အခန်း ၄၇

အခန်း (၄၇) တန်ဖိုးကြီးမားသော စက္ကူပျော့တစ်ရွက်နှင့် အလင်းအမြန်နှုန်းဖြင့် ပေးပို့လိုက်သော ဖားယားမှု။

အနောက်ဘက်ဒေသများမှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြေထဲတွင် ဇီရာစေ့နှင့် အကင်နံ့များ ရောနှောပါဝင်နေသော်လည်း ကန္တာရ၏ ထူးခြားသော ခြောက်သွေ့ကြမ်းတမ်းမှုများလည်း ပါဝင်နေလေသည်။

လော့ပုနော်၏ ဘေးတွင် တည်ရှိသော ကန္တာရပုလဲရတနာဖြစ်သည့် ရှေးဟောင်း လော့လန်ပြည်တွင် ယနေ့၌ မကြုံစဖူး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်တစ်ခုကို ကျင်းပနေ၏။ အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော လော့လန်ဘုရင်၏ နန်းတော် ရွှံ့ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ အရှေ့အရပ်မှ ကော်ဇောနီကို ခင်းကျင်းထားပြီး ၎င်း၏ ညီညာမှုမရှိသော မျက်နှာပြင်သည် ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာသူတစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်ဝင့်ကြွားမှုမျိုးကို ထုတ်လွှင့်နေလေသည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးအပြည့်ရှိပြီး ဝဝတုတ်တုတ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် လော့လန်ဘုရင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အဖြူရောင် စက္ကူထပ်ကြီးကို သူ၏ သေးငယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် မဟာချင်အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ပေါ်ဝမ်မြို့စားကြီး ကျန်းချန်က ခါးတွင် ချင်ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ပိုးသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ သူသည် အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်ခု၏ သံတမန်တစ်ဦးသာ ပိုင်ဆိုင်သော အရောင်းကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ရောယှက်နေသည့် အပြုံးတစ်ခုကို မျက်နှာပေါ်တွင် ဆင်မြန်းကာ မတ်မတ် ထိုင်နေလေသည်။

"မဟာချင်သံတမန်ကြီး... ဒါက သင့်နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျွန်ုပ်ကို ပေးသနားတော်မူတဲ့ နတ်ဘုရားပစ္စည်းလို့ သင်ပြောတာလား..."

လော့လန်ဘုရင်သည် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး နူးညံ့ဖြူစင်သော စက္ကူလိပ်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်..."

ကျန်းချန်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဒါက အိမ်သာသုံးစက္ကူအတွက် အမှတ်တံဆိပ်ပဲ ဖြစ်တယ်... မဟာချင်အင်ပါယာမှာတော့ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေနဲ့ မှူးမတ်တွေပဲ ဒါကို သုံးစွဲခွင့်ရှိတယ်... ဒါကို ထျန်းရှန်းတောင်တန်းက ထင်းရှူးပင်တွေရဲ့ အဆီအနှစ်တွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး လုပ်ငန်းစဉ် ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ဆင့်ကို ဖြတ်သန်းကာ လရောင်အောက်မှာ အပျိုစင်လေးတွေက ကိုယ်တိုင် နယ်ဖတ်ပြီး ပြုလုပ်ထားတာ ဖြစ်တယ်..."

ကျန်းချန်သည် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် အဓိပ္ပါယ်မရှိသည်များကို ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစကားများကို ခရီးမထွက်ခွာမီ လျူပန်က သူ့ကို အထူးသင်ကြားပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အမှတ်တံဆိပ်ဇာတ်လမ်းဟု ခေါ်ဆိုကြောင်း ပြောပြခဲ့၏။

လော့လန်ဘုရင်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သူသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကောက်ယူကာ နေရောင်အောက်တွင် ထောင်ကြည့်လိုက်ရာ ပုစဉ်းတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ဖြူစင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါက... ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အမိန့်တော်တွေကို ရေးသားဖို့ အသုံးပြုတဲ့ အထွတ်အမြတ်ထားရာ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်..."

