အခန်း ၄၉

အခန်း (၄၉) မာကျောက်ကစားခြင်း အနုပညာနှင့် သဲကန္တာရထဲ၌ မြှုပ်နှံထားသော “အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ”

လော့လန်မြို့၏ မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်တွင် နေရောင်မှာ အရေပြားကို လောင်ကျွမ်းလုမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော မြေကွက်ငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည့် ဤသဲကန္တာရပုလဲမြို့တော်သည် လော့ပုနော်ရေအိုင်၏ အာဟာရကို ရရှိထားသော်လည်း လေထုထဲတွင်မူ ခြောက်သွေ့သော ဖုန်မှုန့်နံ့များနှင့် အချဉ်ဖောက်ထားသော ကုလားအုတ်ချေးနံ့များက ပျံ့လွင့်နေဆဲ ဖြစ်၏။

အတော်အတန် မြင့်မားသော ရွှံ့အုတ်အိမ်အချို့ ဝန်းရံထားသည့် ဝင်းခြံတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော လော့လန်ဘုရင်၏ နန်းတော်အတွင်း၌မူ ရိုးရာတေးဂီတသံများနှင့် နံ့သာပေါင်းနံ့များ ပြည့်နှံနေသည်။

လော့လန်ဘုရင်သည် ပါရှန်းကော်ဇော ခင်းကျင်းထားသော ပင်မနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏လက်ထဲ၌ မဟာချင်၏ ဖန်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ ခွက်တွင်းရှိ စပျစ်ရည်များမှာ လှပစွာ လှုပ်ခတ်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှံနေသော်လည်း သိပ်မကြီးသော မျက်လုံးများကမူ နန်းဆောင်အဝင်ဝဆီသို့ မသိမသာ မကြာခဏ အကဲခတ်နေမိပြီး သူ၏နဖူးပြင်တွင်လည်း ချွေးစေးများ ပေါ်ထွက်နေ၏။

သူ၏လက်ဝဲဘက်ရှိ ဧည့်သည်တော်နေရာတွင်မူ ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေးအရာရှိနှင့် လက်ရှိ “မဟာချငအနောက်ဘက်ဒေသ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မဟာချင်၏ လျူပန်သည် မည်သည့်အမူအရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ဆီဦးထောပတ်များ ပေကျံနေသော သိုးကင်ပေါင်တစ်တုံးကို အရသာခံ၍ စားသောက်နေသည်။

"အသားက ကောင်းလိုက်တာ... တော်တော်လေး ဝါးလို့ကောင်းတယ်..."

လျူပန်က အသားတစ်တုံးကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်ရင်း ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ချီးကျူးလိုက်၏။

“အရှင်မင်းကြီး... ဒီသိုးက ပြေးခုန်ပစ်ပြိုင်ပွဲဝင်ရင်း ကြီးပြင်းလာတာလားမသိဘူး... ကြွက်သား တည်ဆောက်ပုံက အံ့မခန်းပဲ..."

အန်းကွေ့က အလိုက်သင့် ဖားပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး

"တမန်တော်ကြီးကလည်း နောက်ပြောင်နေပြန်ပြီ... ဒါက လော့လန်ရဲ့ အထူးထွက်ကုန်ဖြစ်တဲ့ ဆားကန်သိုးတွေမို့လို့ အသားက တင်းရင်းနေတာပါ... အကယ်၍ သဘောကျတယ်ဆိုရင် ပြန်တဲ့အခါ ကောင်ရေတစ်ရာလောက် ယူဆောင်သွားပါဦး..."

"အိုး... အားနာစရာကြီးဗျာ..."

လျူပန်က နှုတ်မှ အားနာသယောင် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏လက်ကမူ နောက်ကွယ်ရှိ ဖန်ခွိုက်ထံသို့ ရိုးသားစွာ ညွှန်ပြလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီးဖန်... ဒါကို မှတ်ထားလိုက်ဦး... ကောင်ရေတစ်ရာနော်... နည်းလို့မရဘူး... မဟုတ်ရင် ဘုရင်မင်းကြီးကို မလေးစားရာ ကျလိမ့်မယ်..."

ဖန်ခွိုက်က အက်ရှရှအသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို ထုတ်ကာ မီးသွေးခဲဖြင့် စက်ဝိုင်းအလုံးတစ်ရာကို ဂရုတစိုက် ဆွဲလိုက်သည်။

လျူပန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ဤစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့၏ လုံခြုံရေးကြီးကြပ်မှူးဖြစ်သော ရှန်းယွီဖြစ်၏။

လျူပန်၏ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အမူအရာနှင့်မတူဘဲ ရှန်းယွီသည် အနက်ရောင် သံမဏိစေတီကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ကျောပြင်မှာ ဆန့်တန်းနေကာ ဝတ်ဆင်ထားသော သားရဲဦးခေါင်းပုံစံ သံချပ်ကာဝတ်စုံမှာ မှိန်ပျပျနန်းဆောင်အတွင်း၌ အေးစက်သောအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသည်။

