အခန်း ၄၃

အခန်း (၄၃) မြစ်နတ်မင်းထံ လက်ဆောင်ဆက်သရန် မှန်ကန်သောနည်းလမ်းနှင့် အလိုအလျောက် ပြစ်ဒဏ်ပေးစက်

တောင်ပိုင်းဒေသရှိ မိုးသည် မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ နှင်းများကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး ဖြောင့်မတ်ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် ရေစိမ်ထားသော ဝါဂွမ်းစောင်ထူထူကြီးကဲ့သို့ စေးကပ်ကာ ရစ်တွယ်နေပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေလေ၏။

ကွမ်ရှီးပြည်နယ်၊ ရှင်းအန်းရှိ လင်းချွီတူးမြောင်း ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ဖြစ်၏။

ဤနေရာသည် ယန်ဇီမြစ်ကြောင်းစနစ်နှင့် ပုလဲမြစ်ကြောင်းစနစ်ကို ဆက်သွယ်ပေးထားသော လည်ချောင်းဖြစ်ပြီး ချင်စစ်တပ်၏ တောင်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေးအတွက် အသက်သွေးကြောလည်း ဖြစ်လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤအသက်သွေးကြောသည် ပြတ်တောက်သွားမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရ၏။

သည်းထန်သော မိုးသည် သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ ရှန်းကျန်းမြစ်၏ ရေမှတ်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး နောက်ကျိနေသော ရေလွှမ်းမိုးမှုများသည် ရူးသွပ်နေသော အဝါရောင်နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ အသစ်တည်ဆောက်ထားသည့် လူပုံစံ ရေကာတာကို ရိုက်ခတ်နေလေသည်။

သစ်လုံးကြီးများနှင့် သက်ကယ်များဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော လုပ်ငန်းခွင်၏ ယာယီကွပ်ကဲရေးစခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ အပြင်ဘက်ရှိ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များထက်ပင် ပို၍ ဖိစီးမှုများနေ၏။

လင်းချွီတူးမြောင်း တူးဖော်ရေးကို တာဝန်ယူရသော အရာရှိ ရှီလုသည် ခြေဗလာဖြစ်နေပြီး သူ၏ဘောင်းဘီကို ပေါင်အထိ ခေါက်တင်ထားကာ ရွှံ့များပေကျံနေသဖြင့် ရွှံ့ကျင်းထဲမှ ထွက်လာခါစ လယ်သမားအိုကြီးတစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် သိုးရေပြာပုံစံငယ်တစ်ခုကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေ၏။

"မဖြစ်ဘူး... လုံးဝမဖြစ်ဘူး..."

ရှီလုက ပြာပုံစံငယ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်ရှိ မြေအိုးပန်းကန်များပင် ခုန်ပေါက်သွားလေသည်။

"အခု ရေမှတ်က အရမ်းမြင့်နေပြီ... နကယ်လို့ ထွန်တုံးကွေးနေရာကို ဖောက်ခွဲလိုက်ရင်၊ ပြီးတော့ သေချာမထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ရေကြီးမှုက မပြီးသေးတဲ့ တူးမြောင်းတွေဆီကို ပြန်စီးဝင်သွားပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်း ငါတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ထောင်ပေါင်းများစွာသော အလုပ်သမားတွေလည်း ပင်လယ်ထဲ မျောပါသွားပြီး ငါးစာဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်..."

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသူမှာ မီးခိုးရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူရွယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွှံ့များ ပေကျံနေသော်လည်း ပညာတတ်တစ်ဦး၏ အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်၏။ ကျန်းလျန် ပင်ဖြစ်သည်။

ဟန်ပြည်နယ်၏ မှူးမတ်ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ချင်အင်ပါယာ၏ မီးရထားလမ်း အင်ဂျင်နီယာချုပ်ဖြစ်နေသော သူ့ကို ယင်ကျိန်း၏ အမိန့်တော်ဖြင့် အနောက်မြောက်ပိုင်းရှိ အဝါရောင်သဲကန္တာရများမှ စိုစွတ်သော တောင်ပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အပေါ်ယံအားဖြင့် နည်းပညာအကူအညီအတွက်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ယင်ကျိန်းသည် သူ့အား ယမ်းမှုန့်ဖောက်ခွဲရေးတွင် ပါရမီအနည်းငယ်ရှိသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ကောင်းစွာ အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းလျန်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မိုးရေများကို ဖြည်းညင်းစွာ သုတ်ဖယ်လိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တူရိယာကြိုးများကို သုတ်သင်နေသကဲ့သို့ တင့်တယ်နေ၏။

