အခန်း ၅၀

အခန်း (၅၀) ဘေးကျပ်နံကျပ်အခြေအနေကြားမှ စီးပွားရေးအမြင်နှင့် မဟာချင်ကုန်စည်ဒိုင်၏ ပထမဆုံးသော အရောင်းအဝယ်ယာယီရပ်ဆိုင်းခြင်း

တစ္ဆေမြို့တော်၏ ကျောက်ဆောင်ချောက်ကမ်းပါးအတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော အပူလှိုင်းသည် လူတိုင်း၏လည်ချောင်းကို မမြင်ရသော ဧရာမလက်ဝါးကြီးဖြင့် ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်၏။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ခြောက်သွေ့နေသော ပေါ့ပလာသစ်ပင်များသည် ရေနံဆီများကြောင့် မီးတောက်မီးလျှံများအဖြစ် တောက်လောင်နေပြီး ငရဲမှမိစ္ဆာများ ကခုန်မြူးထူးနေကြသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။ ထူထဲလှသော မီးခိုးလုံးကြီးများသည် ချောက်ကမ်းပါး၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လေပြင်း၏တိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံနေသော အနက်ရောင်နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုံးလုံးထွေးထွေး တက်လာနေ၏။

"ဟွတ်... ဟွတ်... လျူအိုကြီး... ငါ့မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေ လောင်ကုန်ပြီ..."

ဖန်ခွိုက်သည် မီးခိုးလုံးများထဲမှ ရုန်းထွက်လာပြီး လက်ထဲ၌ စိုစွတ်နေသော ပိတ်စတစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ သူ၏ မူလကပင် မည်းနက်သော မျက်နှာသည် ယခုအခါ ကျောက်မီးသွေးပုံထဲမှ ဆွဲထုတ်လာသကဲ့သို့ ပိုမိုမည်းမှောင်နေပြီး မျက်လုံးအိမ်နှင့် သွားများသာ ဖြူဖွေးနေတော့သည်။

လျူပန်သည် ဧရာမယာတန်မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ဒေါင်းမြီးယပ်တောင်ကိုမူ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ ထိုအရာက အပူရှိန်ကိုသာ ပိုမိုထွက်ပေါ်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆီးဖြင့်စိုစွတ်နေသော ပိုးပဝါတစ်ခုဖြင့် နှာခေါင်းနှင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားရပြီး မီးခိုးများကြောင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲနေခဲ့သည်။

"မအော်နဲ့ဦး... မုတ်ဆိတ်မွှေးလောင်ရင် ပြန်ပေါက်လို့ရတယ်... အသက်ပါသွားရင်တော့ အားလုံးပြီးပြီ..."

လျူပန်က ဆဲရေးလိုက်ပြီး ဘေးရှိသေတ္တာကို ကန်လိုက်၏။

"ဒီရှန်းနုံလူရိုင်းတွေက လေကြောင်းကိုတောင် မကြည့်ဘဲ မီးရှို့ကြတာပဲ... ဒီလောက်လေပြင်းနေတာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်လောင်မှာ မကြောက်ကြဘူးလား..."

"သူတို့ မကြောက်ဘူး..."

အေးစက်ခိုင်မာသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်းယွီသည် တံခါးချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထူထဲလှသော ဓားကြီးကို ထမ်းကာ ဖုန်မှုန့်များထဲမှ လျှောက်လှမ်းလာ၏။ သူဝတ်ဆင်ထားသော သားရေချပ်ကာသည် မီးလောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် လိပ်တက်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးအိမ်နှစ်ထပ်တွင်မူ တည်ငြိမ်မှုနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်များ ယှဉ်တွဲနေခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လေက ငါတို့ဘက်ကို တိုက်နေလို့ပဲ... ဒါကို လေပင့်လို့ မီးထတောက်တယ်လို့ ခေါ်တယ်..."