လော့လန်ဘုရင်က စက္ကူကို သူ၏ မျက်နှာနှင့် ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

"အရမ်းကို နူးညံ့တာပဲ... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ဓားကို ပွတ်တိုက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် မိဖုရားအတွက် မျက်နှာဖုံးဇာပုဝါ လုပ်ပေးဖို့ဆိုရင် အရမ်းကို သင့်တော်မှာပဲ..."

အောက်ဘက်တွင် ထိုင်နေကြသော လော့လန်အမတ်များကလည်း သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘနှင့် အံ့သြရိုသေမှုများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ပိုးသားထက် နူးညံ့ပြီး သိုးရေထက် ဖြူစင်သော ဤအရာသည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ကျန်းချန်၏ နှုတ်ခမ်းများပင် တွန့်ကွေးသွားသည်။

မထွက်ခွာမီ ဟူဟိုက် မှာကြားလိုက်သော စကားကို သူ သတိရသွား၏။

သူတို့ကို အိမ်သာသုံးစက္ကူကို လည်စည်းပုဝါအနေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပတ်ခိုင်းလို့ မရဘူး... အဲဒါက ငါတို့ မဟာချင်အင်ပါယာအတွက် အရှက်ရစရာပဲဟု ဆိုလေသည်။

"အဟမ်း..."

ကျန်းချန်က လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဤတောသားများ၏ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုများကို ညင်သာစွာ ပြင်ဆင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက အဖိုးတန်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က စာရေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် အလှဆင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆို ဘာအတွက် သုံးတာလဲ..."

ကျန်းချန်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရှက်ရဆုံး အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော သူ၏ ကျောဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒါက... သန့်စင်ခြင်းအတွက် အသုံးပြုတဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းသုံး ပစ္စည်းတစ်ခုပါ..."

"ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ဖို့လား..."

လော့လန်ဘုရင်မှာ အံ့သြသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် နားလည်သွား၏။

"အိုး... ငါ နားလည်ပြီ... ဒါက ရေချိုးပြီးတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုတ်ဖို့ သုံးတာမလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းချန်က အတင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက... ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို စားသုံးပြီးနောက်မှာ... အဲဒီနေရာအတွက် အသုံးပြုတာပါ..."

ပင်မနန်းဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

လော့လန်ဘုရင်၏ စက္ကူကိုင်ထားသော လက်သည် လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ကပ်ထားဆဲဖြစ်သော စက္ကူကိုလည်း ဖယ်ရှားရန် မေ့လျော့နေ၏။ အမတ်များမှာ ယင်ကောင်အရှင်လတ်လတ်ကို မြိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

*ဖင်သုတ်ဖို့ သုံးတာလား…*

*ဤမျှ ဖြူစင်၊ နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်လှသော မှော်ဆန်သည့် ပစ္စည်းကို ဖင်သုတ်ရန်အတွက် အသုံးပြုတာလား…*

"ဒါက... ဒါက လုံးဝကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ..."

လော့လန်ဘုရင်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မဟာချင်အင်ပါယာ... မဟာချင်အင်ပါယာက ဒီလောက်တောင် ချမ်းသာကြွယ်ဝနေပြီလား..."

ကျန်းချန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည်လည်း အလဟဿဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်ခု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်၏။

"အရှင်မင်းကြီးက အဲ့အကြောင်းကို သိချင်မှ သိပါလိမ့်မယ်... မဟာချင်အင်ပါယာမှာ ပြည်သူတွေက ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ကြပြီး အရင်းအမြစ်တွေကလည်း ပေါများကြွယ်ဝလှတယ်... ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစေခြင်းဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မကြာခဏ မိန့်ကြားလေ့ရှိတယ်... ဒီအိမ်သာသုံးစက္ကူ အမှတ်တံဆိပ်က မဟာချင် ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်..."

ဤအဆင့်မြင့်လွန်းသော စကားလုံးများက လော့လန်ဘုရင်ကို လုံးဝ မိန်းမောသွားစေသည်။

သူတို့၏ တင်ပါးများပင် ဤမျှဂုဏ်သိက္ခာရှိနေပါလျှင် မဟာချင်စစ်တပ်က မည်မျှတောင် အင်အားကြီးမားလိုက်မည်နည်း။

"ကောင်းလိုက်တာ... ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ချင်ယဉ်ကျေးမှုပါလား..."

