အခန်း ၃၂၈

အခန်း (၃၂၈)

ကျွန်တော် သဘောမတူဘူး

လုံယု မေးပြီး နှစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ရှီရွှမ်း က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ခေါင်းဆောင်… လုံခြုံရေးကင်မရာတွေက ခြံစည်းရိုးနဲ့ လေးမီတာ အကွာအဝေးမှာ ရှိပါတယ်… မြူခိုး တွေ ဒီလောက် ထူထပ်နေတော့ အမြင်အာရုံက ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပါတယ်…. လုံခြုံရေးကင်မရာတွေ နဲ့ အရမ်းဝေးနေရင် ဘာမှ မမြင်နိုင်တော့ပါဘူး..."

သူ၏ အဖြေကို နားထောင်ပြီးနောက် လုံယု က မေးလိုက်လေ၏။

"တခြား နေရာတွေကရော ဘယ်လိုနေလဲ... အဲ့ဒီက ဘီလူးတွေကိုရော ရှင်းလင်းပြီးပြီလား..."

"ဟုတ်ကဲ့... အာချွမ် နဲ့ တပ်ကြပ်လီ တို့က တခြားနေရာတွေကို တာဝန်ယူပြီး ရှင်းလင်းထားပါတယ်…လ အခု ပြန်လာလို့ ရပါပြီ..." ဟု ရှီရွှမ်း က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

သူတို့၏ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့ လေးဦးသည် လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေး ခိုလှုံရာ စခန်း ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေ၏။ အဖြူရောင် အခန်းထဲ၌ ပိုးမွှားသန့်စင်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြတ်သန်း ပြီးနောက် သူတို့သည် ရေချိုးရန် သွားခဲ့ကြပြီး အခြားသူများကို စောင့်ဆိုင်းရန် အစည်းအဝေးခန်းထဲ၌ စုရုံးခဲ့ကြလေသည်။

နာရီဝက် အကြာတွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသူများအားလုံး ထိုနေရာ၌ စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ မှန်လုံစိုက်ခင်းများနှင့် မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်လုပ်နေသော ကလေးနှစ်ဦးနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများသာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။

စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ရင်း လီထျန်းယု က ပြောလိုက်လေ၏။

"ယောင်ရန်… ခင်ဗျားရဲ့ စည်းကမ်းချက် သုံးခုကို တပ်ကြပ်တု ဆီ ကျွန်တော် အကြောင်းကြားခဲ့ပါ တယ်..."

"သူက သဘောတူပေမဲ့ ပထမအသုတ်အတွက် ဆေးပမာဏ အနည်းဆုံး ငါးထောင် တောင်းဆိုထား ပါတယ်…ဒုတိယတပ်မတော် က စစ်သားအများစုဟာ ပြင်းထန်တဲ့ ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ယွင်းမှုတွေကို

ခံစားနေရပြီးတော့ ဒီစစ်သား ငါးထောင်ကတော့ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေကြလို့ပါ… ဖြစ်နိုင် ရင် ဆေးကို အမြန်ဆုံး ပို့ပေးဖို့ သူက တောင်းဆိုထားပါတယ်..."

ယောင်ရန် သည် ပြန်မဖြေမီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ယွင်းနေတဲ့ ဘီလူးတွေရဲ့ အရေအတွက်ကို ကြည့် ခြင်းအားဖြင့် အခြေအနေရဲ့ ဆိုးရွားမှုကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့… အမြင်အာရုံ ကန့်သတ်ချက်နဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ယွင်းနေတဲ့ ဘီလူး တွေရဲ့ အရေအတွက်အပြင် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ အပင်တွေကြောင့် ဆေးသွားပို့ဖို့ဆိုတာ အရမ်းကို အန္တရာယ်များလွန်းပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုံယု က ထပ်ပြောလိုက်လေ၏။

"ရန်ရန် ပြောတာ မှန်တယ်… လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ဆေးကို ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ သွားပို့နိုင်ဖို့ဆိုရင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကောင်းမွန်သူ အနည်းဆုံး လူလေးဆယ် လိုအပ်ပြီး စွမ်းအားရှင်တွေဆိုရင် ပိုကောင်းတယ်..."