ရှန်းယွီသည် ကောင်းကင်ယံရှိ အမိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းနေသော မီးခိုးထူထူကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါ့အပြင် ဒီချောက်ကမ်းပါးက လေဝင်ပေါက်ဖြစ်နေတယ်... အခုမီးက မီးဖိုထဲ ထင်းထည့်လိုက်သလိုပဲ... ငါတို့ကတော့ အိုးထဲက အသားတွေပေါ့..."

"ဒါဆို ဘာလုပ်ကြမလဲ... ထိုးဖောက်ထွက်ကြမလား..."

ဖန်ခွိုက်က သားသတ်ဓားနှစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။

"သူတို့ကို သွားသတ်ကြမယ်..."

"သတ်စရာလား..."

လျူပန်က သူ့ကို ဆွဲလိုက်၏။

"ပတ်ပတ်လည်မှာ မြားသမားတွေချည်းပဲ... မြားတွေမှာလည်း အဆိပ်တွေပါတယ်... အခုထွက်သွားရင် မင်းက သူတို့အတွက် အသားကင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

လျူပန်သည် ရှန်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအလင်းတစ်ခု တောက်ပလာသည်။

"ရှန်းအိုကြီး... မင်းက ခွန်အားလည်းရှိတယ်... ဉာဏ်လည်းကောင်းတယ်... ဒီမြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ရတာ မီးခိုးခေါင်းတိုင်နဲ့ တူမနေဘူးလား..."

ရှန်းယွီက ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ မတ်စောက်သော ကျောက်ကမ်းပါးများနှင့် ရှေ့မှ ကျဉ်းမြောင်းသော လေဝင်ပေါက်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... လေက အရှေ့ကဝင်ပြီး မီးက အနောက်ကလောင်နေတယ်... ငါတို့က အလယ်မှာ ညပ်နေပြီး အသက်ရှူကျပ်နေတာပဲ..."

"မှန်တယ်..."

လျူပန်က လက်ဖျစ်တစ်ချက်တီးလိုက်သည်။

"မီးခိုးခေါင်းတိုင် ဖြစ်နေမှတော့ မီးခိုးခေါင်းတိုင်ဝကို ပိတ်ပစ်လိုက်ရုံပေါ့..."

"ပိတ်ပစ်မယ်..."

ဖန်ခွိုက်က မျက်လုံးပြူးသွား၏။

"အစ်ကိုကြီး... အဲဒါက မီတာအနည်းငယ် ကျယ်တဲ့ လေဝင်ပေါက်ကြီးလေ... ဘာနဲ့ ပိတ်မှာလဲ... ငါတို့အသက်နဲ့လား..."

လျူပန်က သရော်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ကုလားအုတ်များ၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ဆောင်လာသော မီးကြိုးဗုံးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုအရာများသည် မူလက လော့လန်ဘုရင်၏ နန်းတော်တံတိုင်းကို ဖောက်ခွဲရန် ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါတို့မှာ ကျောက်ခဲမရှိပေမယ့် ယမ်းခွဲဗုံးတွေ ရှိတယ်..."

"ငါ အရှေ့က ကျောက်ကမ်းပါးကို စစ်ဆေးပြီးပြီ... အဲဒါက လေတိုက်စားလို့ ပြိုကျလုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ ကျောက်ဆောင်ပဲ... တစ်ချက်လောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပေါက်ကွဲလိုက်ရင် ရပြီ..."

လျူပန်က ပေါက်ကွဲသည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

"ဘုန်းဆိုပြီး ကျောက်တုံးတွေ ပြိုကျလာရင် လေဝင်ပေါက် ပိတ်သွားလိမ့်မယ်... လေမရှိရင် မီးကလည်း ငြိမ်းသွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့..."

လျူပန်၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အဲဒီမှာ ပုန်းနေတဲ့ မြားသမားတွေလည်း ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်ရမယ့် အရသာကို မြည်းစမ်းရမှာပေါ့..."

