အခန်း ၄၄

အခန်း (၄၄) ချိုမြိန်သော ထောင်ချောက်နှင့် လျူပန်၏ ဖားနတ်ဘုရား သံတမန်ရေးရာ

ရှန်းယန်မြို့၏ နွေဦးလေနုအေးတွင် အမြဲလိုလို ကြမ်းတမ်းသော မြေနံ့များ ပါဝင်လေ့ရှိသော်လည်း ဤနှစ်တွင်မူ ချိုမြိန်သော ရနံ့တစ်ခု အပိုဆောင်း ပါဝင်နေလေသည်။

အာဖန်းနန်းတော်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ အသစ်ဖော်ထုတ်ထားသော တော်ဝင်စမ်းသပ်စိုက်ခင်းတစ်ခုတွင် ချင်အင်ပါယာ၏ ပထမဆုံးဧကရာဇ်သည် နှစ်စဉ်ကျင်းပမြဲဖြစ်သော ကိုယ်တိုင်လယ်ထွန်ခြင်း အခမ်းအနားကို ကျင်းပနေ၏။

ယခင်နှစ်များက ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် လယ်ထွန်ခြင်းသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော နိုင်ငံရေးပြပွဲတစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်က ထွန်တုံးကို တစ်ကြိမ်ကိုင်မည်၊ နန်းတွင်းယဇ်ပူဇော်ရေးဌာနက ချီးမွမ်းတေး အနည်းငယ် သီဆိုမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမျှနှင့်ပင် ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤနှစ်တွင်မူ ကွဲပြားနေလေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် ပေါ့ပါးသော အင်္ကျီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘောင်းဘီကို ဒူးခေါင်းအထိ ခေါက်တင်ထားကာ သူ၏ ခြေထောက်တွင် တူကျုံးသစ်စေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ချော်မလဲသော အဝတ်ဖိနပ်တစ်ရန်ကို စီးနင်းထားသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရိုးရာသစ်သားထွန်တုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ လင်းလက်နေသည့် သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထွန်တုံးကွေးကို ကိုင်ဆောင်ထားလေ၏။

ထိုထွန်တုံးကို နွားများက ဆွဲနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင်မီးခိုးများ မှုတ်ထုတ်ကာ တစ်ချိန်လုံး တုန်ခါနေသော သံမဏိနွားအမှတ်တစ်ဟုခေါ်သည့် ရေနွေးငွေ့သုံး လယ်ထွန်စက်ငယ်လေးက ဆွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအရာကို ဟူဟိုက်နှင့် မိုဟစ်ဂိုဏ်းသားများက သူတို့၏ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ရန် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်၏။ သူတို့သည် ရေစုပ်စက်ကို ဘီးတပ်ကာ ပြုပြင်မွမ်းမံထားကြသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ဆူညံပြီး အရက်မူးနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေသော်လည်း မြေကြီးကို ထွန်ယက်သည့် အမြန်နှုန်းကမူ စောင့်ကြည့်နေကြသော နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများကို အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ဂျုံး…ဂျုံး..

သံမဏိနွားသည် အနက်ရောင်မီးခိုးတန်းများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ထွန်သွားက မြေဆီလွှာထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးခွဲသွားပြီး အနက်ရောင် ဆီသုတ်ထားသကဲ့သို့ လှိုင်းတံပိုးများကို မွှေနှောက်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အလွန်တရာ စွမ်းအားကြီးမားလှပါပေတယ်... အရှင်မင်းကြီးက အလွန်တရာ စွမ်းအားကြီးမားလှပါပေတယိ..."

လီစစ်သည် လယ်ကွက်အစွန်းတွင် ရပ်နေရင်း ချောင်းဆိုးကာ ဧကရာဇ်ကို အော်ဟစ်မြှောက်ပင့်နေပြီး သူ၏ လက်ကိုင်ပုဝါမှာ ကျောက်မီးသွေးမှုန့်များကြောင့် မည်းနက်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

ယင်ကျိန်းသည် စက်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ချွေးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"စွမ်းအားကြီးမားတာ ဘာလုပ်ရမှာလဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် သံမဏိနွားကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်၏။

"ဒါက ငါကိုယ်တော့် လက်တွေကို ထုံကျင်သွားစေတယ်... အဲဒီဟူဟိုက်ကောင်လေးက တုန်ခါမှုလျှော့ချတဲ့စနစ်ကို သေချာမလုပ်ထားဘူးပဲ..."

သူသည် လယ်ကွက်အစွန်းသို့ လျှောက်သွားကာ ကျောက်ကောင်း ကမ်းပေးလာသော ရေနွေးကို ယူလိုက်သည်။

"ဖူစု..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

ရွှံ့များ ပေကျံနေသော ဖူစုသည် အနောက်ဘက်တွင် လယ်ထွန်ထားသည့် အနက်ကို စစ်ဆေးနေလေသည်။

"ငါကိုယ်တော် ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတဲ့ မျိုးစေ့တွေ အားလုံးရပြီလား..."

ဖူစုက ချိပ်ပိတ်ထားသော မြေအိုးအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ခမည်းတော်ထံ အစီရင်ခံပါတယ် အားလုံးရှိနေပါပြီ... ဒီအရာကို ပိုင်ယွဲ့မှ သယ်ဆောင်လာတဲ့ ချမ်ပါဆန် ဖြစ်ပါတယ်... ဒါက နှစ်လတစ်ကြိမ် မှည့်တတ်ပြီး မိုးခေါင်ရေရှားမှုနဲ့ ရေကြီးမှုကို ဒဏ်ခံနိုင်ပါတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်... ပြီးတော့ ဒါက..."

