အခန်း ၂၆၆

အခန်း (၂၆၆)

အနောက်ပိုင်းလျန်ကို သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးပြီး ကြင်နာမှုနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်း

လျန်ကျိုးမြို့၏ မြင့်မားလှသော မြို့တံခါးကြီးများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့လေ၏။

မြို့တွင်းရှိ အနောက်ပိုင်းလျန် တပ်စွဲစစ်သူကြီးနှင့် အရာရှိများမှာ ရှုပ်ထွေးလှသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး အဝေးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ချီတက်လာသော တပ်မတော်ကြီးကို ကြည့်နေခဲ့ကြလေ သည်။

နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသော သတ်ဖြတ်သံများ မရှိသကဲ့သို့ မီးရှို့ခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်းစသည့် ကမောက်ကမဖြစ်မှုများလည်း ရှိမနေခဲ့ပေ။

သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် စည်းကမ်းကြီးမားလှ သော တပ်မတော်တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ စစ်သည်များမှာ သေသပ်ကျနသော တန်းစီ အစီအစဉ်များဖြင့် ရပ် နေကြပြီး တစ်ပြေးညီ ချီတက်လာကြကာ သူတို့၏ ကောင်းမွန်လှသော သံချပ်ကာများနှင့် တောက်ပနေသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်များက စစ်ပွဲအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် ထိပ်တန်းတပ်ဖွဲ့တစ်ခု၏ အငွေ့အသက်များကို ထုတ် လွှတ်နေခဲ့ပေသည်။

ဤတပ်မတော်သည် ဖန်းဟန်၏ နဂါးအစွယ်တပ်မတော် ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူတို့သည် အောင်နိုင်သူများ၏ တပ်မတော်နှင့် မတူဘဲ စစ်ဆေးခံရန် လာရောက်သော ဂုဏ်ပြုတပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့် ပို၍ တူညီနေပေတော့သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော စည်းကမ်းချက်ကပင် မည်သည့် သတ်ဖြတ်မှုထက်မဆို ပို၍ ကြောက်ရွံ့တုန် လှုပ်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တပ်မတော်၏ ရှေ့ဆုံးတွင်မူ အနက်ရောင် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဖန်းဟန်သည် ခံ့ညားလှသည့် မြင်း နက်ကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေလျက်ရှိလေ၏။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အကျဉ်းသားလှည်းနှစ်စီးက သိသာထင်ရှားစွာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

အကျဉ်းသားလှည်းတစ်စီး၏ အတွင်းတွင်မူ တစ်ချိန်က မောက်မာပြီး အင်အားကြီးမားလှသော အနောက်ပိုင်း လျန်၏ စစ်သူကြီး မာထန် ပါဝင်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ လေ၏။

အခြား အကျဉ်းသားလှည်းတစ်စီးတွင်မူ အော်ရိုဘိုရော့စ် ၏ မဟာဗျူဟာမှူး မြွေစိမ်း ပါဝင်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့လေသည်။

သွေးတစ်စက်မျှ မကျစေဘဲ ဖန်းဟန်သည် ဤအရေးကြီးလှသော အနောက်မြောက်ပိုင်းမြို့တော်သို့ ဝင်ရောက် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်ကို ချက်ချင်း သိမ်းပိုက်ခြင်းမပြုဘဲ မြို့လယ်ရှိ အကျယ်ပြန့်ဆုံးသော ကွင်း ပြင်တွင် ယာယီစင်မြင့်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

မကြာမီမှာပင် မြို့တွင်းရှိ စစ်သည်များနှင့် အရပ်သားများအားလုံးကို ကွင်းပြင်သို့ ခေါ်ယူလိုက်လေသည်။ စိုးရိမ် ထိတ်လန့်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သိချင်စိတ်များ ရောနှောနေသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များဖြင့် သူတို့သည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အလွန်ငယ်ရွယ်လှသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြလေသည်။

သူသည် လော့ဖုန်းတောင်စောင်းတွင် ဂန္တဝင်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ ဖန်းဟန် ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် စင်မြင့်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက အောက်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေ သော လူအုပ်ကြီးအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့လေသည်။ ရိုးရှင်းသော သတ္တုအသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသော သူ၏အသံမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တော့သည်။

“အနောက်ပိုင်းလျန်က နိုင်ငံသားတွေနဲ့ စစ်သည်အပေါင်းတို့...”

