အခန်း ၄၆

အခန်း (၄၆) သဲနွံအောက်ရှိ မီးတောက်ငယ်များနှင့် ဧကရာဇ်၏ မုသားစမ်းသပ်သည့်ကိရိယာ

ယန်ကွမ်းတံခါးမှ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤကဗျာတစ်ကြောင်းသည် နောင်လာနောက်သားများအတွက် အဆုံးမဲ့သော အထီးကျန်ဆန်မှုကို ခံစားရစေနိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်၌ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ပေါ်ဝမ်မြို့စားကြီးဖြစ်သော ကျန်းချန်အတွက်မူ ယန်ကွမ်းတံခါး၏ အလွန်တွင် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများ မရှိတော့ရုံမျှမက အသက်ရှင်နေသူများပင် လုံးဝမရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။ အဆုံးမဲ့သော သဲဝါများနှင့် လူတစ်ယောက်ကို အသားခြောက်ဖြစ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းလှသော နေမင်းကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဤနေရာသည် သေမင်းတမန်ပင်လယ်ဟု လူသိများသော ဆားငန်သဲကန္တာရဖြစ်သည့် ပိုင်လုံတွေ့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်သည် ကုလားအုတ်ပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေ့ခြောက်နေသော သစ်ခေါက်နှစ်ခုကဲ့သို့ ကွဲအက်နေ၏။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ရေသိုင်းကြိုးအိတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ ရေမှာ ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး လှုပ်ခါသွားသည့်အခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူ၏ နောက်တွင်တော့ မဟာချင်စစ်တပ်မှ အထူးလေ့ကျင့်ထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သည်တော် တစ်ရာပါဝင်သည့် ရှည်လျားသော ယာဉ်တန်းကြီး ရှိနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူတို့အားလုံးမှာ နှင်းရိုက်ခံရသော ခရမ်းသီးများကဲ့သို့ နွမ်းနယ်နေကြပြီး သူတို့၏ စစ်မြင်းများပင်လျှင် ခေါင်းများငိုက်ကျကာ ပြင်းထန်စွာ မောဟိုက်နေကြသည်။

"သခင်ကြီး ကျွန်တော်တို့ လမ်းမှားလာတာလား..."

လက်ထောက်အရာရှိက သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဆားပွင့်များကို သုတ်လိုက်ရင်း အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မြေပုံအရဆိုရင် အရှေ့ဘက်မှာ လော့ပူးနော် လို့ခေါ်တဲ့ အိုအေစစ်တစ်ခုရှိရမှာ... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်လာတာ သုံးရက်ရှိပြီ... ကုလားအုတ်ဆူးပင်(ကန္တာရပင်) တစ်ပင်တောင် မတွေ့ရသေးဘူး..."

ကျန်းချန်သည် လေနှင့် သဲများကြောင့် နီရဲနေသော သူ၏ မျက်လုံးများကို မှေးကြည့်လိုက်ပြီး ချင်ရှီဟွမ် ချီးမြှင့်ထားသော သိုးသားရေမြေပုံကို ရင်ခွင်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ မိုဟစ်ဂိုဏ်းမှ အထူးပြုလုပ်ထားသော သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ အပ်တံသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း အနောက်ဘက်သို့ ခိုင်မာစွာ ညွှန်ပြနေသည်။

"မှန်တယ်..."

ကျန်းချန်က သဲများပါနေသော တံတွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။

"လူတွေ လမ်းလျှောက်တာကြောင့် လမ်းဆိုတာ ဖြစ်လာတာလို့ အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်ရှိခဲ့တယ်... အခု ငါတို့ လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းက အနာဂတ်မှာ မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ တရားဝင်လမ်းမကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... အားလုံးပဲ သတိထားကြ... ငါတို့ လော့လန်ရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်တော့မယ်... အနောက်ဘက်ဒေသက လူတွေ ငါတို့ ချင်လူမျိုးဟောင်းတွေရဲ့ ကျောရိုးကို အထင်မသေးစေနဲ့..."

