အခန်း ၂၆၉

အခန်း (၂၆၉)

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ ဟိန်းဟောက်သံ

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တစ်လဆိုသောအချိန်သည် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေ၏။

ဤတစ်လတာကာလအတွင်း မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ မြောက်ပိုင်းတစ်ခွင်လုံးရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် တင်းမာ နေခဲ့လေသည်။

အန်းကော်မြို့စားသည် ဟူလောင်ဂိတ်တွင် ကာကွယ်ရေးခံစစ်မျဉ်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် နေ့လယ်ညဉ့်မပြတ် အလုပ်လုပ်စေရန်အတွက် အလုပ်သမား တစ်သန်းကို စုဆောင်းခဲ့သည်ဟူသော သတင်းက တစ်ပြည်လုံးသို့ တောမီးအလား ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူအများအပြားက အသစ်တက်လာသော အနောက်မြောက်ဘုရင်ကြီး ဖန်းဟန်သည် နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများပင် ကျော်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ဆိုကြသော ဤသံမဏိခံတပ်ကြီးကို မည်သို့ ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းမည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဖန်းဟန်၏ နဂါးအစွယ်တပ်မတော် အဓိကအင်အားစုမှာ အနောက် ပိုင်းလျန်တွင်သာ တပ်စွဲထားဆဲဖြစ်ပြီး နေ့စဉ် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများမှလွဲ၍ ရှေ့တန်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းမည့် အရိပ် အယောင်စိုးစဉ်မျှပင် မရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချက်က ဖန်းဟန်အပေါ် မူလက အကောင်းမြင်နေခဲ့ကြသူ အများအပြားကို စတင်စိုးရိမ်လာစေခဲ့လေ သည်။

သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ ဖန်းဟန်၏ နယ်မြေဗဟိုချက်ဖြစ်သော အလွန်လျှို့ဝှက်သည့် ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဝုန်း..."

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ အတွင်းပိုင်းအကျဆုံးနေရာရှိ လျှို့ဝှက်ပစ်ကွင်းအတွင်း၌ ယခင်က မကြုံဖူးလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အသံမှာ မည်သည့် ပေါက်ကွဲမှုအသံထက်မဆို ပို၍တုန်ဟည်းနေပြီး အားပါးလှကာ ကောင်းကင်ဘုံမှ မိုးကြိုး နတ်ဘုရားတစ်ပါးက မြေကမ္ဘာအပေါ် သူ၏ဒေါသများကို ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။ ပြင်း ထန်လှသော လှိုင်းလုံးကြီးများက ဖုန်မှုန့်များကို တိမ်တိုက်များအလား လွင့်စင်သွားစေပြီး မီတာဒါဇင်ပေါင်း များစွာ အကွာမှ ကြည့်ရှုနေသူများ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေကြီးကိုပါ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေခဲ့လေသည်။

ပစ်ကွင်း၏ အဆုံးတွင် တန်ပေါင်းများစွာသော ကျောက်တုံးကြီးများနှင့် အရည်ကျိုထားသော သံရည်ပူများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် ဟူလောင်ဂိတ်၏ ကတုတ်ကျင်းပုံစံတူ ခိုင်ခံ့သော ခံတပ်တစ်ခုက လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့ တွင်ပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ဖြင်းဖြစ်လေ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်စရစ်ခဲများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တွန်းကန်အားကြောင့် မီတာရာ ပေါင်းများစွာ အမြင့်သို့ ကျောက်ခဲမိုးများ ရွာချသည့်အလား လွင့်စင်သွားခဲ့လေသည်။ ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွား သောအခါ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ဟု ထင်ရသော ပုံစံတူကတုတ်ကျင်းမှာ မူလနေရာမှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး မီးကျွမ်းနေသော အနားသတ်များနှင့်အတူ မီတာအနည်းငယ် နက်ရှိုင်းသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် တွင်းကြီး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေတော့သည်။

ပစ်ကွင်းမှာ သုသာန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေတော့၏။

"ဂလု..."

လူတစ်ဦးက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်လေသည်။

နျူအာသည် သူ၏ ခြေသလုံးများ တုန်ယင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ် လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပါစွာ ပါးရိုက်လိုက်လေသည်။ ပူလောင်သွားသော နာကျင်မှုက သူ အိပ်မက်မက် နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို ပြောပြနေလျက်ရှိပေသည်။

သူသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ဧရာမအမြောက်ကြီးကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်အား ကြည့်ရှုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့် လိုက်ပြီးနောက် ဖန်းဟန်ကိုမူ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအား ကြည့်ရှုသည့်အလား ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ စကားအနည်းငယ်ကို အနိုင်နိုင် ညှစ်ထုတ်ပြောဆို လိုက်လေ၏။

"အရှင်... အရှင်... ဒီအရာက... ဒီအရာက အမြောက်မဟုတ်ပါဘူး... မိုးကြိုးတစ်စင်းပါပဲ..."

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်တတ်သော ဝါရင့်မုဆိုး မာပေါ်ကော့မှာလည်း ယခုအခါတွင် အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် အဝေးမှ မီးခိုးများ ထွက်နေသော တွင်းကြီးကို လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ယင် သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက... ဒါက သံရည်ပူတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကတုတ်ကျင်းကြီးလေ... မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း... မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ ပျောက်သွားတာလား..."

ပိုင်ကျီရို၊ ရှောင်ရူရွှီနှင့် အခြားအမျိုးသမီးများမှာ အော်ဟစ်မမိစေရန် သူတို့၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလိုက်ကြလေသည်။ သူတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ အပြင် ဤအရာအားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့သည့် အမျိုးသားအပေါ် အဆုံးအစမရှိသော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများသာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဖန်းဟန်သည် စုမေနျန်ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ကာ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို အသုံးပြု၍ ရက်ပေါင်း (၂၀) ကျော်ကြာ အချိန်ယူ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော ပထမဆုံး အစစ်အမှန် ခေတ်သစ်အမြောက်ကြီးဖြစ်သည့် မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ ဟူသော အမြောက်ဆို့ရှင်ပါ ရိုင်ဖယ်အမြောက်ကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။

"မဆိုးဘူး..."

ဖန်းဟန်က ပူလောင်နေသော အမြောက်ပြောင်းကို ကျေနပ်စွာ ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

"ဒါဟာ အန်းကော်မြို့စားအတွက် ငါ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပထမဆုံး လက်ဆောင်ကြီးပဲ..."

စုမေနျန်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ကဲဆုံး ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် ပူလောင်နေသော အမြောက်ကြီးပေါ်သို့ ခုန် အုပ်လိုက်လုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ လှပသောမျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေကာ အချစ်ရဆုံး ချစ်သူကို ကြည့်နေ သည့်အလား မျက်လုံးများက အရောင်လက်နေခဲ့ပေသည်။

"ကျွန်မတို့ အောင်မြင်ပြီ... အရှင်... ကျွန်မတို့ အောင်မြင်ပြီ..."

သူမသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြယ်များထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပနေပြီး ဖန်းဟန်အား ရူးသွပ်စွာ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အရှင်... အရှင့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီလိမျိုး နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ဖုံးကွယ်ထားသေး တာလဲ... အရှင်ကသာ ပုံဖော်ပေးမယ်ဆိုရင် မေနျန်က အသက်စွန့်ပြီး အရှင့်အတွက် ဖန်တီးပေးပါ့မယ်..."