“ငါ့နာမည်က ဖန်းဟန်ပဲ... ငါ ဒီနေရာကို လာတာ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မဟုတ်ဘူး... တရားစီရင်ဖို့ လာခဲ့တာပဲ...”

သူ၏ အသံမှာ အားကောင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေကာ ငြင်းပယ်၍မရသော အာဏာစက်အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။

“မင်းတို့ မေးကြလိမ့်မယ်... ငါတို့ ဘယ်သူ့ကို တရားစီရင်မှာလဲလို့... ငါတို့ တရားစီရင်မှာက မင်းတို့ရဲ့ အရင် ခေါင်းဆောင်ဟောင်း မာထန် ကိုပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စစ်သည်နှစ်ဦးက မာထန်ကို အကျဉ်းသားလှည်းထဲမှ ကြမ်းတမ်း စွာ ဆွဲထုတ်လာခဲ့ကြပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာကာ လူအားလုံး၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်စေလိုက်လေ၏။

တစ်ချိန်က အင်အားကြီးမားလှသော မြို့စားကြီးမှာ ခွေးသေကောင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက် နေရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အနောက်ပိုင်းလျန်မှ စစ်သည်များနှင့် အရပ်သားများအားလုံးမှာ အလွန် အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

“မာထန်ရဲ့ ပြစ်မှုက သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှု မဟုတ်သလို... ငါနဲ့အတူ ကမ္ဘာကြီးကို လုယူဖို့ ကြိုးစားတာ လည်းမဟုတ်ဘူး...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာခဲ့လေ၏။

“လောကကြီးဆိုတာ စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူတွေနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်... အကယ်၍ သူက ငါ့ထက် ပိုပြီး စွမ်းဆောင် နိုင်တယ်ဆိုရင် ငါ ဖန်းဟန် ပြောစရာ စကားမရှိဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ သူ မလုပ်သင့်တာကို လုပ်ခဲ့တယ်... လုံးဝ မလုပ်သင့်တာက နယ်စပ်အပြင်ဘက်က မိစ္ဆာတွေနဲ့ ပူးပေါင်း ပြီး ကိုယ့်အိမ်ထဲကို တောခွေးတွေ ခေါ်သွင်းဖို့ ကြိုးစားတာပဲ... အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်က ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် အခြား အကျဉ်းသားလှည်းထဲမှ မြွေစိမ်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်။

“ဒီလူက သက်သေပဲ... ဒီလူက ဆိုးယုတ်တဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာက အဖွဲ့အစည်းဖြစ်တဲ့ အော်ရိုဘိုရော့စ် က မိစ္ဆာတစ် ကောင်ပဲ... သူတို့က မာထန်ကို လှည့်စားပြီး ဆိုးယုတ်တဲ့ လက်နက်တွေ ပေးအပ်ခဲ့တယ်... သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ် ချက်က ငါတို့ရဲ့ မဟာကျင်းကို ဖျက်ဆီးဖို့... အပျက်အစီး နေရာတွေကို ရှာဖွေပြီး လောကကြီးကို မှောက်လှန် ပစ်မယ့် ယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကျူးလွန်ဖို့ပဲ...”

