အခန်း ၂၆၂

အခန်း (၂၆၂)

သေမင်း၏ ကြွေးကြော်သံ

“သူတို့ကို ချေမှုန်းပစ်ကြ...”

ရန်သူ့ခြေလျင်တပ်သားများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်တွေ့ထားပြီးဖြစ်သော အနောက်ပိုင်းလျန် တပ်မှူးတစ်ဦးက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို မြှောက်ကာ ကျရောက်လာတော့မည့် သတ်ဖြတ်ပွဲကို ခံစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ခြေလှမ်း သုံးရာ...။

ခြေလှမ်း နှစ်ရာ...။

အောင်ပွဲသည် လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေလေပြီ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မျှော်လင့်မထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့လေသည်။

ရှုံးနိမ့်သွားပြီဟု ထင်ရသော နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ တပ်သားများသည် တစ္ဆေများကဲ့သို့ ဘေးဘက်သို့ ရုတ် တရက် လူစုခွဲသွားကြပြီးနောက် သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ လွတ်လပ်နေသော နေရာများကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ ကွပ်ကဲရေးနေရာမှ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော အမိန့်သံ တစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ရွက်ဖျင်တွေကို မလိုက်...၊ ပစ်...”

ဖျပ်ကနဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

တပ်စွဲထားသည့် နေရာ၏ နောက်ကွယ်နှင့် နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ဆင်ခြေလျှောများပေါ်တွင် ဖုံးအုပ်ထားသော ဧရာမ ရွက်ဖျင်စများစွာကို ရုတ်တရက် ဆွဲခွာလိုက်ကြလေသည်။ ရွက်ဖျင်စများ၏ အောက်တွင် ပေါ်လာသည်မှာ ဓားကိုင်တပ်သားများနှင့် ဒိုင်းကိုင်တပ်သားများ မဟုတ်သလို လေးသည်တော်များနှင့် ဒူးလေးတပ်သားများလည်း မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိကာ သေမင်းတမန် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် သံမဏိ သားရဲကြီးများပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

အနက်ရောင် သေနတ်ပြောင်းဝများစွာက ပျားအုံတစ်ခုကဲ့သို့ စုစည်းနေပြီး ခြေထောက်သုံးချောင်းပါ ခုံပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားကာ ၎င်း၏ဘေးတွင် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်၏ ကျောရိုးကဲ့သို့ ရှည်လျားသော ရွှေရောင် ကျည်ဆန်တန်းကြီးက ကျည်ထည့်ပေါက်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ် လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

“ဒါ... ဘာကြီးလဲ...”

ဤသည်မှာ တိုက်ခိုက်လာသော အနောက်ပိုင်းလျန် မြင်းတပ်သားများ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံး ဖြတ်ပြေးသွား ခဲ့သည့် အတွေးပင် ဖြစ်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ကား...။

“ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...”

၎င်းသည် သေနတ်သံ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ နားစည်များကို ပေါက်ကွဲသွားစေ မတတ် ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသော သတ္တုဟိန်းဟောက်သံကြီး ဖြစ်လေသည်။

၎င်းသည် သေမင်းက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

လက်လှည့်စက်သေနတ်များစွာက တစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော ပူပြင်းသည့် မီးတောက်များကို တစ်ပြိုင်နက် တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။ သိပ်သည်းလှသော ကျည်ဆန်မိုးများက သေမင်းတမန် မီးတောက်ကွန်ရက် တစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်းပင် ရောယှက်သွားခဲ့ပြီး နီရဲပူပြင်းနေသော သံမဏိနံရံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လာသည့် အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်သွားခဲ့လေသည်။

အိပ်မက်ဆိုးကြီး စတင်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်ချေ၏။

အရှေ့ဆုံးမှ မြင်းတပ်သားများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရူးသွပ်သော ရယ်မောမှုများ မပျောက်ကွယ်သေးခင်မှာပင် တစ်စက္ကန့်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံအတွင်း၌ သွေးများနှင့် အသားစများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