သူသည် မိမိရှေ့ရှိ အစားအသောက်နှင့် စပျစ်ရည်များကို တစ်စက်မျှမတို့ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သူ၏ မျက်လုံးအိမ်နှစ်ထပ်ဖြင့် လော့လန်ဘုရင်ကို စိုက်ကြည့်နေရာ ရွှေချည်ထိုး သားရေဝတ်ရုံအောက်တွင် မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

အန်းကွေ့သည် ရှန်းယွီ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာပြီး စပျစ်ရည်ခွက်ကိုပင် မြဲမြံစွာ မကိုင်နိုင်တော့ပေ။

"အဲဒါ... စစ်သူကြီး... အစားအသောက်နဲ့ စပျစ်ရည်တွေက မင်းနဲ့ အဆင်မပြေလို့လား..."

အန်းကွေ့က အကဲခတ်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်၏။

ရှန်းယွီက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ သူ၏လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှေ့ရှိ မာကျောလှသော မိုးမခနီသားရေစားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ဂျွတ်….

ထူထဲသော သစ်သားပျဉ်ပြားပေါ်တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော လက်ဗွေရာတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သစ်စများမှာ ဘေးဘီသို့ လွင့်စင်သွား၏။

အန်းကွေ့သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိပြီး ထိုလက်ဗွေရာမှာ မိမိ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဟမ်း..."

လျူပန်က သိုးရိုးကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး လက်များကို သုတ်ကာ ပြုံးလျက် ဝင်ရောက်စေ့စပ်ပေးလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... ကျွန်တော်က စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်တဲ့လူမို့လို့ စကားကို လှည့်ပတ်မပြောချင်ပါဘူး... သူက... ကျန်းမာရေးအတွက် အကြောသေပညာကို လေ့ကျင့်နေတာ... ဟုတ်တယ်... ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု အတတ်ပညာပေါ့..."

"ကျန်းမာရေးက အဓိကပါပဲ... ကျန်းမာရေးက အဓိကပါ..."

အန်းကွေ့က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောရင်း အလိုက်သင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

လျူပန်သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ သပ်ရပ်လှပသော သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲ၏အလယ်ဗဟိုသို့ ညင်သာစွာ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့လည်း စားသောက်လို့ ဝသွားပြီဆိုတော့ အစာကြေညက်အောင် စိတ်အပန်းပြေမယ့် လှုပ်ရှားမှုလေးတစ်ခုလောက် လုပ်ကြမလား..."

"ဒါက ဘာလဲ..."

အန်းကွေ့က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုညွတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

လျူပန်က သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ကျောဘက်တွင် ဝါးခြမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အလွန်လက်ရာမြောက်စွာ ထွင်းထုထားသော မာကျောက်ရုပ်ပုံလွှာ ကတ်ပြားပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤအရာကား မဟာချင်ပြည်သူများ၏ အပန်းဖြေမှုဘဝကို မြှင့်တင်ရန် (အဓိကမှာ ပိုက်ဆံရှာရန်) ဟူဟိုက်က နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို တီထွင်ဖန်တီးစေခဲ့သော ဖျော်ဖြေရေးကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်၏။

"ဒါကို မဟာချင် ကစားနည်းနိယာမလို့ ခေါ်ပြီး သာမန်အားဖြင့်တော့ မာကျောက်လို့ ခေါ်ပါတယ်..."

လျူပန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါက အရှင်မင်းကြီးက တိုင်းပြည်ရဲ့ စစ်ရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးကိစ္စကြီးတွေကို စဉ်းစားတဲ့အခါ အသုံးပြုတဲ့ တွက်ချက်မှုပညာရပ်တစ်ခုပဲ... သေးငယ်တဲ့ နေရာလေးထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ လောကကြီးရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို မြင်တွေ့နိုင်တယ်..."

"အိုး... အဲ့ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား..."

အန်းကွေ့က စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"လာပါ... လာပါ... ကျွန်တော် သင်ပေးမယ်..."

လျူပန်က ခေါ်ယူလိုက်၏။

“အစ်ကိုကြီးဖန်... စာရင်းမှတ်တာ ခေတ္တရပ်ပြီး ဝင်ကူဦး... ညီအစ်ကိုရှန်း... မင်းလည်း လာလေ..."

ရှန်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ငါ ဒီလို ကလေးကစားစရာတွေကို မကစားဘူး..." စကားကို ဆတ်ဆတ်ထိမခံ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ဒါကိုပရိယာယ်လို့ ခေါ်တယ်..."

လျူပန်က အသံကိုနှိမ့်ကာ ရှန်းယွီတစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်မည့် လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ မင်း သိချင်လား... ဒီကစားပွဲဝိုင်းကို ရောက်လာရင်တော့ နတ်ဘုရားတောင်မှ ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး..."