ဖူစုသည် အခြားအိုးတစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ခရမ်းရောင်သန်းနေသော အနီရောင် တုတ်ပုံစံပစ္စည်း အပိုင်းအစများ ပါရှိသည်။

"ဒါက လျူပန် လင်းနန်မှ ပြန်လည်ပေးပို့လိုက်သော ကြံပင် ဖြစ်ပါသည်..."

ယင်ကျိန်းသည် ကြံတစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သွားဖြင့် အခွံကို တိုက်ရိုက်ကိုက်ခွာကာ ဝါးစားလိုက်လေသည်။

လန်းဆန်းစေပြီး ချိုမြိန်သော အရည်များက ပါးစပ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှံသွားသည်။

"ချိုတယ်..."

ယင်ကျိန်းက မျက်လုံးကို မှေးလိုက်၏။

"စျေးကြီးလွန်းလှတဲ့ မုယောသကြားထက် အများကြီး ပိုချိုတာပဲ..."

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဖြူစင်တဲ့ နှင်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လား..."

စိတ်ထဲရှိ မျက်နှာပြင်က လင်းလက်သွားလေသည်။

[ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး...]

[ကြံရည်ကို ညှစ်ယူကာ သန့်စင်ပြီးနောက် ပြုတ်၍ ပုံဆောင်ခဲအဖြစ် ပြုလုပ်ပါမည်... ဤသည်ကား သကြားဖြူ ဖြစ်ပါသည်...]

လူသားတို့၏ ချိုမြိန်မှုကို တောင့်တခြင်းသည် မျိုးရိုးဗီဇထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေလေသည်။ သကြားဖြူကို တစ်ကြိမ်မြည်းစမ်းဖူးသည်နှင့် မည်သူမျှ မခုခံနိုင်တော့ပေ။

[ဤသည်ကား ဓားများထက်ပင် ပိုမိုထက်မြက်သော ကွန်ရက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တောင်ပိုင်းရှိ ပိုင်ယွဲ့လူမျိုးများသာမက တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ အာခေါင်များကိုပါ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ စစ်ရထားများပေါ်တွင် ချိတ်ဆက်ထားနိုင်စွမ်း ရှိပါသည်...]

ယင်ကျိန်းသည် အဖတ်များကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး တောင်ဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ချိုမြိန်လှတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ..."

"လျူပန်ဆီ အမိန့်တော် ပေးပို့လိုက်... ငါကိုယ်တော်က သူ့ကို လင်းနန်မှာ ခြင်ထောင်တွေချည်းပဲ ရောင်းနေစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကို ငါကိုယ်တော့်အတွက် စိုက်ပျိုးဖို့၊ တောင်တန်းတွေနဲ့ လယ်ကွင်းတွေ အားလုံးမှာ စိုက်ပျိုးဖို့ သူ့ကို ပြောလိုက်..."

"အခုအချိန်ကစပြီး ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ချင်ပြည်သူများ ရေသောက်တဲ့အခါ သကြားထည့်သောက်နိုင်ရန် အလိုရှိတယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်..."

လင်းနန်၊ နန်ဟိုင်ခရိုင်။

ဤနေရာရှိ နွေဦးရာသီသည် ရှန်းယန်ထက်များစွာ ပို၍ ရိုင်းစိုင်းလေသည်။ စိုစွတ်သော လေထုထဲတွင် ဆွေးမြည့်နေသော သစ်ရွက်အနံ့များနှင့် အမည်မသိ ပန်းများ၏ ပြင်းထန်သော ရနံ့များ ပြည့်နှံနေ၏။

လျူပန်သည် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ပိုးတောင်ကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဒေါင်းတောင်ယပ်တောင်ကို ခတ်နေပြီး သူ၏အနီးတွင် ပိုင်ယွဲ့မိန်းကလေးတစ်ဦးက လိုင်ချီးသီးများကို အခွံနွှာပေးနေသည်။

"သခင်ကြီးလျူ ဒီဘဝက အရမ်းကောင်းမွန်တယ်... နတ်ဘုရားနဲ့တောင် မလဲနိုင်ဘူး..."

ဖန်ခွိုက်သည် သူ၏ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဆီသံတရှဲရှဲမြည်နေသော ဝါးကြွက်တစ်ကောင်ကို လက်တွင်ကိုင်ထားပြီး ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ဆီများပေပွနေအောင် စားသောက်နေလေသည်။

"နတ်ဘုရားနဲ့သွားလဲပါလား..."

လျူပန်က လိုင်ချီးစေ့ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးလှန်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါက ဒီနေရာကို ပျော်ရွှင်ဖို့ ရောက်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေလား... ငါက ရန်သူ့နယ်မြေထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေတာကွ..."

ထိုစဉ် တဲအမိုးစမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားလေသည်။

ဟန်ရှင်းသည် မျက်နှာမည်းကြီးဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး သူ အမြဲတမ်း ကိုင်ဆောင်ထားသော ပေသီးကို ကိုင်ထားကာ ၎င်းပေါ်ရှိ ပုတီးစေ့များက သူရွှေ့လိုက်သည်နှင့် ကျယ်လောင်စွာ အသံမြည်နေသည်။

"သံတမန်လျူ စားနေတာကို ရပ်လိုက်တော့..."

ဟန်ရှင်းက ပေသီးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... မိုးကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာလို့လား..."

လျူပန်က ပျင်းရိစွာ မေးလိုက်၏။

"ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ တောင်ပင်စိမ်းအရည်တွေ ရောင်းမထွက်လို့လား..."

"အဲဒီထက် ပိုဆိုးတယ်..."

