အခန်း ၂၇၀

အခန်း (၂၇၀)

ဟူလောင်ဂိတ်အောက်ရှိ သံမဏိခံတပ်

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များက ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့လေသည်။

စစ်သူကြီးများ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှ ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ပိုင်ကျီရို၊ လျူရူမေနှင့် အခြားသူများ၏ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် စွဲလမ်းမှုများကိုလည်းကောင်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။ ထို့ထက်ပို၍ အံ့အားသင့်နေသော်လည်း အရာအားလုံးကို အရည်ပျော်ကျသွား စေနိုင်လောက်သည့် ဘုရင်မ ရှောင်ရူရွှီ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများထဲမှ ယုံကြည်မှုနှင့် ကြင်နာယုယမှုများကိုလည်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

ယခုအချိန်မှစ၍ စစ်ပွဲ၏ ပုံစံသည် သူ့ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်ပြီး ဤတစ် ကြိမ်သည် အပြည့်စုံဆုံးသော ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်မည်ကို သူ သိရှိထားခဲ့လေသည်။

ရှေးယခင်က စစ်ပွဲများတွင် စစ်ရေးဗျူဟာများ၊ တပ်မတော်၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားနှင့် တပ်ဖွဲ့စည်းပုံများကိုသာ အဓိကထားခဲ့ကြပေသည်။

ယနေ့မှစ၍ စစ်ပွဲဆိုသည်မှာ စကားလုံးနှစ်လုံးတည်းဖြင့်သာ အဆုံးအဖြတ်ပေးတော့မည် ဖြစ်ပေသည်၊ ၎င်းမှာ ပစ်ခတ်မှုစွမ်းအားပင် ဖြစ်လေ၏။

“အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း...”

ဖန်းဟန်၏ အသံသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပစ်ကွင်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ် သွားခဲ့လေသည်။

“မိုးကြိုးနတ်ဘုရားအမျက်ဒေါသတွေ အားလုံးကို ကုန်တင်ကားတွေပေါ် အခုချက်ချင်း တင်ကြ... ငါတို့ရဲ့ တပ်တွေလည်း ချီတက်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ...”

“အန်းကော်မြို့စားကို သွားပြောလိုက်... ငါ ဖန်းဟန်က သူ့ခေါင်းကို လာယူပြီလို့...”

နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ အဓိကတပ်မကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် စတင်ချီတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အင်အား သိန်းနှင့်ချီသော တပ်မတော်ကြီးသည် ထူထဲသော မိုးကာစများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည့် ရေတွက်၍မရ နိုင်သော လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို သယ်ဆောင်လျက် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့၊ မကြာမီအချိန် အတွင်း လောကကြီး၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးတော့မည့် ကြီးမားခိုင်ခံ့လှသော ဟူလောင်ဂိတ်ဆီသို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ချီတက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် တစ္ဆေအစွယ်မှ သူလျှိုများက အသက်ပေး၍ ရယူလာခဲ့သော အလွန်အရေးကြီးသည့် လျှို့ဝှက် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုသည် ဖန်းဟန်၏ ကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ထိုသတင်းကို သယ်ဆောင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဖန်းဟန်၏ အရိပ်ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်သော တစ္ဆေ အစွယ်၏ ခေါင်းဆောင် ဇီယင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် တဲအတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး တည်ကြည်လေးနက်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကာ ချိပ်ပိတ်ထားသော ဝါးကျည်တောက်တစ်ခုကို ဖန်းဟန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

“အရှင်... ဒီအရာက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး သူလျှိုသုံးဦးကို ဆုံးရှုံးပြီးမှ ဟူလောင်ဂိတ်အတွင်းကနေ ပို့လိုက် တဲ့ နောက်ဆုံးသတင်းဖြစ်ပါတယ်...”

သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း ခံစားသိရှိနိုင်ရန် ခက်ခဲသော ဝမ်းနည်းမှု အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေ လျက်ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဝါးကျည်တောက်ကို ယူ၍ ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းမှ အဝတ်စကို ထုတ်ကာ လူတိုင်းဖတ်ရှုနိုင်ရန် ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

နျူအာသည် ပထမဆုံး ဖတ်ရှုပြီးသူ ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီး ကျိန်ဆဲ လိုက်လေ၏။

“တောက်... ဒီခွေးအိုကြီးက ရူးသွားပြီလား... ဘိလပ်မြေနဲ့ သံချောင်းတွေ ဟုတ်လား... ဒါတွေက တံတိုင်းတစ်ခု ဟုတ်လို့လား... တောင်တစ်တောင်ကို ဒီနေရာကို ရွှေ့လာအတိုင်းပဲ...”

မာပေါ်ကော့သည် သတင်းအချက်အလက်ကို ယူ၍ ဖတ်ရှုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ လေးနက် လာခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

“တံတိုင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး... အရှင်... ကြည့်ပါဦး... တံတိုင်းနောက်ကွယ်မှာ နောက်ထပ် ကတုတ်ကျင်း သုံးခု ရှိသေးတယ်... ထောင်ချောက်တွေနဲ့ သမင်ချိုအတားအဆီးတွေ ပြည့်နေတာပဲ... ဒါက... ဒီအရာက ကြီး မားတဲ့ အသားကြိတ်စက်ကြီးတစ်ခုပဲ... ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ခြေလျင်တပ်တွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချီတက်တိုက်ခိုက်နိုင် မှာလဲ...”

“ဒီနေရာမှာလည်း ရှိသေးတယ်...”

နောက်ထပ် စစ်သူကြီးတစ်ဦးက သတင်းအချက်အလက်၏ နောက်ပိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“လှံထောင် ဟုတ်လား... ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာကနေ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ရင်အုပ်ချပ်ဝတ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်တယ် ဟုတ် လား... ကျွန်ုပ်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရမှာလဲ... ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ ချီတက်သွားရင် သားကောင် တွေလို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ခံနေရမှာပေါ့...”

မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသကြောင့် လတ်တလော မြင့်တက်လာခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် ဂုဏ်ယူမှုများမှာ ဤမျှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖွယ်ကောင်းသော သတင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ရေခဲရေဖြင့် ပက်ဖျန်းခံလိုက် ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် အရိုးထဲထိအောင် အေးစိမ့်သွားခဲ့လေသည်။

တဲကြီးအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်အမင်း ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေ၏။

သို့သော် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ အောက်ခြေအထိ ထိုးဆင်းသွားချိန်မှာပင် ဖန်းဟန် ပြုံးလိုက်လေသည်။

ထိုအပြုံးမှာ အေးစက်နေပြီး ကြောင်နှင့် ကြွက်ကစားသကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်မှု အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေခဲ့ လေ၏။

သူသည် သွေးစွန်းနေသော အဝတ်စကို မီးဖိုထဲသို့ ပေါ့ပါးစွာ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆိုလိုက်လေသည်။ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေ၏။

“သူက သူ့ရဲ့ ဖဲချပ်တွေ အားလုံးကို ပြသလိုက်တာပဲ... ကောင်းတယ်...”

“ငါ ခန့်မှန်းရတဲ့ ဒုက္ခကို သက်သာစေတာပေါ့...”

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး တဲအတွင်းရှိ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေကြသော စစ်သူကြီးများကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“သွားကြစို့... မိဘတွေ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ပုံစံမျိုးတွေ လုပ်မနေကြစမ်းပါနဲ့...”

“အန်းကော်မြို့စားမှာ သူ့ရဲ့ လိပ်ခွံရှိရင် ငါ့မှာလည်း သဘာဝအတိုင်း... အခွံခွဲတူ ရှိတာပေါ့...”

“ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် လျှို့ဝှက်ဖဲချပ်ကို မင်းတို့ကို ပြသပေးရသေးတာပေါ့...”