"အမတ်ကြီးရှီလု... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ကျန်းလျန်သည် အပြင်ဘက်ရှိ မိုးရွာနေမှုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ရေဝေကုန်းတန်းရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ဖောက်ခွဲပြီး ရေကြီးတာရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လီကျန်းမြစ်ထဲ မလွှဲပြောင်းဘူးဆိုရင် ဒီရေကာတာက ဒီနေ့ညပဲ ပြိုကျသွားလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် အလုပ်သမားတွေ ဒုက္ခရောက်ရုံတင်မကဘူး ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ငါးစာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါပေမယ့် ယမ်းတွေ စိုသွားရင်ရော... မပေါက်ကွဲရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ရှီလုက စိုးရိမ်တကြီး ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

"တောင်ပိုင်းက ခုလိုဆိုးရွားတဲ့ ရာသီဥတုကြောင့် ငါ့ရဲ့ အတွင်းခံတောင်စိုနေပြီ... ယမ်းမှုန့်က ပိုပြီးတော့တောင် ထိခိုက်လွယ်သေးတယ်..."

ကျန်းလျန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"အဲဒါကြောင့်မို့လို့ အရှင်မင်းကြီး ချီးမြှင့်ထားတဲ့ ကစားစရာအသစ်ကို ကျွန်တော် ယူဆောင်လာခဲ့တာပေါ့..."

ကျန်းလျန်သည် သူ၏ ခြေရင်းရှိ သစ်သားသေတ္တာထဲမှ မြေအိုးတစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအိုးကို ဆီစိမ်စက္ကူ အထပ်ထပ်ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး အဝါရောင် ဖယောင်းအထူကြီးဖြင့် ချိပ်ပိတ်ထား၏။

"ဒါကို ရေစိုခံမိုင်းလို့ ခေါ်တယ်..."

"ဒီအထဲမှာ တော်ဝင်အလုပ်ရုံကနေ နောက်ဆုံးထုတ်လုပ်ထားတဲ့ သန့်စင်ပြီး အနက်ရောင် ယမ်းမှုန့်စေ့တွေ ပါဝင်တယ်... စနက်ကြိုးကို ဆီစိမ်ထားတဲ့ ဝါဂွမ်းကြိုးနဲ့ လုပ်ထားပြီး အဲဒီအပေါ်မှာ ယူကွန်းမီယားရာဘာ ပိုက်လိုင်းတစ်ထပ် ဖုံးအုပ်ထားတယ်..."

ရှီလုသည် အနက်ရောင်အိုးကို ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်အား ကြည့်နေသကဲ့သို့ မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ဒါက... ဒါက အရှင်မင်းကြီး ပြောခဲ့တဲ့ မြစ်နတ်မင်းအတွက် လက်ဆောင်ဆိုတာလား..."

"မှန်တယ်..."

ကျန်းလျန်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ သူသည် မူလက ချင်အင်ပါယာကို ဖြုတ်ချရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ချင်၏ စီမံကိန်းများကို ကယ်တင်ရန် သူ၏ ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်နေသည်။ ဤဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်မှုက သူ့အား ရယ်သွမ်းသွေးချင်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရစေသော်လည်း ခက်ခဲသော ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်းအတွက် ကျေနပ်မှုတစ်ခုကိုလည်း ပေးစွမ်းလေသည်။

"သွားကြစို့ အမတ်ကြီးရှီ... ဒီမိုးကြိုးမုန်တိုင်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မြစ်နတ်မင်းဆီ သတင်းစကား ပါးလိုက်ကြရအောင်..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယန်မြို့ရှိ နန်းတွင်းရေးရာဌာန အလုပ်ရုံ၌ဖြစ်၏။

ယင်ကျိန်းသည် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် သစ်သားစက်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကြီးမားသော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ကြည့်ရှုနေလေသည်။

ထိုစက်သည် နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံနီးပါး မြင့်မားပြီး ကြီးမားသော ရေဘီးကြီးတစ်ခုဖြင့် မောင်းနှင်ထားသည်။ ရေဘီးလည်ပတ်သွားသောအခါ အပြင်သို့ ထိုးထွက်နေသော သစ်သားသွားများ တပ်ဆင်ထားသည့် ထူထဲသော ရေပြင်ညီဝင်ရိုးကို မောင်းနှင်သည်။ ဝင်ရိုးလည်ပတ်သွားသည်နှင့်အမျှ သစ်သားသွားများသည် ကြီးမားသော သစ်သားတိုင်များကို အပေါ်သို့ တွန်းတင်လိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ ပြန်လည်၍ အရှိန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းသွားစေ၏။

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

သစ်သားတိုင်၏ အဆုံးကို လေးလံသော သံခေါင်းဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ကျဆင်းသွားတိုင်း အခြေရှိ ကျောက်ဆုံထဲသို့ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်ကာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားစေလေသည်။

"ခမည်းတော်... ဒါက... ဒါက ခမည်းတော်လိုချင်တဲ့ အလိုအလျောက် ပြစ်ဒဏ်ပေးစက်ဆိုတာလား..."