ဟန်ရှင်းက အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ရှီအိုမျိုးနွယ်စုက ယီယွီစုန့်လို့ခေါ်တဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီးက ကြံစိုက်ပျိုးနည်းသင်ပေးဖို့ ငါတို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ စိုက်ပျိုးရေးအရာရှိကို ဖမ်းဆီးထားလိုက်ပြီ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျူပန်က ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်၏။

"ဖမ်းဆီးထားတယ် ဟုတ်လား... ဘာဖြစ်လို့လဲ... လုပ်အားခ နည်းလွန်းတယ်လို့ ထင်လို့လား..."

"ငွေကြေးကြောင့် မဟုတ်ဘူး..."

ဟန်ရှင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ သံထွန်တုံးတွေက မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ပျက်စီးစေပြီး ငါတို့ရဲ့ကြံတွေက နဂါးရဲ့ သွေးတွေကို စုပ်ယူပစ်တယ်လို့ သူက ပြောတယ်... အရေးအကြီးဆုံးက..."

ဟန်ရှင်းက ခေတ္တရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားလေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ရေနွေးငွေ့ရေစုပ်စက်တွေကနေ ထွက်လာတဲ့ အသံတွေက သူတို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရားဖြစ်တဲ့ ဖားနတ်ဘုရားကို နှိုးလိုက်တယ်လို့ သူက ပြောတယ်..."

"အခု သူတို့ မြစ်ကမ်းဘေးမှာ စုရုံးနေကြပြီး ဖားနတ်ဘုရားရဲ့ ဒေါသကို ပြေပျောက်စေဖို့အတွက် နေမဝင်ခင် ငါတို့ရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးအရာရှိကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြတယ်..."

"ဖွတ်..."

ဖန်ခွိုက်သည် ပါးစပ်ထဲမှ ဝါးကြွက်သားများကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။

"ဘာသောက်ရူးတွေလဲ... ဖားနတ်ဘုရား ဟုတ်လား... ဒီလူရိုင်းတွေရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ရွှံ့တွေ ပြည့်နေတာလား..."

လျူပန်ကမူ မရယ်မောခဲ့ပေ။ သူသည် သေချာစွာ ညှပ်ထားသော မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"ဖားနတ်ဘုရား ဟုတ်လား..."

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

လျူပန်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဟန်ရှင်း မင်းရဲ့ စစ်တပ်တွေကို မရွှေ့နဲ့... ငါတို့ ဒီကိစ္စကို အတင်းအကျပ် လုပ်လို့မရဘူး... အဲဒီလိုလုပ်ရင် ငါတို့ ပေးပို့ထားတဲ့ ဖန်ပုတီးစေ့တွေနဲ့ ခြင်ထောင်တွေ အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... သူတို့ ယဇ်ပူဇော်ခံရတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရမှာလား..."

"သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးပေါ့..."

လျူပန်က တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောက်ကောင်း ပြုလုပ်ပေးထားသော အညိုရောင် ကျောက်မျက် နေကာမျက်မှန်တစ်ရန်ကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ တပ်ဆင်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် နားလည်ရခက်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခုကို ရရှိသွားလေသည်။

"ဖန်ခွိုက် မကြာသေးမီကမှ ပို့ဆောင်ထားတဲ့ မဟာချင်နံပါတ်နှစ် ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ကို သင်္ဘောပေါ် သယ်သွားလိုက်... ပြီးတော့ စူးရှတဲ့ အသံထွက်တဲ့ ရေနွေးငွေ့လေချွန်ပြွန်ကိုပါ ငါ့အတွက် တပ်ဆင်ပေးခဲ့..."

"သူတို့က နတ်ဘုရားကို ယုံကြည်နေမှတော့ သူတို့အတွက် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖန်တီးပေးလိုက်တာပေါ့..."

ယွီမြစ်ကမ်းဘေးတွင်။

တက်တူးများ ထိုးထားပြီး ဆံပင်တိုတိုထားသော ပိုင်ယွဲ့စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ကြေးဝါလှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို ဝန်းရံထားကြသည်။ တုန်ရီနေကြသော ချင်စိုက်ပျိုးရေးအရာရှိနှစ်ဦးကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ထားလေသည်။

ရောင်စုံငှက်တောင်များကို ဆံပင်တွင် ပန်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အနီရောင်ဆေးများ ခြယ်သထားသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ယီယွီစုန့်သည် မြစ်ထဲရှိ ဧရာမ ကျောက်ဆစ်ဖားရုပ်တုကြီးရှေ့တွင် မှော်ဆန်သော ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ခုကို ပြုလုပ်နေသည်။

"အုတ်... အုတ်... အုတ်..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှော်ဆရာများသည် ဖားများ၏ အော်သံကို အတုခိုး၍ အော်ဟစ်နေကြရာ သူတို့၏ အသံများက နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် ရူးသွပ်သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုကို ဖန်တီးနေသည်။ (မှတ်ချက်: ဖားသံကို မြန်မာ့လေယူလေသိမ်းအရဆို အုံးဂွမ်လို့ ထည့်ရမှာပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာတော့ လူရိုင်းတွေဖြစ်နေလို့ စည်းချက်ညီတဲ့အသံမျိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။ လူရိုင်းအုပ်စုလိုက် အော်နေသလိုမျိုး ခံစားကြည့်ပေးပါ)

"ချင်လူမျိုးတွေက နတ်ဘုရားတွေကို စော်ကားလိုက်ကြပြီ... သူတို့က မြေကြီးကို တူးဆွပြီး သွေးကြောတွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကြတယ်... ဒါ့အပြင်လူတွေကို အပြစ်ပေးပြီး ရေနစ်သေဆုံးစေဖို့အတွက် ဒီနေ့ ငါတို့ သွေးတွေကို ကောင်းကင်ဘုံကို ယဇ်ပူဇော်ပြီး ဖားနတ်ဘုရားကို တောင်းပန်ကြမယ်..."