ရှန်းယွီက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လျူပန်ကို ကြည့်ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းတွင် ရှားရှားပါးပါး ချီးကျူးလိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"လျူဇီ... မင်းက လူလည်ဖြစ်ပေမယ့် မင်းရဲ့ ဒီလိုအကွက်ကတော့ တကယ့်ကို ထိရောက်တယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ရှန်းယွီသည် စပျစ်သီးတစ်ထွတ်ကို ကိုင်ရသကဲ့သို့ မီးကြိုးဗုံးအစုလိုက်ကို အလွယ်တကူ ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"မင်းတို့ ပုန်းစရာနေရာ ရှာထားကြ... ခဏနေရင် နည်းနည်း ဆူညံသွားလိမ့်မယ်..."

ချောက်ကမ်းပါး၏ အထက်၊ ကျောက်ဆောင်၏ အစွန်းတွင်ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုသည် ကျောက်ဆောင်တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝပ်နေပြီး လက်ထဲ၌ မှန်ပြောင်းကိုကိုင်ကာ ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေ၏။

"လောင်ပါစေ... အားလုံး ပြာကျသွားပါစေ... မင်းတို့ချင်လူမျိုးတွေကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းပစ်မယ်..."

"ချင်ရှီဟွမ်... မင်း ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ကို ငါ အမှုန့်ခြေပစ်မယ်..."

သူ၏ဘေးတွင် မောက်တွန်းသည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်နေခဲ့သည်။

"သခင်ကျောက်... မီးက သိပ်မကြီးလွန်းဘူးလား... ငါ အဲဒီမြင်းတွေကို လိုချင်သေးတယ်... မြင်းတွေ အကုန်သေကုန်ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် မြင်းတပ်တည်ဆောက်ရမလဲ..."

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မဟာချန်ယွီ..."

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုက အန္တရာယ်ရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ချင်လူမျိုးတွေက မြင်းတွေကို အလယ်မှာ ထားပြီး ကာကွယ်လိမ့်မယ်... မီးငြိမ်းသွားရင် ငါတို့ သွားပြီး ပစ္စည်းတွေသိမ်းရုံပဲ..."

သူ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီ…

ရုတ်တရက် အောက်ဘက်ရှိ မီးခိုးလုံးများထဲမှ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုလူသည် မြင်းစီးမနေဘဲ ခြေလျင်ပြေးလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်ဆောင်များကြားတွင် သစ်ကျားသစ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ကူးနေပြီး လက်ထဲတွင် ထမ်းလာသော ဧရာမအထုပ်ကြီးသည် မီးလင်းဖိုထဲ၌ အလွန် ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

"အဲဒါ ဘယ်သူလဲ..."

မောက်တွန်းက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်၏။

"သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုသည် မှန်ပြောင်းကို ချိန်ညှိကာ ထိုလူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

"ရှန်း... ရှန်းယွီ..."

သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ရှန်းယွီသည် ကျောက်ကမ်းပါးခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်ကာ သူ၏ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်မှ ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ ဟိန်းဟောက်ကာ လက်ထဲရှိ မီးကြိုးဗုံးအထုပ်ကို ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုရှိရာ ကျောက်ဆောင်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ လွှင့်ထူပစ်လိုက်လေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး... ပြေး..."

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုသည် အလန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ အနောက်သို့ လိမ့်ထွက်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ နန်းတွင်းရေးရာဌာနက အထူးပြုပြင်မွမ်းမံထားသော စနက်တံအလွန်တိုသည့် စက်မှုယမ်းခွဲဗုံး ဖြစ်သည်။

"ဘုန်း..."