ဟူဟိုက်သည် သူ၏ နားကို ပိတ်ကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။

ယင်ကျိန်းသည် သူ့အား စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်ဆင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက အသိပညာမဲ့လွန်းတယ်... ဒါကို ရေအားသုံး ကျောက်ခွဲစက်လို့ ခေါ်တယ်..."

"ဒါမှမဟုတ် ဟိုက်ဒရောလစ်ပန်းပဲတူလို့လည်း ခေါ်လို့ရတယ်..."

ဤသည်မှာ လင်းချွီတူးမြောင်း ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်၌ ကျောက်ခွဲရာတွင် လုပ်ငန်းတွင်ကျယ်မှု နည်းပါးခြင်းနှင့် လက်နက်တိုက်၌ သံချပ်ကာများ ဖန်တီးရာတွင် အလုပ်သမားစရိတ် အလွန်အကျွံများပြားခြင်း ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် ယင်ကျိန်း၏ အမိန့်ဖြင့် မိုဟစ်ဂိုဏ်းမှ ရေကြိတ်စက်များ၏ နိယာမကို အခြေခံ၍ တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယင်ကျိန်းက စိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ဂျီ... ဒီဟာက တော်တော်လေး ကြီးမားတဲ့ပုံပဲ... စွမ်းအား လုံလုံလောက်လောက် ရှိရဲ့လား..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်မှာ မြေဆွဲအား အတည်စွမ်းအင်ကို အရွေ့စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း၏ ဂန္ထဝင်အသုံးချမှုတစ်ခု ပင်ဖြစ်ပါသည်...]

[ပေါင်သုံးရာ အလေးချိန်ရှိသော သတ္တုခေါင်းသည် ငါးပေအမြင့်မှ ကျဆင်းလာပါသည်... ဤတစ်ချက်တည်းသော ရိုက်ခတ်မှု၏ အားသည် ကျောက်ထုတူကို လွှဲရိုက်နေသော သန်စွမ်းသည့် အမျိုးသားဆယ်ဦးနှင့် ညီမျှပါသည်... ထို့အပြင် ၎င်းသည် မည်သည့်အခါမျှ မောပန်းမည်မဟုတ်ဘဲ ရေစီးဆင်းနေသရွေ့ ဆက်လက်၍ ထုခွဲနိုင်ပါသည်...]

[ကျောက်ခွဲရန်၊ သံရိုက်ရန်နှင့် စက္ကူပြုလုပ်ရန် ဝါးပျော့ဖတ်များကို ထုထောင်းရန်အတွက်ပင် အသုံးပြုနိုင်သော ဤကိရိယာများအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ပါးနပ်လိမ္မာလှပါသည်...]

ဤသည်မှာ လူသားလုပ်အားကို သဘာဝစွမ်းအားများဖြင့် အစားထိုးခြင်းဟူသော စက်မှုထွန်းကားရေး၏ ရှေ့ပြေးပုံစံပင်ဖြစ်သည်။ ယင်ကျိန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူသည် စက်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားပြီး အပိုင်းပိုင်းကွဲသွားသော ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျောက်ကောင်း..."

"အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး..."

ကျောက်ကောင်းသည် ယနေ့တွင် ဝါဂွမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နားကြပ်များကို တပ်ဆင်ထားပြီး ဆူညံသံကြောင့် သိသိသာသာ ဒုက္ခရောက်နေလေသည်။

"ဒီပုံစံငယ်တွေကို လင်းချွီတူးမြောင်းဆီ အမြန်မြင်းနဲ့ ပို့လိုက်... ရှီလုကို ပြောလိုက် ကျောက်ခွဲဖို့ လူတွေကိုချည်းပဲ အားမကိုးနဲ့လို့... ဒီစက်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ရှန်းကျန်းမြစ်တစ်လျှောက်မှာ တပ်ဆင်ပြီး ရေအားကို အသုံးပြုကာ ငါကိုယ်တော့်အတွက် အဲဒီတောင်ကို ဖြတ်သန်းခွဲထုတ်ပစ်လိုက်လို့ ပြောလိုက်..."