ရှန်းယွီက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

လူလေးဦးမှာ စားပွဲကို ဝန်းရံ၍ ထိုင်လိုက်ကြ၏။ လျူပန်က ကတ်ပြားများကို ကျွမ်းကျင်စွာ စတင်မွှေနှောက်လိုက်ရာ နန်းဆောင်အတွင်း၌ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော တောက်တောက်တက်တက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပုဒ်..."

"ဖောက်..."

"ငါ နိုင်ပြီ... အရောင်တူ စုံတွဲပဲ..."

ပွဲအနည်းငယ် ကစားပြီးနောက်တွင် လော့လန်ဘုရင်မှာ ရှုံးနိမ့်မှုများကြောင့် ချွေးစေးများ ပျံနေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားနှင့် လက်စွပ်တို့ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရုံသာမက ကျောက်မျက်ရတနာများ စီခြယ်ထားသော ဓားမြှောင်ကိုပင် ဖန်ခွိုက်က နိုင်ယူသွားခဲ့၏။

ထူးဆန်းသည်မှာ လျူပန်သည် ပိုက်ဆံနိုင်ရန်အတွက် ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ဘဲ ကစားရင်းနှင့်ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မောက်တွန်း ရောက်လာခဲ့တယ်လို့ ကြားမိတယ်..."

လျူပန်က ကတ်ပြားတစ်ချပ်ကို ချလိုက်ရင်း အကဲခတ်လိုက်၏။

အန်းကွေ့၏ လက်များ တုန်ယင်သွားပြီး ကတ်ပြားများကိုပင် လှန်ပစ်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"မ... မဟုတ်တာ... အဲလိုကိစ္စ မရှိပါဘူး... တမန်တော်ကြီးက ဘယ်လိုကောလာဟလတွေကို ကြားလာတာလဲ..."

အန်းကွေ့၏ မျက်လုံးများမှာ ပျာယာခတ်သွား၏။

"ဒီမောက်တွန်းက ရှန်းနုံသူပုန်ပဲ... ကျွန်တော်လည်း ဘေးဒုက္ခခံရသူပါ... သူတို့ကို မြို့ထဲကို ဘယ်လိုလုပ် ပေးဝင်မှာလဲ..."

"အဲလိုလား..."

လျူပန်က ပြုံးစိစိမျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် သူပြန်သွားတဲ့အချိန်မှာ မင်းကြီးရဲ့ ကုလားအုတ် ကောင်ရေတစ်ထောင်နဲ့ လက်မှုပညာရှင်သုံးရာကို ဘာလို့ ခေါ်ဆောင်သွားတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်မိတယ်..."

"ဒါက..”

အန်းကွေ့မှာ စကားဆွံ့အသွားပြီး သူ၏နဖူးပြင်ရှိ ချွေးစေ့များမှာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။

"သုံးသောင်း..."

ရှန်းယွီက ချက်ချင်းပင် ကတ်ပြားတစ်ချပ်ကို အေးစက်စွာ ချလိုက်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးအိမ်နှစ်ထပ်ဖြင့် အန်းကွေ့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါက မုသားစကားတွေကို နားထောင်ရတာ မကြိုက်ဘူး... မုသားစကားတွေ အများကြီး ကြားရရင် ငါ့ဓားက ယားယံလာတတ်တယ်..."

အန်းကွေ့သည် ရှန်းယွီက စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ဓားရှည်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက် ခုခံမှု တံတိုင်းကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြိုလဲသွားခဲ့ရသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံကြီး... တမန်တော်ကြီးတို့ သက်သေအရာ တည်ပါစေ..."

အန်းကွေ့က ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ပေးချင်လို့ ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... သူက လုယက်သွားတာပါ... သူက စစ်မြင်းတပ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာနဲ့ မြို့ကို ဝန်းရံပြီး အကယ်၍ မပေးရင် တစ်မြို့လုံးကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာ... ကျွန်တော်က... ကျွန်တော်က ဒီမြို့သူမြို့သားတွေရဲ့ အသက်ဘေးအတွက်ကြောင့်ပါ..."

"သူ လုယက်သွားတာ ဟုတ်လား..."

လျူပန်က ကတ်ပြားတစ်ချပ်ကို ယူ၍ လက်ထဲတွင် ပွတ်သပ်လိုက်၏။

“သူ မထွက်ခွာခင်မှာ ဘယ်လိုစကားမျိုး ချန်ထားခဲ့လဲ... ဒါမှမဟုတ်... ဘယ်သူ့ကိုမဆို ချန်ထားခဲ့တာမျိုး ရှိလား..."

အန်းကွေ့၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ချက်ချင်းပင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူသည် ပင်မနန်းဆောင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ လိုက်ကာတစ်ခုဆီသို့ မသိမသာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်သေးငယ်သော်လည်း ရှန်းယွီနှင့် လျူပန်တို့၏ မျက်လုံးများမှ မည်ကဲ့သို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

"ကြည့်ရတာ ငါတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချောင်းမြောင်း နားထောင်နေတဲ့ပုံပဲ..."

