အခန်း ၂၆၄

အခန်း (၂၆၄)

ဖန်းဟန်၏ 'တပ်သားသစ်စုဆောင်းခြင်း' နှင့် မာထန်၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အခြေအနေ

လျန်ကျိုး၊ အနောက်ပိုင်းလျန်၏ မြို့တော်။

ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြို့ထဲရှိ လေထုမှာ မုန်တိုင်းမလာမီ ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ လေးလံဖိစီးနေခဲ့ လေ၏။

စစ်သူကြီး မာထန် ကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ စစ်ချီသွားသည့် သတင်းမှာ မြို့တစ်ခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ အားလုံးက ယခုအချိန်ဆိုလျှင် အောင်ပွဲရသတင်းများ ရောက်ရှိလာသင့်ပြီဟု မျှော်လင့် ထားခဲ့ကြလေ၏။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ မည်သည့်သတင်းမျှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ စေလွှတ်လိုက် သော ကင်းထောက်များမှာလည်း သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး တစ်ယောက်မျှ ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာခဲ့ ကြပေ။

မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက အရာရှိများနှင့် စစ်သူကြီးများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

အားလုံးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင် စစ်သူကြီးစံအိမ်တော်၏ အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ အသံကျယ်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"သတင်းပို့ပါတယ်... အရေးပေါ် ကြေးနန်းပါ..."

ဆက်သွယ်ရေးစစ်သည်တစ်ဦးမှာ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာပြီး နောက်ချန်ရစ်ခဲ့သည့် တာဝန်ခံအရာရှိ လီယို ထံသို့ ဘာသာပြန်ဆိုပြီးစ ကြေးနန်းစာတစ်စောင်ကို ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

လီယိုသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကြေးနန်းစာကို ယူလိုက်လေ၏။ တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့ချေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားအရာရှိများမှာလည်း ဝိုင်းအုံလာကြလေသည်။

ကြေးနန်းစာမှာ ရိုးရှင်းပြတ်သားလှသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရသော အာဏာနှင့် ဖိအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ ပေသည်။

"အနောက်ပိုင်းလျန်မှ မာထန်သည် လော့ဖုန်းတောင်စောင်းတွင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ပင်မတပ်မတော်ကြီးမှာ လည်း ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်တယ်... အကယ်၍ သင်တို့ မြို့ကို လက်နက်ချပါက ဤဒေသ၏ တည်ငြိမ်အေး ချမ်းမှုကို ငါ အာမခံပြီး အတိတ်က ပြစ်မှုများကို ခွင့်လွှတ်ပေးမည်... အကယ်၍ ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက်ခုခံနေ မည်ဆိုပါက မြို့ကျမည့်နေ့တွင် အားလုံး သေကြေပျက်စီးရမည်... ဖန်းဟန်..."

အစည်းအဝေးခန်းမ တစ်ခုလုံးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါဟာ လုံးဝ အတုပဲ... ဒါက ဖန်းဟန်ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်ပဲ..."

မာထန်၏ သစ္စာရှိ စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"မြို့စားကြီးရဲ့ အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်က ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှုံးနိမ့်နိုင်မှာ လဲ..."

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ရှေ့တန်းက သတင်းတွေ ပြတ်တောက်သွားတာ ငါးရက်တောင် ရှိနေပြီလေ..."

အခြား မြို့ပြအရာရှိတစ်ဦး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

"ဒါ့အပြင်... ဒီ 'ကြေးနန်း' ဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ... တစ်ဖက်လူက ဒီ လောက် ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စံအိမ်တော်ဆီကို တိုက်ရိုက် သတင်းပို့ နိုင်တယ်ဆိုတာက သူတို့ရဲ့ အင်အားကို ပြသနေတာပဲ..."

သူသည် ဆက်၍ မပြောရဲတော့သော်လည်း သူဆိုလိုသည်ကို အားလုံးက နားလည်ကြပေသည်။

ဤမျှ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် သတင်းပို့နိုင်သူတစ်ဦး၏ စစ်တပ်ကို သာမန်အသိဉာဏ်ဖြင့် အကဲဖြတ်၍ ရနိုင်ပါမည်လား။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လျန်ကျိုးမြို့အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သော ရေစီးကြောင်းများ ရိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး မှောင်မိုက်သော နေရာများတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များက စုဆုံလာကာ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် သစ္စာ ဖောက်မှုကြားရှိ ချိန်ခွင်လျှာမှာ ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းယိုင်လာခဲ့လေတော့သည်။

အားလုံးက သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် စစ်သူကြီး မာထန်မှာ အသက်ရှင်နေသလား သေဆုံးသွားပြီလား ဆိုသည်ကို သိချင်နေခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့ မသိခဲ့သည်မှာ လျန်ကျိုးမြို့နှင့် မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော ပျက်စီးနေသည့် တောင်ပေါ်ဘုရား ကျောင်းတစ်ခုတွင် မာထန်၏ ကောင်းကင် မှာ ပြိုကျပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်တည်း။