ယီယွီစုန့်သည် သေဒဏ်ပေးရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် သူ၏ ကျောက်ဓားကို မြှောက်လိုက်၏။

ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင်။

"ဝေါင်း..."

ထိုအသံမှာ ကျားဟိန်းသံနှင့် မတူသကဲ့သို့ နဂါးအော်သံနှင့်လည်း မတူပေ။ ၎င်းသည် သံလှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်က ၎င်း၏ ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်နေသည်နှင့် ပို၍တူလေသည်။ အသံလှိုင်းများက မြစ်ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကမ်းနှစ်ဖက်ရှိ သစ်ရွက်များကိုပါ တုန်ရီသွားစေသည်။

ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းဆောင်ကြီး ယီယွီစုန့်၏ လက်ထဲမှ ကျောက်ဓားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားသည်။ ရူးသွပ်စွာ ဓလေ့ထုံးတမ်းများ ပြုလုပ်နေကြသော မှော်ဆရာများသည် ယခုအခါ လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသော ကြက်ဖများကဲ့သို့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသော်လည်း အသံတစ်သံမျှ ထွက်မလာနိုင်ကြပေ။

ဧရာမသင်္ဘောကြီးသည် မြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ပိုင်ယွဲ့လူမျိုးများအတွက် သင်္ဘောဦးပိုင်းရှိ အနက်ရောင်မီးခိုးများ မှုတ်ထုတ်ကာ ဖွတ် ဖွတ်ဟူသော ထူးဆန်းသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည့် သံမဏိသားရဲကြီးမှာ ငရဲမှ သံမဏိဘီလူးကြီးတစ်ကောင်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူပန်သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်မပေးဘဲ ဖန်ခွိုက်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကြံဖတ်တောင်းများကို ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်၏ မီးဖိုထဲသို့ လောင်းထည့်စေလိုက်၏။

"မီးပိုထည့်လိုက်... နတ်ဘုရားသားရဲက အဲဒီအချိုရည်တွေကို မှုတ်ထုတ်ပါစေ..."

လျူပန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကြံဖတ်များ လောင်ကျွမ်းသွားသည်နှင့်အမျှ ချိုမြိန်သော ကာရာမယ်လ်ရနံ့များ ပါဝင်ကာ ရေနွေးငွေ့များနှင့် ရောနှောနေသော အနက်ရောင်မီးခိုးလုံးကြီးတစ်ခုသည် ကမ်းခြေဆီသို့ လွင့်ပျံသွားသည်။

"ဟမ်.. အရမ်းမွှေးတာပဲ... ဘာအနံ့လဲ..."

ကမ်းခြေပေါ်ရှိ ပိုင်ယွဲ့စစ်သည်များသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် လက်နက်များကိုပင် မကိုင်နိုင်ကြတော့သော်လည်း ယခုအခါ ချိုမြိန်သော မီးခိုးငွေ့ရနံ့ကြောင့် ထူးဆန်းစွာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အချိန်ကျရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်သောအခါ လျူပန်သည် သံဖြူအသံချဲ့စက်ကြီးကို ကောက်ယူကာ စွမ်းအင်များကို စုစည်းပြီး သူ၏ ဘဝတွင် အပြောင်မြောက်ဆုံးသော လှည့်ဖြားမှုကို စတင်လိုက်သည်။

"ရှီအိုခေါင်းဆောင် နားထောင်စမ်း..."

"ငါက မဟာချင်ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စေလွှတ်လိုက်တဲ့ စောင့်ရှောက်သူပဲ..."

"ဒီဒဏ္ဍာရီလာသားရဲကို တိမ်တိုက်တွေကို မျိုချပြီး မြူခိုးတွေကို မှုတ်ထုတ်တဲ့ သံမဏိချီလင်လို့ ခေါ်တယ်... သူက လူတွေကို မစားဘူး... ခရမ်းရောင်အခွံရှိတဲ့ အဲဒီအချိုချောင်းတွေကိုပဲ စားတာ..."

"ခုနက သူအော်နေတာ ဆာလောင်နေလို့ပဲ... သူဆာလောင်လာတဲ့အခါ ဒေါသထွက်တတ်ပြီး ဒေါသထွက်လာတဲ့အခါ မြစ်တစ်စင်းလုံးကို ခမ်းခြောက်သွားတဲ့အထိ သောက်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်..."

ယီယွီစုန့်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် မီးခိုးများ ထွက်နေဆဲဖြစ်သော သံမဏိချီလင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြစ်ရေကို ကြည့်လိုက်ကာ ချိုမြိန်သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်မိသည်။

"အဓိပ္ပာယ်... အနည်းငယ် ရှိနေသလိုပဲလား..."

"ဒါဆို... ငါတို့ဘာလုပ်သင့်သလဲ..."

ယီယွီစုန့်က သတ္တိမွေးကာ မေးလိုက်၏။

"ရိုးရှင်းပါတယ်..."

လျူပန်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်က အဲဒီနှစ်ယောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်... သူတို့က ပိန်လွန်းတယ်... နတ်ဘုရားသားရဲတွေက သူတို့ရဲ့ သွားတွေကြားမှာ ညပ်နေမှာကို အလိုမရှိဘူး..."

"ငါတို့လိုချင်တာက အချိုချောင်းတွေပဲ... ဒီတောင်စောင်းတစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အချိုချောင်းတွေ အားလုံးကို ငါ့အတွက်... မဟုတ်ဘူး... နတ်ဘုရားသားရဲအတွက် အားလုံးကို ခုတ်လှဲပေးလိုက်..."