လျူပန်က မိမိလက်ထဲရှိ ကတ်ပြားများကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လက်ကွက်ပဲ..."

"ညီအစ်ကိုရှန်း... ငါတို့ရဲ့ အလုပ်က ပြီးသွားပြီ... နောက်ထပ်ကတော့ လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီရဲ့ အလုပ်ပဲ..."

စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှန်းယွီက လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုင်နေရာမှ မထရသေးဘဲ မိမိရှေ့ရှိ လေးလံလှသော မိုးမခနီသားရေစားပွဲကို မာကျောက်ကတ်ပြားများနှင့်အတူ ဆွဲကိုင်ကာ လိုက်ကာဆီသို့ ခဲလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

ဝုန်း…

လိုက်ကာမှာ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့၏။ (လိုက်ကာက ပိတ်စမဟုတ်ပါဘူးနော်။ တရုတ်ကားတွေထဲကလို ဝါးကပ်ပုံစံပါ)

ထိုလိုက်ကာ၏ နောက်ကွယ်တွင် လူအချို့ ပုန်းကွယ်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သာမန်အစောင့်များ မဟုတ်ကြဘဲ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှံစွပ် ဒူးလေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှန်းနုံလုပ်ကြံသူအချို့ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဤမျှမြန်ဆန်စွာ အာရုံခံမိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြသလို မဟာချင်၏ စစ်သည်တော်ကြီးက စားပွဲကို ကွယ်ဝှက်လက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟုလည်း တွေးတောမထားခဲ့ကြပေ။

"ပစ်ခတ်ကြ..."

ခေါင်းဆောင်လုပ်ကြံသူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

ရွှီး…ရွှီး…

ဒူးလေးမျှား အနည်းငယ် ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ရှန်းယွီ၏ အရှိန်မှာ မျှားထက်ပင် မြန်ဆန်လှ၏။ သူသည် စားပွဲကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည့် တစ်စက္ကန့်မှာပင် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဓားရှည်ကြီးမှာ အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်လှသော အလင်းတန်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ချလွင်... ချလွင်

သူသည် ဓားနှာခေါင်းဖြင့် ဒူးလေးမျှားနှစ်စင်းကို ပယ်ဖျက်လိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက လုပ်ကြံသူများအဖွဲ့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သည့်ဆန်းပြားသော ကကွက်မျိုးမျှမရှိဘဲ စင်စစ်ဖြစ်သော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားသက်သက်သာ ဖြစ်၏။

"သေစမ်း..."

ရှန်းယွီသည် ခေါင်းဆောင်လုပ်ကြံသူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ထိုလုပ်ကြံသူမှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ရင်ညွန့်ရိုးများ ကျိုးကြေကာ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး နံရံသို့ ရိုက်ခတ်လျက် ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ကျန်ရှိနေသော လုပ်ကြံသူများမှာ ဤသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး လှည့်ထွက်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ကြ၏။

"ဘယ်ကောင် ထွက်ပြေးမလို့လဲ..."

ဖန်ခွိုက်က သားသတ်ဓားနှစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး သခွားသီးများကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် လုပ်ကြံသူနှစ်ဦးကို ခုတ်လဲပစ်လိုက်လေသည်။

တိုက်ပွဲမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရ၏။

ပင်မနန်းဆောင်အတွင်း၌ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ လွင့်စင်နေသော မာကျောက်ကတ်ပြားများနှင့် အလောင်းအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လော့လန်ဘုရင်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပုံကျလျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေခဲ့၏။

ရှန်းယွီက သူ၏ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး အန်းကွေ့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ သွေးစွန်းနေသော ဓားဖျားဖြင့် အန်းကွေ့၏ မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်တဲ့ နည်းလမ်းလား..."

"အရှင်မင်းကြီး... ရှင်းပြစမ်းပါဦး... လိုက်ကာနောက်က ပုန်းနေတဲ့သူတွေကလည်း မာကျောက် လာကစားတာလား..."

အန်းကွေ့က ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးရင်း ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်လိုက်၏။

"အသက်ချမ်းသာပေးပါ... စစ်သည်တော်ကြီး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ... ဒါက မောက်တွန်း ခိုင်းတာပါ... သူက မြို့ထဲမှာ သူလျှိုတွေ ချန်ထားခဲ့ပြီး မင်းတို့ကို သတ်ပစ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တာ... အကယ်၍ ကျွန်တော် မလုပ်ရင် သူ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာပါ..."

လျူပန်က ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ “ချမ်းသာခြင်း” ကတ်ပြားတစ်ချပ်ကို ကောက်ယူကာ ဖုန်မှုန့်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲဒါက သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူးဗျာ... မင်းက နှစ်ဖက်လုံးကို လောင်းကြေးထပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းမှာ အဲဒီလိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိမရှိ ဆိုတာကို အရင်ကြည့်ရလိမ့်မယ်..."

