အခန်း ၄၅

အခန်း (၄၅) ပိုးထည်ကို မြင်းနှင့် လဲလှယ်မည်လော၊ သို့မဟုတ် အိမ်သာသုံးစက္ကူကို အသုံးပြု၍ မြို့တစ်မြို့နှင့် လဲလှယ်မည်လော

ရှန်းယန်နန်းတော်၏ မီးရောင်များက တစ်ညလုံး လင်းထိန်နေခဲ့လေသည်။

ကောက်ကွေးနေသော ဆံပင်နှင့် နှာခေါင်းကြီးကြီးရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဘေးတိုက်ရုပ်ပုံ ပါရှိသော ရွှေဒင်္ဂါးပြားသည် အနက်ရောင် ကတ္တီပါစပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေပြီး ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားသော လက်တစ်ဖက်က ၎င်းကို အကြိမ်ကြိမ် ကိုင်တွယ်နေလေ၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မသန့်ရှင်းသောအရာတစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ ဒီလူကလည်း ဧကရာဇ်တစ်ပါးပဲဆိုတာ သေချာရဲ့လား..."

[အရှင်မင်းကြီး တိတိကျကျပြောရလျှင် သူသည် မက်စီဒိုးနီးယားမှ မဟာအလက်ဇန္ဒား၏ ဆက်ခံသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပါသည်...]

[ဥရောပ၊ အာရှနှင့် အာဖရိကတိုက်များကို ဖြတ်သန်းကာ ဧရာမအင်ပါယာကြီးများကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သော မဟာအလက်ဇန္ဒားအား ဗက်တီးရီးယား၏ ဟယ်လီနစ်စတစ်ဘုရင်တစ်ပါးအဖြစ် ဤရွှေဒင်္ဂါးပေါ်တွင် ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်]

"ဥရောပ၊ အာရှနဲ့ အာဖရိကကို ဖြတ်သန်းသွားတယ် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ သူ၏လေသံတွင် ရွံရှာမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။

"ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ သူက မျက်နှာတစ်ခြမ်းကိုပဲ ပြရဲတာလဲ... သူ့မျက်နှာရဲ့ အခြားတစ်ဖက်က သူများတွေကြည့်ဖို့ အရမ်းရုပ်ဆိုးနေလို့လား..."

သူသည် ရွှေဒင်္ဂါးပြားကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ကြည်လင်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းကင်က အဝိုင်းဖြစ်ပြီး မြေကြီးက လေးထောင့်ဖြစ်တယ်... အပြင်ဘက်အဝိုင်းက စက်ဝိုင်းဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်က လေးထောင့်ဖြစ်တာက ကြီးမြတ်တဲ့ တရားလမ်းစဉ်ပဲ... ပိုက်ဆံပေါ်မှာ လူခေါင်းတွေကို ပုံနှိပ်ပြီး လူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ကိုင်တွယ်ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ... အနောက်ဘက်က အဲ့လူရိုင်းတွေက တကယ်ကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိကြဘူးပဲ..."

သူသည် နှိမ့်ချ၍ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်အစဉ်တွင်မူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ပြည်နယ်ခြောက်ခုကို သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် ကမ္ဘာကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။ မြောက်ဘက်ရှိ ရှန်းနုံတို့ကို မောင်းထုတ်ခြင်းနှင့် တောင်ဘက်ရှိ ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာကို ငြိမ်းချမ်းစေခြင်းသည် ကမ္ဘာကြီး၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူထားခဲ့၏။

သို့သော် ဤရွှေဒင်္ဂါးပြားနှင့် မော့သု၏ မောက်မာသော စာလွှာသည် တူတစ်လက်ကဲ့သို့ သူ၏ နားလည်မှုနံရံများကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေသည်။ (မော့သုက မောက်တွန်းကိုပဲခေါ်တာပါ)

နံရံ၏ အပြင်ဘက်တွင် အခြားသူများ ရှိနေသေးသည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် လှပသေသပ်သော ရွှေဒင်္ဂါးများကို သွန်းလုပ်နိုင်ပြီး ကြီးမားသော စစ်တပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူများပင်ဖြစ်၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မူလက မဟာချင်ပြည်နယ်၏ မြေပုံကိုသာ ဖော်ပြထားသော ဧရာမနံရံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"တကယ့်ကမ္ဘာကြီးကို ငါ့ကို ပြစမ်း..."

[အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး...]

[ဖွင့်လှစ်နေပါသည်... ဥရောပနှင့် အာရှတိုက်၏ မြေပုံအပြည့်အစုံ ဘီစီဒုတိယရာစု ဗားရှင်း...]

အလင်းဖန်သားပြင်သည် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားပြီး မူလမြေပုံမှာ အနောက်ဘက်သို့ ရူးသွပ်စွာ စတင်ကျယ်ပြန့်သွားလေသည်။

ပါမီယာကုန်းပြင်မြင့်၊ တာ့ယွမ်၊ ခန်းကျွီ၊ ပါသီယာ၊ ဆယ်လူးဆစ်တို့မှနေ၍ မြေထဲပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်နေသော ဘွတ်ဖိနပ်ပုံသဏ္ဍာန် ကျွန်းဆွယ်ဖြစ်သည့် ရောမအထိပင် ဖြစ်၏။

ကျယ်ပြောလှသော မြေပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း ချင်ရှီဟွမ်၏ အသက်ရှူနှုန်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

သူ အလွန်ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သော ကြီးမားလှသည့် မဟာချင်အင်ပါယာကြီးသည် ဤမြေပုံ၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ ထောင့်ငယ်လေးတစ်ခုကိုသာ နေရာယူထားလေသည်။

မဟာချင်၏ အနောက်ဘက်၊ ထိုကျယ်ပြောလှသော ကွက်လပ်ကြီးထဲတွင် အနီရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်။ ၎င်းမှာ မော့သု၏ ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်၏။

"သူက ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားနေတာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က အနောက်ဘက်ဒေသများရှိ ပြည်နယ်သုံးဆယ့်ခြောက်ခု၏ တည်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

[ဟုတ်ပါသည်... မော့သုက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါ... သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သံမဏိစစ်တပ်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိတဲ့အတွက် အဆင့်တက်ဖို့ အနောက်ဘက်ကို သွားနေတာပါ...]

[အနောက်ဘက်ဒေသများ၏ ပြန့်ကျဲနေသော စစ်ရေးအင်အားများက သူ့အတွက် တစ်ခုချင်းစီ အနိုင်ယူရန် ပြီးပြည့်စုံသော ပစ်မှတ်များ ဖြစ်နေပါသည်... သူသည် အနောက်ဘက်ဒေသများ၏ အရင်းအမြစ်များကို စုစည်းပြီး အရှေ့နှင့် အနောက်ကြားရှိ ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်နှင့်...]

[အရှင်မင်းကြီးနှင့် စာရင်းရှင်းရန် အနောက်တိုင်းမှ သံမဏိများနှင့် မြင်းများကို ယူဆောင်ကာ သူ ပြန်လာနိုင်ပါသည်...]

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများက လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း စူးရှသွားလေသည်။

"ငါ မစရသေးခင်မှာပဲ သူက ငါ့လမ်းကို ယူချင်နေတာလား..."

"အနောက်ဘက်မှာ နိုင်ငံတွေ အများကြီးရှိပြီး ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ခေါင်းကြီးဘုရင်တွေ အများကြီး ရှိနေမှတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပါးနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆိုရင် ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ စားသုံးမှုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သူတို့ကို သင်ပေးဖို့ ငါ လူလွှတ်လိုက်မယ်..."

"အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်လိုက်... အနောက်ဘက်ဒေသဆိုင်ရာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ခေါ်ယူလိုက်..."

ရှန်းယန်မြို့၊ အရည်အချင်းရှိသူများခေါ်ယူရေးခန်းမ။

ဤနေရာသည် တစ်ချိန်က လီစစ်၏ တိုင်းတစ်ပါးသားဧည့်သည်များကို နှင်ထုတ်ခြင်းအထိမ်းအမှတ် အမိန့်စာကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သော နေရာဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ထပ်မံ၍ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပြန်လေသည်။

တံခါးဝတွင် ဧရာမကြေညာစာရွက်တစ်ခုကို ကပ်ထား၏။

[မဟာချင် တော်ဝင်စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ ခေါ်ယူခြင်း ကြေညာချက်]