"နောက်တစ်ခုရှိသေးတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ဘေးရှိ သတ္တုအပိုင်းအစ အပုံကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒါကိုလည်း အဲဒီကို ပို့လိုက်..."

ကျောက်ကောင်းက ကြည့်လိုက်သောအခါ အလယ်တွင် အပေါက်တစ်ခုပါရှိပြီး ထက်မြက်သော အနားစွန်းများရှိသည့် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသော သံအပိုင်းအစ အပုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါက…."

"ဒါက ကျန်းလျန်အတွက် ငါကိုယ်တော် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းပဲ..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကောက်ကျစ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"သူက ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆော့ကစားရတာကို သဘောကျနေမှတော့ ငါကိုယ်တော် သူ့ကို တူးဖော်ခြင်းနဲ့ ဖောက်ခွဲခြင်းဆိုတဲ့ နောက်ထပ် လှည့်ကွက်တစ်ခု သင်ပေးမယ်..."

"ဒီသံပြားကို တူးစက်တံမှာ တပ်ဆင်ပြီး ရေအားအကူအညီနဲ့ ကျောက်ဆောင်ထဲမှာ အပေါက်နက်နက်တစ်ခု တူးဖော်ကာ ယမ်းမှုန့်တွေကို အထဲမှာ ထည့်ပြီး ဖောက်ခွဲရမယ်... ဒါက မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ဖောက်ခွဲတာထက် အဆဆယ်ဆပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်..."

ကျောက်ကောင်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် တူးဖော်ခြင်းနှင့် ဖောက်ခွဲခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း နားမလည်သော်လည်း အရာတစ်ခုကိုမူ နားလည်သွား၏။ အရှင်မင်းကြီးသည် ထိုတောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်..."

တောင်ပိုင်းသို့ အာရုံပြန်လှည့်ကြည့်ကြပါစို့။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး ရှန်းကျန်းမြစ်၏ လှိုင်းလုံးများသည် တာရိုးအစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျန်သည် သေရဲသည့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့၏ ခါးများကို ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး ချော်ကျိနေသော ကျောက်ဆောင်မျက်နှာပြင်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ တက်သွားကြသည်။ သူတို့တစ်ဦးစီသည် ထိုရေစိုခံမိုင်းများထဲမှ တစ်ခုကို သူတို့၏ ကျောပေါ်တွင် သယ်ဆောင်ထားကြ၏။

ခြေအောက်တွင် ဟိန်းဟောက်နေသော ရေလွှမ်းမိုးမှုရှိပြီး အထက်တွင် နားကွဲမတတ် မိုးကြိုးများ ရှိနေလေသည်။

"ငါတို့ရောက်ပြီ... ဒီနေရာပဲ..."

ကျန်းလျန်သည် ရေဝေကုန်းတန်းရှိ သဘာဝအက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူ၏ တွက်ချက်မှုများအရ ဤနေရာသည် ကျောက်လွှာများအတွင်းရှိ အားနည်းသော အမှတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် ဤအပေါက်ကို ဖောက်ခွဲနိုင်ပါက ရေလွှမ်းမိုးမှုများကို မပြီးသေးသော တောင်ပိုင်းတူးမြောင်းထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အချို့သော အဆောက်အအုံများကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော်လည်း ရေကာတာနှင့် မြစ်အောက်ပိုင်းရှိ အလုပ်သမားများ၏ စခန်းများကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်၏။

"အထဲကို ထည့်လိုက်... အပြည့်အသိပ် ထည့်လိုက်..."

ကျန်းလျန်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သေရဲသည့်အဖွဲ့ဝင် အချို့သည် မြေအိုးကို အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ကျောက်ခဲများဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်လိုက်ကြ၏။

"မီးညှိလိုက်..."

ဤသည်းထန်သော မိုးထဲတွင် မီးညှိခြင်းသည် သူ့အလိုလို စွမ်းရည်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းလျန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် လေလုံသော ကြေးနီသေတ္တာထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသည့် မီးခတ်ကျောက်နှင့် မီးမွေးစတို့ ပါဝင်သော အထူးပြုလုပ်ထားသည့် လေတိုက်ခံ မီးခြစ်ဘူးကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

"ရှဲ..."

စနက်ကြိုးသည် မိုးထဲတွင် ခေါင်းမာစွာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်သော မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ခုန်ချ... အခု ခုန်ချလိုက်တော့..."