"အခု မင်းရဲ့ရှေ့မှာ လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတော့တယ်..."

လျူပန်က လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်၏။

"ပထမ... မောက်တွန်းနောက်ကို ဆက်လိုက်ဖို့ပဲ... ကျွန်တော် အခု အပြင်ကို ထွက်ပြီး စစ်သူကြီးရှန်းကို ဒီလော့လန်နန်းတော်ကြီးကို ဖြိုဖျက်ခိုင်းလိုက်မယ်... မင်းလည်း ဘုရင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ပြီး သဲကန္တာရထဲမှာ အလောင်းခြောက် ဖြစ်သွားရုံပဲ..."

"ဒုတိယ... မဟာချင်ဘက်ကို လုံးဝကူးပြောင်းလာဖို့ပဲ... မောက်တွန်းရဲ့ သူလျှိုတွေ၊ ရိက္ခာတွေနဲ့ တာ့ယွမ်ပြည်ဆီ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းမြေပုံ အားလုံးကို အပ်နှံလိုက်..."

"လဲလှယ်တဲ့အနေနဲ့..."

လျူပန်က ရှန်းယွီကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ မဟာချင်ရဲ့ လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီက မင်းတို့ရဲ့ မြို့တံတိုင်းတွေကို အခမဲ့ အားဖြည့်ပြင်ဆင်ပေးမယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အစောင့်တွေကို ဒူးလေးအသုံးပြုနည်းကို သင်ကြားပေးလိမ့်မယ်..."

အန်းကွေ့သည် သွေးများ စီးကျနေဆဲဖြစ်သော ဓားရှည်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျူပန်၏ ပြုံးနေသော်လည်း အေးစက်လှသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည်ကို သူ သိရှိလိုက်ပြီဖြစ်၏။

"ကျွန်တော် နံပါတ်နှစ်ကို ရွေးပါတယ်... နံပါတ်နှစ်ကို ရွေးပါတယ်... အခုချက်ချင်းပဲ အပ်နှံပါ့မယ်... အားလုံးကို အပ်နှံပါ့မယ်..."

လော့လန်မြို့၏ ပရမ်းပတာ ဖြစ်ရပ်မှာ လျူပန်၏ မာကျောက်ကစားပွဲနှင့် ရှန်းယွီ၏ ပြင်းထန်သော ဖြိုဖျက်မှုတို့ကြောင့် ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခမရှိဘဲ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားသွားခဲ့ရသည်။

မဟာချင်၏ အလံတော်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လော့လန်မြို့တံတိုင်းထက်၌ တရားဝင် စိုက်ထူနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သို့သော် စစ်မှန်သော အကျပ်အတည်းမှာမူ ယခုမှသာ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အန်းကွေ့ အပ်နှံခဲ့သော လမ်းကြောင်းမြေပုံအရ မောက်တွန်း၏ ပင်မစစ်တပ်မှာ တာရင်မြစ်ဝှမ်းကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တာ့ယွမ်ပြည်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည်။ သို့သော် သူသည် သူ ဖြတ်သန်းသွားမည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည့် ကျော်ကြားလှသော တစ္ဆေမြို့တော်ဟု ခေါ်ဆိုသည့် ယာတန်မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ဒေသ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထောင်ချောက်တစ်ခုကို ဆင်တုံးထားခဲ့၏။

“သခင်ကျောက်က မိုင်းကွင်းလို့ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့တာပါ...”

အန်းကွေ့က တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်၏။

“သူတို့က အဲဒါကို သဲထဲမှာ မြှုပ်နှံထားပြီး ဘယ်သူမဆို နင်းမိတာနဲ့ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲလိမ့်မယ်... ပြီးတော့... သခင်ကျောက်က အဲဒီမိုင်းတွေထဲမှာ သံမှိုတွေနဲ့ အဆိပ်တွေကို ထည့်ထားတယ်လို့ ပြောပါတယ်...”

“သခင်ကျောက် ဟုတ်လား...”

လျူပန်က ထိုအသုံးအနှုန်းကို စူးစမ်းစွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။

“ဘယ်သခင်ကျောက်လဲ…”

“အသားဖြူဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်မွေးမရှိဘဲ အသံစူးစူးနဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ... သူက မဟာချင်ကနေ ထွက်ပြေးလာတာလို့ ကြားမိပါတယ်...”

လျူပန်နှင့် ရှန်းယွီတို့က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။

“ကျောက်ကောင်းရဲ့ အမြွှာညီအစ်ကိုပဲ...”

လူနှစ်ဦးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

ကျောက်ကောင်း၏ ညီဖြစ်သူမှာ ယမ်းမှုန့်ဖော်စပ်နည်းကို ခိုးယူသွားခဲ့သော သစ္စာဖောက်ဖြစ်၏။

"ဒါကတော့ ဒုက္ခပဲ..."