"မင်းတို့က နတ်ဘုရားသားရဲကို သေချာကျွေးမွေးသရွေ့ သူက ဒုက္ခပေးတာကို ရပ်တန့်သွားမှာဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားသဲတွေကိုတောင် မှုတ်ထုတ်ပေးလိမ့်မယ်..."

လျူပန်သည် သူ၏ဘေးရှိ သေတ္တာတစ်လုံးကို ကန်လိုက်၏။

သေတ္တာပွင့်သွားရာ အတွင်း၌ အဝါရောင်သန်းနေသေးသော်လည်း အစေ့ပုံစံဖြစ်နေပြီဖြစ်သော လတ်တလော ပြုလုပ်ထားသည့် သကြားကြမ်းများဖြင့် ပြည့်နေလေသည်။

"ကြည့်စမ်း... ဒါက ချီလင်က ထုတ်လုပ်ပေးလိုက်တဲ့ နတ်ဘုရားသဲတွေပဲ... အာ... ငါဆိုလိုတာက ချီလင်က ပေးသနားလိုက်တဲ့ နတ်ဘုရားသဲတွေပဲ... ပျားရည်ထက်တောင် ပိုချိုသေးတယ်... ဒါကို စားသုံးခြင်းက မင်းတို့ကို ထာဝရအသက်ကို ရရှိစေလိမ့်မယ်..."

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သကြားများသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်နေလေသည်။

သကြားစားသုံးမှုအတွက် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တောသစ်သီးများနှင့် ပျားရည်အနည်းငယ်ကိုသာ မှီခိုနေရသော ပိုင်ယွဲ့လူမျိုးများအတွက် ဤဖြူစင်ချိုမြိန်သော ပုံဆောင်ခဲလေးများသည် အသက်အန္တရာယ်ကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

သွေးထွက်သံယို ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည့်အရာသည် နတ်ဘုရားသားရဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် သကြား၏ သွေးဆောင်မှုတို့ကြောင့် ထူးခြားသော ပူဇော်ပသခြင်း အခမ်းအနားတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ပိုင်ယွဲ့စစ်သည်များက လက်နက်များကို ချကာ စက်များကို ကျွေးမွေးရန်အတွက် ကြံများကို အပြေးအလွှား ခုတ်လှဲနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟန်ရှင်းသည် အခန်းငယ်ထဲတွင် ထိုင်ကာ ပေသီးကို ကစားရင်း ခေါင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခါရမ်းလိုက်မိသည်။

"လျူဇီ သမင်ကို မြင်းလို့ အတင်းအကျပ်ပြောတဲ့ မင်းရဲ့စွမ်းရည်က ကျောက်ကောင်းထက်တောင် သာသေးတယ်..."

"ဒါက စစ်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ဘူး... ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ကလေးတွေကို လှည့်စားနေတာပဲ..."

လျူပန်သည် နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"လှည့်စားတယ် ဟုတ်လား... အဲဒါကို ဉာဏ်ပညာလို့ ခေါ်တယ်..."

"အဘိုးကြီးဟန် ဒါကို မှတ်ထားပါ... ဒီလောကမှာ အချိုဓာတ်က မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့အရာဆိုတာ မရှိဘူး... အကယ်၍ ရှိခဲ့ရင်တောင် အချိုနည်းနည်း ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်ရုံပဲ..."

သုံးလကြာပြီးနောက် ရှန်းယန်တွင်။

ပထမဆုံး အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ထားသော လင်းနန်သကြားညိုများနှင့် သန့်စင်ထားသော သကြားဖြူ အနည်းငယ်သည် အသစ်တူးဖော်ထားသော လင်းချွီတူးမြောင်းတစ်လျှောက် ယန်ဇီမြစ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးဆီသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အင်ပါယာ၏ ဗဟိုချက်မသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ချီလင်ခန်းမ၏ ဘေးဘက်နန်းဆောင်တစ်ခုအတွင်း ယင်ကျိန်းသည် ကြေးမုံပြင်ရှေ့တွင် ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်ကာ သွားများကို ဖြဲပြနေလေသည်။

"ရွှီး..."

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"ရှဝူချဲ့ ငါကိုယ်တော့် သွားတွေ... မကြာသေးခင်က ဘာလို့ ကိုက်ခဲနေရတာလဲ... လည်ချောင်းနာနေလို့လား..."

ဆေးသေတ္တာကို သယ်ဆောင်လာသော ရှဝူချဲ့သည် ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်လာပြီး ငွေဇွန်းငယ်လေးကို အသုံးပြု၍ ယင်ကျိန်း၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဟကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒါက... သွားဖုံးများက ရောင်ရမ်းပြီး နီရဲနေကာ သွားမြစ်များက အနည်းငယ် လှုပ်နေပါတယ်... ဒါ့အပြင် အံသွားတွင် အနက်ရောင်အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေပုံရပါတယ်..."

"ဤသည်မှာ... သွားပိုးစားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်..."

"ပိုးစားတယ် ဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော့် ပါးစပ်ထဲမှာ ပိုးကောင်တွေ ရှိနေတာလား... ငါကိုယ်တော် ရေစိမ်းသောက်မိလို့လား..."

"မဟုတ်ရပါဘူး..."

ရှဝူချဲ့က ခါးသီးသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဤသည်မှာ... သကြားလုံး စားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်..."