လီထျန်းယု မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူတို့၏ စကားများကို စဉ်းစားနေခဲ့လေသည်။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်လေ၏။

"မြူခိုးတွေ ဘယ်အချိန် ပါးသွားမလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိရသလို ကျွန်တော့် ရဲဘော်တွေလည်း ဒီထက်ပိုပြီး တောင့်ခံထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ခင်ဗျားတို့ကို ဆေးသွားပို့ပေးဖို့ ကျွန်တော် မတောင်းဆို နိုင်တဲ့အတွက် ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားပို့ပါ့မယ်..."

အခြား စစ်သားများက သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြကြလေသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်တို့ တပ်ကြပ်လီ နဲ့အတူ လိုက်သွားပါ့မယ်… အန္တရာယ်များပေမဲ့ တခြားရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ… ဆေးကို ချက်ချင်း ပို့ရမယ်..."

အကျိုးအပြစ်များကို တွက်ဆစဉ်းစားပြီးနောက် ယောင်ရန် က ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ရှင်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်..."

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံယု သည် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော် သဘောမတူဘူး..." ဟု သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ယောင်ရန် သည် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အာယု… သူတို့ချည်းပဲ ဆေးသွားမပို့နိုင်ဘူးလေ… ကျွန်မက အားနည်းတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ... ကိုယ့် ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်..."

သူမသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက်၊ အသံကို နှိမ့်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

"အာယု၊ အပြင်ဘက်က အခြေအနေကို သွားကြည့်ဖို့နဲ့ သေတ္တာတော် အကြောင်း သတင်းအချက် အလက်တွေ ရှာဖို့ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ဖို့ လိုအပ်တယ်… ရန်သူတွေ ပိုမို အင်အားကြီးလာပြီး ကျွန်မကို နောက်တစ်ကြိမ် လာသတ်မယ့်အချိန်ကို ဒီနေရာမှာပဲ အမြဲတမ်း ပုန်းပြီး စောင့်မနေနိုင်ဘူးလေ..."

လုံယု က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အံကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"မရဘူး... မင်းကို ဒီအန္တရာယ်မျိုး ထပ်ပြီး ရင်ဆိုင်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး… သေတ္တာတော် အကြောင်း သတင်း အချက်အလက် လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ကိုယ် ရှာပေးပါ့မယ်…. ရန်ရန်…သူတို့ မင်းကို ငါ့ဆီကနေ ထပ်ပြီး ခေါ်ဆောင်သွားခွင့် မပြုနိုင်ဘူး..."

ယောင်ရန် က တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုံယု က ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း သွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း အတူတူ သွားကြမယ်..."

"ရှင် အခု ထွက်သွားလို့ မရဘူးလေ… ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ယွင်းနေတဲ့ ဘီလူးတွေက ဒီနေရာကို ဝိုင်းရံ ထားတုန်းပဲ… ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ရှင့်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုကို လိုအပ်နေတယ်..."

ယောင်ရန် က တီးတိုး ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။

လုံယု သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ အတူတူ သွားမယ်… ဒါမှမဟုတ် အတူတူ နေခဲ့ကြမယ်… မင်း ဘာရွေးမလဲ..."

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ တင်းမာမှုကို ခံစားမိသဖြင့်၊ ရှီရွှမ်း သည် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဝင်ပြောလိုက် လေ၏။

"ခေါင်းဆောင်၊ ယောင်ရန်... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

လီထျန်းယု ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရှီရွှမ်း က မေးလိုက်လေသည်။

"တပ်ကြပ်လီ… တပ်ကြပ်တု ကို ဆက်သွယ်လို့ ရနိုင်မလား..."

လီထျန်းယု က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ရပါတယ်... ခင်ဗျား သူ့ကို ပြောစရာ ရှိလို့လား..."

ရှီရွှမ်း က ပြန်ဖြေလေသည်။

"မရှိပါဘူး... သူ့ကို ဆေးလာယူဖို့ လူတွေ လွှတ်ပေးနိုင်မလားလို့ မေးပေးလို့​ ရမလား..."

လီထျန်းယု သည် ပြန်မဖြေမီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလေ၏။

"ကျွန်တော် အခုပဲ သူ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ပါ့မယ်..."

သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဂြိုဟ်တုဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နံပါတ်တစ် ခလုတ်ကို ငါးစက္ကန့်ကြာအောင် ဖိထားလိုက်လေသည်။ ဖုန်းချိတ်ဆက်သွားသောအခါ သူက ပြောလိုက်လေ၏။

"တပ်ကြပ်ကြီး… ကျွန်တော် လီထျန်းယု ပါ..."

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တုကျောက်ယီ က ပြန်ပြောလေသည်။

"တပ်ကြပ်လီ… မင်း ဘယ်မှာလဲ..."

လီထျန်းယု သည် ပြန်မဖြေမီ အခန်းထဲရှိ အခြားသူများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလေ ၏။

"တပ်ကြပ်ကြီး… ကျွန်တော် တပ်ကြပ်လုံ ရဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ… မြူခိုးတွေ မပါးသေးဘူး… ပြီးတော့ ဒီနေ့မနက်က ကျွန်တော်တို့ဆီကို ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ယွင်းနေတဲ့ ဘီလူးတွေ လာတိုက်ခိုက် ကြတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တုကျောက်ယီ သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလေသည်။

"အဲ့ဒီမှာပဲ ဆက်နေပါ… ဆေးလာယူဖို့ ငါ လူတွေ လွှတ်လိုက်မယ်… ငါတို့လည်း အခု ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်နေတဲ့ ဘီလူးတွေရဲ့ ဝိုင်းထားခံနေရလို့ အဲ့ဒီကို ရောက်ဖို့ ရက်နည်းနည်းတော့ ကြာလိမ့်မယ်..."

သူ စကားပြောနေစဉ် နောက်ခံအသံ၌ တစ်စုံတစ်ဦးက အရေးပေါ် ကိစ္စတစ်ခုကို တင်ပြနေပုံရလေ၏။ တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် တုကျောက်ယီ က အလျင်စလို ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲ… ဂရုစိုက်ပါ တပ်ကြပ်လီ..."

လီထျန်းယု ပြန်မပြောနိုင်မီမှာပင် ဖုန်းချသွားခဲ့လေ၏။

ဂြိုဟ်တုဖုန်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီးနောက်၊ လီထျန်းယု သည် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ပြော လိုက်လေသည်။

"သတင်းဆိုးပဲ... အခြေစိုက်စခန်းကို ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ယွင်းနေတဲ့ ဘီလူးတွေက ဝိုင်းထားပြီး အခြေ အနေက ဆိုးရွားနေပုံရတယ်… တပ်ကြပ်တု က ဆေးလာယူဖို့ လူတွေ လွှတ်လိုက်မယ်လို့ ပြောပေမဲ့ … သူတို့ ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့ ရက်နည်းနည်းတော့ ကြာလိမ့်မယ်တဲ့..."

သူသည် လုံယု ဘက်သို့ လှည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်လေ၏။

"တပ်ကြပ်လုံ… တပ်ကြပ်တု ရဲ့ လူတွေ ရောက်လာတဲ့အထိ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အဖွဲ့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေဖို့ လိုကောင်း လိုပါလိမ့်မယ်..."

လုံယု က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... လိုအပ်သလောက် နေနိုင်ပါတယ် တပ်ကြပ်လီ..."

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယောင်ရန် ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှာ လျော့ရဲသွားခဲ့လေ သည်။ သူမသည် သူ့အား ခဏမျှ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ပြောင်းပြန်လှန် ကာ သူမလက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

လူအများရှေ့၌ သူမ၏ ရင်းနှီးသော အမူအရာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း၊ လုံယု သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။

သူတို့ဘေးတွင် ရှီရွှမ်း က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တွေးလိုက်လေ၏။

*ယောင်ရန် ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးလဲ ဆိုတာကို ခေါင်းဆောင် မေ့နေပုံရတယ်… အချစ်က လူတွေကို ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ များစေတာပဲ...*

ရှီရွှမ်း သည် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ယွင်းနေတဲ့ ဘီလူးတွေက ဒီဧရိယာထဲမှာ ဆက်တိုက် ပေါ်လာနေတယ်… သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ ပုံမှန် ကင်းလှည့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်..."

လုံယု က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေ၏။

"အာရွှမ်း၊ ကင်းလှည့်မယ့် အချိန်ဇယားကို မင်း စီစဉ်ပေးလို့ ရမလား..."