ကမ္ဘာမြေကြီး ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဧရာမမီးလုံးကြီးတစ်လုံး ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုသည် သူ၏ခြေထောက်များ ကျွံဝင်သွားကာ ပြိုကျလာသော ကျောက်တုံးများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။ သူသည် လေထဲတွင် လက်ခြေများ ယမ်းခါနေရင်း သူ၏ အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားသော ပုန်းခိုကွင်းပြင်ကြီး တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကျောက်တုံးကြီးများသည် တောင်ပြိုမြေပြင် ကွဲအက်သကဲ့သို့ ထစ်ချုန်းသံများနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ချောက်ကမ်းပါးဝသို့ ပြိုကျလာခဲ့သည်။

ဝူးဝူးဝါးဝါး တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းသံသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွား၏။

၎င်းမှာ မမြင်ရသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဦးက လည်ပင်းကို ရုတ်တရက် ညှစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်မှု မရှိတော့သဖြင့် ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းရှိ မီးတောက်များသည် လျင်မြန်စွာ ငြိမ်းသတ်သွားပြီး ထူထဲသော မီးခိုးလုံးများသည်လည်း လေစုပ်အား မရှိတော့သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်၌သာ ဝဲလည်နေတော့သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... ဟွတ်..."

လျူပန်သည် သဲပုံထဲမှ ရုန်းထွက်လာပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ဖုန်မှုန့်များကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။

"အောင်မြင်ပြီ..."

"ရှန်းအိုကြီး... မင်း မသေသေးဘူးမလား..."

ပြိုကျနေသော ကျောက်ပုံကြီးထဲမှ ဧရာမလက်ဝါးကြီးတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီသည် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေရင်း ထွက်လာကာ ခေါင်းကိုခါ၍ ဖုန်များကို ခါချလိုက်၏။

"ငါမသေဘူး..."

ရှန်းယွီက သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ရက်စက်နေခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့် အပေါ်က ကောင်တွေတော့ အကုန်လုံး သေလောက်ပြီ..."

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်ဖြစ်သည်။

မောက်တွန်းသည် အဝေးတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ရံတော် ရာပေါင်းများစွာနှင့် ကံဆိုးလှသော ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုတို့မှာမူ မြေပြိုမှုနှင့်အတူ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မောက်တွန်းသည် ပိတ်ဆို့သွားသော ချောက်ကမ်းပါးဝနှင့် ကျောက်ပုံများထဲမှ ထွက်လာသော ချင်စစ်တပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

"အရူးတွေ... သူတို့အားလုံး အရူးတွေပဲ..."

"သူတို့က တောင်ကိုတောင် ဖြိုရဲကြတယ်..."

သူသည် မိမိတို့၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု နောက်တစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အားသာချက် မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ မြားသမားများသည် ရှန်းယွီနှင့် အထူးမြားဒူးလေးများ ကိုင်ဆောင်ထားသော လုံခြုံရေးအစောင့်များကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

"ဆုတ်ခွာမယ်..."

မောက်တွန်းက အံကိုကြိတ်လိုက်၏။

"တာ့ယွမ်ပြည်ကို သွားမယ်... ငါ တာ့ယွမ်မြင်းတွေကိုရတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

အနောက်ဘက်ဒေသ၏ စစ်မီးသည် တောက်လောင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးကွာသော ရှန်းယန်မြို့တွင်မူ ယမ်းငွေ့မရှိသော စစ်ပွဲတစ်ခုသည် အရှိန်အဟုန်အပြင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။

မဟာချင် ဆန်စပါးကုန်စည်ဒိုင်ဖြစ်သည်။

အာဖန်းနန်းတော် စီးပွားရေးလမ်းမ၏ ဗဟိုချက်တွင် တည်ရှိသော ဤအဆောက်အအုံသည် ယခုအခါ ရှန်းယန်မြို့တစ်ခုလုံးတွင် အရူးသွပ်ဆုံးနေရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဧရာမ ကျောက်သင်ပုန်းကြီးပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော ဆန်စပါးများ၏ အနာဂတ်ကုန်သွယ်မှုစျေးနှုန်းများကို သိပ်သည်းစွာ ရေးမှတ်ထား၏။

"ပြောင်းဆန်... ဒင်္ဂါးတစ်ရာ..."