သူသည် ကုလားအုတ်၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ဆောင်လာသော သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အတွင်းတွင် အဖိုးတန်ဆုံးသော နိုင်ငံတော်လက်ဆောင်များဖြစ်သည့် အထူးထုတ် အမှတ်တံဆိပ်ပါ အိမ်သာသုံးစက္ကူများ ပါရှိလေသည်။ ကျင်ငယ်စွန့်ပြီးနောက် သန့်စင်ရန်ပင် သဲနှင့် ကျောက်စရစ်များကို အသုံးပြုရသည့် ဤလူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေတွင် ဤအရာများသည် ရွှေထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ထိုစဉ် ထူးဆန်းသော လေပြင်းတစ်ရပ်က မြေပြင်မှ ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာလေသည်။

ထိုလေထဲတွင် သဲများ ပါမလာခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ပုပ်ဟောင်းနေသော ကြက်ဥများကဲ့သို့ ဆာလဖာနံ့သင်းသင်းလေး ပါလာခဲ့သည်။

ကျန်းချန်၏ နှာခေါင်းက နှစ်ကြိမ်ခန့် လှုပ်ခါသွား၏။

သူသည် ရှန်းယန်မြို့တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး သိပ္ပံအကယ်ဒမီသို့လည်း သွားရောက်ခဲ့ဖူးကာ ကျောက်ကောင်း၏ ဓာတုဗေဒအကယ်ဒမီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အိတ်ဇောငွေ့များကို ရှူရှိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ထိုအနံ့ကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေခဲ့၏။

"ရပ်လိုက်ကြ..."

ကျန်းချန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ အသံက လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသည်။

"အားလုံးပဲ မြင်းပေါ်က ဆင်းကြ... ပုန်းအောင်းဖို့ နေရာရှာကြ..."

အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း စစ်သည်များသည် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်သင်ကြားထားပြီးဖြစ်ရာ သူတို့၏ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုအရ မြင်းပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းကာ ကုလားအုတ်များ သို့မဟုတ် ရိက္ခာလှည်းများ၏ နောက်တွင် ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့ လှဲချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

"ဘုန်း..."

ရှေ့ပေငါးဆယ်ပင် မဝေးသော နေရာရှိ သဲခုံတစ်ခုသည် သတိပေးချက်မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ဟည်းသွားစေလောက်သော ဖျက်ဆီးမှုစွမ်းအားရှိသည့် လှိုင်းလုံးများ မရှိသကဲ့သို့ လွင့်စင်လာသော ကျည်စများလည်း မရှိပေ။ လွင့်ပျံလာသော သဲများနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲ အမြောက်အမြားနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော အနက်ရောင်အဆင်းရှိ မီးခိုးလုံးကြီးတစ်ခုသာ ရှိလေသည်။

"ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း..."

သဲများနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများသည် မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး လူတိုင်း၏ သံခမောက်များနှင့် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ထိမှန်သွားကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဒုတိယနှင့် တတိယ ပေါက်ကွဲမှုများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း..."

ပေါက်ကွဲမှုများသည် စည်းစနစ်မကျဘဲ ပြန့်ကျဲနေပြီး အချို့မှာ လမ်းဘေးတွင်ဖြစ်ကာ အချို့မှာ သဲခုံများ၏ ထိပ်တွင် ဖြစ်သည်။ အတိုင်းအတာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း အမှန်တကယ် စွမ်းအားမှာမူ အနည်းငယ် အားနည်းနေပုံရသည်။

ပေါက်ကွဲမှုနှင့် အနီးဆုံးရှိ ချင်စစ်သည်တစ်ဦးသည် ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အစက်အပြောက်မှလွဲ၍ သူသည် လုံးဝ အန္တရာယ်မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

"ဒါက... ဒါက ဘယ်လို မှော်အတတ်မျိုးလဲ..."

လက်ထောက်အရာရှိက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြေနဂါးက လူးလွန့်နေတာလား..."

ကျန်းချန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဧရာမ မြေကျင်းကြီးနှင့် လေထဲရှိ ဈေးပေါသော ယမ်းမှုန့်အနံ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားလေသည်။

"ဒါက မှော်အတတ် မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းချန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"ဒါက မိုးကြိုးဗုံးတွေပဲ... ဒါပေမယ့် အဲဒါက အတုဖြစ်နေတယ်..."