လော့လန်ဘုရင်က စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်၏။

"ဒီလက်ဆောင်ကို ငါ လက်ခံတယ်... အပြန်အလှန်အနေနဲ့ လော့လန်ရဲ့ အထူးထွက်ကုန်ဖြစ်တဲ့ ကျောက်စိမ်း လှည်းဆယ်စီးနဲ့ အကောင်းစားအရက် အိုးတစ်ရာကို ငါ ပေးသနားမယ်... ဒါ့အပြင်..."

လော့လန်ဘုရင်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"အရူးကောင်မော့သုက အနောက်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားပြီး ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတွေကို ဖြတ်တောက်မယ်လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်နေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... ငါ့စစ်တပ်က သေးငယ်ပြီး စစ်သူကြီးတွေလည်း နည်းပါးပေမယ့် မဟာချင်အင်ပါယာမှာ နတ်ဘုရားပစ္စည်းတွေ အလုံအလောက်ရှိနေသရွေ့ လော့လန်က မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့... အဲဒါကို ဘယ်လိုခေါ်ပါလိမ့်..."

"မဟာဗျူဟာမြောက် မိတ်ဖက်ပါ..."

ကျန်းချန်က သတိပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့က မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် မိတ်ဖက်အဖြစ် နေထိုင်ပြီး ဒီကန္တာရရဲ့ တံခါးပေါက်တွေကို စောင့်ကြပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်..."

ကျန်းချန်သည် စက္ကူတစ်ရွက်ဖြင့် လော့လန်၏ သစ္စာခံမှုကို အောင်မြင်စွာ ရရှိလိုက်ချိန်တွင် မိုင်ထောင်ချီဝေးကွာသော ရှန်းယန်၌ အလင်းနှင့် ပတ်သက်သော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေလေသည်။

လီတောင်၏ ထိပ်ဖျားတွင် အေးစက်သော လေပြင်းများက ဟိန်းဟောက်တိုက်ခတ်နေသည်။

အသစ်တည်ဆောက်ထားသော မျှော်စင်တစ်ခုသည် တောင်ထိပ်တွင် မတ်မတ်ရပ်တည်နေပြီး ၎င်း၏ ထိပ်တွင် ပြောင်လက်နေအောင် ပွတ်တိုက်ထားသော ဧရာမ ကြေးဝါ ကြေးမုံခွက်ကြီးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထား၏။ ကြေးမုံ၏ အလယ်တွင် အထူးပြုလုပ်ထားသော ရေနံဆီမီးခွက်တစ်ခု ရှိပြီး ဖွင့်နိုင်ပိတ်နိုင်သော သံလွှာကာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ထူထဲသော စစ်ဘက်သုံး အပေါ်အင်္ကျီကြီးကို ရုံထားပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် နှာရည်များ ယိုကျနေသော ဟူဟိုက်သည် ထိန်းချုပ်ရေးခုံတွင် တက်ကြွစွာ မတ်တတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် အထူကြီးဖြစ်သော မဟာချင် အလင်းပြသင်္ကေတ အက္ခရာစဉ် လက်စွဲစာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အဝေးရှိ အမှောင်ထုထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

"ဘာလို့ မလင်းသေးတာလဲ... လုံရှီက မျှော်စင်က အိပ်ပျော်နေတာလား..."

ဟူဟိုက်က ခြေဆောင့်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

အစီအစဉ်အရ ယနေ့ညသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးအတွက် ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုဖြစ်သည်။ သတင်းအချက်အလက်များသည် ယွီမန်ဂိတ်မှ စတင်ကာ ဟယ်ရှီမျှော်စင်ကို ဖြတ်သန်းပြီး မဟာတံတိုင်းကြီး၏ ကင်းမျှော်စင်များတစ်လျှောက် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပေးပို့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယန်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်၏။

ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးသည် လီ သုံးထောင်ကျော် ကွာဝေးသည်။ အမြန်ဆုံးမြင်း ဖြစ်လျှင်တောင်မှ မြင်းသေသည်အထိ ပြေးလျှင်ပင် ငါးရက်နှင့် ငါးည ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့ပေမယ့် အလင်းဆိုရင်တော့…

"လင်းလာပြီ... မင်းသား... လင်းလာပြီ..."

