အခန်း ၂၆၇

အခန်း (၂၆၇)

အန်းကော်မြို့စား၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နောက်ဆုံးပေါ်လက်နက်

မြို့တော်၊ ကိုယ်စားလှယ်မင်းသား၏ စံအိမ်တော်။

စာကြည့်ခန်းအတွင်းရှိ တန်ဖိုးကြီးမားလှသော ရွှေနှင်းဆီသစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် အနောက်ဘက်ဒေသမှ ငွေကြေး အမြောက်အမြားပေး၍ ဝယ်ယူထားသည့် ဖန်မီးအိမ်တစ်လုံးက နူးညံ့သောအလင်းရောင်ကို ဖြာကျနေစေခဲ့ လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အန်းကော်မြို့စား၏ အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာမှာ ထိုအလင်း ရောင်အောက်၌ ပြာနှမ်းနေပြီး ပုံပျက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေချေသည်။

သူသည် အနောက်မြောက်ဘက်မှ ယခုလေးတင် ပေးပို့လိုက်သော လျှို့ဝှက်သတင်းလွှာတစ်ခုကို သူ၏လက်ထဲ တွင် မြဲမြံစွာ ကိုင်ဆောင်ထားလျက်ရှိလေ၏။ ပါးလွှာသော စာရွက်အနည်းငယ်မှာ တန်ချိန်ပေါင်းများစွာ လေးလံ နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့အား အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲစေခဲ့လေသည်။

“ရှုံးနိမ့်သွားပြီ... တစ်တပ်လုံးပြုတ်သွားပြီ... မာထန် ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီး သူ့ခေါင်းကို ချိတ်ဆွဲပြထားတယ်... ဖန်းဟန်က အနောက်ပိုင်းလျန်ကို သွေးတစ်စက်မှမကျဘဲ သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီ...”

အန်းကော်မြို့စားသည် လျှို့ဝှက်သတင်းလွှာထဲမှ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ရေရွတ်နေမိ ရာ စကားလုံးတိုင်းမှာ သူ၏နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော သံမဏိအပ်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေ သည်။

သူ့ကို အကြောက်လန့်ဆုံးဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ မာထန်၏ ရှုံးနိမ့်မှုမဟုတ်ဘဲ သူရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည့် ပုံစံနှင့် အရှိန် အဟုန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

တပ်များချထားချိန်မှစ၍ လုံးဝချေမှုန်းခံရသည်အထိနှင့် ထို့နောက် အနောက်ပိုင်းလျန်တစ်ခုလုံး ပိုင်ရှင်ပြောင်း လဲသွားသည်အထိ အချိန်အားဖြင့် (၁၀) ရက်ကျော်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်က နန်းတွင်းအမတ်များအတွက် ခေါင်းခဲစရာဖြစ်ခဲ့သော အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်မှာ ဖန်းဟန်၏ တပ်မတော်မှ ကြက်တစ်ကောင် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသေသတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

လျှို့ဝှက်သတင်းလွှာထဲတွင် ကင်းထောက်သည် လော့ဖုန်းတောင်စောင်းမှ ငရဲကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို တုန်ယင် နေသော ကလောင်တံဖြင့် ရေးသားဖော်ပြထားလေ၏။ သံမဏိမုန်တိုင်းများကို မှုတ်ထုတ်နိုင်သော ထို 'မိစ္ဆာ လက်နက်' က သံချပ်ကာမြင်းတပ်သားများ၏ အသက်များကို ဂျုံရိတ်သကဲ့သို့ ရိတ်သိမ်းသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုပေ သည်။

ဤသည်မှာ အန်းကော်မြို့စား တစ်သက်တာလုံး နားလည်ထားခဲ့သော စစ်ပွဲဆိုသည့် အသိပညာထက် ကျော်လွန် နေခဲ့လေ၏။

သူ့အား ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်မှာ ဖန်းဟန်၏ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ရပ်များပင် ဖြစ်ချေသည်။

မာထန်သည် လူသိရှင်ကြား တရားစီရင်ခံရပြီး နိုင်ငံခြားမိစ္ဆာများနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုဖြင့် စွဲချက်တင်ခံခဲ့ရလေ သည်။ ထို့နောက် အနောက်ပိုင်းလျန်ကို အထွေထွေလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ပေးခဲ့ပြီး အခွန်အခများကို လျှော့ချ ပေးကာ စပါးကျီများကို ဖွင့်၍ ဆန်များ ဖြန့်ဝေပေးခဲ့လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပေါင်းစပ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဖန်းဟန်သည် အနောက်ပိုင်းလျန် စစ်တပ်နှင့် အရပ်သားများထံမှ ခုခံမှုများနှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရရုံသာမက မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများ၏ ထောက်ခံမှုကိုပါ ရရှိခဲ့ပြီး ကယ်တင် ရှင်အဖြစ် ချီးကျူးခံခဲ့ရလေသည်။

စစ်ရေးအရ အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံရေးအရလည်း အလုံးစုံ အောင်ပွဲခံသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခွေကျသွားကာ သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားပြီး ခြေလက်များကိုပါ တောင့်တင်းသွားစေခဲ့လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူ နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။

သူ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသော ကမ္ဘာကြီးမှ အစွမ်းထက် စစ်ဘုရင်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သာမန်အရပ် သားတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

