အခန်း ၂၆၅

အခန်း (၂၆၅)

ခွေးအချင်းချင်း ကိုက်ကြခြင်းနှင့် နတ်ဘုရား၏ တရားစီရင်ခြင်း

သေဆုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားရန် လုံ လောက်လှပေ၏။

တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်လောက်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရပြီးနောက် မာထန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

သူသည် နောက်ထပ်တစ်ရက်ပို၍ အသက်ရှင်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် သို့မဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ သေဆုံးရမည် ဆိုလျှင် တောင်မှ အသက်ရှင်ချင်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

နောက်တစ်နေ့ညနေခင်းတွင်မူ သူသည် ကုဒ်အမည် မြွေစိမ်း ဟုခေါ်သော အကြံပေးထံသို့ ကိုယ်တိုင် သွား ရောက်တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။

"အကြံပေး... ငါတို့ ဒီအတိုင်းထိုင်ပြီး သေမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး..."

မာထန်သည် ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်နေသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို မြင်တွေ့နေရလေသည်။

"သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးပြီ... ငါတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ စလှုပ်ရှားပြီး ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှာရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ… ဒီည ငါ ဝိုင်နည်းနည်း ပြင်ဆင်ထားတယ်…. အကြံပေးနဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးကို ဒီဝိုင်ကို အတူ တူသောက်ဖို့ ဖိတ်ချင်တယ်… ပြီးရင်တော့ ဖန်းဟန်ရဲ့ လိုက်ဖမ်းတဲ့သူတွေကို သူသေကိုယ်သေ တိုက်ခိုက်ပြီး ဖောက်ထွက်ကြတာပေါ့..."

မြွေစိမ်းသည် မာထန်၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်ခဲ့ချေ။

သူ၏ အမြင်တွင် ဤအရာသည် ထောင့်ပိတ်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်၏ နောက်ဆုံးရူးသွပ်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီးက ဒီလိုမျိုး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါပဲ... ကျုပ်လည်း သေချာပေါက် လိုက်ပါကူညီ ပေးမှာပေါ့..."

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တောင်စောင့်နတ်ကွန်းထဲတွင် မီးပုံများစွာကို ထွန်းညှိထားလိုက်လေသည်။

ရိုးရှင်းသော သစ်သားစားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် ဈေးပေါသော ဝိုင်အိုးအချို့နှင့် အသားကင်အချို့ ရှိနေလေသည်။

မာထန်သည် မြွေစိမ်းအတွက် ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင်ငဲ့ပေးလိုက်ပြီး အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ပြောလိုက် လေ၏။

"အကြံပေး... တကယ်လို့များ ငါတို့ ကံကောင်းလို့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ မာထန်က မင်း နဲ့အတူ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို သေချာပေါက် မျှဝေခံစားမှာပါ... တကယ်လို့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ သေ ဆုံးသွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် ငရဲပြည်ကို အတူတူသွားရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ ငါ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး... လေးစားမှုအနေနဲ့ ဒီဝိုင်ကို ငါ အရင်သောက်လိုက်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ခွက်ထဲမှ ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်လေသည်။

မြွေစိမ်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း သူသည်လည်း ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သောက်ရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

မာထန်သည် ဝိုင်ခွက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ ထိုအရာသည် သူ၏ ယုံကြည်ရသော အစောင့်များနှင့် သဘောတူထားသည့် လျှို့ဝှက်အချက်ပြမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

"လုပ်ကြတော့..."

သူသည် ရက်စက်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ချုံခိုနေကြသော အလွန်သစ္စာရှိသည့် အစောင့်ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာကြပြီး ဓားရှည်များ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြွေစိမ်းထံသို့ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ပြေးဝင်လာကြလေတော့သည်။

"မာထန်... မင်းက အဖွဲ့အစည်းကို သစ္စာဖောက်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

မြွေစိမ်းသည် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကာ ဒေါသ တကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေတော့၏။

သူသည် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပထမဆုံး ဓားချက်နှစ်ချက်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်လေသည်။

သူသည် ခါးမှ ပျော့ပျောင်းသော ဓားတစ်လက်ကို လက်ပြန်ဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ဓားသွားမှာ အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ချက်ချင်းပင် အစောင့်နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သွေးများအန်ရင်း လဲကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

မာထန်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အားနည်းပြီး ပညာတတ်တစ်ဦးနှင့်တူသော ဤအကြံပေးသည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ် နိုင်သည့် ထိပ်တန်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

မြွေစိမ်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အရိုးမပါသည့်အလား လှည့်ပတ်ကာ ထူးဆန်းသောထောင့်တစ်ခုမှ ဓားနှစ် လက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်လေ၏။