ရုတ်တရက် ဘေးတွင် ရပ်နေသော မိုဟစ်တပည့်များက အနောက်ဘက် ညကောင်းကင်ယံကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဟူဟိုက်သည် မှန်ပြောင်းကို ချက်ချင်း မြှောက်ကြည့်လိုက်၏။

သေချာသည်မှာ အဝေးရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက စည်းချက်ကျကျ တောက်ပနေလေသည်။

"ရှည်တယ်... တိုတယ်... ရှည်တယ်..."

"မြန်မြန်... မှတ်ထားလိုက်..."

ဟူဟိုက်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ဒါက အစပြုတဲ့ အချက်ပြသင်္ကေတပဲ..."

ထိန်းချုပ်ရေးခုံရှိ မှတ်တမ်းတင်သူသည် ချက်ချင်းပင် အသည်းအသန် စတင်ရေးသားတော့ရာ အလင်းစက်များကို စက္ကူပေါ်ရှိ စက်ဝိုင်းများနှင့် အလျားလိုက်မျဉ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

အနီရောင်အလင်းသည် တစ်မတ်စာ အချိန်အထိ တောက်ပနေခဲ့၏။

"ဘာသာပြန်... မြန်မြန် ဘာသာပြန်လိုက်..."

ဟူဟိုက်က မှတ်တမ်းစက္ကူကို လုယူကာ ဘေးရှိ သင်္ကေတဖော်သူထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

သင်္ကေတဖော်သူသည် မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများ စီးကျနေရင်း သင်္ကေတစာအုပ်ကို လှန်လှောကာ စကားလုံးများကို ဖော်ထုတ်နေလေသည်။

"ပထမ စာကြောင်းကတော့... ကျန်းချန် လော့လန်ကို ရောက်ပါပြီတဲ့..."

"ဒုတိယ စာကြောင်းကတော့... လော့လန်က... လက်နက်ချပါပြီ... အိမ်သာသုံးစက္ကူ... အရောင်းရသွက်ပါတယ်တဲ့..."

"တတိယ စာကြောင်းကတော့..."

သင်္ကေတဖော်သူ၏ လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး ဟူဟိုက်ကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်၏။

"တတိယစာကြောင်းက ဘာလဲ... ငါ့ကို မြန်မြန်ပြောစမ်း..."

"တတိယ စာကြောင်းက... အရှင်မင်းကြီး... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေတဲ့..."

ဟူဟိုက်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ ဦးထုပ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"အဲဒီကျန်းချန်... သူက အဲဒီလောက် ဒုက္ခခံ၊ ရေနံဆီတွေ အများကြီး မီးရှို့ပြီး မီးရှူးတိုင်စင်တွေက ညီအစ်ကိုရာချီကို အသုံးပြုခဲ့တာ ဖားယားတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြန်ပို့ဖို့အတွက်လား..."

သို့သော် နောက်စက္ကန့်တွင် သူက ပြန်လည်ရယ်မောလိုက်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဖားယားသောစကားသည် မိုင်သုံးထောင်ကျော် ကန္တာရကို ဖြတ်သန်းကာ ရှန်းယန်သို့ နှစ်နာရီအတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုပင်။

"မီးထွန်းလိုက်... အကြောင်းပြန်မယ်..."

ဟူဟိုက်သည် ထိန်းချုပ်ရေးခုံပေါ်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်တက်သွားပြီး သံလွှာကာ၏ လီဗာကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲချလိုက်၏။

"ကျန်းချန်ကို ပြောလိုက်... မင်းရဲ့ ဖားယားမှုကို လက်ခံရရှိပြီ... လော့လန်အရက် နှစ်သေတ္တာ ငါ့ဆီပြန်ယူခဲ့... အချိုရည်ကို ယူခဲ့နော်..."