သူသည် ချက်ချင်းပင် သိမြင်လိုက်သည်။ ယမ်းမှုန့်များသည် အပြည့်အဝ လောင်ကျွမ်းခြင်းမရှိဘဲ အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာကာ တွန်းကန်အား အလွန်နည်းပါးနေသည်။ အချိုးအစား မှားယွင်းနေခြင်း သို့မဟုတ် အစေ့ပြုလုပ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ် ချို့ယွင်းနေခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ နန်းတွင်းရေးရာဌာန

မှ စစ်မှန်သော မိုးကြိုးဗုံးများ ဖြစ်ခဲ့ပါက ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် ယာဉ်တန်းတစ်ဝက်ကို သုတ်သင်ပစ်နိုင်မည်ဖြစ်၏။

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်နေတယ်... ပြီးတော့ ဒီလူဆီမှာ ငါတို့ မဟာချင်ရဲ့ ဖော်မြူလာရှိနေတယ်..."

ကျန်းချန် စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဲခုံများ၏ နောက်ကွယ်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ခေါင်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူတို့သည် ကောက်ကွေးသော ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မျက်နှာဖုံးစွပ် ဓားပြရာပေါင်းများစွာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာခြင်းမရှိဘဲ ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေကြပြီး ကြောက်လန့်နေပြီဖြစ်သော ယာဉ်တန်းကို လွှမ်းမိုးရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

အရပ်ရှည်သော မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသည့် မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းသာရှိသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ချို့ယွင်းနေသော ချင်စကားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ချင်လူမျိုးတွေ... မင်းတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုထားခဲ့... မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကိုလည်း ထားခဲ့ကြ..."

ကျန်းချန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သဲများကို ခါချလိုက်သည်။

သူသည် ဓားပြများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ တင်းမာနေသော စစ်သည်များကို ကြည့်လိုက်ကာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေမည့် အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး ဖန်ပုတီးစေ့များ နှင့် အလွန်လှပသော ကြွေထည်များ အပြည့်ပါသည့် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခု လိုချင်လို့လား..."

ကျန်းချန်က ကြည်လင်နေသော ဖန်ပုတီးစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ကိုင်ကာ အထက်သို့ မြှောက်ပြလိုက်၏။

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ထိုဈေးပေါသော စက်မှုထွက်ကုန်များသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး ဤခြောက်သွေ့သော သဲကန္တာရထဲတွင် အလွန်ပင် မျက်စိကျစရာကောင်းကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

ဓားပြများ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ၎င်းမှာ ဧရာမ ကျောက်မျက်ရတနာကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘဝပေါင်းများစွာ သုံးစွဲ၍ မကုန်နိုင်သော စည်းစိမ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ရော့ ယူကြ..."

ကျန်းချန်သည် ရုတ်တရက် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ ဖန်ပုတီးစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ဓားပြများ၏ ဘေးဘက်ရှိ သဲပြင်ပေါ်သို့ အားကုန်လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

"ရွှမ်း..."

ဖန်ပုတီးစေ့များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားပြီး နေရောင်အောက်တွင် သေစေလောက်သော ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် တောက်ပနေကြသည်။

"လုကြ... ရတနာတွေ..."

ဝိုင်းရံထားသော ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် ဓားပြများသည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ လောဘတရားက စည်းကမ်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ဓားပြ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သဲပြင်ပေါ်သို့ ပြေးသွားကြပြီး ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခုအတွက် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြလေသည်။

မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းရှိသော ခေါင်းဆောင်သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ သူ၏ လူများကို ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်နေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေခဲ့၏။

"အရှင်မင်းကြီး ပြောတာ မှန်တယ်... ပိုက်ဆံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ ပြဿနာတွေကို ဓားတွေနဲ့ မဖြေရှင်းသင့်ဘူး... ပိုက်ဆံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ မရဘူးဆိုရင် အဲဒါက ပိုက်ဆံ မလုံလောက်လို့ပဲ..."

သူသည် အလွန်လှပသော အပြာနှင့် အဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို ထပ်မံ ကောက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်ကောင်း ထုတ်လုပ်ထားသော ချွတ်ယွင်းချက်ရှိသည့် ထုတ်ကုန်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အနောက်ဘက်ဒေသမှ လူများအတွက်မူ နတ်ဘုရားများ၏ ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ယူဆထားကြသည်။

"အဲ့ဒီမျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းနဲ့ ကောင်ကို သတ်နိုင်တဲ့သူ ဒီပန်းကန်ပြားကို ရမယ်..."