လိုအပ်ချက် -အလွန်သတ္တိရှိသူ ဖြစ်ရမည်။ သဲကန္တာရထဲတွင် ကင်းမြီးကောက်များကို စားရဲပြီး ဝံပုလွေအုပ်ရှေ့တွင် သီချင်းဆိုရဲသူ ဖြစ်ရမည်။

လမ်းကြောင်းပြစွမ်းရည် ကောင်းမွန်သူ ဖြစ်ရမည်။ မျက်စိမှိတ်ပြီး ဆယ်ပတ်လည်ပြီးလျှင်တောင် မြောက်ဘက်ကို ရှာတွေ့နိုင်သူ ဖြစ်ရမည်။

စကားပြောစွမ်းရည် ထူးချွန်သူ ဖြစ်ရမည်။ ကောက်ရိုးများကို ရွှေချောင်းများကဲ့သို့ ထင်မှတ်သွားစေရန် ပြောဆိုနိုင်စွမ်းရှိပြီး ကျောက်ခဲများကိုပင် ငိုကြွေးစေနိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်ရမည်။

ကာယကြံ့ခိုင်မှုရှိသူ ဖြစ်ရမည်။ ခေတ်၏ခေါ်သံအတွက် လေ့ကျင့်သင်ကြားဖူးပြီး ခရီးဝေးပြေးလွှားနိုင်သော အတွေ့အကြုံရှိသူများကို ပို၍ ဦးစားပေးမည်။

ခံစားခွင့်များ - ပထမတန်းစား မှူးမတ်ဘွဲ့နှင့် နေရာချထားရေးစရိတ် ဒင်္ဂါးတစ်သိန်း ချီးမြှင့်မည်။ အကယ်၍ တာ့ယွမ်မြင်း သို့မဟုတ် မသေဆေးကို ယူဆောင်လာနိုင်ပါက မြို့စားဘွဲ့ ချီးမြှင့်မည်။

ဤအခြေအနေများကို ကြေညာလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်းယန်မြို့ရှိ လှည့်လည်သွားလာနေသော သူရဲကောင်းများအားလုံး ရူးသွပ်သွားကြလေသည်။ မှူးမတ်ဘွဲ့တဲ့လား။ ဤသည်က သူတို့၏ ဘိုးဘေးများကိုပင် ဂုဏ်တက်စေမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် လူတွေ့စစ်ဆေးသည့် မြင်ကွင်းမှာမူ လုံးဝကို ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်း... သုံးပတ်လည်လိုက်စမ်း..."

စာမေးပွဲစစ်ဆေးရေးမှူးချုပ် (စစ်ပညာဝန်ကြီးဌာနမှ တပ်မှူးတစ်ဦး) က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တောင့်တင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သုံးပတ်လှည့်ပြီးနောက် တိုင်တစ်တိုင်ကို ဝင်တိုက်မိသွားလေ၏။

"အရည်အချင်းမမီဘူး... နောက်တစ်ယောက်..."

"မင်း... ဒါက ဘာလဲ..."

တပ်မှူးက ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာထံမှ ယူဆောင်လာသော၊ လျူပန်၏ နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည့် ဒူးရင်းသီးတစ်လုံးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက... ဒါက ချေးလား..."

အင်တာဗျူးဖြေဆိုသူက နှာခေါင်းကို အုပ်လိုက်သည်။

"အရည်အချင်းမမီဘူး... ဒီလောက် အနံ့လေးကိုတောင် သည်းမခံနိုင်ရင် အနောက်ဘက်ဒေသတွေကိုသွားပြီး သဲတွေ ဖုန်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် စားနိုင်မှာလဲ..."

သုံးရက်ဆက်တိုက် လူရာပေါင်းများစွာကို လူတွေ့စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်မှ ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်စိကျခြင်းကို မခံခဲ့ရပေ။ စတုတ္ထနေ့သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင်ပင်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော သားမွေးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် ပိန်ချုံးနေသော မြင်းတစ်ကောင်ကို ဆွဲကာ အရည်အချင်းရှိသူများခေါ်ယူရေးခန်းမ၏ အဝင်ဝသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာလေသည်။ သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး နေလောင်ထားသော အသားအရည်နှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ကျန်းချန်ပါ..."