"ဂျုံ... ဒင်္ဂါးတစ်ရာ့နှစ်ဆယ်..."

ပိုးထည်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကုန်သည်တစ်စုသည် သူတို့၏ စာချုပ်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ မျက်နှာများ နီမြန်းလျက် အော်ဟစ်နေကြသည်။

"ဝယ်... ငါ့အတွက် အိတ်တစ်သောင်း ဝယ်စမ်း..."

"စျေးနှုန်းတွေ တက်နေပြီ... ထပ်တက်ဦးမှာ... အနောက်ဘက်မှာ စစ်ဖြစ်နေလို့ စစ်ရိက္ခာဝယ်လိုအားက အဆမတန် မြင့်တက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်... နောက်နှစ်မှာ စျေးနှုန်းတွေ ပိုတက်မှာ သေချာတယ်..."

"ငါ့မှာ အတွင်းသတင်းရှိတယ်... မြို့တော်ဝန်လျူက အနောက်ဘက်ဒေသမှာ ရွှေတွေ အများကြီးရခဲ့ပြီး ရွှေတင်လှည်း ရာပေါင်းများစွာ သယ်လာနေပြီတဲ့... အဲ့လောက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိနေမှတော့ ဆန်စျေးက ဘယ်လိုလုပ် မတက်ဘဲနေမလဲ..."

ဤသည်ကား ချင်ရှီဟွမ် ဖန်တီးထားသော အနာဂတ်ကုန်သွယ်မှုစျေးကွက်ပင် ဖြစ်သည်။

မူလက စျေးနှုန်းများကို တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် ကုန်သည်များ ဘေးအန္တရာယ်ကို မျှဝေခံစားနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်သည် လူသားတို့၏ လောဘနှင့် ငွေကြေးချေးငွေ၏ စွမ်းအားကို လျှော့တွက်မိခဲ့သည်။

ကစားသမားများ၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် ဤအနာဂတ်စျေးကွက်သည် ကြီးမားသော လောင်းကစားဝိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကုန်သည်များသည် စပေါ်ငွေ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသာ ပေးသွင်းရုံဖြင့် ဆန်စပါးပမာဏ ဆယ်ဆကို အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်နိုင်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထောင့်တစ်နေရာ၌ ဖြစ်၏။

ပြည်နယ်ဟောင်းခြောက်ခုမှ မှူးမတ်ဟောင်းအချို့သည် စုရုံးနေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာတွင် မကောင်းသော အပြုံးများ ရှိနေကြသည်။

"အားလုံး စီစဉ်ပြီးပြီလား..."

"စိတ်ချပါ... ငါတို့ အင်အားချင်းပူးပေါင်းပြီး စျေးကွက်ထဲက စျေးတက်မယ့် စာချုပ်အားလုံးကို သိမ်းကျုံးဝယ်ထားတယ်... စျေးနှုန်း နောက်ထပ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ထပ်တက်ရင် စျေးကျဖို့ လောင်းထားတဲ့ တော်ဝင်ဆန်စပါးကျီကြီး ဒေဝါလီခံရလိမ့်မယ်..."

"ဟွန့်... ချင်ရှီဟွမ်က ဒ္အရာကို သုံးပြီး ငါတို့ဆီက ပိုက်ဆံတွေကို ညှစ်ချင်တာလား... ငါတို့က အကွက်ပြောင်းပြီး သူ့ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို အကုန်ကလော်ထုတ်ပစ်မယ်..."

သူတို့သည် စျေးကွက်ကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

စျေးနှုန်းများ ဆက်တိုက်တက်နေပါက အစိုးရသည် အကြီးဆုံးသော ရောင်းချသူအဖြစ် စျေးနှုန်းကွာဟချက်အတွက် ကြီးမားသော ပမာဏကို ပေးလျော်ရမည် ဖြစ်၏။

ချီလင်ခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

လီစစ်သည် ဒေတာဇယားတစ်ခုကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏လက်များမှာ သစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... မကောင်းတော့ပါဘူး... ဆန်စျေးတွေ... ဆန်စျေးတွေ ရူးသွပ်ကုန်ပါပြီ..."