ကျန်းလျန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းနေသော မြစ်ထဲသို့ ဦးဆောင်၍ ခုန်ချလိုက်၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်။

"ဝုန်း..."

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံက ကောင်းကင်ရှိ မိုးခြိမ်းသံကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

တစ်တောင်လုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ကျောက်စရစ်ခဲများ ရောနှောနေသော ကြီးမားသည့် ရေတိုင်ကြီးများသည် ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ပေဆယ်ဂဏန်းအထိ မြင့်တက်သွားလေသည်။

ရေဝေကုန်းတန်းကြီး ပြိုကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ကျိနေသော ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုက ဟိန်းဟောက်ကာ ဖောက်ခွဲထားသော အပေါက်မှတစ်ဆင့် တောင်ပိုင်းတူးမြောင်းအတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်သွား၏။

ယခင်က အန္တရာယ်ရှိသော ရေကာတာအပေါ် ဖိအားများ ရုတ်တရက် လျော့ကျသွားပြီး ရေမှတ်မှာ သိသိသာသာ စတင်ကျဆင်းလာလေသည်။

မြစ်အောက်ပိုင်း စခန်းများရှိ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော သောင်းနှင့်ချီသည့် အလုပ်သမားများသည် ဤမြင်ကွင်းကို သေမတတ် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြပြီးနောက် နားကွဲမတတ် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နဂါးမင်းကြီး ကိုယ်ထင်ပြပြီ..."

"မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ကို ကိုယ်ထင်ပြတာက အမတ်ကြီးကျန်း ဖြစ်တယ်..."

မြစ်ရေဖြင့် ကမ်းစပ်သို့ မျောပါလာပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲကာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ကျန်းလျန်သည် ထိုအောင်ပွဲခံသံများကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရွှံ့များကို သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုအံ့ဖွယ်အမှုမျိုးမှမဟုတ်ဘူး... အားလုံးက တွက်ချက်ထားတာတွေချည်းပါပဲ..."

သူသည် ရွှံ့ထဲတွင် လဲလျောင်းနေရင်း ကောင်းကင်ရှိ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေကာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ယခင်က သူလိုချင်ခဲ့သမျှမှာ လက်စားချေရန်နှင့် ချင်အင်ပါယာရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူသည် ချင်အလုပ်သမား သောင်းနှင့်ချီကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သောအခါ ၎င်းအတွက် နောင်တမရကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ယင်ကျိန်း..."

ကျန်းလျန်သည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ကို မတူညီတဲ့ အောင်နိုင်ခြင်း တစ်မျိုးကို ပြသခဲ့တယ်... အဲဒါက လူတွေကို အောင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို အောင်နိုင်တာပဲ..."

လင်းချွီရှိ အကျပ်အတည်းမှာ ပြေလည်သွားခဲ့သော်လည်း နောက်ထပ် မမျှော်လင့်ထားသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဖောက်ခွဲမှုသည် အလွန်အစွမ်းထက်သောကြောင့် ရေလွှမ်းမိုးမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော တိုက်စားခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မြစ်ကြမ်းပြင်မှ ကြီးမားသော လိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရေလွှမ်းမိုးမှုများ ကျဆင်းသွားပြီး အလုပ်သမားများ မြစ်ကြမ်းပြင်ကို ရှင်းလင်းနေချိန်တွင် ထိုလိုဏ်ဂူထဲ၌ ထူးဆန်းသော မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ် ကျောက်တုံးများ ပြည့်နှက်နေကြောင်း သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြ၏။

"ဒါကဘာလဲ... အရိုးနဲ့ တူတယ်နော်..."

အလုပ်သမားများက ၎င်းအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြသည်။

ထိုသတင်းသည် အနီးအနားတွင် စီးပွားရေးလုပ်နေသော လျူပန်၏ နားထဲသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

လျူပန်သည် ယခုအခါ ယွဲ့လူမျိုးစုတွင် ကျော်ကြားသော ကုန်သည်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဒေါင်းမွေးယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူသည် ယွဲ့လူမျိုး ခေါင်းဆောင်အချို့ကို သူ၏ ရှန်းယန် အထူးထုတ် ပန်းနှင်းရည်အား မိတ်ဆက်ပေးနေလေသည်။

"သခင်လေးလျူ... သခင်လေးလျူ..."