မာထန်သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး မီးပုံကို လွတ်လပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ရံတော် များမှာ နှစ်ရာပင် မပြည့်တော့ဘဲ အားလုံးမှာ ပိန်ချုံးကာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်လျက်ရှိနေကြလေသည်။

ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့သည် တိရစ္ဆာန်များထက်ပင် ဆိုးရွားစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြရပေသည်။ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော 'တစ္ဆေအစွယ်' များမှာ မောပန်းခြင်းမရှိသော အမဲလိုက်ခွေးအုပ်ကြီးကဲ့သို့ သူတို့အား အရက်စက်ဆုံး နည်းလမ်းများဖြင့် ကစားနေခဲ့ကြလေသည်။

သေမင်းသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ရောက်ရှိလာနိုင်သော်လည်း ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ အဆုံးမရှိသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

"သခင်ကြီး... တစ်ခုခု စားလိုက်ပါဦး..."

ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးက မီးကျွမ်းနေသော အသားခြောက်တစ်ဖဲ့ကို ကမ်းပေးရင်း အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြော လိုက်လေ၏။

မာထန်သည် မကြားသည်အလား မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြခဲ့ချေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ကင်းစောင့်တစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာဖြင့် ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်လာခဲ့လေ၏။

"သခင်ကြီး... အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး... တစ်ယောက်ယောက်... တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်..."

"ဖန်းဟန်ရဲ့ လိုက်ဖမ်းတဲ့သူတွေလား..."

အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ဒေသခံ ထင်းခုတ်သမား တစ်ယောက်ပါ... သူက... သူက မြို့စားကြီးဆီကို စာတစ် စောင် လာပို့တာလို့ ပြောပါတယ်..."

လူအုပ်ကြီး၏ အံ့အားသင့်ကာ မရေရာသော အကြည့်များကြားတွင် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေသော ထင်းခုတ် သမားအိုကြီးတစ်ဦးသည် စစ်သားနှစ်ဦး၏ စောင့်ကြပ်မှုဖြင့် တုန်တုန်ယင်ယင် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ သူ သည် သူ၏ အင်္ကျီအတွင်းမှ စာတစ်စောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အပေါ်သို့ မြှောက်ကိုင်ပြလိုက်လေ၏။

"ဟို... ဟို စစ်သူကြီးတစ်ယောက်က သခင်ကြီးမာဆီကို ဒီစာ ပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ..."

ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးသည် ရှေ့သို့တက်ကာ စာကို လုယူလိုက်ပြီး အဆိပ်မပါကြောင်း သေချာစေရန် ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးမှသာ မာထန်ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

မာထန်သည် ထုံထိုင်းစွာဖြင့် ခေါင်းကို မော့လာပြီး စာကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

စာထဲတွင် လက်နက်ချရန် သို့မဟုတ် ဝင့်ကြွားသော စကားလုံးများ မပါရှိဘဲ သွေးဖြင့် ရေးသားထားသော စာ တစ်ကြောင်းတည်းသာ ပါရှိလေသည်။ စာရွက်၏ ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစိမ့်သည့် လူသတ်ချင် စိတ်ကြောင့် မာထန်မှာ ရေခဲဂူထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"မင်းဘေးနားက 'မြွေ' ကို အပ်လိုက်... ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အလောင်းကို အကောင်းပကတိအတိုင်း ထားပေးခဲ့ မယ်..."

*ဝီ...*

မာထန်၏ စိတ်ထဲတွင် သံတူကြီးဖြင့် အပြင်းအထန် ထုနှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားခဲ့လေတော့ သည်။

*မြွေ ဟုတ်လား...*

*မြွေအကြောင်း သူ သိနေတယ်… ဖန်းဟန်က မြွေရဲ့ တည်ရှိမှုကို တကယ်ပဲ သိနေတာလား...*

လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုက သူ၏ မြီးညောင့်ရိုးမှသည် ငယ်ထိပ်အထိ ပစ်ခတ်သွားခဲ့ရာ ထုံထိုင်းနေပြီဖြစ်သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်သွားခဲ့လေတော့သည်။ ဤသည်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင် ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော တွင်းနက်ကြီးထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်စက်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့ လိုက်ရသဖြင့် ရူးသွပ်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

*အလောင်းကို အကောင်းပကတိထားပေးမယ် ဟုတ်လား...*

*ဖန်းဟန်က မြွေကို ဒီလောက်အထိ လိုချင်နေမှတော့ ငါ အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတာ မဟုတ်ဘူး လား...*

ဤအတွေးက သူ့ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲရှိ မြူခိုးများကို လွင့်ပြယ်သွား စေခဲ့လေသည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရောင်အဝါတစ်ခုက သူ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။