ကျန်းချန်က ဟိန်းဟောက်ကာ ပန်းကန်ပြားကို အထက်သို့ မြှောက်ပြလိုက်၏။

ဓားပြများသည် သတ်ပုတ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လောဘမျက်လုံးများအားလုံးသည် မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းရှိသော ခေါင်းဆောင်ထံသို့ လှည့်သွားကြသည်။

မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းရှိသော ခေါင်းဆောင်မှာ ကျောချမ်းသွားပြီး ခြေဖဝါးမှသည် ခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသူများသည် လွယ်ကူသော သားကောင်များ လုံးဝမဟုတ်ဘဲ အဆိပ်သင့်နေသော ငါးစာများကို သယ်ဆောင်လာသည့် မုဆိုးတစ်စုဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားလေတော့သည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ကျန်းမာရေးအတွက် နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မိုင်ထောင်ချီ ကွာဝေးသော သဲကန္တာရထဲတွင် မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိဘဲ ယခုအခါတွင် သူသည် ရိုးသားမှု စမ်းသပ်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် နူးညံ့သော ခုတင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏ နဖူးမှ အေးစက်သော ချွေးများသည် ရွှေရောင် နန်မူသစ်သား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပေါက်ပေါက် ကျဆင်းနေလေသည်။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ထူးဆန်းသော ကြေးနီကွင်းတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားပြီး ပါးလွှာသော ကြေးနီကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ကြိုး၏ အခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင် ရေဇလုံထဲ၌ ပေါလောပေါ်နေသော အလွန်အာရုံခံစားမှုကောင်းသည့် ညွှန်တံတစ်ခု ပါရှိသည်။

ဤသည်မှာ ရှောင်ဂျီထံမှ ရရှိသော သွေးခုန်နှုန်းနှင့် စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျ နိယာမကို အခြေခံ၍ မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ် ဒီဇိုင်းဆွဲထားသည့် ပထမဆုံးသော မုသားစမ်းသပ်သည့်ကိရိယာပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မဟာချင်၏ ပထမဆုံးသော ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရိုးရှင်းပြီး ညွှန်တံကို ရွေ့လျားစေရန် သွေးခုန်နှုန်းကို လုံးဝအားကိုးထားသည်။

"ကျောက်ကောင်း..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် လက်ထဲတွင် ကြက်သွန်ဖြူတစ်မြွှာကို ကိုင်ထားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အခွံနွှာလိုက်၏။

"မင်းမှာ အမြွှာညီအစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ကြားတယ်..."

ရေဇလုံထဲရှိ ညွှန်တံသည် ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားပြီး လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

ကျောက်ကောင်း၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော်လည်း သူ လိမ်ညာရန် မဝံ့ရဲပေ။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲ့ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ ကျောက်ကောင်းရဲ့ အမြွှာညီအစ်ကိုတစ်ယောက် တကယ်ရှိပါတယ်... ဒါပေမယ့် သူက လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်ကတည်းက အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားပြီး အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ပါဘူး..."

"အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ဘူး ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က အခွံနွှာထားသော ကြက်သွန်ဖြူတစ်မြွှာကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဝါးစားလိုက်၏။

"ဒါဆို နန်းတွင်းရေးရာဌာနရဲ့ ယမ်းမှုန့်အလုပ်ရုံ လုယက်ခံရတဲ့ညက မင်းနဲ့ ရုပ်ချင်းတစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့ လူတစ်ယောက် မြို့တံခါးဝမှာ ရှိနေတာကို ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းက ဘာလို့ တွေ့ခဲ့ရတာလဲ..."

ညွှန်တံသည် ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး ရေထဲတွင် လည်ပတ်သွားလေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး အသည်းအသန် ဦးညွှတ်ခစားလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး အမှန်တရားကို မြင်တော်မူပါ... အရှင်မင်းကြီး အမှန်တရားကို မြင်တော်မူပါ... ကျွန်တော်မျိုး နန်းတော်ထဲကို ဝင်ရောက်လာကတည်းက အရှင်မင်းကြီးအတွက် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ မြှုပ်နှံထားခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ် သစ္စာဖောက်ဖို့ ရဲဝံ့ပါ့မလဲ... အဲ့ဒီ ကျောက်ကောင်းရဲ့ အမြွှာညီအစ်ကိုက... အဲ့ဒီ ကျောက်ကောင်းရဲ့ အမြွှာညီအစ်ကိုက အရူးတစ်ယောက်ပါ... သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့တာ... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့... အင်း ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်မှုကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့တာပါ..."

