အခန်း ၂၆၁

အခန်း (၂၆၁)

အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်၏ ခြောက်လှန့်သော အိပ်မက်ဆိုး

အနောက်ပိုင်းလျန် နယ်စပ်ဒေသ။

ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးလုံးကြီးများမှာ ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကို ဖုံးလွှမ်းလုမတတ် လွင့်ပျံနေခဲ့လေ၏။ ရှေ့သို့ ချီတက်နေကြသော သောင်းနှင့်ချီသည့် စစ်သည်တော်များ၏ ခြေသံများမှာ မြေပြင်တစ်ခွင် လှိမ့်ဝင်လာသော မိုးခြိမ်းသံများကဲ့သို့ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ထွက်ပေါ်လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

စစ်တပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ 'မာ' ဟု ရေးထိုးထားသော အလံတော်ကြီးက လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံ လျက် ရှိနေ၏။

စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အနောက်ပိုင်းလျန်၏ စစ်ဘုရင် မာထန် ဖြစ်ပြီး သူသည် အနောက်ဘက်ဒေသမှ ထွက်ရှိသော အာဇာနည်မြင်းထက်တွင် ဝင့်ကြွားသော မျက်နှာပေး၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် စီးနင်း လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။ သူသည် တန်ဖိုးကြီး သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် လခြမ်းကွေးဓားကို ချိတ်ဆွဲထားကာ ရှေ့မှောက်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော သံချပ်ကာမြင်းတပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အတိုင်း အဆမရှိ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေမိလေ၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှံချက်များဟုပင် ဆိုရမည်။ မြင်းစီးရဲမက်တိုင်းတွင် စစ်မြင်း သုံးကောင်စီ ရှိကြပြီး လူရောမြင်းပါ သံချပ်ကာများ အပြည့်ဝတ်ဆင် ထားကာ မကြောက်မရွံ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှိကြသည့်အပြင် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်စွမ်းမှာလည်း အံ့မခန်းဖြစ်လှပေသည်။

“သတင်းပို့ပါတယ်... ဖန်းဟန်ရဲ့ ပင်မစစ်တပ်က ရှေ့မိုင်သုံးဆယ်အကွာမှာရှိတဲ့ လော့ဖုန်းတောင်စောင်းဒေသမှာ တပ်ဖြန့်ထားပါတယ်...”

ကင်းထောက်တစ်ဦးက မြင်းကို အပြင်းနှင်လာပြီး မြင်းပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ဆင်းကာ စစ်သူကြီးအား သတင်းပို့ လိုက်လေ၏။

“လော့ဖုန်းတောင်စောင်း ဟုတ်လား... အဲဒါက သဘာဝအတားအဆီးမရှိတဲ့ ကွင်းပြင်ပြင် တောင်စောင်းမလား... ဖန်းဟန်က သူ့ရဲ့ ပင်မခြေလျင်တပ်ကို အဲဒီနေရာမှာ တပ်ဖြန့်ထားတယ်ဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်း ကြံစည်နေတာများလား...”

မာထန်၏ ဘေးနားရှိ လက်ထောက်စစ်သူကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေ၏။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မာထန်က ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေတော့၏။

“ဟားဟားဟား... သူက သေချင်နေတာတင် မဟုတ်ဘူး... တကယ်ကို မိုက်မဲတာ... သူ့ရဲ့ မီးတုတ်ချောင်းတွေက ငါ့ရဲ့ အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ် ထိုးဖောက်မှုကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာ လား... တကယ့်ကို ဟာသပဲ...”

မာထန်၏ အမြင်တွင် မီးသေနတ်တပ်ဖွဲ့များ၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူမှာ မြင်းတပ်များပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့ ကျည်ဆန်ပြန်မဖြည့်နိုင်ခင်အတွင်း စစ်မြင်းများဖြင့် အပြင်းနှင်ကာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သရွေ့ ထို မိုးကြိုး နတ်ဘုရားလှံတံ ဆိုသည်မှာ ထင်းချောင်းများနှင့် မခြားနားတော့ပေ။ ဖန်းဟန်သည် ခိုင်ခံ့သော မြို့ကို စွန့်ခွာပြီး ကွင်းပြင်တွင် တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ၎င်းအား စစ်ပွဲအောင်နိုင်မှုကို အလကား ပေးအပ်လိုက်ခြင်းနှင့် တူနေပေတော့သည်။

“အမိန့်ပေးလိုက်... တပ်ဖွဲ့အားလုံး အရှိန်အပြည့်နဲ့ ရှေ့တိုးကြ... ဒီနေ့ လော့ဖုန်းတောင်စောင်းမှာ ဖန်းဟန်ရဲ့ နဂါး အစွယ်တပ်မတော်ကို ကြက်သေတွေလို ဖြစ်အောင် ငါ ချေမှုန်းပြမယ်... ကုန်းကြောင်းတိုက်ပွဲရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင် က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကမ္ဘာကြီးကို သိစေရမယ်...”

မာထန်က သူ၏ ကြာပွတ်ကို ရှေ့သို့ ညွှန်ပြကာ စိတ်တက်ကြွစွာဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်လေ၏။

“ဝူး...”

