အခန်း ၄၈

အခန်း (၄၈) သဲကန္တာရထဲတွင် ကိုယ်တော်က ဝန်ဆောင်မှုစခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်နေချိန်၌ မင်းက ရှေ့တန်းတွင် ကုန်သွယ်ရေးပိတ်ဆို့မှု ပြုလုပ်နေသည်လော

ဟယ်ရှီမျှော်စင်၊ ယွီမန်ဂိတ်၏ အနောက်ဘက် လီသုံးရာအကွာ။

ဤနေရာသည် တစ်ချိန်က တစ္ဆေများပင် ခြေမချဝံ့သော လူသူကင်းမဲ့သည့် ဂိုဘီသဲကန္တာရဖြစ်ပြီး ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် လေလွင့်နေသော ပေါင်းပင်များသာ အကူအညီမဲ့စွာ လိမ့်ပါနေခဲ့၏။ သို့သော် ယခုအခါ ဤနေရာ၌ အဆောက်အအုံတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်မှု မရှိသော်လည်း မျက်စိပသာဒဖြစ်စေသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

၎င်းမှာ မြေစေးနှင့် ပေါ့ပလာသစ်သားများဖြင့် ကာရံထားသော ခြံဝင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ဝင်ပေါက်တွင် မြင့်မားသော အလံတိုင်တစ်ခု မတ်တတ်ရပ်နေပြီး မက်မွန်ဝါရောင် အလံတစ်ခုက လေထဲတွင် လွင့်မျောနေ၏။ ၎င်းအပေါ်တွင် ခွန်အားပါပြီး ထက်မြက်သော စာလုံးကြီးလေးလုံးကို ချည်ထိုးထားကာ ကောက်ကွေ့နေသော အသံထွက်အညွှန်း စာကြောင်းတစ်ကြောင်းလည်း ပါဝင်လေသည်။

[မဟာချင်၏ ပထမဆုံး ဝန်ဆောင်မှုစခန်း]

ခြံဝင်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် လျူပန်သည် အထူးပြုလုပ်ထားသော ပက်လက်ကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး နေ့လယ်ခင်း၏ ပူပြင်းသော နေရောင်ကို ကာကွယ်ရန် ထန်းရွက်ယပ်တောင်ဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။ သူ၏ဘေးရှိ စားပွဲငယ်ပေါ်တွင် ရေခဲစိမ်လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးနှင့် လှီးဖြတ်ထားသော ဟာမီဖရဲသီးတစ်ပန်းကန် (ကျန်းချန်က မြန်နှုန်းမြင့်မြင်းဖြင့် ပြန်လည်ပေးပို့လိုက်သော မျိုးစေ့များဖြစ်ပြီး ‌ကွေ့ကျိုးတွင် ယခုလေးတင် အောင်မြင်စွာ စိုက်ပျိုးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်)တည်ရှိနေ၏။

"တက်တက်ကြွကြွ နေကြစမ်းပါ..."

လျူပန်က ထန်းရွက်ယပ်တောင်၏ ကွက်လပ်ကြားမှ ညည်းတွားလိုက်သည်

"ဖန်ခွိုက် အဲ့အခမဲ့ရေနွေးဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို ပိုမြင့်မြင့် ချိတ်လိုက်... ပြီးတော့ အဲ့ဗွီအိုင်ဗီလမ်းကြောင်း ဧရိယာက ကော်ဇောနီကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်... ငါတို့ရဲ့ ကုလားအုတ်မောင်းသူတွေက မဟာချင်ကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိဘူးလို့ အထင်မခံစေနဲ့..."

အင်္ကျီချွတ်ထားသော ဖန်ခွိုက်သည် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော ကုလားအုတ်များကို မြောက်ခြောက်များ ကျွေးရန် လူအချို့ကို ညွှန်ကြားနေ၏။ သူသည် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို ဝေးအိုင်ဖီဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... အဲဒါက တန်းစီစရာမလိုဘဲ အရင်စားဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် တစ်ခုကို ဒင်္ဂါးတစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းလို့ရမှာလဲ..."

"မင်း ဘာမှနားမလည်ဘူး..."