လူငယ်လေးက ပြုံးလိုက်ရာ ဖြူဖွေးနေသော သွားများ ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်က ဟန်ကျုံးကပါ... အနောက်ဘက်ကိုသွားပြီး လေ့လာကြည့်ချင်လို့ပါ..."

"မင်းက ဘာတွေလုပ်နိုင်လို့လဲ..."

တပ်မှူးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချန်က စကားမပြောပေ။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ အဝတ်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ဖွင့်လိုက်ရာ ၎င်းအထဲတွင် မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သိုးရေစာရွက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေလေသည်။

"ဒါတွေက ငယ်စဉ်ကတည်းက အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ကျွန်တော် လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းတိုင်းနဲ့ ကျွန်တော် ဆွဲခဲ့တဲ့ တောင်တိုင်းပါပဲ..."

တပ်မှူးက မြေပုံတစ်ခုကို ကျပန်းကောက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဟန်ကျုံးမှ ရှန်းယန်သို့သွားသော တောင်ပေါ်လမ်းမြေပုံဖြစ်၏။ ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းတိုင်း၊ ရေအရင်းအမြစ်တိုင်း၊ တောရိုင်းသစ်သီးများ တွေ့ရှိရသည့် နေရာများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားလေသည်။

"နောက်တစ်ချက်က..."

ကျန်းချန်က ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"နေ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ညပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တိမ်ထူနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် မိုးရွာနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အနောက်ဘက်က ဘယ်လမ်းလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ပြောပြနိုင်တယ်..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့..."

သူက သူ၏နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"လေထဲမှာပါလာတဲ့ သဲနံ့ကို ကျွန်တော် ရှူရှိုက်မိလို့ပဲ..."

ဤကိစ္စသည် ချင်ရှီဟွမ်၏ နားဆီသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ချီလင်ခန်းမ။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကျန်းချန်ဟုခေါ်သော လူငယ်လေးကို အကဲခတ်လိုက်၏။ သမိုင်းတစ်လျှောက် တကယ့်ကျန်းချန်သည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာသည်အထိ မွေးဖွားလာမည် မဟုတ်သော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ လိုချင်သည်မှာ ဤစိတ်ဓာတ်၊ ဤအမည်နာမက ကိုယ်စားပြုသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအသစ်များကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းဟူသည့် ကံကြမ္မာကိုပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းက အနောက်ဘက်ဒေသတွေကို သွားချင်တယ်ဆို..."

ချင်ရှီဟွမ်က မေးလိုက်၏။

"အဲဒီမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို မင်း သိရဲ့လား... လူစားတဲ့ ဘီလူးတွေ၊ သဲနွံတွေနဲ့ မော့သုရဲ့ ဓားကောက်တွေ ရှိတယ်..."

"ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်..."

ကျန်းချန်၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေ၏။

"ဒါပေမယ့် နေဝင်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ နေမင်းကြီးက အဲဒီဘက်ကို ဘယ်လိုသွားလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်မျိုး ပိုသိချင်နေတယ်..."

"ဒါ့အပြင် အနောက်ဘက်မှာ သွေးလိုနီရဲတဲ့ ချွေးထွက်ပြီး တစ်နေ့ကို မိုင်တစ်ထောင် ခရီးသွားနိုင်တဲ့ မြင်းတစ်မျိုး ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ကြားဖူးတယ်... အရှင်မင်းကြီးအတွက် အဲဒီမြင်းတစ်ကောင်ကို ကျွန်တော်မျိုး ယူဆောင်လာပေးချင်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မြင်းတစ်ကောင် ယူလာဖို့ဆိုတာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ..."

"ငါက မြင်းတွေထက်ပိုပြီး လိုချင်တယ်... မဟာချင်ရဲ့ အကောင်းဆုံးလူတွေနဲ့အတူ အဲဒီလမ်းကို ငါ့အတွက်ဖောက်ပေးဖို့ မင်းကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်စေချင်တယ်..."

"မဟာချင်အနောက်ဘက်ဒေသများရဲ့ ပေါ်ဝမ်မြို့စားကြီးဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို မင်းကို ငါကိုယ်တော် ချီးမြှင့်တယ်..."