"အခု ကုန်စည်ဒိုင်မှာ ဆန်စပါးစျေးက တစ်ရှီကို ဒင်္ဂါးတစ်ရာ့ငါးဆယ်အထိ တက်သွားပါပြီ... ဒါက လက်ရှိအပြင်က ဆန်စျေးထက် နှစ်ဆလောက် ပိုကြီးနေတာပါ..."

"အဲဒီမှူးမတ်တွေက ရူးသွပ်စွာ ဝယ်နေကြတာပါ... သူတို့က ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို အကျပ်ကိုင်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်... အကယ်၍ အရောင်းအဝယ်လုပ်မယ့်ရက်မှာ ငါတို့က ဆန်စပါး အဲဒီလောက် မထုတ်ပေးနိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံ အဲဒီလောက် မပေးနိုင်ရင် မဟာချင်ရဲ့ ယုံကြည်မှုက ပျက်စီးသွားပါလိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲ၌ မြေအိုးလက်ဖက်ရည်ကရားတစ်ခုကို ကိုင်ထားကာ သူ၏အမူအရာမှာမူ ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"ဒင်္ဂါးတစ်ရာ့ငါးဆယ်..."

"ဟမ့်.. သူတို့က တကယ့်ကို စျေးကစားရဲကြတာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က လက်ဖက်ရည်ကရားကို ချလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲရှိ လင်းလက်နေသော စခရင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

"ဒါက မင်းပြောတဲ့ ဘဏ္ဍာရေးပူဖောင်း ဆိုတာလား..."

[ဟုတ်ပါသည် အရှင်မင်းကြီး... ဒါက ဂန္ထဝင်မြောက်တဲ့ စျေးကွက်ကစားနည်း ဖြစ်ပါတယ်... သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအင်အားကို သုံးပြီး စျေးနှုန်းတွေကို လုပ်ကြံမြှင့်တင်နေကြတာပါ...]

[လွတ်လပ်တဲ့စျေးကွက်မှာဆိုရင် ဒါက တကယ့်ကို ကိုင်တွယ်ရခက်ပါတယ်...]

[ဒါပေမယ့်...]

[အရှင်မင်းကြီး... ဒါက မဟာချင်ပြည်နယ်ဖြစ်ပါတယ်... အရှင်က စျေးကွက်ထဲက ပါဝင်သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး... အရှင်က စျေးကွက်ရဲ့... အုပ်ချုပ်သူပါ...]

ချင်ရှီဟွမ်က ပြုံးလိုက်၏။

သူသည် ကြွက်တစ်ကောင် ဆန်အိုးထဲသို့ ကျသွားသည်ကို ကြည့်နေသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အုပ်ချုပ်သူ ဟုတ်လား..."

"မဟုတ်ဘူး... ငါက စည်းမျဉ်းတွေကို သတ်မှတ်တဲ့လူပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ နန်းဆောင်ဝသို့ လျှောက်သွားပြီး ဝေးကွာသော အရောင်းအဝယ်ဖြစ်နေသည့် ကုန်စည်ဒိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"လီစစ်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အင်ပါယာဓားတော်ကို ယူပြီး ကုန်စည်ဒိုင်ကို သွားလိုက်..."

"ဘာ... ဘာလုပ်မလို့လဲ... လူသတ်မလို့လား..."

လီစစ်က ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

"လူသတ်တာက အဆင့်အတန်း နိမ့်လွန်းတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းကိုခါလိုက်၏။

"သွား... စျေးကွက်ဖွင့်ချိန်နဲ့ ပိတ်ချိန်မှာ တီးတဲ့ ဧရာမကြေးမောင်းကြီးကို သွားထုခွဲပစ်လိုက်..."

"ထု... ထုခွဲပစ်ရမယ်..."