"သူက ပုံစံကြမ်းတွေကို ခိုးပြီး ထွက်ပြေးသွားတာ... ကျွန်တော်မျိုး တကယ်မသိခဲ့ပါဘူး... အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုးသာသိခဲ့ရင် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်ခဲ့မှာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အရူးအမူး ခုန်ပေါက်နေသော ညွှန်တံကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကျောက်ကောင်း၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ဂျီက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

[သူ့ရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းက ၁၄၀ အထိ မြင့်တက်သွားပြီး မျက်လုံးအိမ်တွေ ကျုံ့သွားကာ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းအရ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြောင်း ပြသနေပါတယ်... ဒါပေမယ့် သူ လိမ်နေပုံ မရပါဘူး... သူ့ညီကို တကယ် လည်ပင်းညှစ်သတ်ချင်နေပုံရပါတယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကြက်သွန်ဖြူကို မျိုချလိုက်ပြီး ရေနွေးတစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ထတော့..."

"မင်းမှာ သတ္တိရှိမယ်လို့ ငါကိုယ်တော် မထင်ဘူး... မင်းက လောဘကြီးတယ်၊ သတ္တိကြောင်တယ်၊ ပြီးတော့ မျက်နှာလုပ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေတာ... ငါကိုယ်တော်က မင်းကို သဲကန္တာရထဲသွားပြီး သဲစားခိုင်း၊ ပုန်ကန်ခိုင်းစေချင်တာလား... မင်းကို သတ်ပစ်ရင်တောင် မင်း သွားမှာမဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်ကောင်းသည် သေဒဏ်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားလေသည်။

"ဒါပေမယ့်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ လေသံက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းသွား၏။

"မင်းရဲ့ညီက တော်တော် အရည်အချင်းရှိတယ်... သူက ငါတို့ရဲ့ ယမ်းမှုန့်ဖော်မြူလာကို ခိုးပြီး ရှန်းနုံတွေဆီ ပြေးသွားတယ်..."

"ကျန်းချန်ရဲ့ ဒီအနောက်ဘက် ခရီးစဉ်မှာ ဒုက္ခရောက်မှာကို ငါကိုယ်တော် စိုးရိမ်တယ်..."

"ကျောက်ကောင်း မင်းရဲ့ ဓာတုဗေဒအကယ်ဒမီက မကြာသေးခင်က အသစ်အဆန်းတစ်ခုခု ထွက်လာသေးလား... အဝေးကြီးကို အသံပို့လွှတ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးလေ..."

ကျောက်ကောင်းက ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာပါ... မိုင်ထောင်ချီ အဝေးကို သတင်းစကား ပေးပို့တာက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းရည်ပါ... ကျွန်တော်မျိုးက... ကျွန်တော်မျိုးက မီးပန်းတွေနဲ့ ဗျောက်အိုးတချို့ပဲ လုပ်နိုင်ပါတယ်..."

"မီးပန်းတွေ..."

ချင်ရှီဟွမ်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

သူသည် ကင်းမျှော်စင်များကို တွေးတောလိုက်မိသည်။

မဟာချင်၏ ကင်းမျှော်စင်များသည် နေ့ဘက်တွင် မီးခိုးများကို အသုံးပြုပြီး ညဘက်တွင် မီးကို အသုံးပြုကြသည်။ သတင်းအချက်အလက် ပေးပို့မှုအမြန်နှုန်းသည် မြင်းများထက် ပိုမြန်သော်လည်း ၎င်းမှာ တစ်ဖက်သတ်သာဖြစ်ပြီး ရန်သူလှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် ငြိမ်းချမ်းရေး ကဲ့သို့သော ရိုးရှင်းသည့် သတင်းစကားများကိုသာ ပေးပို့နိုင်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

"ကင်းမျှော်စင်တွေကို စကားပြောလို့ရအောင် လုပ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းရှိလား..."