လျူပန်က ထိုင်လိုက်ပြီး ဟာမီဖရဲသီး တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်

"အဲဒါကို ဂုဏ်ကျက်သရေလို့ ခေါ်တယ်... အဲဒါကို အထူးအခွင့်အရေးလို့ ခေါ်တယ်... အနောက်ဘက်ဒေသတွေက ကုန်သည်တွေ ဒါမှမဟုတ် စူးစမ်းရှာဖွေဖို့ ထွက်သွားတဲ့ ငါတို့ မဟာချင်က သွေးဆူနေတဲ့ လူငယ်တွေထဲက ဘယ်သူက သူတို့ရဲ့ အသက်ထက် မျက်နှာကို ပိုတန်ဖိုးမထားတာ ရှိလို့လဲ..."

"စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ရွာတစ်ရွာမှ မမြင်ရသလို ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှလည်းမရှိတဲ့ ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ သဲကန္တာရထဲမှာ အခြားလူတွေက လေနဲ့ သဲတွေကြားမှာ ရိက္ခာခြောက်တွေကို စားသောက်နေရချိန်မှာ မင်းက သစ်သားဆိုင်းဘုတ်လေးနဲ့ ငါတို့ရဲ့ သီးသန့်အခန်းထဲကို ဝင်နိုင်တယ်... ရေနွေးနဲ့ ရေချိုးနိုင်တယ်... ပူနွေးတဲ့ သိုးသားဟင်းချိုတစ်ခွက် သောက်နိုင်တယ်... ပြီးတော့ ကုလားအုတ်တစ်ကောင်အတွက် အနှိပ်ခံတာကိုတောင် အပြည့်အဝ ရနိုင်တယ်... အဲ့ဒင်္ဂါးတစ်ထောင်က အလဟဿ ဖြစ်သွားလို့လား..."

ဖန်ခွိုက်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါက တန်တဲ့ပုံတော့ ပေါ်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် အစ်ကို... မကြာသေးခင်က စီးပွားရေးနည်းနည်း ကျနေသလိုပဲ... အနောက်ဘက်ကို သွားတဲ့ ကုန်သည်အဖွဲ့တွေ နည်းလာတယ်... ဒါပေမယ့် အနောက်ဘက်ကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့သူတွေက ပိုများနေတယ်..."

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ ဖုန်လုံးကြီးများ ထောင်းထောင်းထလာလေသည်။

လူတစ်ဒါဇင်ခန့်သာရှိသော ကုန်သည်အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုသည် ဖရိုဖရဲ အခြေအနေဖြင့် ပြေးလွှားလာကြ၏။ ကုလားအုတ်များမှာ ဒဏ်ရာရနေပြီး သူတို့၏ ကုန်သေတ္တာအများစုမှာ ပျောက်ဆုံးနေကာ သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ဝန်ဆောင်မှုစခန်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"သူဌေးလျူ... မြို့တော်ဝန်လျူ... ကယ်ပါဦး..."

လျူပန်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး ထိုလူကို ကူညီထူမပေးရန် အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... သဲမုန်တိုင်းနဲ့ ကြုံရတာလား... ဒါမှမဟုတ် ဓားပြတွေလား..."

"ဓားပြတွေ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က ရှန်းနုံလူမျိုးတွေပဲ..."

ကုန်သည်က ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ မော့သုပဲ... သူက ရှေ့နားက ရှင်းရှင်းတောင်ကြားမှာ လမ်းပိတ်ဆို့ထားတယ်..."

သူက ဆက်ပြောသည်။

"သူက ပြောတယ်... ဒီလမ်းကို ငါဖောက်ထားတာ... ဒီသစ်ပင်တွေကို ငါစိုက်ထားတာ... မင်းတို့ ဒီလမ်းကို ဖြတ်သွားချင်ရင် မဟာချင်ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ယူဆောင်လာခွင့် မရှိဘူးတဲ့..."

"သူက ငါတို့ရဲ့ ပိုးသားတွေအားလုံးကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့တယ်... ငါတို့ရဲ့ ကြွေထည်တွေအားလုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူက ပြောသေးတယ်... မဟာချင်ကို မြင်းတွေ သယ်ယူရဲတဲ့သူ မှန်သမျှကို ခြေထောက်ဖြတ်ပစ်မယ်တဲ့..."

လျူပန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားလေသည်။

သူသည် သူ၏ ပါးနပ်သော မျက်လုံးများကို မှေး၍ အနောက်ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ ကောင်လေး... မင်းက ကုန်သွယ်ရေးပိတ်ဆို့မှုတွေ ချမှတ်ဖို့တောင် သင်ယူတတ်သွားပြီပေါ့..."