ဖန်ခွိုက်က အပြေးအလွှား ရောက်လာ၏။

"မြစ်ထဲကနေ ရတနာတစ်ခု တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့တယ်... အမတ်ကြီးရှီလုက ဒါကို ကောင်းမြတ်တဲ့ နိမိတ်လက္ခဏာလို့ ပြောပြီး အရှင်မင်းကြီးဆီ ဆက်သဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်..."

"ကောင်းမြတ်တဲ့ နိမိတ်လက္ခဏာ ဟုတ်လား..."

လျူပန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

"သွားကြစို့... သွားကြည့်ကြရအောင်... အကယ်လို့ အဲဒါက အစစ်အမှန် ရတနာတစ်ခုဆိုရင် ငါတို့ အရင် သွားစစ်ဆေးရမယ်..."

လျူပန် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ် ကျောက်တုံးအပုံကြီးကို မြင်သောအခါ သူ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားလေသည်။

"ဒါက ပုပ်ဟောင်းနေတဲ့ ကျောက်တုံးလေး မဟုတ်ဘူးလား... တောက်ပမှုလည်း မရှိဘူး ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်တာလည်း မရှိဘူး... ပြီးတော့ အဲဒီဖန်လုံးလောက်တောင် မလှဘူး..."

လျူပန်က ၎င်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်၏။

သို့သော် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းလျန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏ လျှာဖြင့် လျက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖူး... ဖန်လိုက်တာ..."

ကျန်းလျန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်၏။

“ဒါက... နူးညံ့တဲ့ အထိအတွေ့ရှိပြီး ရေနဲ့ ထိတွေ့တဲ့အခါ အနည်းငယ် ပူနွေးလာတယ်... အကယ်လို့ ငါတို့က ဒါကို မီးဖုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်..."

ကျန်းလျန်သည် သဘာဝသိပ္ပံအကယ်ဒမီတွင် သူတွေ့မြင်ခဲ့ရသော ဘိလပ်မြေ ကုန်ကြမ်းများနှင့် ပတ်သက်သည့် ပုံကြမ်းများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"ဒါက ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိတဲ့ ထုံးကျောက်တွေပဲ... ပြီးတော့ အရမ်းကို သန့်စင်တယ်..."

ကျန်းလျန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

"ဒါကို ဘိလပ်မြေ ဖန်တီးဖို့အတွက်သာမကဘဲ... အရောင်ချွတ်ဆေးမှုန့်လို့ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့အတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်တယ်..."

"အရောင်ချွတ်ဆေး ဟုတ်လား..."

လျူပန်က နားမလည်ပေ။

"အဲဒါကို ဘာအတွက် အသုံးပြုတာလဲ..."

"ဒါက ပိုးမွှားတွေကို သန့်စင်ပေးတယ်... ပိုးသတ်ပေးတယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အဝါထနေတဲ့ ပိတ်ချောထည်တွေကို နှင်းလိုဖြူဖွေးသွားအောင်တောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

ကျန်းလျန်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးများ ပြည့်နှက်နေသော ကျင်းကြီးကို ရွှေတောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုလျူ... ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်မြင့် အထည်အလိပ် စီးပွားရေးကတော့ သေချာသွားပြီ..."

ပိုက်ဆံရှာနိုင်သည်ဟု ကြားသောအခါ လျူပန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောက်တုံးကို ဖက်ကာ နမ်းလိုက်လေသည်။

"အိုး ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ကျောက်တုံးလေး... ဒါက ကောင်းမြတ်တဲ့ နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ဘူး... ဒါက ဓနနတ်မင်းကြီးပဲ..."

"မြန်မြန်... သတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်... ဒါကို မြစ်နတ်မင်းရဲ့ မစင်လို့ပဲ ပြောလိုက်... ဒါက ကံဆိုးစေတယ်လို့ပေါ့... ငါ လျူဇီက လူတိုင်းရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် လုလိုလုပ်ရတာပါ... အနည်းငယ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပေမယ့်ပေါ့လေ..."

ရှန်းယန်၊ အာဖန်းနန်းတော်။

ယင်ကျိန်းသည် လင်းချွီတူးမြောင်းကို ကနဦးအနေဖြင့် ပြီးစီးပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းကောင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျူပန် ပေးပို့လိုက်သော မြစ်နတ်မင်း၏မစင် တစ်လှည်းစာကိုလည်း လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ပါလာသော စာကို ကြည့်ရင်း ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သစ်ကြားသီးကိုပင် ခြေမွပစ်မိမတတ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရယ်မောလိုက်၏။

"အဲဒီလျူပန်က တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့လူပဲ... သူက သတ္တုတွင်းတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့ရှိခဲ့တာတောင်မှ လိမ်ညာမှုတစ်ခုကို ဆက်ပြီး ဖန်တီးနေတုန်းပဲ..."