မှန်ပေသည်၊ အပိုင်းအစလေးများသာ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့ တန်ဖိုးထားရသော ခိုင်ခံ့သည့် သံချပ်ကာများမှာ အထူးသံမဏိကျည်ဆန်များရှေ့တွင် စက္ကူထက်ပင် ပို၍ ပျော့ညံ့နေကြောင်း သက်သေပြလိုက်လေသည်။ လူများနှင့် မြင်းများမှာ အစအနအဖြစ် ကြေမွသွားခဲ့ရပြီး အသားများ၊ အရိုးများ၊ ကလီစာများနှင့် သံချပ်ကာအပိုင်းအစများမှာ အနီရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ရောနှောသွား ကာ ချက်ချင်းပင် အငွေ့ပျံသွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်ကွယ်ရှိ မြင်းတပ်သားများမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ ကျည်ဆန်များဖြင့် ဖန်တီးထားသော သေမင်းတမန်ဇုန်အတွင်းသို့ ခေါင်းစိုက်ဝင်သွားခဲ့ကြလေသည်။

မြင်ကွင်းမှာ ဂျုံရိတ်သိမ်းနေသည်နှင့်ပင် တူနေလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ တင်စားချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့အခြေအနေကို အမှန်ကန်ဆုံး ပုံဖော်ထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေ သည်။ သံချပ်ကာအပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော မြောက်မြားစွာသော မြင်းတပ်သားများမှာ မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ဧရာမ တံစဉ်ကြီးတစ်ခုဖြင့် ရိတ်သိမ်းခံလိုက်ရသည့်အလား လူရောမြင်းပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လဲကျသွားခဲ့ကြ လေသည်။

စစ်မြင်းများ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများနှင့် စစ်သည်များ၏ သေခါနီး အော်ဟစ်သံများမှာ ဆက်တိုက်ထွက် ပေါ်နေသော ငရဲကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံကြီးများအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရလေသည်။

သူတို့ တစ်ချိန်က ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော တိုက်ခိုက်ရေးအမြန်နှုန်းမှာ ယခုအခါတွင် အဆိုးရွားဆုံး သေမိန့်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူတို့သည် လှည့်ပြန်ရန် သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် ထိုသေမင်း တမန် သံမဏိကန့်လန့်ကာကြီးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ပုပ်ဟောင်နေသော အသားတုံးများအဖြစ် ဆုတ်ဖြဲခံရ မည့်အရေးကိုသာ လက်မှိုင်ချကာ ကြည့်နေနိုင်ကြတော့သည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လော့ဖုန်းတောင်စောင်း တောင်ကြားတစ်ခုလုံးမှာ အသားကြိတ် စက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ငရဲပြည်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

တောင်စောင်းပေါ်တွင်မူ မာထန်၏ အပြုံးမှာ လုံးဝ အေးခဲသွားခဲ့လေတော့၏။

သူသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နားလည်မှု အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေသော သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြောင်အစွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

*အဲဒါက ဘာကြီးလဲ... အဲဒါက တကယ်ပဲ ဘာကြီးလဲ... ခြေမှုန်းလို့မရနိုင်တဲ့ အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်း တပ်က ဒီအရာရှေ့မှာ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အသက်တစ်ခါရှူစာလောက်တောင် မတောင့်ခံနိုင်ခဲ့ရတာလဲ...*

ဤသည်မှာ စစ်ပွဲမဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ လူသတ်ပွဲကြီးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

“မိစ္ဆာ... နတ်ဆိုး... ဒါက နတ်ဆိုးရဲ့ လက်နက်ပဲ...”

သူသည် ကြောင်အစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိပြီး သူ၏သွားများမှာ အပေါ်အောက်ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေ ခဲ့လေသည်။ အေးစိမ့်မှုတစ်ခုက သူ၏ ခြေဖဝါးမှသည် ထိပ်တည့်တည့်အထိ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးများကို အေးခဲသွားစေခဲ့လေ၏။

သူ၏ လောကအမြင်မှာ ဟိန်းဟောက်နေသော သတ္တုမုန်တိုင်းကြီးကြောင့် ထိုအချိန်မှာပင် ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရလေ တော့သည်။

ဖုန်းကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မာထန်၏ ခြေထောက်များမှာ ခွေယိုင်သွားခဲ့ပြီး သူသည် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ လေ၏။ နွေးထွေးပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေသော အရည်များက သူ၏ ပေါင်ကြားမှတဆင့် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ လေသည်။

အနောက်ပိုင်းလျန်၏ စစ်ဘုရင်ကြီး မာထန်သည် ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျသည်အထိ ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။