"မင်း ဘာလိုအပ်လဲ... ငါ့ကိုသာ ပြောလိုက်..."

ကျန်းချန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက အရာတစ်ခုကို လိုအပ်ပါတယ်... အနောက်ဘက်ဒေသက လူတွေ မြင်လိုက်တာနဲ့ မထွက်ခွာနိုင်တော့မယ့် အရာတစ်ခုကိုပါ..."

နန်းတွင်းရေးရာဌာန၊ အထူးပစ္စည်းများ သိုလှောင်ရုံ။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကျန်းချန်၊ ပြဿနာများကြားတွင် အသက်ဝင်လာပုံရသော လျူပန်တို့နှင့်အတူ နိုင်ငံတော်လက်ဆောင်များကို ရွေးချယ်ပေးရန် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနေ၏။ လျူပန်သည် စီးပွားရေးအကြံပေးအဖြစ် အထူးတလည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပိုးထည်လား..."

လျူပန်က အနီရောင် ပိုးထည်တစ်စကို ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။

"ဒါကို ငါတို့ ယူသွားရမယ်... အဲဒီလူရိုင်းတွေက ဒီလောက်ချောမွေ့တဲ့ အဝတ်အထည်မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူး... သူတို့ သေချာပေါက် လုယက်ကြလိမ့်မယ်..."

"ကြွေထည်လား..."

ကျောက်ကောင်းက မီးဖုတ်ထားခါစဖြစ်သော အပြာနှင့်အဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို မြှောက်ကိုင်လိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ကောက်ကွေးနေလေသည်။

"ဒါက ဓာတုဗေဒအကယ်ဒမီရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် အောင်မြင်မှုပဲ... ဒါက ပျက်စီးလွယ်ပေမယ့် အရမ်းလှတယ်...ဒါနဲ့ ရောမလူတွေကို ငါ လှည့်စား... အယ် မှားလို့ ရောင်းပြီး သူတို့ဆီက ရွှေဒင်္ဂါးတွေကို ယူရမယ်..."

"လက်ဖက်ခြောက်အုတ်ခဲတွေ..."

ချင်ရှီဟွမ်က အုတ်ခဲများကဲ့သို့ ဖိသိပ်ထားသော လက်ဖက်ခြောက်ပုံတစ်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အနောက်ဘက်ဒေသက လူတွေက အသားတွေ အများကြီးစားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ချို့တဲ့တယ်လို့ ရှောင်ဂျီက ပြောတယ်... ဒါက အဆီတွေကို ချေဖျက်ပေးနိုင်ပြီး ရောဂါတွေကိုလည်း ကုသပေးနိုင်တယ်... ဒါကို ယူသွားပါ...ဒါက မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်..."

"ပြီးတော့ ဒါလည်း ပါသေးတယ်..."

ဟူဟိုက်သည် ထောင့်တစ်နေရာမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး အထူးထုတ် အိမ်သာသုံးစက္ကူအလိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

"ခမည်းတော်... ဒါကို သေချာပေါက် ယူသွားရမယ်..."

ဟူဟိုက်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အမှတ်အသားဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ တင်ပါးကို ဘယ်လို ဆက်ဆံသလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်လို့ ဆရာရှောင်ဂျီက တစ်ခါပြောဖူးတယ်မလား... သစ်ရွက်တွေ ကျောက်ခဲတွေနဲ့ တင်ပါးကို သုတ်နေရဆဲဖြစ်တဲ့ အဲဒီအနောက်ဘက်ဒေသက ဘုရင်တွေကို ဒါကို တစ်ကြိမ်လောက် သုံးခွင့်ပေးလိုက်ရင် သူတို့ သေချာပေါက် ဒူးထောက်ပြီး မဟာချင်အင်ပါယာ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေလို့ အော်ဟစ်ကြလိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"စက္ကူ သံတမန်ရေးရာလား..."

"နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့်... အဓိပ္ပာယ်တော့ ရှိပါတယ်..."