[ရှိပါတယ်... အလင်းရောင် အသုံးပြု ဆက်သွယ်ရေးနည်းစနစ်ပါ...]

[မတူညီတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေကို ဖော်ပြဖို့အတွက် မတူညီတဲ့ အလင်းရောင် အရောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် အလင်းရောင် အတိုအရှည် ပေါင်းစပ်မှုတွေကို အသုံးပြုတာပါ... ဒါက မော့စ်ကုတ်ရဲ့ အမြင်အာရုံဗားရှင်းပါပဲ...]

[အရှင်မင်းကြီး လိုအပ်မယ့်အရာတွေကတော့ ဧရာမ ကြေးဝါမှန်ခွက်ကြီး တစ်ခု၊ အရောင်ပါတဲ့ ဖန်ပြားတွေ (အနီ၊ အစိမ်း၊ နဲ့ အဝါ)၊ ပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ လျှို့ဝှက်ကုတ်စာအုပ် တစ်အုပ်ပါ...]

[ရှန်းယန်ကနေ ယွီမန်ဂိတ်အထိ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်နိုင်မယ့် အလင်းသင်္ကေတပြ မျှော်စင် ကွင်းဆက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပါ... မျှော်စင်တစ်ခုနဲ့ တစ်ခုကို လီသုံးဆယ် ကွာဝေးရပါမယ်...]

[အဲ့ဒါ ပြီးစီးသွားတာနဲ့ သတင်းစကားက ယွီမန်ဂိတ်ကနေ ရှန်းယန်ကို ရောက်ဖို့ နှစ်နာရီပဲ ကြာပါတော့မယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

နှစ်နာရီ။

ဤသည်မှာ လီ ၈၀၀ အကွာအဝေးကို အရေးပေါ် ပေးပို့ခြင်းထက် ဆယ်ဆကျော် ပိုမြန်လေသည်။

"ဟူဟိုက်ကိုခေါ်ခဲ့..."

ဟူဟိုက်သည် နန်းတော်ဥယျာဉ်ထဲတွင် သူ၏ ခွေးကို လမ်းလျှောက်ထွက်နေသည်။ သူ၏ ဝမ်ချိုက်ဟု အမည်ရသော ခွေးသည် တောက်ပနေသည့် အယ်လ်အီးဒီ လည်ပတ်ကို (အမှန်တကယ်တွင် ယင်ကောင်များ ထည့်ထားသော ဖန်ပြွန်တစ်ခု ဖြစ်သည်) တပ်ဆင်ထားရာ အတော်လေး စတိုင်ကျနေလေသည်။

"ခမည်းတော်... သားတော်ကို ခေါ်တယ်ဆို..."

ဟူဟိုက်သည် ခွေးကို ဆွဲကာ ပြေးဝင်လာ၏။

"ခွေး လမ်းလျှောက်တာကို ရပ်လိုက်စမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ နေမင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မင်းကို ကိုယ်တီးလုံး လမ်းလျှောက်ခိုင်းမလို့..."

"လမ်းလျှောက်ရမယ်..."

"ဟုတ်တယ်... မဟာတံတိုင်းတစ်လျှောက် လီသုံးဆယ်တိုင်းမှာ မျှော်စင်မြင့်တစ်ခု တည်ဆောက်ခိုင်းမလို့..."

"မျှော်စင်မှာ အကြီးဆုံး ကြေးဝါမှန်ကို တပ်ဆင်ရမယ်... ပြီးတော့ အနီရောင်နဲ့ အစိမ်းရောင် ဖန်တွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မီးအိမ်တွေကိုလည်း တပ်ဆင်ရမယ်..."

"မင်းကို လျှို့ဝှက်စကားလုံးတွေ ဖန်တီးစေချင်တယ်... ဥပမာ... အနီရောင်မီး သုံးချက်လင်းရင် ရှန်းနုံတွေ လာနေပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်... အစိမ်းရောင်မီး နှစ်ချက်လင်းရင် ကျန်းချန်ဘေးကင်းတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုးပေါ့..."