တောင်ပိုင်းမှ သကြားများ ရောက်ရှိလာကတည်းက ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်သော ယင်ကျိန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်ရှိ စားဖိုမှူးများက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဟင်းလျာအမျိုးမျိုးကို ပြင်ဆင်နေသည်ကိုမူ သူ မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ချိုချဉ်ဝက်နံရိုးများ၊ မျောက်ဥသကြားလုံးများနှင့် ကျောက်သကြားသစ်တော်သီးများကဲ့သို့သော အရာများ ဖြစ်သည်။

ယင်ကျိန်းသာမက ရှန်းယန်မြို့ရှိ မှူးမတ်များအားလုံး စားသုံးခဲ့ကြလေသည်။ တစ်ချိန်က ဇိမ်ခံပစ္စည်းဖြစ်ခဲ့သော သကြားသည် ယခုတိုင် စျေးကြီးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အလယ်အလတ်တန်းစား မိသားစုများအနေဖြင့် သွားကိုက်ခံကာ ဝယ်ယူမည်ဆိုလျှင် တတ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာ၏ နောက်ဆက်တွဲအဖြစ် မဟာချင်၏ ခံတွင်းကျန်းမာရေးအညွှန်းကိန်းမှာ ရုတ်ချည်း ထိုးကျသွားခဲ့လေသည်။

အထူးသဖြင့် ဟူဟိုက်ပင်ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် ဟူဟိုက်သည် နန်းတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ပါးပြင်ကိုအုပ်၍ ညည်းတွားနေပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ကျောက်ကောင်းက မုယောသကြားနှင့် သကြားတို့ကို ရောနှော၍ ပြုလုပ်ပေးထားသော တစ်ဝက်တစ်ပျက် စားလက်စ သကြားလုံးချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"ခမည်းတော် သားတော် သွားကိုက်တယ်... အရမ်းနာတာပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် အသုံးမကျသော သူ၏သားတော်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။

"နာတယ် ဟုတ်လား... မှတ်ကရော..."

"ငါကိုယ်တော်က မင်းကို သကြားစက်ရုံကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ လွှတ်လိုက်တာ၊ သကြားကို ထမင်းလို စားဖို့ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ သွားတွေကို ကြည့်စမ်း၊ ကျောက်မီးသွေးလို မည်းနက်နေပြီ..."

ယင်ကျိန်းသည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

"ဒီသကြားလုံးက ကောင်းပေမယ့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ မဟာချင်ပြည်သူတွေ အားလုံးက ပီပီသသ မပြောနိုင်တော့တဲ့အဖြစ်ကို မရောက်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

[အရှင်မင်းကြီး ဤသည်မှာ ချိုမြိန်သော ကျိန်စာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်...]

[စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး သကြားထုတ်လုပ်မှု ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြစ်လာသည့် အစောပိုင်းကာလများတွင် သွားပိုးစားနှုန်း ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော အရာပင် ဖြစ်ပါသည်...]

[ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိပါသည်... သွားတိုက်ရန် ဖြစ်ပါသည်...]

[ဆားနှစ်ထားသော မိုးမခကိုင်းဖြင့် ပွတ်တိုက်ရုံမျှဖြင့် မရပါ... အထူးပြုလုပ်ထားသော ကိရိယာနှင့် ပွတ်တိုက်ဆေးတစ်မျိုးကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါသည်...]

"သွားတိုက်ရမယ် ဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူသည် နေ့စဉ်မနက်တိုင်း မိမိ၏ လက်ချောင်းများပေါ်တွင် ဆားတင်ကာ သွားများကို ပွတ်တိုက်ရသည့် အဆင်မပြေမှုကို သတိရသွား၏။

"မင်းဆိုလိုတာက ဖိနပ်တိုက်သလိုမျိုးလား..."

[အာ... အခြေခံသဘောတရားကတော့ ဆင်တူပါသည်... အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် သွားတိုက်တံ တစ်ချောင်း လိုအပ်ပါလိမ့်မည်... (အသင့်အတင့် မာကျောသော) ဝက်မွေးများကို အရိုး သို့မဟုတ် သစ်သားလက်ကိုင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းရပါမည်...]

[ထို့အပြင် သွားတိုက်ဆေးလည်း လိုအပ်ပါမည်... ၎င်းကို ကယ်လ်စီယမ်ကာဗွန်နိတ်မှုန့် (နူးညံ့စွာ ကြိတ်ချေထားသော ထုံးကျောက်)၊ ပူစီနံအဆီအနှစ်နှင့် ဂလစ်ဆရင်းတို့ဖြင့် ရောစပ်ရပါမည်...]

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားလေသည်။

ဤသည်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု ထပ်ဖြစ်လာပြန်ပြီဖြစ်သည်။

"ကျောက်ကောင်းရေ..."

ယင်ကျိန်းက အော်ခေါ်လိုက်၏။

ယနေ့ ကျောက်ကောင်းသည် ကြီးမားသော နှာခေါင်းစည်းကြီးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားရာ ၎င်းမှာ ကူးစက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေးအတွက် မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်လည်း သွားကိုက်နေကာ မျက်နှာတစ်ခြမ်း ရောင်ရမ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... ရှိပါတယ်..."

ကျောက်ကောင်းက မပီမသ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဖုံးကွယ်မနေနဲ့... မင်းလည်း ခိုးပြီး သကြားလုံးတွေ စားနေတယ်ဆိုတာ ငါကိုယ်တော် သိတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ဟူဟိုက်၏ လက်ထဲရှိ သကြားလုံးချောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အမိန့်တော် ပေးပို့လိုက်... နန်းတွင်းရေးရာဌာနက နေ့စဉ်သုံး ဓာတုပစ္စည်းများ ဌာနခွဲကို ချက်ချင်း တည်ထောင်ရမယ်..."