လျူပန်က သူ၏ပေါင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ယူသွားရမယ်... သေချာပေါက် ယူသွားရမယ်... ပြီးတော့အမွှေးအကြိုင်တွေ ထည့်ထားတဲ့ အမျိုးအစားဖြစ်ရမယ်... အဲဒါက မဟာချင်တော်ဝင်မိသားစု သီးသန့်အသုံးပြုတဲ့ တိမ်တိုက်ပိုးစက္ကူဖြစ်ပြီး တစ်ရွက်ကို သိုးတစ်ကောင်တန်တယ်လို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်..."

ထိုသို့ဖြင့် အနောက်ဘက်ဒေသများသို့ စေလွှတ်မည့် မဟာချင်၏ ပထမဆုံးသော ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် စီးပွားရေးအရ လိမ်လည်မှုများနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဖြန့်ဝေခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထူးဆန်းသည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ လမ်းပြအဖြစ် ကျန်းချန်အပြင် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တွင် ရှန်းယွီ လေ့ကျင့်ပေးထားသည့် အပြည့်အစုံ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ရာနှင့် နှုတ်ရေးကောင်းသော အရောင်းကိုယ်စားလှယ် ငါးဆယ်တို့လည်း ပါဝင်လေသည်။

ယာဉ်တန်းတွင် ပိုးထည်များ၊ ကြွေထည်များ၊ လက်ဖက်ခြောက်အခဲများနှင့် အိမ်သာသုံးစက္ကူ လှည်းငါးစီး အပြည့် ပါဝင်လေသည်။

ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် ရှန်းယန်၏ အနောက်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်၌ အလံများ တလူလူ လွင့်ခတ်နေ၏။

ချင်ရှီဟွမ်ကိုယ်တိုင် လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးလေသည်။ သူသည် ကျန်းချန်အား ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထက်မြက်သည့်၊ ဥက္ကာပျံသံမဏိဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော ချင်ဓားတစ်လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျန်းချန်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"အနောက်ဘက်ဒေသတွေဆီ သွားရမယ့် ခရီးစဉ်က ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတယ်... ရလဒ်ကလည်း မသေချာဘူး..."

"တာ့ယွမ်မြင်းတွေကို ပြန်ယူလာဖို့ ငါ မတောင်းဆိုသလို အဲဒီဘုရင်တွေကို လက်နက်ချဖို့လည်း ငါ မတောင်းဆိုဘူး..."

"မင်းကိုတစ်ခုပဲ လုပ်စေချင်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ခြေအောက်ရှိ လမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့..."

"မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာပြီး အဲဒီဘက်မှာ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြရင် မင်းက ကြီးမားတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ခဲ့တာပဲ..."

"နောက်တစ်ခုက..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏လေသံကို နှိမ့်လိုက်၏။

"မော့သုကိုတွေ့ရင် ငါ့အတွက် စကားတစ်ခွန်းလောက် ပါးလိုက်ပါ..."

"သူ မြန်မြန်ပြေးနိုင်လို့ လွတ်သွားနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်... ငါ့ရဲ့ သံလမ်းတွေကို တည်ဆောက်နေပြီး ငါ့ရဲ့ ရထားတွေကိုလည်း တည်ဆောက်နေတယ်လို့..."

"တစ်နေ့ကျရင် မီးမှုတ်တဲ့ ရထားကြီးစီးပြီး သူနဲ့ လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ အနောက်ဘက်ကို ငါ လာခဲ့မယ်လို့..."

ကျန်းချန်က မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ အကြိမ်ကြိမ် ဒူးထောက် အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တာဝန်ကို သေချာပေါက် အဆုံးရှုံးခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယာဉ်တန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ရွေ့လျားသွားပြီး နေဝင်သွားသော ဦးတည်ရာဆီသို့၊ ထိုအမည်မသိ တောရိုင်းနယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်ကာ ကမ္ဘာကြီးဆီသို့ မဟာချင်၏ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားချိန်မှာပင် မဟာချင်ကို ပစ်မှတ်ထားသော လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခုက အလှမ်းဝေးသော အနောက်ဘက်ဒေသများတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာနေသည်ကို ချင်ရှီဟွမ် မသိခဲ့ပေ။

အနောက်ဘက်ဒေသများ၊ ရှေးဟောင်း လော့လန်တိုင်းပြည်။

ဤနေရာသည် ပိုးလမ်းမကြီး၏ လည်ချောင်းဖြစ်ပြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော အိုအေစစ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လော့လန်ဘုရင်၏ နန်းတော်အတွင်းတွင် ဖိတ်ကြားမထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ထိုင်နေလေသည်။