ဧရာမ ကြေးဝါကြေးမုံကြီးက တောက်ပသောအလင်းတန်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်အထက် ညကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်သွားပြီး အနောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ခရီးဆက်သွားလေသည်။

.

အာဖန်းနန်းတော်ရှိ နွေးထွေးသက်သာသော ကျန်းမာရေးနှင့်ညီညွတ်သည့် အနားယူရာ နေရာ။

ချင်ရှီဟွမ်က အိပ်မပျော်သေးပေ။ သူသည် အသစ်ဖော်စပ်ထားသော သောက်စရာဖြစ်သည့် မဟာချင် ဘလက်တီးကို မြည်းစမ်းနေ၏။

ထိုခေတ်က စစ်မှန်သော လက်ဖက်ခြောက် အချဉ်ဖောက်သည့် နည်းပညာ မရှိသော်လည်း ကျောက်ကောင်းက လက်ဖက်ရွက်များကို လှော်စဉ် မတော်တဆ ပျက်စီးသွားစေခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်သည် တောက်ပသော အနီရောင်ရှိပြီး ချိုမြိန်သော အရသာရှိ၏။ ချင်ရှီဟွမ်သည် ၎င်းကို မြည်းစမ်းကြည့်ရာ ခါးသက်သော လက်ဖက်ရည်စိမ်းထက် အစာအိမ်ကို ပိုမို သက်သာစေကြောင်း ခံစားရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ၎င်းကို ဘလက်တီးဟု အမည်ပေးလိုက်လေသည်။ (လက်ဖက်ရည်နက်/ အနက်ရောင်လက်ဖက်ရည်က ဘာသာပြန်ရအဆင်မပြေလို့ ဘလက်တီးလို့ပဲရေးထားတာပါ)

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သွားသော အလင်းတန်းကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်၏။

"ဒါက အလင်းအမြန်နှုန်းလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... အလင်းအမြန်နှုန်းက တစ်စက္ကန့်ကို ကီလိုမီတာ သုံးသိန်း ရှိပါတယ်... အခု အရှင်မင်းကြီး မြင်နေရတာက လက်အမြန်နှုန်း ဖြစ်ပါတယ်...]

[ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သံလွှာကာကို ဆွဲတာက လူတွေဖြစ်ပြီး အချက်ပြမှုကို ကြည့်တာကလည်း လူတွေပဲလေ... ဒါပေမယ့် နှစ်နာရီအတွင်း လီသုံးထောင်ကို လွှမ်းခြုံနိုင်တာက ဤခေတ်ရဲ့ အမြင့်မားဆုံး အကန့်အသတ်တစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ...]

[ဆိုလိုတာက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ နားတွေဟာ ကန္တာရရဲ့ အစွန်အဖျားအထိ ကျယ်ပြန့်သွားပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပါပဲ...]

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"ကျန်းချန်ရဲ့ သတင်းစကားကို ငါကိုယ်တော် လက်ခံရရှိပြီ..."

"အိမ်သာသုံးစက္ကူ သံတမန်ရေးရာဆိုတာ သူ စဉ်းစားမိတဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ... ဒါပေမယ့် အလုပ်ဖြစ်သရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်..."

"ဒါပေမယ့်..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားကာ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်၏။

"အနောက်ဘက်ဒေသက အခြေအနေက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူးလို့ ငါကိုယ်တော် ခံစားရတယ်..."

"မော့သုက အနောက်ဘက်ကို သွားရဲတယ်ဆိုတော့ သူ အားကိုးစရာ တစ်ခုခုရှိနေလို့ပဲ... လော့လန်ဆိုတာက တံတိုင်းပေါ်ခွထိုင်နေတဲ့ နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုပါ... တကယ့် ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာတွေက နောက်မှ လာမှာ..."

"ရှောင်ဂျီ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက အနောက်ဘက်ဒေသမှာ အကောင်းစားမြင်းတွေအတွက် နာမည်ကြီးတဲ့ တာ့ယွမ်ပြည်ဆိုတဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ရှိတယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်နော်..."