"ဝက်မွေးတွေ သွားစုဆောင်းချေ... မာကျောပြီး ဖြောင့်စင်းတဲ့ အမျိုးအစားကို ယူခဲ့... ပြီးတော့ အရိုးလက်မှုပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ရှာပြီး ငါကိုယ်တော့်အတွက် အမွှေးတွေပါတဲ့ စုတ်တံငယ်လေးတစ်ချောင်း လုပ်ခိုင်းလိုက်..."

"ပြီးတော့ အဲဒီဓာတုဗေဒအကယ်ဒမီကို ရေနံချက်ဖို့ချည်းပဲ အာရုံမစိုက်နေဖို့ ပြောလိုက်... ငါကိုယ်တော် သွားတိုက်ဖို့ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ သွားတိုက်ဆေးတချို့ယူခဲ့... အဲဒါက ပူစီနံအရသာ ဖြစ်ရမယ်၊ သုံးပြီးရင် ပါးစပ်ထဲမှာ အေးမြတဲ့ ခံစားမှုကို ကျန်ရစ်စေတဲ့ အမျိုးအစားဖြစ်ရမယ်..."

"နာမည်တစ်ခုကို ငါကိုယ်တော် စဉ်းစားထားပြီးပြီ... အဲဒါက တာ့လီသွားတိုက်ဆေးလား... မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ချင်ပိုင်သွားတိုက်ဆေးဖြစ်ရမယ်..."

"အခုအချိန်ကစ၍ မဟာချင်ပြည်သူအားလုံး မနက်တစ်ကြိမ် ညတစ်ကြိမ် သွားတိုက်ရမယ်... ဒီအချက်ကို မဟာချင် ကျန်းမာရေးဥပဒေထဲတွင် ရေးသွင်းထားရမယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် သွားကိုက်နေသော်လည်း လုပ်ငန်းအခွင့်အလမ်းသစ်အကြောင်း ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ ဝက်မွေးတွေ သွားနှုတ်လိုက်ပါ့မယ်..."

သွားကိုက်သည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ယင်ကျိန်း၏ အတွေးများသည် သူ၏ အိပ်မက်များကို ခြောက်လှန့်နေသော တောင်ပိုင်းဒေသဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

လင်းနန်တွင် သကြားများရှိနေပြီး လျူပန်၏ ဖျောင်းဖျမှုများ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားပြီဟု မဆိုလိုပေ။

ထိုနေရာရှိ ရာသီဥတုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ချင်ရွှေ့ပြောင်းအခြေချသူများအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူများ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ရသော်လည်း အဆင့်မြင့် ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအားကို ကိုယ်စားပြုနေသော ဘိလပ်မြေအဆောက်အအုံကိုကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိသည်။

"လျူဇီ မင်းက... ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်နေတာပဲ..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက နှလုံးသားကို အပြစ်ပေးရန်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ..."

သကြားအုပ်ထားတဲ့ ကျည်ဆန်များနှင့် ကွန်ကရစ်အိမ်များ၏ ထိုးစစ်နှစ်ခုအောက်တွင် လင်းနန်ရှိ အခြေအနေများမှာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားခဲ့လေသည်။

စဉ်ဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့နေသော သကြားညို၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် သစ်တောထွက်ပစ္စည်းများသည် ချင်မင်းဆက်၏ စီးပွားရေးကို စတင်အားဖြည့်ပေးလာခဲ့သည်။

ယင်ကျိန်းသည် ရှန်းယန်နန်းတော်၏ လသာဆောင်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏လက်ထဲရှိ အဆက်မပြတ် တိုးတက်နေသော ဘဏ္ဍာရေးဝင်ငွေ အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်ကို ကျေနပ်နေမိသည်။

သို့သော် သူသည် မရောင့်ရဲနိုင်သေးပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အကြည့်များသည် လင်းနန်ကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး များစွာ ပို၍ဝေးကွာသော အရပ်ဖြစ်သည့်... မြောက်ပိုင်းဆီသို့…

ထို့အပြင် အနောက်မြောက်ပိုင်းဆီသို့ပါ ဦးတည်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အစီရင်ခံပါတယ်..."

ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းမှ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်တစ်ဦးသည် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေလျက် လသာဆောင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး ၎င်းက ခရီးဝေးမှ လာခဲ့ရကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဟယ်ရှီမျှော်စင်မှ အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာပါ..."

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ သွမ်းဟွမ်ရဲ့ အနောက်ဘက် ကန္တာရအစွန်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်..."

"သူတို့က ရှန်းနုံတွေလည်း မဟုတ်သလို ယွဲ့ကျီတွေလည်း မဟုတ်ပါဘူး..."

ထောက်လှမ်းရေးသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တောက်ပနေသော ရွှေဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားကို ဆွဲထုတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်၏။

"ဒါကို သူတို့နဲ့ လဲလှယ်ပြီး ရရှိခဲ့တာပါ..."

ယင်ကျိန်းက ရွှေဒင်္ဂါးပြားကို လက်ခံယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ လေးလံပြီး ရွှေသီးသန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယင်ကျိန်း၏ သူငယ်အိမ်များကို ကျုံ့သွားစေခဲ့သောအရာမှာ ရွှေကိုယ်တိုင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ရွှေဒင်္ဂါးပြားပေါ်ရှိ ပုံစံကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းတို့မှာ ချင်မင်းဆက်၏ အလယ်ပေါက်စတုရန်းပုံစံ အကြွေစေ့များ မဟုတ်သလို ပြည်နယ်ခြောက်ခု၏ ဓားပုံစံ သို့မဟုတ် အဝတ်ပုံစံ အကြွေစေ့များလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းအပေါ်တွင် လူခေါင်းတစ်ခေါင်းကို ရိုက်နှိပ်ထားလေသည်။

နှာခေါင်းစင်းစင်း၊ ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်လုံးများ၊ ကောက်ကွေးနေသော ဆံပင်များရှိပြီး ထူးဆန်းသော ပန်းကုံးတစ်ကုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ် ဖြစ်သည်။

ရွှေဒင်္ဂါးပြား၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ယင်ကျိန်းတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ဖားလောင်းပုံစံ စာလုံးအချို့ကို ထွင်းထုထား၏။

"ဒါက..."