“...သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက်နဲ့ သူ မီးနဲ့ ကစားခဲ့တယ်... အနှစ်သာရမရှိတဲ့ ကတိတစ်ခုအတွက် အနောက် ပိုင်းလျန်က ရဲစွမ်းသတ္တိရှိတဲ့ အမျိုးသား သိန်းပေါင်းများစွာရဲ့ အသက်တွေနဲ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လောင်းကစားလုပ်ခဲ့တယ်... မင်းတို့ရဲ့ သားတွေ... ခင်ပွန်းတွေ... ညီအစ်ကိုတွေ... အားလုံးဟာ သူ့ရဲ့ လောဘကြောင့် ဝက်တွေ ခွေးတွေလို ဆက်ဆံခံရပြီး လော့ဖုန်းတောင်စောင်းမှာ သေဆုံးခဲ့ရတယ်... ပြောစမ်းပါ... ဒီလိုမျိုး လုပ်ရပ်က သစ္စာဖောက် တစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ ဘာများ ကွာခြားနေသေးလို့လဲ...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာခဲ့ပြီး ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟီး သွားခဲ့ လေ၏။

“ဒီလိုမျိုး ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို သတ်ပစ်သင့်သလား...”

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မိမိ၏ သားကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော သက်ကြီးစစ်သည်တစ်ဦးက သွေးရောင် လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ၏ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“သူ သေသင့်တယ်...”

ထိုအသံမှာ ယမ်းအိုးတစ်လုံးကို မီးရှို့လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

“သူ့ကို သတ်လိုက်... ငါ့ညီအတွက် ကလဲ့စားချေပေး...”

“သူ့ကို သတ်လိုက်... အဲ့ဒီတိရစ္ဆာန်ကို သတ်လိုက်...”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများက ချက်ချင်းပင် ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကွင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အနောက်ပိုင်းလျန်စစ်သည်များက သူတို့၏ သံခမောက်များကို မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ကြပြီး ငိုယိုအော်ဟစ်ကာ လှည့်စားခံရမှုနှင့် သစ္စာဖောက်ခံ ရမှုတို့အတွက် သူတို့၏ နာကြည်းမှုများကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်ကြလေ၏။

မာထန်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေခဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် အကြောသေနေသကဲ့သို့ လဲကျနေကာ စကားတစ်ခွန်း မျှပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

“ကောင်းပြီလေ...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

“ပြည်သူတွေရဲ့ ဆန္ဒက ဒီလိုဖြစ်နေပြီး တပ်မတော်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း အခုလိုဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ ငါ ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးပြီး အနောက်ပိုင်းလျန်မှာ မတရားသေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ ထောင်သောင်းချီတဲ့ သူရဲကောင်းဝိညာဉ်တွေအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးမယ်...”

“ခုတ်လိုက်တော့...”

သူ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ကွပ်မျက်သူက သူ၏ ဓားကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချလိုက်ရာ ခေါင်းတစ်လုံးမှာ လေထဲ သို့ လွင့်ပျံသွားပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားခဲ့ကာ သွေးများက စင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေခဲ့လေ တော့သည်။

ဤသွေးထွက်သံယိုဖြစ်ပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို လေးလံသော တူကြီးတစ်လက်ဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားစေခဲ့လေ၏။

ဤအချိန်မှစ၍ အနောက်ပိုင်းလျန်မိသားစု၏ ခေတ်ကာလမှာ အပြီးတိုင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း နားလည်သွားခဲ့ကြပေသည်။

သို့သော် လူတိုင်းက ရှင်းလင်းရေးတစ်ခု စတင်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်မှာပင် ဖန်းဟန်၏ နောက်ထပ်စကား များက လတ်ဆတ်သော လေပြေတစ်ပြည်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

“မာထန် သေသွားပြီ... အဓိကတရားခံကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ... ဒီနေ့မှစပြီး အနောက်ပိုင်းလျန်အတွက် အထွေထွေ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ကို ငါ ကြေညာတယ်...”