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာပဲ..."

လျူပန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ရှန်းယန်မြို့တော်ဝန် တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် ချိန်ဆကြည့်လိုက်သည်။

"ဖန်ခွိုက်..."

"ရှိပါတယ်..."

"ရှန်းယန်ကို သတင်းပို့လိုက်... အဲ့... အရေးအကြီးဆုံး အနီရောင်မီးကို သုံးလိုက်..."

"အရှင်မင်းကြီးကို ပြောလိုက်... တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ရဲ့ ပိုးလမ်းမကြီးပေါ်မှာ အကာအကွယ်ပေးခ ကောက်ခံဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့... ငါတို့ ဒီအပေးအယူကို ဆက်လုပ်လို့ မရတော့ဘူးလို့..."

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ တော်ဝင်ဥယျာဉ်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သက်တမ်းရင့် ကုက္ကိုပင်အိုကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ နေ့စဉ် မျက်စိလေ့ကျင့်ခန်း ကို ပြုလုပ်နေလေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး နားထင်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ နှိပ်နယ်ရင်း စည်းချက်ကျကျ ရွတ်ဆိုနေ၏။

"တစ် နှစ် သုံး လေး တစ် နှစ် သုံး လေး..."

ထိုအလင်းရောင်အချက်ပြမျှော်စင်ကို တပ်ဆင်ပြီးကတည်းက အဓိကအားဖြင့် ညဘက်များတွင် အစီရင်ခံစာများ ဖတ်ရှုခြင်းကြောင့် သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ယိုယွင်းလာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ကျောက်ကောင်းသည် ယခုလေးတင် ကုဒ်ဖြည်ထားသော အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လျက် ကမန်းကတန်း လျှောက်လာလေသည်။

"ယွီမန်ဂိတ်မှ အရေးပေါ်ကြေးနန်းပါဘုရား... လျူပန် ပေးပို့လိုက်တာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူလုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ စက္ကူကို ယူလိုက်၏။

သူက ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

"မော့သုက တိုးတက်လာပြီပဲ..."

"တိုက်ရိုက်ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမှာ အနိုင်မရနိုင်မှန်း သိလာတော့ သူတို့က ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်တွေကို စသုံးလာပြီပေါ့... သူတို့က ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတွေကို ပိတ်ဆို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... သူတို့က အနောက်ဘက်ဒေသတွေကို သူတို့ရဲ့ နောက်ဖေးခြံဝင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲချင်နေတာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အရေးပေါ်အစီရင်ခံစာကို ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ လုံးခြေလိုက်ပြီး အနီးရှိ ငါးကန်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ရာ ကွိုင်ငါးအချို့ကို လန့်ဖြတ်သွားစေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး…]

"ခုလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တပ်မတော်ကြီးတစ်ရပ်ကို စေလွှတ်ခြင်းက တန်ကောင်းမှတန်လိမ့်မယ်... ခရီးကရှည်လျားပြီး ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးက အောက်ခြေမရှိတဲ့ တွင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်နေလိမ့်မယ်... ဒါ့အပြင် အဲ့ကောင်လေး မော့သုက ငါးရှဉ့်လို ချောကျိနေတာပဲ... စစ်တပ်ရောက်လာတာနဲ့ သူက ထွက်ပြေးပြီး စစ်တပ်ဆုတ်ခွာသွားတာနဲ့ ပြန်ရောက်လာတတ်တယ်..."

[ဟုတ်ပါသည် အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်မှာ စီးပွားရေးပိတ်ဆို့မှု နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရေး ၏ ဂန္ထဝင်ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်…]

[ဤကဲ့သို့သော ယုတ်မာသည့် နည်းဗျူဟာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သမားရိုးကျ စစ်ဆင်ရေးသည် ကုန်ကျစရိတ် များလွန်းပါသည်…]

[အကြံပြုထားသော နည်းဗျူဟာများမှာ ကိုယ်စားလှယ်စစ်ပွဲ သို့မဟုတ်... အထူးစစ်ဆင်ရေးများ ဖြစ်ပါသည်…]

[အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် သူ၏ စစ်တပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မလိုအပ်ပါ... သူ့ကို နာကျင်မှု ခံစားရစေရန်သာ လိုအပ်ပြီး ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများကို ပိတ်ဆို့ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်သည် ရရှိလာမည့် အကျိုးအမြတ်ထက် များစွာ ပိုများကြောင်း သူ့ကို သဘောပေါက်စေရန်သာ လိုအပ်ပါသည်…]

[အခြားရွေးချယ်စရာအနေဖြင့် အရှင်မင်းကြီးသည် ခေါင်းဖြတ်တိုက်ခိုက်မှု သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးရေးစစ်ဆင်ရေးတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် အထက်တန်းစား အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုကို စေလွှတ်နိုင်ပါသည်…]

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားလေသည်။

“အထူးစစ်ဆင်ရေးလား”

"အဲ့စကားလုံးကို ကိုယ်တော်

သဘောကျတယ်..."

သူသည် ငါးကန်ဘေးတွင် ပေါင်မုန့်အစအနများဖြင့် ငါးစာကျွေးနေသော ရှန်းယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

လက်နက်ချမြို့ တိုက်ပွဲပြီးကတည်းက ရှန်းယွီသည် ရှန်းယန်တွင် အားလပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မဟာချင် တော်ဝင်စစ်တက္ကသိုလ်၏ နည်းပြချုပ်ဆိုသည့် ဘွဲ့ကို ရရှိထားသော်လည်း ဤကျားရိုင်းမှာ ပျင်းရိမှုကြောင့် ရူးသွပ်သွားမည်မှာ သေချာနေ၏။ မနေ့က အလွန်ပျင်းရိမှုကြောင့် မြို့တံခါးဝရှိ ကြောက်လန့်နေသော နွားသိုးတစ်ကောင်နှင့် နပန်းလုံးကာ လည်ပင်းကို ချိုးပစ်ခဲ့သဖြင့် လယ်သမားအား ဒင်္ဂါးသုံးထောင် လျော်ကြေးပေးခဲ့ရကြောင်း သူကြားခဲ့ရသည်။

"ရှန်းဇီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါ်လိုက်သည်။

ရှန်းယွီက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... စစ်တိုက်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီလား... ကျွန်တော်မျိုး သံမဏိစစ်တပ်ကို ခေါ်သွားဖို့ လိုတယ်..."

"မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သံမဏိစစ်တပ်ကို ငါတို့ အသုံးမပြုဘူး..."

ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားသည်

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးကို ဘာလို့ခေါ်တာလဲ... လမ်းပြင်တာ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ဆောက်တာတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုပဲ သွားရှာလိုက်ပါ..."

"သံမဏိစစ်တပ်က ဒီမစ်ရှင်ကို သွားလို့မရဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရှန်းယွီထံသို့ လျှောက်သွားကာ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်

"မင်းကို အနောက်ဘက်ဒေသတွေကို သွားစေချင်တယ်... ဒါပေမယ့် စစ်သူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မဟုတ်ဘူး... ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်အနေနဲ့..."

"ကိုယ်ရံတော်..."

ရှန်းယွီသည် စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်

"အနောက်ချူပြည်နယ်ရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက... အာ... ချင်စစ်သူကြီးက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အိမ်အကူ သွားလုပ်ရမယ်ပေါ့..."

"သာမန်ကိုယ်ရံတော် မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ပါးနပ်သော အရောင်အဝါတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်

"သူက လျူပန်ရဲ့ ကုန်သည်အဖွဲ့အတွက် လုံခြုံရေးအကြံပေးဖြစ်လာမှာ..."

"မင်းကို လူရှစ်ရာ ဦးဆောင်ဖို့ ကိုယ်တော် ခွင့်ပြုတယ်... သံချပ်ကာအင်္ကျီအလေးကြီးတွေ မလိုဘူး အပေါ့စားမြင်းတပ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်... လူတိုင်းမှာ မြင်းနှစ်ကောင်၊ အကောင်းဆုံး အဆက်မပြတ်ပစ်ခတ်နိုင်တဲ့ ဒူးလေးတွေနဲ့ ကျန်းလျန် ပြုလုပ်ထားတဲ့ လက်ပစ်ဗုံး အမျိုးအစားတွေ ပါရမယ်..."