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး...]

"ဘိလပ်မြေနဲ့ အရောင်ချွတ်ဆေးမှုန့် ဖန်တီးတာအပြင် ထုံးကျောက်ကို တခြားဘာအတွက် အသုံးပြုသေးလဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်မှာ ဓာတုဗေဒ အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်၏ မိခင်ပင် ဖြစ်ပါသည်...]

[၎င်းသည် ဖန်ထည်ပြုလုပ်ရန်အတွက် ကုန်ကြမ်း၊ သံကျိုချက်ရာတွင် အကူပစ္စည်းနှင့် အယ်ကာလီ ထုတ်လုပ်မှုအတွက် ကုန်ကြမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်...]

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များ ရှားပါးသော ဤခေတ်တွင် ထုံးအရှင်သည် အကောင်းဆုံး ပိုးသတ်ဆေး ဖြစ်လေသည်။

[လျူပန်ကို တောင်ပိုင်းမှာ မဟာချင် တောင်ပိုင်း ဓာတုဗေဒစက်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်ခိုင်းပြီး ထုံးအရှင်နဲ့ အရောင်ချွတ်ဆေးမှုန့် ထုတ်လုပ်မှုကို အထူးပြုလုပ်ခိုင်းလို့ ရပါသည်...]

[ဤအရာနှစ်ခုဖြင့် တောင်ပိုင်းရှိ ကပ်ရောဂါကို ၎င်း၏ အရင်းအမြစ်မှ နှိမ်နင်းနိုင်ပါသည်...]

ယင်ကျိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော် ခွင့်ပြုတယ်..."

"ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော် လုပ်ရမယ့် ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"လင်းချွီတူးမြောင်း ဖွင့်လှစ်လိုက်တာနဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လမ်းကြောင်းလည်း ပွင့်သွားပြီ... လင်းနန်မှာရှိတဲ့ ယွဲ့လူမျိုးစုတွေက နောက်ထပ် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ဒါပေမယ့် အဲဒီရွှီဖူက..."

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ရေတပ်စု ဆောက်လုပ်ရေး တိုးတက်မှုက ဘယ်လိုနေလဲ..."

ဟူဟိုက်အား ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် ဆီများ ပေကျံနေသော အလုပ်သမားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်မာကို ဆောင်းထားကာ သေသပ်လှပသော သင်္ဘောပုံစံငယ်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသည့် ဟူဟိုက်သည် အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။

"ခမည်းတော်... ကြည့်ပါဦး...ဒါက သားတော်နဲ့ မိုဟစ်ဂိုဏ်းတို့ အခုလေးတင် ဖန်တီးထားတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဧရာမဘီးပျံကြီးပါပဲ..."

ဟူဟိုက်သည် ရတနာတစ်ခုကို ဆက်သသည့်အလား ပုံစံငယ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။

၎င်းမှာ သင်္ဘောတစ်စင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အတိတ်က ရွက်လှေများနှင့် မတူဘဲ ၎င်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ကြီးမားသော လှော်တက်ဘီးကြီးတစ်ခုစီ ပါရှိသည်။

"ဒါက ဘာလဲ..."

ယင်ကျိန်းက ဘီးကို လှည့်ကစားကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ရေနွေးငွေ့သုံး လှော်တက်သင်္ဘောပါ..."

ဟူဟိုက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒီဝင်ရိုးနဲ့ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ကို ချိတ်ဆက်ထားသရွေ့ ဘီးလည်တာနဲ့ သင်္ဘောက ဝူးကနဲ ရှေ့ကို ရွေ့သွားနိုင်တယ်... ဒါက လေညာပဲဖြစ်ဖြစ် လေအောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် သွားချင်တဲ့နေရာတိုင်းကို သွားနိုင်တယ်..."

"ဒါ့အပြင် သားတော်က သင်္ဘောဦးပိုင်းမှာ သံဆူးကြီးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားတယ်... အဲဒါက ဝင်တိုက်ဖို့အတွက်ပဲ..."

"အကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့သာ အဲဒီလူလိမ်အိုကြီးရွှီဖူရဲ့ သင်္ဘောနဲ့ ပြေးတိုက်မိရင် ဝင်တိုက်ပြီး နစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်မယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ပုံစံငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ ရေနွေးငွေ့သုံး လှော်တက်သင်္ဘော။ ၎င်းသည် အလွန် ရှေးကျနေသေးပြီး ပန်ကာတစ်ခုကဲ့သို့ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ ၎င်းသည် ပင်လယ်ပြင်၏ အရှင်သခင်ပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းတယ်..."