[ဟုတ်ပါတယ်... ၎င်းက ချွေးသွေးမြင်း ဖြစ်ပါတယ်... အဲဒါက မြင့်မားတဲ့ အမြင့်ပေတွေရဲ့ အောက်ဆီဂျင်နည်းပါးတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ အကောင်းစား မျိုးစိတ်တစ်ခုပါ... သူ့ရဲ့ အရေပြားက ပါးလွှာပြီး ပြေးတဲ့အခါ သွေးကြောတွေ ကျယ်လာတာကြောင့် သွေးထွက်နေသလိုမျိုး ထင်ရပါတယ်...]

[ထိုမြင်းအမျိုးအစားက ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်စွမ်းအားနဲ့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ခံနိုင်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာကြောင့် အကြီးစား သံချပ်ကာမြင်းတပ်တွေအတွက် ထိပ်တန်းအဆင့် စီးတော်မြင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်...]

[အကယ်၍ မော့သုသာ တာ့ယွမ်မြင်းကို ရရှိသွားခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ မြင်းတပ်အင်အားက နှစ်ဆတိုးလာမှာပါ... အဲဒီအချိန်ကျရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သံမဏိစစ်တပ်က သူ့ကို မှီနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် စားပွဲကို သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်၏။

"မြင်း..."

"မဟာချင်အင်ပါယာမှာ မြင်းတွေ လိုအပ်နေတယ်... အထူးသဖြင့် အကောင်းစား မြင်းတွေပေါ့..."

"မော့သုက အဲ့တာကို လိုချင်နေတယ်ဆိုမှတော့ ငါကိုယ်တော်က ပိုပြီးတော့တောင် လိုချင်သေးတယ်..."

"အမိန့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော အာဏာစက်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

"လျူပန်ရဲ့ သွင်းကုန်နှင့် ထုတ်ကုန် ကုန်သွယ်ရေး ကော်ပိုရေးရှင်းကို လှုပ်ရှားခိုင်းလိုက်..."

"ကျန်းချန်ရဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားဖို့အတွက် အထူးမြင်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့တစ်ခုကို သူ့ကို ဖွဲ့စည်းခိုင်းလိုက်..."

"ပိုးသားတွေ ယူသွား၊ ကြွေထည်တွေ ယူသွား၊ သကြားတွေ ယူသွား... တာ့ယွမ်ပြည်ကို သွား၊ ဝူဆွန်းကို သွား၊ ခန်းကျွီကို သွား..."

"သူတို့ရဲ့ မြင်းတွေကို ကမ္ဘာပေါ်က အကောင်းဆုံး အရာတွေနဲ့ ငါကိုယ်တော် လဲလှယ်ပေးနိုင်တယ်လို့ အဲဒီဘုရင်တွေကို ပြောလိုက်..."

"ကောင်းမွန်တဲ့ မြင်းတစ်ကောင်အတွက် ပိုးသား ဆယ်စလိပ် ငါကိုယ်တော် ပေးမယ်... အကယ်၍ မျိုးပွားမြင်းဆိုရင် ပိုးသား အလိပ်တစ်ရာ ပေးမယ်..."

"အကယ်၍ သူတို့က မလဲဘူးဆိုရင်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွား၏။

"ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မိုးကြိုးဗုံးများနှင့် သံမဏိစစ်တပ်လည်း အနောက်ဘက်ဒေသတွေကို လည်ပတ်ချင်နေတယ်လို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်..."

နောက်တစ်နေ့ ရှန်းယန်မြို့ အနောက်ဘက်ဈေး။

လျူပန်သည် လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ရှောင်ဟဲ၏ လုပ်ငန်းအစီရင်ခံစာကို ကျေနပ်စွာ နားထောင်နေသည်။

"လျူဇီ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်တော် ရောက်လာပြီ... မြင်းတွေဝယ်ဖို့ အနောက်ဘက်ဒေသကို ငါတို့ သွားရမယ်..."