"မှန်တယ်... ဒါကိုပဲ အရောင်းအဝယ် ယာယီရပ်ဆိုင်းခြင်းလို့ ခေါ်တာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် သရော်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အဲဒီရူးသွပ်နေတဲ့ ကုန်သည်တွေကို ပြောလိုက်... စနစ်ချို့ယွင်းမှုကြောင့် ကုန်စည်ဒိုင်ကို သုံးရက်ကြာ အရောင်းအဝယ် ရပ်ဆိုင်းမယ်လို့..."

"ပြီးရင်... မင်းတို့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် ဆန်စပါးရိက္ခာတွေ...ဆိုလိုတာက ပါရှူနဲ့ လင်းနန်ကနေ အခုလေးတင် သယ်ယူလာတဲ့ ဆန်သစ်အိတ် တစ်သန်းကို ရှန်းယန်မြို့တံခါးဝဆီ သယ်သွားလိုက်..."

"အကုန်ပုံချလိုက်... တောင်လိုပုံပစ်လိုက်..."

"စျေးနှုန်းသတ်မှတ်ချက်... တစ်ရှီကို ဒင်္ဂါးငါးဆယ်... ပစ္စည်းအဆင်သင့်ရှိတယ်... ပမာဏ ကန့်သတ်ချက်မရှိဘူးလို့ ကြေညာလိုက်..."

လီစစ်မှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။

“ဆန်အိတ်တစ်သန်း... ဒင်္ဂါးငါးဆယ်…”

“အကယ်၍ အဲ့တာကို ထုတ်ရောင်းလိုက်ရင် အနာဂတ်စျေးကွက်က…”

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်က... ဝိုင်းဖျက်မလို့လား..."

"မှန်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"သူတို့က လောင်းကစားချင်မှတော့ လောင်းကစားဒိုင်က ဘယ်တော့မှ မရှုံးဘူးဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် သိစေရမယ်..."

"အပြင်မှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိနေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့စျေးကြီးပေးပြီး ဝယ်ထားတဲ့ စာရွက်တွေက စက္ကူစုတ်တွေပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါကိုပဲ... အတိုင်းအတာလျှော့ချတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုလို့ ခေါ်တယ်..."

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှန်းယန်မြို့၌ ဖြစ်သည်။

ကုန်စည်ဒိုင်၏ တံခါးများကို သော့ခတ်ထားပြီး စနစ်အဆင့်မြှင့်တင်ရန် အရောင်းအဝယ် ယာယီရပ်ဆိုင်းသည်ဟူသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲထားရာ ရူးသွပ်နေသော ကုန်သည်များအားလုံး ဆွံ့အကုန်ကြသည်။

ထို့နောက် ပိုမိုပေါက်ကွဲစေတတ်သော သတင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

မြို့တံခါးဝတွင် ဆန်စပါးတောင်ကြီးများ မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အစိုးရက ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်ထားသည်မှာ ဆန်သစ်များ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်၍ ဒင်္ဂါးငါးဆယ်ဖြင့် ကြိုက်သလောက် ဝယ်ယူနိုင်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ဘာ... ဒင်္ဂါးငါးဆယ်..."

"ဒါဆို ငါ ဒင်္ဂါးတစ်ရာ့ငါးဆယ်နဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ စာချုပ်က ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ..."

"ပြီးပြီ... အားလုံးပြီးပြီ..."