"မင်းမှာ တာဝန်တစ်ခုတည်းပဲရှိတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အနောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ရှင်းရှင်းတောင်ကြားကို သွား...လော့လန်ကို သွား... တာ့ယွမ်ပြည်ကို သွား..."

"မော့သု ချမှတ်ထားတဲ့ အတားအဆီးတွေ အားလုံးကို ငါကိုယ်တော့်အတွက် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်..."

"မော့သု ခိုးယူသွားတဲ့ မြင်းတွေအားလုံးကို ငါကိုယ်တော့်အတွက် ပြန်ယူလာခဲ့ရမယ်..."

"မဟာချင်ရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတွေကို ပိတ်ဆို့ဖို့ မော့သုနောက်ကို လိုက်ရဲတဲ့ မည်သည့်ဘုရင်ကိုမဆို..."

ချင်ရှီဟွမ်က လည်ပင်းလှီးသည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော် ဘာဆိုလိုသလဲဆိုတာ မင်းသိပါတယ်..."

ရှန်းယွီ နားထောင်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာလေသည်။

ဤသည်က... လူသောင်းချီကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရတာထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသည်လော။

"ဒါက... လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လား..."

ရှန်းယွီက မေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး ဒါကို အထူးတပ်ဖွဲ့လို့ခေါ်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပြင်ပြောလိုက်သည်။

"ကုဒ်နာမည်က ဝံပုလွေအုပ်စု..."

"သွားတော့... အနောက်ဘက်ဒေသက လူတွေကို ရှန်းနုံတွေရဲ့ ဓားကောက်တွေက ပိုမြန်သလား ဒါမှမဟုတ် မဟာချင်ရဲ့ လုံခြုံရေးက ပိုအားကောင်းသလားဆိုတာ မြင်တွေ့ခွင့် ပေးလိုက်..."

ရှန်းယွီက ပြုံးလိုက်ရာ တောက်ပနေသော သွားဖြူဖြူလေးများ ပေါ်လာလေသည်။

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး... စိတ်ချတော်မူပါ မော့သုကို အရိုးကြေအသားမွဖြစ်အောင် မရိုက်နှက်နိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး ရှန်း မဟုတ်တော့ပါဘူး..."

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် ရှန်းယန်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့သည် မဟာချင်၏ အလံကို မလွှင့်ထူသလို စံသတ်မှတ်ထားသော စစ်ဝတ်စုံများကိုလည်း မဝတ်ဆင်ကြပေ။ ထိုအစား သူတို့သည် ဟူအဝတ်အစား အမျိုးမျိုးကို ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် ကြီးမားသော ကြေးစားတပ်ဖွဲ့ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေလေသည်။

ရှန်းယွီသည် ထိုမြင်းနက်ကြီးကို စီးနင်းထားပြီး သူ၏ ကောင်းစွာ ဖွံ့ဖြိုးနေသော ကြွက်သားများကို ပေါ်လွင်စေသည့် အနက်ရောင် သိုးရေသိုင်းကြိုးကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူသည် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဖြုတ်တပ်နိုင်သည့် သံမဏိဓားရှည်တစ်လက်ကို ကျောတွင်လွယ်ထားကာ သူ၏ ခါးတွင် အနက်ရောင် သံတုံးအစုအဝေးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

"အစ်ကို... ငါတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေက နည်းနည်းလေး... ဓားပြနဲ့ ပိုတူမနေဘူးလား..."

သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုံချဲ့သည် သူ၏ ခေါင်းစွပ်ကို ဆွဲလိုက်ရင်း အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာမရှိသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဓားပြတွေ..."

ရှန်းယွီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်

"အခု ငါတို့က ဓားပြတွေပဲ..."

"အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ဟာ မဟာချင် လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေလို့ ပြောခဲ့တယ်... ငါတို့ရဲ့ အဓိကလုပ်ငန်းတွေက ဖျက်ဆီးခြင်း၊ အကြွေးကောက်ခံခြင်းနဲ့ အကူအညီပေးခြင်းတွေပဲ..."

