အခန်း ၃၂၆

အခန်း(၃၂၆)

တဇွတ်ထိုးဆန်ပြီး မိုက်မဲခြင်း

ခဏမျှ ရယ်မောပြီးနောက် အရပ်ပုသော အမျိုးသားက ပြောလိုက်လေ၏။

"သူတို့က လူတစ်ရာလောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုရင် ငါတို့ လူပိုစုပြီး အဲ့နေရာကို သွားကြတာပေါ့... သူတို့က ငါတို့ကို အထဲပေးမဝင်ဘူး ဆိုရင်လည်း၊ သူတို့ကို သတ်ပြီး နေရာကို အတင်း လုယူလိုက်မယ်... ပြီးမှ ဘယ်သူနေရမယ်၊ ဘယ်သူထွက်သွားရမယ် ဆိုတာကို ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့..."

အရပ်ပုသော အမျိုးသား၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက်၊ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားမှာ စိတ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေ၏။ အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို၊ သူတို့ဆီမှာ သေနတ်တွေ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်..."

အရပ်ရှည်သော အမျိုးသား၏ စကားကို ကြားသောအခါ အရပ်ပုသော အမျိုးသားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက် လေ၏။

"သူတို့ဆီမှာ သေနတ်တွေ ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ငါတို့ ဒီနေရာက မထွက်ခွာခင် စစ်တပ်ဆီက သေနတ် တချို့ကို ခိုးသွားကြတာပေါ့... ငါတို့ဆီမှာ လူပိုများပြီး သေနတ်တွေ ပိုများနေရင် မင်း သူတို့ကို ကြောက် နေဦးမှာလား..."

အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားမှာ တုံ့ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ အရပ်ပုသော အမျိုးသားက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"မင်း မလုပ်ချင်ရင်လည်း နေပါ... ငါ တစ်ယောက်တည်း လုပ်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ အဲ့ဒီနေရာကို သိမ်းပိုက် ပြီးသွားတဲ့အခါ မင်းကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးဖို့တော့ လာမတောင်းဆိုနဲ့နော်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"အစ်ကို… အစ်ကိုက ဘယ်လိုလုပ် အခုလို ပြောနိုင်ရတာလဲ... ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို အစ်ကို့အ တွက် ရှာပေးခဲ့တာက ကျွန်တော်ပါ..."

"ဒါဆိုရင် မင်း ငါနဲ့ ပူးပေါင်းမှာလား၊ မပူးပေါင်းဘူးလား..." ဟု အရပ်ပုသော အမျိုးသားက စိတ်မရှည် စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

အရပ်ပုသော အမျိုးသား၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ၊ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားသည် အံကို တင်းကျပ်စွာ စေ့လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော် အစ်ကိုနဲ့ ပူးပေါင်းပါ့မယ်..."

သူ၏ အဖြေကို ကျေနပ်သွားသဖြင့်၊ အရပ်ပုသော အမျိုးသားသည် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသား၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်... မင်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် လူထောင်ပေါင်းများစွာကို စုဆောင်းဖို့က လွယ်ကူ သွားပြီ..."

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားက မေးလိုက်လေ၏။

"အစ်ကို… ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

အရပ်ပုသော အမျိုးသားက ပြန်မဖြေမီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ပထမဆုံး ငါတို့ လူစုဖို့ လိုတယ်... လူအင်အား လုံလောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် စစ်တပ်ဆီက လက်နက်တွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးပြီး ဒီအခြေစိုက်စခန်းကနေ ထွက်သွားကြမယ်..."