ယင်ကျိန်း၏ လက်ချောင်းများက ပုံတူကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး...]

"သူက ဘယ်သူလဲ..."

မျက်နှာပြင်မှာ လင်းလက်သွားပြီး အချက်အလက်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ နှိုင်းယှဉ်နေပုံရလေသည်။

[အရှင်မင်းကြီး ဤသည်မှာ... စတေတာ ရွှေဒင်္ဂါးပြား ဖြစ်ပါသည်...]

[ပုံတူထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မဟာအလက်ဇန္ဒား၏ ဆက်ခံသူများထဲမှတစ်ဦး သို့မဟုတ် ဗက်တီးရီးယား၏ ဟယ်လီနစ်စတစ် ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး ဖြစ်ပါသည်...]

"ဒါက..."

[အရှင်မင်းကြီး မောင်းထုတ်လိုက်သော မောက်တွန်းက အနောက်ဘက်တွင် အချည်းနှီး မနေခဲ့ပါ... သူသည် ယွဲ့ကျီတို့ကို သိမ်းပိုက်ရုံသာမက ဤအနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှုများနှင့်ပါ အဆက်အသွယ် ရရှိနေနိုင်ပါသည်...]

ယင်ကျိန်းသည် ရွှေဒင်္ဂါးပြားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အရင်ကမရှိဖူးသော ကြီးလေးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

ကမ္ဘာကြီးတွင် ချင်အင်ပါယာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူရိုင်းများသာ ပါဝင်သည်ဟု သူက အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤရွှေဒင်္ဂါးပြားက သူ့ကို ပြောပြနေသည်မှာ တောင်တန်းများ၏ အလွန်တွင် အခြားသော တောင်တန်းများ ရှိနေသေးသည်။ လူများ၏ အလွန်တွင်လည်း အခြားသောလူများ ရှိနေသေးသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် ဤမျှသေသပ်လှပသော ရွှေဒင်္ဂါးပြားများကို မည်သို့ သွန်းလုပ်ရမည်ကို သိရှိထားသော ယဉ်ကျေးသူများပင် ဖြစ်နေကြသည်။

"လူခေါင်းပုံစံတွေ ဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"အရမ်းရုပ်ဆိုးတာပဲ..."

"ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ အလယ်ပေါက်စတုရန်းပုံ အကြွေစေ့တွေက အလှဆုံးပဲ... စက်ဝိုင်းပုံ ကောင်းကင်နဲ့ စတုရန်းပုံ မြေကြီးက ကြီးမြတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်..."

သူသည် ရွှေဒင်္ဂါးပြားကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖမ်းလိုက်သည်။

"သူတို့က ရောက်လာကြပြီဆိုတော့ ငါကိုယ်တော်လည်း နားမကြား၊ စကားမပြောနိုင်သူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေလို့ မရတော့ဘူး..."

"အမိန့်တော် ပေးပို့လိုက်..."

"လက်ရှိမှာ သင်္ဘောတွေ တည်ဆောက်နေတဲ့ ဟူဟိုက်ကို ခဏလောက် ရပ်ထားခိုင်းလိုက်... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ အရှေ့တရုတ်ပင်လယ် ရေတပ်က အရေးကြီးပေမယ့် အနောက်ဘက်ကလာတဲ့ ဧည့်သည်က ပိုပြီး အရေးတကြီး လိုအပ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပုံရတယ်..."

"ငါကိုယ်တော် အနောက်ဘက်ဒေသများ သံတမန်အဖွဲ့တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းဖို့ ရည်ရွယ်တယ်..."

"ငါတို့က စစ်သားတွေနဲ့ ကုန်သည်တွေကိုသာ လိုအပ်တာ မဟုတ်ဘူး... ပန်းချီဆရာတွေကိုပါ လိုအပ်တယ်..."

"အကြွေစေ့ပေါ်မှာ ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့သူက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် ကြည့်ချင်တယ်... ဒီရွှေဒင်္ဂါးပြားကို ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ နိုင်ငံက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ သံမဏိစစ်တပ်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိမလားဆိုတာကိုလည်း ငါကိုယ်တော် ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

မုန်တိုင်းတစ်ခုသည် လှိုင်းဂယက်ငယ်လေး တစ်ခုမှ စတင်လေသည်။

သော့တစ်ချောင်းကဲ့သို့သော ရွှေဒင်္ဂါးပြားငယ်လေးတစ်ပြားက ချင်မင်းဆက်အတွက် ကမ္ဘာကြီးဆီသို့ သွားရာတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်ကား အခွင့်အလမ်းများနှင့် အရင်က မကြုံဖူးသေးသော စိန်ခေါ်မှုများ နှစ်ခုစလုံး တည်ရှိနေလေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး ရွှေဒင်္ဂါးပြားများကို ကျောက်ကောင်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ယူသွားပြီး အရည်ကျိုလိုက်... ပြီးရင် အဲဒါကို ငါကိုယ်တော့်အတွက်... ကမ္ဘာလုံးပုံစံ အောက်ခံခုံတစ်ခု လုပ်ခိုင်းလိုက်..."

"ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ငါကိုယ်တော့် စားပွဲတစ်ဝိုက်မှာ လည်ပတ်နေတာကို ငါကိုယ်တော် လိုချင်တယ်..."