ရှောင်ဟဲက စာရင်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

"ဒါက ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... အနောက်ဘက်ဒေသဆိုတာ အဝေးကြီးဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဓားပြတွေနဲ့ ရှန်းနုံလူမျိုးတွေလည်း ရှိတယ်... ငါတို့သာ သတိမထားရင် ပိုက်ဆံရော လူရော ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်..."

သို့သော် လျူပန်ကမူ လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ကျန်းချန် ပေးပို့လိုက်သော နမူနာဖြစ်သည့် စပျစ်သီးခြောက်တစ်ဆုပ်ကို လက်ထဲတွင် ကစားနေလေသည်။

"ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်လား... ရှောင်ဟဲ မင်း နားမလည်ပါဘူး..."

လျူပန်က မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး စပျစ်သီးခြောက်တစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

"ဒါက မြင်းဝယ်တာ မဟုတ်ဘူး... လက်ဝါးကြီးအုပ်တာပဲ..."

"စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က တာ့ယွမ်မြင်းတွေကို လိုချင်တယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့ အနောက်ဘက်ဒေသကို သွားတဲ့အခါ မြင်းဝယ်တာအပြင် တခြားအရာတစ်ခုခုကိုရော ပြန်သယ်လာလို့ မရဘူးလား..."

"ဥပမာပြောရရင် ဒီစပျစ်သီးခြောက်တွေ၊ ဟိုဘက်က ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ... ပြီးတော့ ဟိုဘက်မှာ ဝါဂွမ်းလို့ခေါ်တဲ့ အဖြူရောင်အရာတစ်ခု ရှိတယ်လို့လည်း ငါ ကြားဖူးတယ်..."

"ငါတို့သာ အဲ့တာတွေကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ပြီး ရှန်းယန်ကို ပြန်သယ်လာနိုင်ရင် ပိုက်ဆံဘယ်လောက်တောင် ရလိုက်မလဲ..."

ရှောင်ဟဲက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"မင်းတွေးသမျှက ပိုက်ဆံအကြောင်းချည်းပဲ... မြင်းတွေကို ဘယ်လို ပြန်သယ်လာမလဲဆိုတာကို မင်း မတွေးဘူးလား... ထောင်ချီတဲ့မြင်းတွေ ကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်တဲ့အခါ သူတို့ ဘာစားပြီး ဘာသောက်ကြမလဲ..."

လျူပန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက ငါတို့ရဲ့ မဟာချင် အခြေခံအဆောက်အအုံအဖွဲ့ ဝင်လာမယ့် နေရာပဲ..."

"ဟယ်ရှီမျှော်စင်တစ်လျှောက် လီငါးဆယ်တိုင်းမှာ ဝန်ဆောင်မှုပေးမယ့် နေရာတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ငါ စီစဉ်ထားတယ်..."

"ဝန်ဆောင်မှုပေးမယ့် နေရာလား..."

ရှောင်ဟဲမှာ မှင်တက်သွား၏။

"ဟုတ်တယ်... မင်း ဒီမှာ တည်းခိုနိုင်တယ်၊ စားသောက်နိုင်တယ်၊ မြင်းတွေကို အစာကျွေးပြီး ရေတိုက်လို့တောင် ရသေးတယ်..."

လျူပန်က ပြောလေ စိတ်လှုပ်ရှားလေ ဖြစ်လာသည်။

"အဲ့ဒီဝန်ဆောင်မှုပေးမယ့် နေရာကို ငွေရှာချင်တဲ့ စစ်မှုထမ်းဟောင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ကုန်သည်တွေကို ကန်ထရိုက် ပေးလိုက်မယ်... ငါတို့က အခကြေးငွေ ကောက်ခံမယ်... ပြီးတော့ သူတို့က ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ခရီးသည်တွေဆီကနေ ငွေရှာကြလိမ့်မယ်..."

"ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် လမ်းပွင့်သွားမယ်၊ မြင်းတွေ အသက်ရှင်မယ်၊ ငါတို့လည်း ငွေရမယ်... အဲဒါက နေရာတိုင်းအတွက် အကျိုးရှိတဲ့ အခြေအနေပဲ..."