ယင်ကျိန်းက ဟူဟိုက်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော် မင်းကို သုံးလ အချိန်ပေးမယ်..."

"ကျောင်းတုံခရိုင်က သင်္ဘောကျင်းမှာ ငါကိုယ်တော့်အတွက် ခုလိုသင်္ဘောအစစ် သုံးစင်း တည်ဆောက်ပေး..."

"ငါကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင် အရှေ့ပင်လယ်ကိုသွားပြီး ဒီပြိုင်ဘက်ကင်း ဘီးပျံကြီးရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ချင်တယ်..."

"နောက်တစ်ခုက..."

ယင်ကျိန်းက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီမိုးကြိုးဗုံးတွေကို ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့..."

မိုးကြိုးဗုံးများသည် အမြောက်များ၏ ရှေ့ပြေးပုံစံဖြစ်သော်လည်း လတ်တလောတွင် ၎င်းတို့သည် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ယမ်းများကို ပစ်လွှတ်သည့် ကျောက်ခွဲစက်များသာဖြစ်ကြ၏။

"အမှန်တရားဆိုတာ ပစ်ခတ်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေးအတွင်းမှာပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ ရွှီဖူကို ငါကိုယ်တော် သိစေချင်တယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ကျော်ကြားလှသော အရှေ့အရပ်ခရီးစဉ်နှင့် ပင်လယ်ခရီးစဉ်ကို စီစဉ်နေချိန်မှာပင် အနောက်ဘက်အဝေးရှိ ပိုးလမ်းမကြီး၏ အဆုံးတွင်…

စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ပြတ်သားသော မျက်လုံးများရှိသည့် ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပါမီယာကုန်းပြင်မြင့်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရင်းနှီးမှုမရှိသော နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အနောက်ဘက်ဒေသများကို ရှာဖွေရန်အတွက် ယင်ကျိန်းမှ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသော ပါရမီရှင် လူရွယ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ရှောင်ဟဲ၏ တူတော်စပ်သူ ချင်စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ရှောင်မိုလဲ့ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကျန်းချန်ကို မတွေ့ခဲ့သော်လည်း လူတစ်ယောက်ကိုမူ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်သော ဘာသာစကားတစ်ခုကို ပြောဆိုနေပြီး ထူးဆန်းသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးပြာများရှိသော ထူးဆန်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ဒီလူကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားက မေးလိုက်၏။

ရှောင်မိုလဲ့က ထိုထူးဆန်းသော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ မထွက်ခွာမီက အရှင်မင်းကြီး၏ ညွှန်ကြားချက်ကို သတိရသွားသည်။

"အကယ်လို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ဖြူလျော်နေပြီး ကြောင်တစ်ကောင်လို စိမ်းလန်းတဲ့ မျက်လုံးတွေရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုတွေ့ရင် မင်း သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာရမယ်... အဲဒါက ရောမလူမျိုးပဲ..."

"သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်..."

ရှောင်မိုလဲ့၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပသွားလေသည်။

"ဒါက အသက်ရှင်နေတဲ့ ကောင်းမြတ်တဲ့ နိမိတ်လက္ခဏာပဲ... အရှင်မင်းကြီးက သေချာပေါက် ဆုလာဘ်ကြီးကြီးမားမား ချီးမြှင့်လိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် သူကိုင်ထားတဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး... အဲဒီပေါ်ကပုံစံက ငါတို့ရဲ့ ချင်ပန်းလျန်ဒင်္ဂါးနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားတယ်..."

ချင်အင်ပါယာနှင့် ရောမတို့ကြား ပထမဆုံး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုသည် တိုက်ဆိုင်သော မွန်းလွဲပိုင်းတစ်ခုတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ယင်ကျိန်းသည် သူ တောင့်တနေခဲ့သော ကမ္ဘာ့မြေပုံကြီးကို အရေးအကြီးဆုံးသော ပဟေဠိအပိုင်းအစတစ်ခုဖြင့် ပေါင်းစပ်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်းကို မသိရှိခဲ့ပေ။

ထိုမတိုင်မီ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဂျင်မူးဧကရာဇ်ဟု ထင်မှတ်နေသော ထိုလူလိမ်အိုကြီးကို ကိုင်တွယ်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အရှေ့တရုတ်ပင်လယ်၏ လှိုင်းလုံးများ စတင်၍ ဆူပွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။