"သွားကြစို့... အဲ့ဒီပထမဆုံး ဝန်ဆောင်မှုစခန်းကို သွားပြီးတော့ အဲ့ဒီ လူလိမ်အိုကြီး လျူပန်နဲ့ သွားတွေ့ကြမယ်..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနောက်ဘက်ဒေသများရှိ ရှင်းရှင်းတောင်ကြားတွင်။

ဤသည်မှာ ဟယ်ရှီမျှော်စင်မှ အနောက်ဘက်ဒေသများသို့ ဝင်ရောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မတ်စောက်သော ကျောက်နံရံများရှိပြီး အလယ်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိလေသည်။

ဤအချိန်တွင် လမ်းကြောင်းကို ရှန်းနုံလူမျိုးများက ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

မော့သုသည် ဤနေရာတွင် ကိုယ်တိုင် ရှိမနေပေ။ သူ၏ ယုံကြည်ရသော စစ်သူကြီးဖြစ်သည့် လက်ဝဲစစ်သေနာပတိက ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ယူထား၏။

သူသည် လမ်းအလယ်ရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သိုးခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် အဖမ်းခံထားရသော အနောက်ဘက်ဒေသများမှ ကုန်သည်တစ်တန်းက ဒူးထောက်နေကြသည်။

"မင်းတို့အားလုံး နားထောင်ကြစမ်း..."

လက်ဝဲစစ်သေနာပတိက သူ၏ ဓားဖြင့် ကုန်သည်များဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်

"မဟာချန်ယွီက မဟာချင်ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေဟာ အဆိပ်တွေလို့ အမိန့်ထုတ်ထားတယ်... အဲဒါတွေက အမှိုက်တွေပဲ... အဲဒါတွေကို သယ်ယူခွင့် မပြုဘူး..."

"ဒါပေမယ့်... အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံပေးပြီးသွားပါပြီ... အဲ့ပိုးသားက လော့လန်ဘုရင်က အထူးမှာယူထားတာပါ..."

ကုန်သည်တစ်ဦးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ တော်လိုက်တော့..."

လက်ဝဲစစ်သေနာပတိက သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်သည်

"မီးရှို့လိုက်... အားလုံးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်..."

မီးတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှန်းနုံစစ်သည်အချို့သည် ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ထားသော ကုလားအုတ်များထံသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေကြ၏။

ထိုအချိန်မှာပင်။

"ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်..."

အရှေ့ဘက် တောင်ကြားအဝမှ မြန်ဆန်ပြီး ပြတ်သားသော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လက်ဝဲစစ်သေနာပတိက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လည်ပတ်နေသော သဲဝါများထဲမှ မြင်းတပ်တစ်တပ် ပြေးထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လူရာဂဏန်းအနည်းငယ်သာ ရှိလေသည်။ သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ရသည်မှာ ဟန်ရေးပြနေပြီး ပုံမှန်စစ်တပ်နှင့် မတူပေ။ တစ်နေရာရာမှ ဓားပြများနှင့် ပိုတူနေ၏။

"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... သေချင်နေကြတာလား..."

လက်ဝဲစစ်သေနာပတိက ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"သွား... သူတို့ကို တားလိုက်... လူတွေကို သတ်ပြီး မြင်းတွေကို ချန်ထားခဲ့..."

ရှန်းနုံမြင်းတပ်တစ်တပ်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

နှစ်ဖက်ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာ၏။

ခြေလှမ်းငါးရာ။ ခြေလှမ်းသုံးရာ။

"မြားတွေ ပစ်လွှတ်လိုက်..."

ရှန်းနုံမြင်းတပ်သားများသည် သူတို့၏ လေးများကို ဆွဲကာ မြားများကို အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဓားပြများ က အရှိန်မလျှော့သလို ရှောင်တိမ်းခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူတို့သည် မြင်းပေါ်မှ ထူးဆန်းသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက် မြှောက်လိုက်ကြလေသည်။

၎င်းမှာ တိုတောင်းပြီး အစွမ်းထက်သော ဒူးလေးတစ်ခု ဖြစ်၏။

"ရွှတ်…ရွှတ်..”

ဒူးလေးမြားတံများက မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရွာသွန်းကျလာလေသည်။

ဤဒူးလေးသည် အလွန်မြင့်မားသော ပစ်ခတ်မှုနှုန်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားရှိသည်။ ရှန်းနုံလူမျိုးများ၏ သားရေချပ်ကာများမှာ ၎င်း၏ရှေ့တွင် စက္ကူကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ရှေ့ဆုံးမှ ရှန်းနုံမြင်းတပ်သားများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် လဲကျသွားကြသည်။

"အဲ့တာတွေက... ချင်ဒူးလေးတွေလား..."