ဟူဟိုက်၏ မျက်လုံးများက နားထောင်ရင်း တောက်ပလာလေသည်။

"ဒါက ပျော်စရာကြီးပဲ... နန်းတွင်းအစေခံတွေနဲ့ ကစားဖူးတဲ့ မျက်စိမှိတ်ပြတဲ့ ကစားနည်းနဲ့ တူတူပဲ မဟုတ်လား..."

"ခမည်းတော်... ဒါကို သားတော်ဆီသာ လွှဲထားလိုက်ပါ... လျှို့ဝှက်ကုတ်ကို ဖန်တီးရုံတင်မကဘူး၊ မဟာချင် အလင်းသင်္ကေတ အဘိဓာန်တစ်အုပ်ကိုပါပြုစုပေးမယ်... ဒါမှ ကင်းမျှော်စင်ကို စောင့်နေတဲ့ စစ်သည်တိုင်း အလင်းရောင်နဲ့ စကားပြောတတ်သွားမှာ..."

"သွားတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"မှတ်ထား... ဒါက နိုင်ငံတော်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ... သတင်းမှားပို့မိရင် မင်းကို မျှော်စင်ထိပ်မှာ မီးပုံးအဖြစ် ဆွဲချိတ်ထားမယ်..."

အနောက်ဘက်ဒေသ၊ လော့လန်မြို့၏ အပြင်ဘက်။

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုသည် ကုန်းမြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဓားပြများ စစ်ရှုံးခြင်း၏ သင်္ကေတအဖြစ် အဝေးမှ ထမြောက်လာသော ဖုန်မှုန့်များကို ကြည့်နေ၏။

သူသည် လက်ထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စားလက်စ နံပြားတစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေချည်းပဲ..."

"သူတို့ကို မိုးကြိုးဗုံးတွေနဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြေပုံပေးထားရက်နဲ့တောင်... ချင်လူမျိုးတွေက ကွဲနေတဲ့ ဖန်ပုတီးစေ့လေး နည်းနည်းနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးသွားသေးတယ်..."

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် မြင်းစီးလာသော မော့သု၏ မျက်နှာမှာ ရေစက်များပင် ကျဆင်းနိုင်လောက်အောင် မှုန်ကုပ်နေလေသည်။

"သခင်ကျောက်... မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးက သိပ်ပြီး အစွမ်းထက်ပုံ မရပါလား..."

မော့သုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ယုန်တစ်ကောင်ကိုတောင် သတ်နိုင်ပါ့မလား သံသယဖြစ်မိတယ်..."

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလေသည်။

"အဲ့ဒါက ပစ္စည်းတွေ မကောင်းလို့ပဲ... အနောက်ဘက်ဒေသက ဆားငန်တွေက သန့်စင်မှု အရမ်းနည်းတယ်၊ ပြီးတော့ မီးသွေးကလည်း လုံလုံလောက်လောက် မခြောက်သွေ့ဘူး... ငါတို့သာ ရှန်းယန်မှာရှိပြီး နန်းတွင်းရေးရာဌာနရဲ့ သန့်စင်ရေးကိရိယာတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင် ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်တာ ကြာပြီ..."

"ဆင်ခြေတွေ..."

မော့သုက သူ၏ မြင်းကို လှည့်လိုက်၏။

"ချင်လူမျိုးတွေရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က ပြေးလာနေပြီ... အဲ့ဒီသတ္တိကြောင်တဲ့ လော့လန်ဘုရင်က သူတို့ကို ကြိုဆိုဖို့ မြို့တံခါးတွေကို သေချာပေါက် ဖွင့်ပေးလိမ့်မယ်..."

"သွားကြစို့... အနောက်ဘက်ကို ဆက်သွားကြမယ်..."

"ဘယ်ကိုလဲ..."

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုက မေးလိုက်သည်။

"တာ့ယွမ်ပြည်ကို..."

မော့သု၏ မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရိပ်များ လင်းလက်သွား၏။

"အကောင်းဆုံး မြင်းတွေက အဲ့ဒီမှာ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်... ပြီးတော့... သံရည်ကျိုတတ်တဲ့ ဂရိလက်မှုပညာရှင်တွေလည်း ရှိတယ်တဲ့..."