လျူပန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အကယ်၍ အဲဒီကောင်သာဖြစ်နေရင် သူရထားတဲ့ ယမ်းမှုန့်က ပြုပြင်မွမ်းမံထားတာဖြစ်ရမယ်... သဲကန္တာရထဲမှာ မိုင်းရှင်းရတာက လွယ်ကူတဲ့အလုပ် မဟုတ်ဘူး..."

ရှန်းယွီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး

"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ... သူ့ရဲ့ မိုးကြိုးဗုံးက မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖောက်ခွဲပစ်နိုင်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး..."

"ညီအစ်ကိုရှန်း... စိတ်မလောပါနဲ့..."

လျူပန်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်၏။

“အဲ့ဒီမြေမြှုပ်မိုင်းတွေအကြောင်းကို အရှင်မင်းကြီး ပြောပြဖူးတာ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်... အဲဒါတွေက တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်ပြီး မြင်းခြေထောက်တွေကို ဖောက်ခွဲဖို့အတွက် အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာ... အကယ်၍ မင်းရဲ့ သံမဏိစစ်တပ်ဖွဲ့က အဲဒါကြောင့် ပျက်စီးသွားရင် အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်အရေပြားကို နွှာပစ်လိမ့်မယ်..."

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

လျူပန်သည် နန်းဆောင်အတွင်း၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် အနည်းငယ် လျှောက်လှမ်းနေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာခဲ့သည်။

"သိုးတွေကို ရှာရမယ်..."

"သိုး ဟုတ်လား..."

"မှန်တယ်... နင်းမိရင် ပေါက်ကွဲတာဆိုတော့ သိုးတွေကို အရင်သွားပြီး နင်းခိုင်းလိုက်ပေါ့..."

"ကျွန်တော်တို့ လော့လန်မှာ သိုးကောင်ရေ ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဝယ်ယူပြီး စစ်ကြောင်းရဲ့ အရှေ့ကနေ မောင်းနှင်သွားမယ်... ဒါကို... ဇီဝဗေဒနည်းအရ မိုင်းရှင်းလင်းခြင်းလို့ ခေါ်တယ်..."

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် တစ္ဆေမြို့တော်၌ ဖြစ်၏။

ဤနေရာ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ဆန်းပြားလှပြီး လေတိုက်သံမှာလည်း သရဲတစ္ဆေများနှင့် ဝံပုလွေများ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ကြီးမားသော စစ်ကြောင်းကြီးတစ်ခုမှာ ဂရုတစိုက် ရှေ့သို့ ချီတက်နေ၏။ အရှေ့ဆုံးမှ လမ်းပြနေသူများမှာ ကင်းထောက်များ သို့မဟုတ် မြင်းတပ်သားများ မဟုတ်ကြဘဲ အော်ဟစ်နေကြသော သိုးကောင်ရေ သုံးထောင်ဖြစ်သည်။

သိုးများကို ကြိုးများဖြင့် အတူတကွ ချည်နှောင်ထားပြီး ချင်စစ်တပ်၏ မောင်းနှင်မှုကြောင့် အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်လှမ်းနေကြ၏။

ရုတ်တရက်။

ဘုန်း…

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကံဆိုးလှသော သိုးတစ်ကောင်မှာ လေထက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး အသားစများနှင့် သွေးများမှာ ဘေးဘီသို့ ပျံနှံ့သွားခဲ့ရ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ ပေါက်ကွဲသံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘုန်း…ဘုန်း….ဘုန်း

သဲအောက်တွင် ကွယ်ဝှက်ထားသော ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ထားသည့် မြေမြှုပ်မိုင်းများမှာ သိုးခြေထောက်များကြောင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရ၏။ အနက်ရောင်မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သိုးမွှေးနံ့များနှင့် အသားကင်နံ့များကလည်း ရောနှော၍ ပျံ့လွင့်လာသည်။

နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာသော ချင်စစ်သည်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြ၏။

"ဘုရားရေ... ဒီလောက်တောင် စိပ်တာလား..."

ဖန်ခွိုက်က သူ၏ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်မိသည်။

"အကယ်၍ ငါတို့လူတွေသာ ရှေ့ကသွားခဲ့ရင် အခုအချိန်မှာ အသားလုံးအနှစ်တွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ..."

ရှန်းယွီက ကျင်းကြီးကျင်းငယ်များ ဖြစ်နေသော မြေပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ပွဲတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့သော်လည်း ဤမြေအောက်စွမ်းအားကမူ သူ့ကို အင်အားသုံး၍မရသော စိတ်ပျက်မှုမျိုး ခံစားရစေသည်။

“ကျောက်ကောင်းရဲ့ အမြွှာညီအစ်ကို... မောက်တွန်း... မင်းတို့မှာ ဒီလောက်ပဲ စွမ်းရည်ရှိတာလား.