လက်ဝဲစစ်သေနာပတိက ထိတ်လန့်တကြား အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။

"ချင်စစ်တပ် ရောက်လာတာလား..."

သို့သော် ဤမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။

ဓားပြအဖွဲ့သည် ခြေလှမ်းတစ်ရာအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာသောအခါ သံမဏိမျှော်စင်ကြီးကဲ့သို့ အရပ်ရှည်သော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အမျိုးသားက သူ၏ခါးမှ အနက်ရောင်အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စနက်ကြိုးကို သွားဖြင့် ကိုက်ဖြတ်ကာ ကုန်းနှီးပေါ်တွင် ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

"အဲဒါက ဘာလဲ... ကျောက်ခဲလား..."

လက်ဝဲစစ်သေနာပတိက အံ့အားသင့်သွား၏။

အနက်ရောင် သံတုံးသည် လေထဲတွင် မျဉ်းကွေးတစ်ခု ရေးဆွဲသွားပြီး ရှန်းနုံလူမျိုးများ၏ အုပ်စုထဲသို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားသည်။

"ဝုန်း"

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မီးတောက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး အပျက်အစီးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွား၏။

လက်ဝဲစစ်သေနာပတိသည် အပူလှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စစ်မြင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ရပ်လိုက်သဖြင့် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နောက်ထပ် ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ကျဉ်းမြောင်းသော ရှင်းရှင်းတောင်ကြားအတွင်း ချက်ချင်းပင် မိုးကြိုးကန်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရလေသည်။

ယမ်းမှုန့်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ရှန်းနုံစစ်မြင်းများသည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားကြပြီး တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ကစဉ့်ကလျား ပြေးလွှားကာ နင်းခြေမိကြလေတော့သည်။

မီးခိုးများနှင့် မီးတောက်များကြားတွင် မျှော်စင်ကြီးကဲ့သို့ တောင့်တင်းသော ကြွက်သားများနှင့် အမျိုးသားသည် သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီ ဖြစ်၏။

ရှန်းယွီသည် လူတစ်ရပ်စာမျှ မြင့်သော ဓားရှည်တစ်လက်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ မြင်း၏ အရှိန်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော ရှန်းနုံစစ်သည်များကို ဖရဲသီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ခုတ်ထစ်သကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့လမ်းကို ပိတ်တဲ့သူ သေရမယ်..."

ရှန်းယွီ၏ ဟိန်းဟောက်သံသည် တောင်ကြားတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသံထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

လက်ဝဲစစ်သေနာပတိ မြေပြင်မှ ထလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နေရောင်ခြည်ကို ကွယ်သွားစေလောက်အောင် ဓားရှည်ကို မြင့်မားစွာ မြှောက်ထားသော မြင်းနက်ကြီးတစ်ကောင် သူ၏ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

လက်ဝဲစစ်သေနာပတိက တုန်ရီစွာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီက ဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ရာ စစ်မြင်းမှာ နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ရပ်ကာ ဟီသံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"မိပြီ..."

ရှန်းယွီသည် သူ့ကို ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အကြည့်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"ငါက မဟာချင် လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီက အရောင်းကိုယ်စားလှယ်ပဲ..."

"ငါ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာ... ဖျက်ဆီးရေးလုပ်ဖို့အတွက်ပဲ..."

လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ဓားက ကျဆင်းလာလေသည်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်။

ရှင်းရှင်းတောင်ကြားရှိ စစ်ဆေးရေးဂိတ်မှာ လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ ဖမ်းဆီးခံထားရသော ကုန်သည်များသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားများနှင့် တူသည့် ဤလုံခြုံရေးအစောင့်များက သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို ကုလားအုတ်များပေါ်သို့ ပြန်တင်ရန် ကူညီပေးနေသည်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ရှန်းယွီသည် ယခုလေးတင် လက်ဝဲစစ်သေနာပတိ ထိုင်ခဲ့သော ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သူ၏ ဓားပေါ်မှ သွေးများကို သုတ်နေလေသည်။

လျူပန်သည် တစ်ချိန်ချိန်က အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဝိုး... အစ်ကိုရှန်း... မင်းက အရမ်းမိုက်တာပဲ... လုံးဝကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ်..."