အစိုးရကို အကျပ်ကိုင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသော မှူးမတ်များသည် ထိုဆန်စပါးတောင်ကြီးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် သတိလစ်လဲကျကုန်ကြသည်။

စျေးနှုန်းများ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ထိတ်လန့်၍ ပြန်လည်ရောင်းချမှုများ စတင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ကုန်စည်ဒိုင်က ပိတ်ထားသဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏ စာချုပ်များကို ရောင်းချချင်သော်လည်း ရောင်းမရဘဲ မိမိတို့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများ ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကိုသာ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ကုန်စည်ဒိုင် ပြန်ပွင့်လာခဲ့သည်။

ဆန်စျေးနှုန်းများသည် အောက်ဆုံးစျေးအထိ ထိုးကျသွားခဲ့ပြီး ပုံမှန်အဆင့်ဖြစ်သော ဒင်္ဂါးခြောက်ဆယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။

အစိုးရသည် ပိုက်ဆံမရှုံးခဲ့သည့်အပြင် စပေါ်ငွေ ဆုံးရှုံးသွားသော မှူးမတ်များ၏ စပေါ်ငွေအားလုံးကိုလည်း သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဘဏ္ဍာတိုက်ကြီးသည် ပြန်လည်ပြည့်လျှံသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ချီလင်ခန်းမတွင် ထိုင်နေရင်း လီစစ်၏ တိုက်ပွဲရလဒ် အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ကာ မဟာချင်ဘလက်တီးကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာ သောက်နေခဲ့သည်။

"ဒီဘဏ္ဍာရေးစစ်ပွဲက တကယ်ပဲ စစ်မြေပြင်က စစ်ပွဲထက် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာပဲ..."

"ဒါပေမယ့်... အခုတော့ ငြိမ်သက်သွားမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“အနောက်ဘက်က သတင်းများ ရောက်လာပြီလား”

ကျောက်ကောင်းသည် ချက်ချင်းပင် အသစ်ဘာသာပြန်ထားသော အလင်းပြသင်္ကေတ ကြေးနန်းစာတစ်စောင်ကို ဆက်သလာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက လျူပန်ဆီက ပေးပို့လာတာ ဖြစ်ပါတယ်..."

"သူနဲ့ ရှန်းယွီတို့ တစ္ဆေမြို့တော်ကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပါပြီ... ပြီးတော့... သူတို့က ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ နေရာထဲကနေ ရတနာတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်..."

"ရတနာ..."

"လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်... ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ စိမ်းလန်းတဲ့ မျက်လုံးရှိပြီး ငှက်စကားတွေ ပြောတတ်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ..."

"လျူပန်ပြောတာကတော့... အဲဒီလူက မိမိကိုယ်ကိုယ် ရောမသမ္မတနိုင်ငံက စူးစမ်းလေ့လာရေးသမားတစ်ဦးလို့ ခေါ်ပြီး လမ်းပျောက်ရာကနေ ရှန်းနုံလူမျိုးတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရကာ ကျေးကျွန်အဖြစ် စေခိုင်းခံရတာလို့ ဆိုပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ ရေများ စင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရောမလူမျိုး...

အသက်ရှင်လျက် ရှိနေဆဲ…

"မြန်မြန်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မကြုံစဖူးသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာခဲ့သည်။

"လျူပန်ကို စီးပွားရေးလုပ်တာ ရပ်ခိုင်းလိုက်... ရှန်းယွီကိုလည်း လူသတ်တာ ရပ်ခိုင်းလိုက်..."

"အဲဒီလူကို ငါကိုယ်တော့်ဆီ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ခေါ်လာခဲ့စမ်း..."

"ငါကိုယ်တော် တကယ်ပဲ မြင်ကြည့်ချင်တယ်... မဟာချင်ပြည်နယ်လိုပဲ ကြီးမားတဲ့ အဲဒီအင်ပါယာက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာကို..."

ဖြစ်ရပ်များ ဆုံစည်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

အရှေ့ဘက်ကမ္ဘာ၏ ပထမဆုံးသော ဧရာမဧကရာဇ်သည် အနောက်ဘက်ကမ္ဘာမှ ဧည့်သည်တော်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ရင်ဆိုင်ရတော့မည့်အချိန်၌ သမိုင်း၏ဘီးလုံးကြီးသည် အရှိန်အဟုန်အပြင်းဆုံးသော အသံဖြင့် လည်ပတ်နေတော့သည်။

ကမ္ဘာမြေကြီးကား သေးငယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။