ရှန်းယွီက အံကြိတ်၍ ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အဝေးရှိ ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးထက်၌ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးသည် ချင်ကုန်သည်တစ်ဦးထံမှ လုယက်လာခဲ့သော မှန်ပြောင်းဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူသည် ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကို ဖြစ်၏။

သူသည် မိမိဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသော မိုင်းကွင်းကြီးကို သိုးအုပ်ကြီးက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ရှုနေမိပြီး လက်ထဲရှိ မှန်ပြောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

“လျူပန်... မင်းကတော့ လူယုတ်မာပဲ...”

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“မင်းက ဒီလိုကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုးကို သုံးရဲတယ်ပေါ့...”

“သခင်ကျောက်... စိတ်မဆိုးပါနဲ့...”

သူ၏နောက်ကွယ်မှ အေးစက်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မောက်တွန်းသည် စစ်မြင်းကို စီးနင်းလျက် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"မိုင်းကွင်းဆိုတာ အမြည်းမျှသာ ရှိသေးတယ်..."

"အခု သူတို့ ဝင်လာပြီဆိုတော့ လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ပြန်ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး..."

မောက်တွန်းက ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ မတ်စောက်လှသော ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးများကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

"ဒီနေရာရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က အိတ်ကပ်တစ်ခုနဲ့ မတူဘူးလား..."

"ငါ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ မြားသမား ငါးထောင်ကို ချောင်းမြောင်း အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီးသား... သူတို့ရဲ့ ပင်မစစ်တပ်က တောင်ကြားထဲကို ဝင်လာတာနဲ့..."

မောက်တွန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးပေါင်းပြသည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်၏။

"ငါတို့က တံခါးပိတ်ပြီး ခွေးကို ရိုက်ရုံပဲ..."

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့ ကာကွယ်ဖို့ မြို့တံတိုင်းတွေ မရှိတော့ဘူး... ပြီးတော့ သူတို့ဆီမှာ ဝေမျှပေးမယ့် ရိက္ခာတွေလည်း မရှိတော့ဘူး... အဲဒီလျူပန်က ဘယ်လိုမျက်လှည့်မျိုး ပြဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

ရှန်းယန်မြို့၏ ချီလင်ခန်းမ၌ဖြစ်၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် လီစစ်၏ ကုန်ဈေးနှုန်း ထိန်းချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်နေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အနောက်ဘက်ဒေသ ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်း ပွင့်လှစ်သွားတာကြောင့် ရွှေတွေနဲ့ အမွှေးအကြိုင် အများအပြားက ရှန်းယန်မြို့ထဲကို စီးဝင်လာပါတယ်... ဈေးကွက်အတွင်းမှာ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ စတင်မြင့်တက်နေပြီး ပြည်သူတွေက ဆန်တစ်ရှီရဲ့ ဈေးနှုန်းက အခုဆိုရင် ဒင်္ဂါးရှစ်ဆယ်အထိ မြင့်တက်သွားတာကြောင့် ညည်းညူနေကြပါတယ်..."

ဤသည်ကို သွင်းကုန်ကြောင့် ဖြစ်ရတဲ့ ငွေကြေးဖောင်းပွမှုဟု ခေါ်ဆိုသည်။

ချင်ရှီဟွမ်က စံပယ်ပန်းလက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေ၏။

"ပိုက်ဆံတွေ များလာပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ နည်းပါးသွားတာကြောင့် ဈေးနှုန်းတွေ တက်လာတာပဲ..."

"ရှောင်ဂျီ... ဒါကိုဘယ်လိုကုစားမလဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဒါက စီးပွားရေး အလွန်အမင်း ပူနွေးလာတဲ့ လက္ခဏာ ဖြစ်ပါတယ်…]

[သင့်အနေနဲ့ 'ငွေကြေးတွေကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းဖို့' လိုအပ်ပြီး 'ကုန်ပစ္စည်းထောက်ပံ့မှု' ကို မြှင့်တင်ရပါမယ်…]

[ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ အမျိုးအစားသစ်တစ်ခု ဖြစ်တဲ့... 'အနာဂတ် ကုန်သွယ်မှု' ကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ စဉ်းစားနိုင်ပါတယ်…]

[ပြည်သူတွေကို အခုအချိန်မှာ ရိက္ခာတွေကို လုယက်ဝယ်ယူမယ့်အစား အနာဂတ်ရဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုတွေပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ တွန်းအားပေးရပါမယ်…]

"အနာဂတ် ကုန်သွယ်မှု ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

“လီစစ်... မင်းသွားပြီး မဟာချင် ဆန်စပါး ကုန်စည်ဒိုင်တစ်ခုကို တည်ထောင်လိုက်စမ်း...”

"ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿဖြစ်နေတဲ့ ကုန်သည်တွေကို ပြောလိုက်... သူတို့အနေနဲ့ နောက်နှစ်ဆောင်းဦးရဲ့ ရိက္ခာတွေကို ကြိုတင်ဝယ်ယူနိုင်တယ်... အင်ပါယာအစိုးရက ဈေးနှုန်းကို လက်ရှိပေါက်ဈေးထက် နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပိုမိုသက်သာအောင် အာမခံပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်..."

“သူတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အရင်ဆုံး ကောက်ခံပြီး ရေပေးဝေရေး စီမံကိန်းတွေ ပြုပြင်ပြင်ဆင်ရေးနဲ့ စစ်ရေးလက်နက်တွေ တိုးချဲ့ရေးမှာ အသုံးပြုမယ်... နောက်နှစ် ရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်မှ ရိက္ခာတွေကို ပေးအပ်လိုက်မယ်...”

"ဒါကို... ဝင်ငွေထက် ပိုမိုသုံးစွဲခြင်းရဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ဗားရှင်းလို့ ခေါ်ပြီး အချိန်ကို အသုံးပြုပြီး နေရာကို လဲလှယ်ခြင်းလို့ ခေါ်ဆိုတယ်..."

လီစစ်မှာ စကားလုံးများ ဝေဝါးသွားသော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရ၏။

"အရှင်မင်းကြီးက ပညာရှိလှပါတယ်... ဒီအစီအစဉ်က ကုန်ဈေးနှုန်းကို တည်ငြိမ်စေရုံတင်မကဘဲ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာကိုလည်း ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ပါတယ်... တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ မဟာဗျူဟာပါပဲ..."

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျောက်ကောင်းက ပျာပျာသလဲ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... မကောင်းတော့ပါဘူး... အချက်ပြမျှော်စင်ကနေ အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာ ရောက်ရှိလာပါတယ်..."

"လျူပန်နဲ့ ရှန်းယွီတို့ရဲ့ စစ်ကြောင်းက တစ္ဆေမြို့တော်မှာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်..."

"သူတို့က သိုးတွေကို အသုံးပြုပြီး မိုင်းကွင်းကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့်... တောင်ကြားထဲမှာ ပိတ်မိနေပါတယ်..."

"မောက်တွန်းက ရေအရင်းအမြစ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး တောင်ကို မီးရှို့ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

"တောင်ကို မီးရှို့တာဟုတ်လား..."

တစ္ဆေမြို့တော်သည် ဂိုဘီသဲကန္တာရထဲ၌ တည်ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ တောင်ကြားများအတွင်း၌မူ ခြောက်သွေ့သော ပေါ့ပလာသစ်ပင်များ ပြည့်နှံနေသည်။ အကယ်၍ မီးလောင်ကျွမ်းမှု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် ၎င်းသည် သေမင်းတမန် ကန္တာရပြင်ကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ချင်ရှီဟွမ်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အနီရောင်အစက်ကလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဝေးကွာတဲ့ ရေကတော့ နီးစပ်တဲ့ မီးကို မငြိမ်းသတ်နိုင်ဘူး..."

"အခုအချိန်မှာ စစ်ကူတွေ စေလွှတ်လိုက်ရင်တောင်မှ အချိန်မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူတို့အနေနဲ့ ဒီဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွှတ်နိုင်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရတော့မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ပေါ်လော်လီလှသော လျူပန်နှင့် ကြမ်းတမ်းလှသော ရှန်းယွီတို့၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“လျူဇီ... ရှန်းဇီ...”

"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်က လျှောကနဲ ပျော့ပြောင်းရှိလှပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သံမဏိလို မာကျောလှတယ်..."

"ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ကြနဲ့..."

“အဲဒီမောက်တွန်းကို ပြောလိုက်... အကယ်၍ သူက ငါ့ရဲ့လူတွေကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲရင်တော့...”

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်တွင် လူသတ်လိုသော အရောင်အဝါများ လင်းလက်သွားခဲ့၏။

"ငါကိုယ်တိုင် စစ်ချီတက်ပြီး သူ့ကို ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ အဆုံးအထိ လိုက်လံချေမှုန်းပြီး ကော်ဇောပြုလုပ်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့အရေပြားကို နွှာပစ်မယ်..."

ထိုအချိန်တွင်ပင် ဝေးကွာလှသော တစ္ဆေမြို့တော် တောင်ကြားအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

ထူထဲသော မီးခိုးမြူများမှာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များကို ကြည့်ရှုရင်း လျူပန်က ချောင်းဆိုးလိုက်သော်လည်း ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်မိ၏။

"အစ်ကိုကြီးရှန်း... ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါတို့ တကယ်ပဲ ဝံပုလွေဂူထဲကို ရောက်သွားတဲ့ပုံပဲ..."

ရှန်းယွီက အောင်နိုင်သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ မာကျောလှသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ ဖောက်ထွက်ကြတာပေါ့..."

"ဒီဝံပုလွေဂူကြီးကို ကမောက်ကမ ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်ကြမယ်..."