အရပ်ပုသော အမျိုးသား၏ အစီအစဉ်ကို ကြားသောအခါ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ် လိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီ… ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ လူစစုလိုက်မယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ရွက်ဖျင်တဲ၏ အပြင်ဘက်၌၊ ချန်ဇီကျိန်း သည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် အတွေး နက်နေခဲ့လေသည်။ ကျွင်းချန်မြို့ မှ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သော လူသုံးရာကျော် အနက် ယနေ့ အချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမှာ လူနှစ်ရာပင် မပြည့်တော့ပေ။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ငတ်မွတ် ခြင်း၊ ဖျားနာခြင်း သို့မဟုတ် အလုပ်ဒဏ်ပိခြင်းတို့ကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရလေသည်။

သူသာ သူ၏ အသင်းသားများကို ထိုနေရာဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားနိုင်မည်ဆိုလျှင်၊ ဝင်ရောက်လာ တော့မည့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု သူတို့ ရရှိကောင်း ရရှိ နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသား နှစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခြင်းမှာ အလွန် အန္တရာယ်များ လှပေသည်။ ကျရှုံးရန် သေချာနေပုံရသည့် သူတို့၏ လက်နက်နှင့် ပစ္စည်းများ လုယက်မည့် အစီအစဉ် ကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

သူတို့၏ အကြမ်းဖျင်းမျှသာ ရှိသော အစီအစဉ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤအမျိုးသား နှစ်ဦးမှာ အဆင်အခြင်မဲ့ ပြီး မိုက်မဲလွန်းကြောင်း ချန်ဇီကျိန်း သိရှိနိုင်လေ၏။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်၊ ချန်ဇီကျိန်း သည် ရွက်ဖျင်တဲ အတွင်း၌ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက် သဖြင့် ထွက်ခွာသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ယခု သူရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များမှာ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဆုံးဖြတ်ချက် မချမီနှင့် သူ၏ အသင်းသားများကို မပြောပြမီ၊ နောက်ထပ် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ထပ်မံ စုဆောင်းရန်သာ လိုအပ်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ လင်းယိ၊ ယွမ်ရီဟွေး နှင့် သူတို့၏ အပေါင်းအပါ အနည်းငယ်တို့သည် ဗီလာ ဧရိယာ အတွင်း၌ ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြလေသည်။

မြူခိုးများ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် သူတို့ အပြင်မထွက်နိုင်ကြတော့ဘဲ၊ ၎င်းမှာ သူတို့၏ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများ ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။ စီးပွားရေး မရှိပါက၊ သူတို့ ၏ ပစ္စည်းများမှာ အများဆုံး လဝက်ခန့်သာ ခံနိုင်တော့မည် ဖြစ်လေသည်။

ယွမ်ရီဟွေး သည် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို… ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ... ယခုအပတ်အကုန်မှာ သွားယူပြီး ဖောက်သည်တွေဆီ ပို့ပေးရမယ့် ပစ္စည်းစာရင်း အရှည်ကြီး ရှိနေသေးတယ်… တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မပို့ပေးနိုင်ရင် ဖောက်သည်တွေ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာက သူတို့ ရိုက်သတ်တာကိုတောင် ခံရနိုင် သေးတယ်..."

ညီဝမ်းကွဲဖြစ်သူ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း လင်းယိ ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွား ခဲ့လေ၏။

သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ အခြားသူများသည် စိုးရိမ် တကြီးဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သတိထားမိသဖြင့် ယွမ်ရီဟွေး က ထပ်ပြောလိုက်လေ၏။

"အစ်ကို… တစ်ခုခု ပြောပါဦး..."

လင်းယိ သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ညီဝမ်းကွဲဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ အပေါင်းအပါ များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

မှောင်ခိုဈေးကွက် ကုန်သည် တစ်ဦးအနေဖြင့် အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ ဝင်ငွေကောင်းသော်လည်း အလွန် အန္တရာယ်များလှပေသည်။ သူ၏ ဖောက်သည် အများစုမှာ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော မိသားစုများ သို့မ ဟုတ် သြဇာအာဏာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များထံမှ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ စာချုပ်များကို ချိုးဖောက်ပါက သူတို့၏ အသက်များ အဆုံးသတ်သွားနိုင်လေသည်။

သူ၏ ညီဝမ်းကွဲနှင့် အပေါင်းအပါများ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိုးရိမ်နေကြသည်ကို နားလည်သဖြင့်၊ လင်းယိ က နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါ့ကို ခဏလောက် စဉ်းစားခွင့်ပေးပါဦး..."

သူသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ သူသိကျွမ်းသူ အားလုံးကို စိတ်ထဲမှ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်လေ သည်။ ဆက်သွယ်ရမည့် အမည်စာရင်း အရှည်ကြီးထဲတွင် ဤအခြေအနေ၌ သူ့အား ကူညီနိုင်မည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိဟု ထင်ရပေသည်။ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲရှိ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ ပိုမို လေးလံလာစဉ်၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားခဲ့၏။

သူသည် ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်သားပဲ... ငါ သူမကို ဘယ်လိုများ မေ့နေနိုင်ရတာလဲ..."

ဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အရောင်လက်သွားမှုကို မြင်သောအခါ၊ ယွမ်ရီဟွေး က အလျင်အ မြန် မေးလိုက်လေ၏။

"အစ်ကို… ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်း စဉ်းစားလို့ ရပြီလား..."

လင်းယိ က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ရီဟွေး၊ ငါတို့ဆီမှာ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဓာတ်ဆီ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ..."

ယွမ်ရီဟွေး က ပြန်မဖြေမီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလေ၏။

"ငါတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေက လဝက်စာ ခံနိုင်သေးတယ်… ပြီးတော့ ဓာတ်ဆီက လီတာ ခြောက်ရာလောက် ကျန်သေးတယ်..."

ဤသတင်းအချက်အလက်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ လင်းယိ သည် သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းနှင့် လုံယု ၏ လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေး ခိုလှုံရာစခန်း ကြားရှိ အကွာအဝေးကို စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက် လေသည်။

တွက်ချက်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူက ပြောလိုက်လေ၏။

"ကုန်တင်ကားတွေကို ပြင်ဆင်ထားကြ... မြူခိုးတွေ ပါးသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငါတို့ ယောင်ရန် ဆီ သွားလည်ကြမယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်ရီဟွေး ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး အလျင်စလို ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့… အစ်ကို..."

လင်းယိ ၏ အမိန့်ပေးမှုအပြီးတွင် အားလုံးသည် အလုပ်ကို အလျင်အမြန် စတင်လုပ်ဆောင်လိုက် ကြလေ၏။ သူတို့ ကုန်တင်ကားများ ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ဖောက်သည်များကို ဆက်သွယ်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင်၊ ယောင်ရန် နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများမှာမူ ကမ္ဘာကြီးသည် ထူထပ်သော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ယခုမှ သတိထားမိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်လေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသထားသော လုံခြုံရေးကင်မရာမှ တိုက်ရိုက် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယောင်ရန် ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေခဲ့လေ၏။

သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

"အမြင်အာရုံက ဒီလောက် အဆင့်မျိုး ဖြစ်နေရင်တော့ ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကင်း လှည့်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

လုံယု က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ လေဝင်လေထွက် စနစ်က မြူခိုးတွေကို သန့်စင် ပေးနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်နေလို့ပဲ… မဟုတ်ရင် ငါတို့တွေ မနေ့ညေ အိပ်နေရင်းနဲ့ သေသွား လောက်တယ်..."

ယောင်ရန် နှင့် ရှီရွှမ်း တို့က သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် လုံခြုံရေး ကင်မရာ မြင်ကွင်းကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေစဉ်၊ ရှီရွှမ်း က ရုတ်တရက် ဗီဒီယိုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"ခေါင်းဆောင်… ယောင်ရန်... ဒါလေး ကြည့်ကြည့်ဦး..."

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာပြင်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိထားမိ လိုက်ကြလေသည်။

လုံယု က အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အနီးကပ် ချဲ့ကြည့်လိုက်..."

ရှီရွှမ်း သည် ညွှန်ကြားချက် အချို့ကို ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီး၊ ပုံရိပ်ကို အနီးကပ်ချဲ့ကာ ပင်မ မျက်နှာပြင် ဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်လေ၏။ ချဲ့ထားသော မြင်ကွင်းနှင့်အတူ သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် မျက်နှာပြင်ပေါ် တွင် ပြသထားသော သတ္တဝါကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။