မော့သု။

သူသည် သနားစရာကောင်းပြီး ထွက်ပြေးနေသော တိမ်းရှောင်သူတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ ခြောက်လကြာ အနားယူပြီး သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် လေးသည်တော် သောင်းပေါင်းများစွာကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့၏။ ထို့အပြင် သူသည် စွမ်းရည်အသစ်များကိုပါ သင်ယူတတ်မြောက်ခဲ့သည်။

မဟာချင်မင်းဆက်မှ လက်ဆင့်ကမ်းလာသော၊ အနောက်ဘက်ဒေသများမှ စပျစ်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ဖန်ခွက်တစ်ခုကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလေသည်။

"မဟာချန်ယွီ... ချင်လူမျိုးတွေရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပါပြီ..."

ကင်းထောက်တစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အစီရင်ခံလေသည်။

"သူတို့က ပိုးထည်နဲ့ စက္ကူလို့ထင်ရတဲ့ ပစ္စည်းလှည်းပေါင်းများစွာကို ယူဆောင်လာပါတယ်..."

မော့သုက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ဖန်ခွက်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားသည်အထိ ချေမွပစ်လိုက်သည်။

"ပိုးထည်လား... စက္ကူလား..."

"အဲဒီမြေခွေးအိုကြီး ချင်ရှီဟွမ်က အရင်တုန်းက ငါ့ရဲ့ အရူးအဖိုးကြီးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သလိုပဲ အနောက်ဘက်ဒေသတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ အဲ့လိုနူးညံ့ပြီး အားနည်းတဲ့ အရာတွေကို အသုံးပြုချင်နေတာပဲ..."

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါက ထို့မန်မဟုတ်ဘူး..."

မော့သုက မတ်တတ်ရပ်ကာ လော့လန်ဘုရင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မော့သု၏ ဓားကောက်တစ်လက်က သူ၏ ပလ္လင်ဘေးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ဝင်နေသောကြောင့် သနားစရာကောင်းသော လော့လန်ဘုရင်မှာ အကြောက်လွန်ကာ တုန်ရီနေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

မော့သု၏ လေသံက နူးညံ့သော်လည်း သွေးဆာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်းနေ၏။

"ချင်လူမျိုးတွေ လာနေပြီ... သူတို့က မင်းရဲ့ ရေတွေ၊ မင်းရဲ့ မိန်းမတွေနဲ့ မင်းရဲ့ အိုအေစစ်တွေကို ခိုးယူဖို့ လာနေတာပဲ..."

"ဟန်လူမျိုးတွေရဲ့ မဟာချန်ယွီဖြစ်တဲ့ ငါပဲ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်..."

"ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်..."

"အနောက်ဘက်ဒေသတွေက ပြည်နယ်သုံးဆယ့်ခြောက်ခု... ချင်လူမျိုးတွေကို ရေတစ်စက်ပေးရဲတဲ့သူ၊ သူတို့ဆီက အဝတ်တစ်စဝယ်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို..."

"အဲဒီလူရဲ့ မြို့ကို ငါ ဖျက်စီးပစ်မယ်..."

"နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်..."

မော့သုသည် တံခါးဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေလေသည်။

"သခင်ကြီး... အဲဒီအရာက အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား..."

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသားသည် သူ၏ ခေါင်းစွပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မတင်လိုက်ရာ ချင်ရှီဟွမ် အလွန်ရင်းနှီးသော်လည်း အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ဤသည်က... ကျောက်ကောင်းလား။

မဟုတ်ပေ။ ဤသည်က ကျောက်ကောင်း မဟုတ်ပေ။

ဤသည်က ကျောက်ကောင်းရဲ့ အမြွှာညီအစ်ကိုပင်။

သမိုင်းတွင် အမည်မသိသော်လည်း ယခုအခါ ချင်ရှီဟွမ်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရားများကို သိမ်းပိုက်ထားသည့် ထိုအမျိုးသားသည် နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ ပုံစံကြမ်းများကို ခိုးယူကာ ရှန်းနုံတို့ထံသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မဟာချန်ယွီ..."