စစ်ဘုရင်ကြီးများ၏ စစ်ပွဲများ၊ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုများနှင့် အကြံအစည်များဆိုသည်မှာ ဤလူငယ်လေး၏ ကြားဖူးနားဝပင်မရှိသော မိစ္ဆာမှော်ပညာ ရှေ့တွင် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

မာထန်၏ အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်မှာ သူ့အား ယားကျိကျိဖြစ်အောင် လုပ်ရန်ပင် မထိုက်တန်ပေ။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုပါက သတိပေးချက်အဖြစ် မြို့တံခါးတွင် ချိတ်ဆွဲခံရမည့် နောက် တစ်ယောက်မှာ အန်းကော်မြို့စားပင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

“လူလာကြစမ်း...”

အန်းကော်မြို့စားသည် အက်ကွဲနေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

ယုံကြည်ရသော အကြံပေးတစ်ဦးက တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မြို့စားမင်း...”

“သူတို့အားလုံးကို ဒီနေရာသို့ ခေါ်လိုက်...”

အန်းကော်မြို့စား၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုတည်ငြိမ်မှုအောက်တွင် ပြင်း ထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုက တိုက်ခတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

နာရီဝက်ခန့်ကြာသောအခါ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် လူငါးဦး ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ ဤလူများမှာ အန်းကော်မြို့စား၏ အစစ်အမှန် ယုံကြည်ရသူများဖြစ်ပြီး သူ၏ အာဏာအခြေခံအုတ်မြစ်များပင် ဖြစ်ကာ တစ်ဦးချင်းစီမှာ အင်ပါယာအတွင်းရှိ အဓိကအကျဆုံး အာဏာများကို ကိုင်စွဲထားသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

လေထုမှာ အလွန်ပင် လေးလံနေခဲ့လေသည်။

အန်းကော်မြို့စားသည် လျှို့ဝှက်သတင်းလွှာကို စားပွဲအလယ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းပို့လိုက်ပြီးနောက် လေးနက် သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“အားလုံးပဲ ကြည့်လိုက်ကြ... ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အနောက်ပိုင်းလျန် ဝှက်ဖဲကတော့ ပါသွားပြီ...”

သူတို့ငါးဦး အလှည့်ကျကြည့်ရှုပြီးနောက် တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ထင်ဟပ်နေခဲ့လေသည်။

ယုံကြည်ရသော အကူတစ်ဦးက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“မြို့စားမင်း... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ စီမံကိန်းကြီးက နိုင်ငံတော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုတောင် တုန်လှုပ်သွားစေ နိုင်ပါတယ်...”

“နိုင်ငံတော်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဟုတ်လား...”

အန်းကော်မြို့စားသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ စားပွဲကို လက်သီး ဖြင့် အားကုန်ထုလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်အထိ ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

“ဖန်းဟန်ရဲ့ လူရိုင်းတပ်တွေက မြို့တံခါးဝကို ရောက်လာပြီး ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို ဝူမင်ဂိတ်မှာ ချိတ်ဆွဲတဲ့အချိန် အထိ စောင့်နေလိုက်... အဲဒီအခါကျမှ မင်းတို့ရဲ့ နိုင်ငံတော် အခြေခံအုတ်မြစ်အကြောင်း ငရဲမင်းကြီးကို သွား ပြောပြလိုက်... အခုအချိန်မှာ ငါက နိုင်ငံတော်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ... ငါတို့ရဲ့ အသက်ရှင်သန်နိုင်မှုကသာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်တယ်...”

သူသည် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေကြသော သူ၏ ယုံကြည်ရသူ တစ်ဦးချင်းစီကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်လေ၏။ သွားများကြားမှ ညှစ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ထွက် ပေါ်လာသော သူ၏အသံမှာ အေးစက်နေခဲ့လေသည်။

“အကယ်၍ ငါတို့က သာမန်နည်းလမ်းတွေနဲ့ အနိုင်မရနိုင်ဘူးဆိုရင် စားပွဲကို မှောက်ချပစ်ရမှာပေါ့... ကျော်ဖြတ် လို့မရနိုင်တဲ့ ဟူလောင်ဂိတ်ကို တည်ဆောက်ရုံသာမကဘူး ငါတို့ အမြတ်နိုးဆုံး သိမ်းဆည်းထားတဲ့ လျှို့ဝှက် လက်နက်ကိုပါ ထုတ်ယူလာခဲ့ရမယ်...”

ထို လျို့ဝှက်လက်နက် ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှိနေသူအားလုံးမှာ အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားခဲ့ကြလေသည်။

“သူ ဖန်းဟန်မှာ မိစ္ဆာမှော်ပညာတွေ ရှိသလို ငါ အန်းကော်မြို့စားမှာလည်း ငါ့ရဲ့ 'အဆုံးစွန်သောလက်နက်' ရှိ တယ်...”

အန်းကော်မြို့စား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော ရူးသွပ်မှု မီးတောက်တစ်ခု က တောက်လောင်နေခဲ့လေသည်။

“သူက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်ရတာကို သဘောကျတယ်မလား... ငါ ကိုယ်တိုင် သူ့ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကိုရော သူ့ကိုပါ အတူတူ မြေမြှုပ်ပစ်မယ်...”