သူ လက်ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သော ပျော့ပျောင်းသည့် ဓားသည် အသိုက်ထဲမှ ထွက်လာသော အဆိပ်ပြင်းသည့် မြွေတစ်ကောင်နှင့် တူနေပေသည်။

တိုးညင်းသော အသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ အစောင့်နှစ်ဦးသည် သွေးထွက်နေသော သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ဆုပ် ကိုင်ကာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအရာသည် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်၏ သိုင်းပညာနည်းစနစ်မျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။

ဓားချက်တိုင်းသည် လူတစ်ဦး၏ အထိခိုက်အလွယ်ဆုံးသော အရေးကြီးသည့် နေရာများဆီသို့သာ ဦးတည်နေ လျက်ရှိလေ၏။

၎င်းမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အလွန်ထိရောက်လှပေသည်။

"မိစ္ဆာ... သူက မိစ္ဆာပဲ... သူ့ကို သတ်ကြ... အားလုံးပဲ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်လိုက်ကြစမ်း..."

မာထန်မှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကာ သူ၏အသံများမှာလည်း တုန်ယင်နေခဲ့လေ တော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော အစောင့်များသည် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိကြသော်လည်း မြွေစိမ်း၏ ထူးဆန်းလှသော ဓားချက်များ အောက်တွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် မြွေစိမ်းသည်လည်း သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

လူခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးခန့်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဓားဒဏ်ရာအချို့ကို ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ ပညာရှိဝတ်ရုံမှာလည်း သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေကာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာ ခဲ့လေတော့သည်။

နှစ်ဖက်စလုံး တိုက်ပွဲကြောင့် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး မြွေစိမ်းက နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ကိုယ်ရံတော်ကို ကန် ထုတ်ကာ မာထန်အား ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် ညလေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး သေမင်း၏ တီးတိုးသံကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”

သတိပြုမိရန် ခက်ခဲသော လေခွင်းသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

မြွေစိမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော် လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

အထူးပြုလုပ်ထားသော ဒူးလေးမြားတံ သုံးချောင်းသည် သူ၏ ခြေထောက်များနှင့် ညာဘက်ပခုံးကို တိကျစွာ ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် သူသည် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ ဘုရား ကျောင်း၏ တိုင်တစ်တိုင်တွင် မြဲမြံစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

"အား..."

အလွန်ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် မြွေစိမ်းသည် လူသားတစ်ဦးနှင့် မတူသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ထုတ် လွှတ်လိုက်လေ၏။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မာထန်နှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော အခြားစစ်သည်များမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြလေသည်။

အမှောင်ထုထဲမှ တစ္ဆေများကဲ့သို့သော အနက်ရောင်ပုံရိပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ပေါ်ဘုရား ကျောင်းတစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဝန်းရံလိုက်ကြလေ၏။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ဇီယင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ပုံသဏ္ဍာန်ထူးဆန်းသော အလိုအလျောက် မြားပစ်ဒူးလေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူမ၏ လှပ သောမျက်နှာမှာ ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ အေးစက်နေကာ တိုင်တွင် သံမှိုရိုက်ခံထားရသည့် မြွေစိမ်းအား အသက်မဲ့နေသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်စွာ ကြည့်ရှုနေလေသည်။

"တစ္ဆေ... တစ္ဆေအစွယ်..."

မာထန်၏ သွားများမှာ ရိုက်ခတ်နေပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း အားပျော့သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွားခဲ့လေ၏။

သူ စီစဉ်ထားသော 'ဟုန်မင်ပွဲတော်' မှာ အစစ်အမှန် မုဆိုးများအတွက် ဖန်တီးထားသည့် ခွေးအချင်းချင်း ကိုက် ကြသော ပြဇာတ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဖန်းဟန် ကိုယ်တိုင် တောင်စောင့်နတ်ကွန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

သူသည် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြွေစိမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"အော်ရိုဘိုရော့စ်ရဲ့ အကြံပေးဆိုပါလား... မင်းတို့ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးလုပ်ငန်းက သိပ်မကောင်း လှဘူး ထင်တယ်..."

ဖန်းဟန်သည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်လိုက်လေ၏။

မြွေစိမ်းသည် ဖန်းဟန်အား စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

"နိုင်တဲ့သူက ဘုရင်၊ ရှုံးတဲ့သူက လူဆိုးပဲ... မင်း သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်ပါ... ဒါပေမယ့် ငါ့ဆီကနေ ဘာတစ်ခုမှ ရမယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်နဲ့..."

"မင်းကို သတ်မယ် ဟုတ်လား... မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒါက မင်းအတွက် အရမ်း လွယ်ကူလွန်းတယ်..."