"သခင်ကျောက်... တာ့ယွမ်ပြည်မှာ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးကို ဖန်တီးနိုင်ဖို့ မင်း ဆုတောင်းထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင် မင်းကို ချင်လူမျိုးတွေဆီမှာ... သစ္စာစောင့်သိမှု ပြယုဂ်တစ်ခုအနေနဲ့ ထားခဲ့ရလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မော့သုနှင့် သူ၏ အစောင့်များသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုသည် ထွက်ခွာသွားသော မော့သု၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးမှ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသော မဟာချင်၏ အလံများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကြည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"ချင်ရှီဟွမ်... ကျောက်ကောင်း..."

"ငါ မရှုံးစေရဘူး... ကမ္ဘာမြေရဲ့ အဆုံးစွန်ထိ ပြေးရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မယ့် အရာတစ်ခုကို ငါ ဖန်တီးပြမယ်..."

သူသည် သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို တင်းကျပ်စွာ ရုံလိုက်ပြီး ဝေ့ဝဲနေသော သဲမုန်တိုင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ကျန်းချန်သည် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်လုံတွေ့မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြီး မြင်းအများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် သူတို့ စွန့်လွှတ်လိုက်သော ဖန်ပုတီးစေ့များကြောင့် ဓားပြများကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရုံသာမက လမ်းပြအချို့ကိုပင် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ကြ၏။

လော့လန်မြို့၏ ကောက်ကြောင်းကို ညနေဆည်းဆာချိန်တွင် ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပြီ..."

လက်ထောက်အရာရှိက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည် သဲကန္တာရထဲရှိ ပုလဲလေးကို ကြည့်ကာ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အင်ပါယာ၏ အမိန့်တော်ကို စမ်းကြည့်လိုက်၏။

"မဟာချင်ရဲ့အလံကို လွှင့်ထူလိုက်..."

"ငါ့ကို အဲ့ဒီပိုးသားတွေနဲ့ ကြွေထည်တွေ အားလုံးပြစမ်း..."

"ငါတို့က ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်ဘူး... နွေးထွေးမှုတွေ ယူဆောင်လာပေးဖို့ ရောက်လာတာ..."

အနက်ရောင် ဖီးနစ်ငှက်ပုံ ချယ်လှယ်ထားသော ဧရာမ အလံကြီးသည် လော့လန်မြို့ရိုးအောက်တွင် တလူလူ လွင့်ပျံလာသောအခါ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ကာကွယ်ရေးတပ်သားများသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ယာဉ်တန်းကြီး သို့မဟုတ် ဤမျှ ထူးကဲလှပသော ကုန်ပစ္စည်းများကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

လော့လန်ဘုရင်သည် အရှေ့အရပ်မှလာသော တမန်တော်ကို ကြိုဆိုရန် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် မြို့တံခါးများကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာသော ရှန်းယန်မြို့တွင်…

ပထမဆုံးသော အလင်းသင်္ကေတပြ မျှော်စင်ကို လီတောင်ထိပ်တွင် စိုက်ထူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ညဥ့်လယ်ယံသို့ ရောက်သောအခါ ဟူဟိုက်သည် ဧရာမရေနံဆီမီးအိမ်ကြီးကို ကိုယ်တိုင် မီးညှိလိုက်ပြီး ကြေးဝါမှန်၏ ထောင့်ကို ချိန်ညှိလိုက်၏။

"ဖျက်... ဖျက်…ဖျက်..."

စည်းချက်ညီသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်၏ ညကောင်းကင်ယံကို ဆွဲဖြဲကာ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

အလင်းရောင်သည် လော့လန်သို့ မရောက်ရှိနိုင်သေးသော်လည်း ၎င်းသည် ခေတ်သစ်တစ်ခု၏ ရောက်ရှိလာမှုကို သတိပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သတင်းအချက်အလက်များသည် မြင်းခွာများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်တော့မည် ဖြစ်၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် အာဖန်းနန်းတော်၏ လသာဆောင်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အလင်းတန်းကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ကျန်းချန်... မင်းအတွက် လမ်းကို ငါကိုယ်တော် ဖောက်လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ... ပြီးတော့ မင်းအတွက် မီးအိမ်တွေကိုလည်း ငါကိုယ်တော် ထွန်းညှိပေးခဲ့ပြီ..."

"အခု မင်း ငါကိုယ်တော့်ဆီကို ဘယ်လို ကမ္ဘာသစ်မျိုး ပြန်သယ်လာနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."