လျူပန်က လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်တွေက အပြစ်ဆိုစရာမရှိဘူး... ကြယ်ငါးပွင့် အပြည့်ပဲ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ တော်လိုက်တော့..."

ရှန်းယွီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"လူတွေ အားလုံးကိုသတ်ပြီးပြီ... လမ်းလည်း ရှင်းသွားပြီ... နောက်ဘယ်သွားမလဲ..."

လျူပန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး မြေပုံတစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့... ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်..."

"ဒီနေရာကို ကြည့်... လော့လန်... မကြာသေးခင်က လော့လန်ဘုရင်က နည်းနည်း ယိမ်းယိုင်နေပြီး မော့သုနဲ့ ပရောပရည်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ ငါကြားထားတယ်..."

"ငါတို့ သူအပေါ် အယူဝါဒရေးရာအလုပ် နည်းနည်းလုပ်ဖို့ လိုတယ်..."

"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

"ရိုးရှင်းပါတယ်..."

လျူပန်က ရှန်းယွီ၏ ခါးရှိ ကျန်နေသော လက်ပစ်ဗုံးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"သူ့နန်းတော်ရဲ့ နံရံတွေကို သွားပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံကြစို့..."

"တစ်ခါတလေ နံရံတွေက အမှန်တရားကို မတားဆီးနိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ့ကို သိပါစေ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနောက်ဘက်သို့ ပို၍ဝေးသော နေရာတွင် တာ့ယွမ်ပြည် တည်ရှိလေသည်။

မော့သုသည် မြင်းခြံတွင် အကောင်းဆုံးသော မြင်းထီးများကို ရွေးချယ်နေ၏။

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ငါ ဘာလို့ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ထိုစဉ် သွေးများ ပေကျံနေသော ကင်းထောက်တစ်ဦး ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်လာလေသည်။

"မဟာချန်ယွီ... ဒုက္ခပါပဲ... ရှင်းရှင်းတောင်ကြား ကျဆုံးသွားပါပြီ..."

"ဘာ... ချင်စစ်တပ်ရဲ့ ပင်မအင်အားစု ရောက်လာတာလား..."

မော့သုက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... တပ်မကြီး မဟုတ်ဘူး..."

ကင်းထောက်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လူရာဂဏန်း အနည်းငယ်ပဲ... ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် အဲ့ခေါင်းဆောင်က ကြောက်စရာကောင်းတယ်... သူက ကျွန်တော်တို့ ရာနဲ့ချီတဲ့ လူတွေကို လိုက်ဖမ်းပြီး အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူတို့က လက်ပစ်ဗုံးတွေကို ပစ်ပေါက်နိုင်တယ်..."

မော့သု၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားလေသည်။

"လူရာဂဏန်း အနည်းငယ်လော..."

"အထက်တန်းစား တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလော..."

မော့သုက သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၏။

"ချင်ရှီဟွမ်... မင်းက ငါနဲ့ လုပ်ကြံသူတွေရဲ့ ယုံကြည်ချက် ကစားပွဲကို ကစားနေတာလား..."

"ကောင်းပြီလေ... မင်းက ကစားချင်နေမှတော့ ငါ မင်းနဲ့ ကစားပေးရတာပေါ့..."

မော့သုသည် သူ၏ဘေးရှိ ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်ကျောက်... မင်းရဲ့ မြေမြှုပ်မိုင်းတွေ တိုးတက်မှု အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ..."

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီက အကြံပိုင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မဟာချန်ယွီ စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်တော် သံမှိုတွေနဲ့ အဆိပ်တွေကို ထည့်ထားပါတယ်... အဲ့ဒီလုံခြုံရေးအစောင့် ဆိုတဲ့လူတွေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မထွက်သွားရဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်..."

အနောက်ဘက်ဒေသများ၏ သဲမုန်တိုင်းများကြားတွင် အထူးတပ်ဖွဲ့များနှင့် အကြမ်းဖက်သမားများကြား တိုက်ပွဲမှာ တရားဝင် စတင်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤယှဉ်ပြိုင်မှု၏ ရလဒ်က မည်သူသည် ပိုးလမ်းမကြီးကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်မည်ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။