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုက သူ၏ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် သံလုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်က ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ကို မဖန်တီးနိုင်ပေမယ့် မိုးကြိုးဗုံးရဲ့ ပုံတူကိုတော့ ဖန်တီးပြီးသွားပြီ..."

"ကန္တာရဆီကို သွားတဲ့ တစ်ခုတည်းသောလမ်းပေါ်မှာ ၎င်းကို မြှုပ်ထားလိုက်ရုံပဲ..."

"အဲဒီကျန်းချန်က သူ့ရဲ့ မြင်းနဲ့အတူ ကန္တာရထဲမှာ မြေဆီလွှာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ရှန်းယန်နန်းတော်အတွင်း။

ချင်ရှီဟွမ် ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်လေသည်။

“ဟတ်ချိုး”

သူသည် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ထူးဆန်းတယ်... ငါ့ရဲ့ နှာခေါင်းပိတ်တဲ့ရောဂါ ပျောက်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

သူသည် အလင်းဖန်သားပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ... ငါ့ရဲ့ ညာဘက်မျက်ခွံက လှုပ်နေသလို ဘာလို့ခံစားနေရတာလဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဘယ်ဘက်မျက်လုံး လှုပ်ခြင်းက ကံကောင်းခြင်းကို ဆိုလိုပြီး ညာဘက်မျက်လုံး လှုပ်ခြင်းက ကံဆိုးခြင်းကို ဆိုလိုပါသည်...]

[အကြံပြုချက် - လုံခြုံရေးကို တိုးမြှင့်ပါ... သို့မဟုတ်... ကျန်းချန်ဆီ ဝါယာလက် ကြေးနန်းစာ တစ်စောင် ပို့လိုက်မလား... (အိုး တောင်းပန်ပါတယ်... ၎င်းကို မတည်ဆောက်ရသေးပါဘူး)]

[သို့သော် အရှင်မင်းကြီးသည် လျူပန်၏ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ထောက်လှမ်းရေးကွန်ရက်ကို ရွေ့လျားအောင် လုပ်နိုင်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်လေသည်။

"အနောက်ဘက်ကို သွားတဲ့ခရီးက သိပ်ပြီး ချောမွေ့ပုံမရဘူးပဲ..."

"ကျောက်ကောင်း..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် အိမ်သာသုံးစက္ကူပုံကြီးကို ထုပ်ပိုးရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။

"မင်းမှာ ညီတစ်ယောက်ရှိလား..."

ကျောက်ကောင်း အံ့သြသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူလိပ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးဆီမှာ အသုံးမကျတဲ့ ကျောက်ကောင်းရဲ့ အမြွှာညီအစ်ကိုလို့ခေါ်တဲ့ ညီတစ်ယောက် ရှိပါတယ်... သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ အသက်ရှင်နေသလား သေသွားပြီလားဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ မသိပါဘူး..."

"ပျောက်ဆုံးသွားတယ် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"အဲဒါ ကောင်းတယ်..."

"သူ အသက်ရှင်နေသေးပြီး ငါ့ကို ပြဿနာရှာနေတယ်ဆိုတာကို ငါ သိလာခဲ့ရင်..."

"မင်းကို သွားပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်ခိုင်းမယ်... ပြီးတော့... ရေစုပ်စက်ရဲ့ ဘွိုင်လာအိုးထဲကို သူ့ကို ထိုးထည့်လိုက်မယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ဒူးထောက်ကာ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်လေတော့သည်။

"ဒီအစေခံက သစ္စာရှိပြီး ဆက်ကပ်အပ်နှံထားပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးဆီမှာ သစ္စာဖောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သို့သော် မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော လျှို့ဝှက်စစ်ပွဲတစ်ခုက ကန္တာရ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စတင်နေပြီဆိုတာကို သူ သိထားလေသည်။

ဤကစားပွဲတွင် အောင်ပွဲရရန် သော့ချက်သည် မည်သူက ပိုမြန်သော ဓားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလဲဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မမူတည်ဘဲ မည်သူ၏ နည်းပညာသစ်ပင်က ပို၍ ကောက်ကျစ်ပြီး ရက်စက်သလဲဆိုသည့် အချက်အပေါ်တွင်လည်း မူတည်နေလေသည်။