“ရာထူးအဆင့်အတန်းမရွေး ပါဝင်ခဲ့တဲ့ စစ်သည်တွေအားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်... ငါ့ရဲ့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော် မှာ ဆက်လက်တာဝန်ထမ်းဆောင်ချင်တဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့ ရာထူးနဲ့ လစာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခွင့်ရ မယ်... အနားယူချင်တဲ့သူတွေကတော့ လစာသုံးလစာကို ရရှိပြီး အိမ်ကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်နိုင်တယ်...”

“တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အနောက်ပိုင်းလျန် နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ နောက်ထပ် သုံးနှစ်အတွက် အခွန်အခအားလုံးကို ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးတယ်... အစိုးရစပါးကျီတွေကို ဖွင့်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးစပါးတွေကို ဝေငှပေးမယ်... အိမ်တိုင်း မှာ စပါးတွေ ပိုလျှံနေပြီး လူတိုင်း စားစရာရှိစေရမယ်...”

လက်တစ်ဖက်တွင် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့သော တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နူးညံ့ပြီး ပြုစုပျိုး ထောင်ပေးသော မုန်လာဥနီကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ မုန်လာဥနီနှင့် တုတ်ပေါင်းစပ်ထားသည့် နည်းဗျူဟာက အနောက်ပိုင်းလျန်စစ်သည်များနှင့် အရပ်သား များ၏ နှလုံးသားထဲရှိ နောက်ဆုံးခံစစ်မျဉ်းကို ချက်ချင်းပင် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်လေ၏။

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ဆူညံသံများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်းမှာ ကြောင်အသွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ နားကိုပင် သူတို့ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ကြပေသည်။

“သုံးနှစ်တာ အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့်... စပါးကျီတွေကို ဖွင့်ပြီး စပါးတွေ ဝေငှပေးမယ်... အတိတ်က အမှားတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်...”

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အဘွားအိုတစ်ဦးက တုန်ယင်စွာဖြင့် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး စင်မြင့်ဆီသို့ ဦးညွှတ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

“ဖြောင့်မတ်ပြီး တရားမျှတတဲ့ အရာရှိကြီး...”

ဤလုပ်ရပ်က အချက်ပြမှုတစ်ခုနှင့် တူညီနေခဲ့လေသည်။

“ဒုတ်... ဒုတ်...”

ထောင်သောင်းချီသော ပြည်သူများ၊ စစ်သည်များနှင့် အရပ်သားများမှာ ထူထပ်မှောင်မည်းနေသော လူအုပ်ကြီး အဖြစ် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး ကြည်ညိုရိုသေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီး လိုက်ကြလေ၏။

သက်တော်ရာကျော်ရှည်ပါစေ... ဟု အော်ဟစ်မည့်အစား ရင်ထဲမှလာသော၊ ထိန်းချုပ်၍မရသည့် ငိုကြွေးသံများ နှင့် ဦးညွှတ်မှုများသာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဖန်းဟန်သည် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲ၌ အောင်နိုင်သူတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့ကို အသက်ရှင် သန်ရန် လမ်းစနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေးအပ်ခဲ့သော ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ဤကဲ့သို့ နှလုံးသားထဲမှ အညံ့ခံမှုသည် မည်သည့် စစ်ရေးအောင်မြင်မှုထက်မဆို ပို၍ ခိုင်မာပြီး ပို၍ ကြောက် မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အောက်ဘက်ရှိ စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာမူ မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်မှု မရှိခဲ့ပေ။

နန်ယန်မြို့လေးမှစတင်ကာ ယခု အနောက်ပိုင်းလျန်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်အထိ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အစစ်အမှန် အနောက်မြောက်ဘုရင်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

သူ၏ အကြည့်များကမူ အဝေးဆုံးရှိ အရှေ့ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့လေပြီ ဖြစ်၏။

ထိုနေရာတွင်မူ နောက်ဆုံးနှင့် အင်အားအကြီးမားဆုံးသော ရန်သူက သူ့အား စောင့်ကြိုနေပေသည်။