုစည်းလိုက်စမ်း... ငါ့ကို သတ္တိရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ကာ စကားပြော ကောင်းမွန်တဲ့လူတစ်ယောက် ရှာပေးစမ်း..."

"သူ့ကို မဟာချင်ရဲ့ နိုင်ငံတော်သဝဏ်လွှာ၊ ချင်ပိုးထည်တွေနဲ့ ကြွေထည်တွေကို ပေးပြီး သဲကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်ကာ အနောက်ဘက်ဒေသကို သွားရောက် စူးစမ်းခိုင်းမယ်..."

"အနောက်ဘက်ဒေသက ပြည်နယ်ငယ်လေးတွေကို သွားပြောလိုက်စမ်း... မဟာချင် ရောက်လာပြီလို့..."

"ဒါနဲ့..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"အဲဒီမောက်တွန်းကို ပြဿနာအချို့ သွားရှာခိုင်းလိုက်ဦး..."

လီစစ်က မှင်တက်သွားပြီး မေးသည်။

"အရှင်မင်းကြီး စိတ်ထဲမှာ သင့်တော်တဲ့လူ ရှိနေပြီလား..."

ယင်ကျိန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နာမည်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သမိုင်းတွင် အနောက်ဘက်ဒေသကို လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သော ထိုလူသားဖြစ်၏။ ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် စောလွန်းနေသေးသော်လည်း သူ ဖွားမြင်ပြီးလောက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဟန်ကျုံးခရိုင်ကို သွားပြီး ငါ့အတွက် လူတစ်ယောက် ရှာဖွေလိုက်စမ်း..."

"သူ့နာမည်က... ကျန်းချန်လို့ ခေါ်တယ်..."

"တကယ်လို့ ကျန်းချန်ကို မတွေ့ခဲ့ရင်..."

ယင်ကျိန်းက ခန်းမထောင့်တွင် ငိုက်မြည်းနေသော လျူပန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လျူပန်သည် တောင်ပိုင်းမှ အစီရင်ခံရန် ယခုလေးတင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် လျူပန်ကိုပဲ သွားခိုင်းလိုက်တော့..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လူတွေကို လှည့်စားတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တာပဲ... အနောက်ဘက်ဒေသက လူတွေကို သွားရောက် လှည့်စားဖို့အတွက် တကယ့်ကို သင့်တော်ပါတယ်..."

ခွေးသားစားရန် အိပ်မက်မက်နေသော လျူပန်သည် ရုတ်တရက် ချမ်းစိမ့်သွားပြီး လန့်နိုးလာခဲ့သည်။

"ဟတ်ချိုး... ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူက ငါ့ကို နှိပ်စက်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ..."