အနောက်ပိုင်းလျန် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးက မိုးထစ်ချုန်းမတတ် အော်ဟစ်လိုက်ကြသဖြင့် စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်မတတ် ရှိနေခဲ့လေ၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤစစ်ပွဲ၏ အဖြေမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူတို့ မသိရှိကြသည်မှာ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ထိုနေရာအထိ သွယ်တန်းထားသော ကြေးနန်းကြိုး များမှတစ်ဆင့် ဖန်းဟန်၏ ကွပ်ကဲရေးစခန်းထံသို့ ရှင်းလင်းစွာ ပေးပို့ထားပြီး ဖြစ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

လော့ဖုန်းတောင်စောင်း၊ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ ယာယီကွပ်ကဲရေးစခန်း ဖန်းဟန်သည် မှန်ပြောင်းကို ကိုင် ဆောင်ထားကာ ဝေးလံသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် လွင့်ပျံနေသော ဖုန်မှုန့်များကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ လေသည်။

“သခင်ကြီး... ငါးကတော့ အစာကိုဟပ်လာပြီ...”

ဇီယင်း က သူ၏နောက်ကွယ်မှနေ၍ အေးစိမ့်သော အသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်က မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစိမ့်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

*မိုက်မဲတယ် ဟုတ်လား...*

သူ လော့ဖုန်းတောင်စောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ မိုက်မဲမှုကြောင့် လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ဤနေရာမှာ စစ်တလင်း မဟုတ်ဘဲ အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်ကြီးအတွက် သူ အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားသော သားသတ်ရုံ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

“ရှေ့တန်းစခန်းတွေကို အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်... သူတို့ကို ကောင်းကောင်း တိုက်ခိုက်ခိုင်း လိုက်... ဒါပေမဲ့ အရမ်းကြီး ဇွတ်တရွတ် မလုပ်နဲ့... ရန်သူကို အတွင်းထဲအထိ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်...”

ဖန်းဟန်က ညွှန်ကြားလိုက်လေ၏။

“ဟုတ်ကဲ့...”

မကြာမီ အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်၏ ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့များမှာ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ စခန်းရှေ့ မှောက်သို့ ပေါ်လာခဲ့ပြီး အကဲစမ်းတိုက်ခိုက်မှု စတင်ခဲ့လေတော့သည်။ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ စခန်းနေရာမှ သေနတ်သံများ ကျဲကျဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း မကြာမီတွင် မြင်းတပ်၏ စစ်ရှိန်ကြောင့် ခုခံရေးလိုင်းမှာ ယိုင် နဲ့လာသည့်အလား ဖြစ်သွားကာ စစ်သည်တော်များမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် ကာ ပစ်ခတ်ရင်း နောက်ဆုတ် ပြေးကြလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ဝေးလံသောနေရာမှ စောင့်ကြည့်နေသည့် မာထန်မှာ ပို၍ပင် ဝင့်ကြွားသွားခဲ့လေသည်။

“သနားစရာကောင်းလိုက်တာ... တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလွန်းတယ်... အမိန့်ပေးလိုက်... တပ်ဖွဲ့အားလုံး ထိုးစစ်ဆင်ကြ... သူတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြတ်အသတ် နင်းခြေပစ်ကြ...”

သူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

စစ်အမိန့် ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ စစ်ဗုံများမှာလည်း ဒုန်းဒုန်းချုန်းချုန်း တီးခတ်လာခဲ့လေ၏။ မာထန် ၏ အထူးချွန်ဆုံးသော အထူးမြင်းစီးရဲမက် သုံးသောင်းမှာ ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် တပ်ဖွဲ့ ကြီးအသွင်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အရှိန်မြှင့်ချီတက်လာခဲ့လေသည်။

မြေပြင်ကို နင်းခြေလိုက်သော မြင်းခွာသံများမှာ အစပိုင်းတွင် တိုးညင်းနေခဲ့သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် နားကွဲ မတတ် ကျယ်လောင်သော မိုးခြိမ်းသံကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။ မြေကမ္ဘာကြီးမှာ တုန်ယင် နေခဲ့ပြီး လေထုထဲတွင်လည်း တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းနေခဲ့၏။

အင်အားသုံးသောင်းရှိသော သံချပ်ကာမြင်းတပ်ကြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးစစ်ဆင်လာသည့် မြင်ကွင်းမှာ ဤ ခေတ်ကာလရှိ ခြေလျင်တပ်သား အားလုံးအတွက်မူ အဆိုးရွားဆုံးသော ခြောက်လှန့်သည့် အိပ်မက်ဆိုးကြီးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

မာထန်သည် တောင်စောင်းပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ ဂုဏ်ယူရသော၊ အနိုင်မခံအရှုံးမပေးသည့် စစ်တပ်ကြီးမှာ နီရဲနေသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ ပျော့ပျောင်းလှသည်ဟု ထင်ရသော ခုခံရေးလိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် မိမိ၏ တောက်ပလှသော အနာဂတ်ကို မြင်ယောင်နေမိချေပြီဖြစ်၏။ နန်ယန်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ဖန်းဟန် ကို အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးကာ အန်းကော်မြို့စားကြီးထံမှ အနောက်မြောက်ဒေသ၏ ဘုရင်အသစ်အဖြစ် ချီးမြှောက် ခံရမည့်အရေးကိုပင် ဖြစ်လေ၏။

အောင်ပွဲမှာ လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရှိနေချေပြီဖြစ်တော့သည်။