ဖန်းဟန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သော အစွမ်း တစ်ခု ပါရှိနေလေသည်။

"ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရရင် မင်းရဲ့ အထက်လူကြီးတွေက ငါ့ကို 'အင်မော်တယ်နည်းစနစ်' တွေ ကံကောင်းထောက် မစွာ ရရှိထားတဲ့ တောသားတစ်ယောက်လို့ ပြောထားပြီး ဖြေရှင်းဖို့ လွယ်တယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ် လား..."

မြွေစိမ်း၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်က ဆက်ပြောလေသည်။

"မင်းရဲ့ အဖွဲ့အစည်းက မင်းကို အသုံးမကျတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီ... မင်းရဲ့ ရဲဘော် သဲကင်းမြီးကောက် ကိုလည်း ငါ အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းမိထားတယ်... သူက မင်းထက် အများကြီး ပိုပြီး နားလည်မှုရှိတယ်... မင်းက တော့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အမိန့်တစ်ခုအတွက် ဒီနေရာမှာ အသက်စွန့်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်း ထောက်ပံ့ ပေးခဲ့တဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ရဲ့ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်... ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ... အဲဒါက တန်ရဲ့လား... မရှိတဲ့ 'နတ်ဘုရား' တစ်ပါးအတွက်... မင်းကို အသုံးချခံ ပစ္စည်းတစ်ခုလို သဘောထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအတွက်... မင်းရဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ မင်း ထင်နေတုန်းပဲလား..."

"မဟုတ်ဘူး... မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ..."

မြွေစိမ်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာမူ ဝေဝါးစပြုနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ တီးတိုးရေရွတ်သံကဲ့သို့ ဖြစ်နေ ကာ စကားလုံးတိုင်းသည် သူ၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်နေလျက်ရှိလေ၏။

"မင်းရဲ့ အဖွဲ့အစည်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို လိုအပ်တယ်... ဖမ်းဆီးခံရပြီး နောက် လက်နက်မချတဲ့ အာဇာနည်တစ်ယောက်က အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးခံရတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ် စထက် အများကြီး ပိုအသုံးဝင်တယ်လေ... သူတို့ မင်းကို လာကယ်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း ဒီနေရာမှာ သေသွားလို့ နောက်လိုက်တွေကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြစ်စေမယ့် ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခု ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် သူတို့ ပိုပြီးတောင် ဝမ်းသာ နေဦးမှာ... ပြီးတော့ မင်းကိုယ်တိုင်က အဲဒီ ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာပြီး ဒီနေရာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိပ်စက်ခံရရင်း သေ ဆုံးသွားလိမ့်မယ်... ကဲ... ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး... မင်းရဲ့ 'နတ်ဘုရား' က အခု ဘယ်မှာလဲ..."

"နတ်ဘုရား..."

မြွေစိမ်းသည် သူ့ဘာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင်မှာ လုံးဝ ငြိမ်းသတ်သွား ခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

ဟုတ်ပေသည်...၊ နတ်ဘုရားဆိုသည်မှာ ဘယ်မှာနည်း။

သူသည် 'နတ်ဘုရား၏ ဗျာဒိတ်တော်' ဟုခေါ်သော အရာနှင့် အဖွဲ့အစည်း၏ အမိန့်များကြောင့် ဤစိမ်းသက်သော နယ်မြေသို့ လာရောက်ခဲ့ပြီး လူမိုက်တစ်ဦးကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရလေ သည်။ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ယခုအခါတွင် ရန်သူ၏ နှုတ်ဖြင့် နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရ လေ၏။

*အဓိပ္ပာယ် ဟုတ်လား... ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိနိုင်မှာလဲ...*

"ဖူး..."

မြွေစိမ်းသည် သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ပြီးနောက် လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေ ပြီး ဝိညာဉ်ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် တူနေပေ၏။

"ငါ ပြောပါ့မယ်... ငါ အားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်..."

သူသည် အိပ်မက်မက်နေသည့်အလား တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ငါ့ကို သတ်ပေးပါ... မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေခွင့်ပေးပါ..."

သူသည် ဝန်ခံလိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီးတွင် 'ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများ' ကို ရှာဖွေမည့် အော်ရိုဘိုရော့စ် ၏ အစီအစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူသိသမျှ အရာအားလုံးအပြင် သူတို့၏ ခြေကုပ်စခန်းများနှင့် ဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်းများကိုပါ ထုတ်ဖော်ပြောပြခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုလေးနက်လာခဲ့လေ၏။

ကမ္ဘာကြီး၏ အမှန်တရားသည် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ထုတ်ဖော်ပြသခံနေရပြီ ဖြစ်ပေသည်။