ရှောင်ဟဲသည် လျူပန်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက လက်မထောင်ပြလိုက်၏။

"လျူဇီ... မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က တကယ်ကို... မင်း ပါးနပ်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက် မဖြစ်လာတာက နှမြောစရာပဲ..."

မဟာချင်အင်ပါယာသည် မြင်းများနှင့် လမ်းများ တည်ဆောက်ရေးဖြင့် အလုပ်များနေချိန်တွင် အနောက်ဘက်ဒေသရှိ တာ့ယွမ်ပြည်သည် ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦးကို ကြိုဆိုလိုက်ရသည်။

မော့သု။

သူသည် သောင်းချီသော စစ်တပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်မလာခဲ့ဘဲ အထက်တန်းစား မြင်းတပ်သား သုံးထောင်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤမြင်းတပ်သားတိုင်းသည် မြင်းစီးကွင်း ပုံတူကို တပ်ဆင်ထားကြပြီး သူ ခိုးယူထားသော ချင်ပုံစံ ဓားကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

တာ့ယွမ်ဘုရင်သည် ဆံပင်ဖြူနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မြို့ရိုးအောက်ရှိ လူသတ်လိုသော ရှန်းနုံချန်ယွီကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"တာ့ယွမ်ဘုရင်... နေကောင်းရဲ့လား..."

မော့သုက မြင်းပေါ်တွင်ထိုင်လျက် သူ၏ ကျာပွတ်ဖြင့် မြို့ရိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ မြင်းတွေ တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... ငါ အများကြီး မတောင်းပါဘူး... သုံးထောင်လောက်ပဲ ပေးပါ..."

"အဲဒီအစား..."

မော့သုက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မြင်းပေါ်မှ အဝတ်အိတ်တစ်အိတ်ကို ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ထိုအဝတ်အိတ် ပွင့်သွားသောအခါ သွေးစွန်းနေသော လူခေါင်းတစ်ခေါင်း ပေါ်လာ၏။

“အဲဒါက အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံငယ်လေးဖြစ်တဲ့ ခိုတန်ဘုရင်ရဲ့ ခေါင်းပဲ…”

“အဲဒီအစား မင်းကို ငါ မသတ်ဘူး…”

တာ့ယွမ်ဘုရင်မှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားလေသည်။

"ပေးပါ့မယ်... ငါတို့ ပေးပါ့မယ်..."

မော့သုက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆွဲထုတ်လာသော ခမ်းနားလှသည့် ချွေးသွေးမြင်းများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကလဲ့စားချေလိုသော မီးတောက်များဖြင့် တောက်လောင်နေလေသည်။

"ချင်ရှီဟွမ်... မင်းဆီမှာ သံမဏိစစ်တပ်ရှိပေမယ့် ငါ့ဆီမှာ တာ့ယွမ်မြင်းရှိတယ်..."

"ငါ ဒီမြင်းတပ်ကို လေ့ကျင့်ပေးပြီးသွားတဲ့အခါ မြက်ခင်းပြင်က ဝံပုလွေတွေ ကိုက်တဲ့အခါ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ရလဲဆိုတာကို မင်းကို ငါ ပြသပေးမယ်..."

သို့သော် မြင်းများကို ခိုးယူနေချိန်တွင်ပင် အိမ်သာသုံးစက္ကူနှင့် သကြားလုံးများကို တင်ဆောင်လာသော ပိုမိုကြီးမားပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် မဟာချင် ကုန်သွယ်ရေး ယာဉ်တန်းသည် ကျန်းချန်၏ ခြေရာအတိုင်း လိုက်ကာ အနောက်ဘက်ဒေသများဆီသို့ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ချီတက်လာနေကြောင်းကို မော့သု မသိရှိခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ ဓားများနှင့် ငွေကြေးတို့ကြားမှ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒိုင်လူကြီးမှာ ရှန်းယန်နန်းတော်တွင် ထိုင်ကာ ဘလက်တီးကို သောက်သုံးရင်း အလင်းအချက်ပြမှုများကို စောင့်ကြည့်နေသော ပထမချင်ဧကရာဇ်ပင် ဖြစ်လေသည်။