အခန်း ၂၇၂

အခန်း (၂၇၂) မိမိကိုယ်ကို အထင်မကြီးလေနှင့်၊ မင်းက မတန်ပေ

"ညီအစ်ကိုတို့... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကျေးဇူးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"နောင်တစ်ချိန်ချိန်မှာ တစ်ခုခုလိုရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ... ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်တာရှိရင် အားမနာဘဲ ပြောပါ..."

လီလန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေး လာရောက်ပေးကြသော မုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆယ်ယောက်ကျော်ကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုခေါင်းဆောင်များသည် လီလန်က လူသားစားကျားသစ်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် သွားခဲ့သည်ကို သိရှိထားပြီး သူ့ကို ကူညီရန် အသက်စွန့်ကာ လာရောက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ လီလန်အနေဖြင့် သူတို့၏ အကူအညီကို မလိုအပ်သော်လည်း သူတို့အပေါ် ကျေးဇူးတင်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ငါတို့ အားလုံးက ရွာတစ်ရွာတည်းသားတွေပဲ... ကူညီဖို့ဆိုတာ ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး..."

"တတိယအစ်ကိုပြောတာ မှန်တယ်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အရမ်းကြီး အားနာမနေပါနဲ့... လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းတွေအတွင်း ညီအစ်ကိုတွေက မင်းဆီက အကူအညီတွေ အများကြီး ရထားတာပါ..."

"..."

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ စန်းဟော့ရွာမှ အသား သုံးထောင်ကျင်း အကြွေးကိုပင် စဉ်းစားကြည့်ပါက လောင်ဟူက လီလန်ကို မျက်နှာမပေးခဲ့ပါက ရွှမ်းရွှေရွာမှ မုဆိုးများသည် အကြွေးဆပ်ရန် မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ရောင်းချရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး လီလန်ကို လာရောက်ကယ်ဆယ်ခြင်းမှာ ဤကျေးဇူးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်တော့ပေ။

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... ကျွန်တော့်ရဲ့ သားကောင်ကို တောင်အောက်သယ်ဖို့ ညီအစ်ကို နည်းနည်းလောက် စီစဉ်ပေးနိုင်မလား..."

ပညာတတ်လူငယ်များသည် တောင်ပေါ်ရှိ အခြေအနေများနှင့် စိမ်းသက်နေပြီး မုဆိုးများ၏ အတွေ့အကြုံမျိုး မရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် သားကောင်ကို မုဆိုးများကသာ တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေသည်။

"တတိယအစ်ကို... မင်းတို့တွေ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို ကျားသစ်သယ်ဖို့ ကူညီပေးလိုက်ကြဦး..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းက အမည်အချို့ကို ခေါ်လိုက်သည်။

မကြာမီတွင်ပင် မုဆိုးအဖွဲ့ထဲမှ လူအချို့ ထွက်လာပြီး အလေးချိန် ကျင်းတစ်ရာကျော်ရှိသော ကျားသစ်ကြီးကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

လူအုပ်၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်ကိုကြည့်ရင်း လီရှန်းဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

လီလန်သည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူတို့၏ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးမှာ သူစိမ်းများသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ လီလန်က သူမ၏ မိခင်နှင့် မောင်ဖြစ်သူ လီဟူတို့ကို လူသားစားကျားသစ်၏ လက်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့မိသားစုအပေါ် ကျေးဇူးပြုလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်တော့သည်။

သို့သော် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များနှင့် နှစ်ဖက်စလုံး ဆီနှင့် ရေလို ဖြစ်ခဲ့ရပုံများကို တွေးမိသောအခါ လီရှန်းဟွာသည် ကျေးဇူးတင်စကားကို နှုတ်မှ မဟရဲအောင် ဖြစ်နေတော့၏။

သူမက လီလန်ကို ကျေးဇူးတင်သင့်ပါသလား။

ဤသို့တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ အလွန်ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

သူမ မလုပ်ချင်ပေ။

လီရှန်းဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ဆွဲနေလေသည်။

သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ လီလုံသည် လူအုပ်ထဲမှ အသင့်ထွက်လာပြီး လီလန်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

လီလုံသည် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ အစ်မဖြစ်သူ ကျူးလွန်ခဲ့သော အလွန်အကျွံ လုပ်ရပ်များနှင့် အတိတ်က သူတို့လုပ်ခဲ့သော မိုက်မဲမှုများကို တွေးမိသောအခါ ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းသွားပြန်သည်။

သို့သော် လီလန်က သူ၏ ညီဖြစ်သူ လီဟူနှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့ကို မည်သို့ ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် ဤကျေးဇူးအတွက် ရွှမ်းရွှေရွာမှ မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ရွာသားများ၏ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

လီလုံသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သို့သော် ကျေးဇူးတရားကသာ အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သတ္တိမွေးကာ လီလန်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်တော့်အမေနဲ့ ညီကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လီလုံ၏ ကျေးဇူးတင်စကားများမှာ အနည်းငယ် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေလေသည်။

လီလန်သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်သည့်အလား တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်၏။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မကြီးစမ်းပါနဲ့... ငါက မုဆိုးမဝူကို ကယ်ဖို့လာတာမဟုတ်ဘူး..."

"လူသားစားကျားသစ်က အကြမ်းဖက်ပြီး လူတွေကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်... စန်းဟော့ရွာက မုဆိုးတစ်ယောက်ကိုလည်း စားခဲ့သေးတယ်... အခု လူတွေကို ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်လာပြန်ပြီ... သူ့ကို အမြစ်မပြတ် ရှင်းမပစ်ရင် နောင်ကျရင် လူတွေ ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်ကြလိမ့်မယ်…”

လီလန်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုမှာ မုဆိုးမဝူနှင့် လီဟူတို့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အမှန်တကယ် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ အစမှအဆုံးတိုင် ထိုလူသားစားကျားသစ်သာ ဖြစ်ပေသည်။

လူသား၏ အသားကို မြည်းစမ်းဖူးသော သားရဲများကို မည်သည့်အခါမျှ အသက်ရှင်ခွင့် မပေးသင့်ပေ။

သို့မဟုတ်ဘဲ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက ပို၍များပြားသော ရွာသားများ သေဆုံးရမည်မှာ သေချာလှသည်။

သူသည် ကျားသစ်၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရလေသည်။

လီလန်သည် ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် အနီးအနားရှိ ကျေးရွာများ၏ လုံခြုံရေးအတွက် ကျားသစ်ကို ချေမှုန်းပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤသည်မှာ သူ၏ တာဝန်ပင်ဖြစ်၏။

ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ယုတ္တိဗေဒရှုထောင့် နှစ်ရပ်စလုံးမှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် မောင်အားတောင်ပေါ်၌ ဤလူသားစားကျားသစ်ကို တွေ့ရပါက လူများကို ထပ်မံ၍ အန္တရာယ်မပေးနိုင်စေရန် ၎င်းကို သတ်ပစ်သင့်ပေသည်။

လီလုံ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး ခွေယိုင်ကျသွားလေသည်။ လီလန်သည် ယွမ်တစ်ရာ တင်တောင်းစရိတ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အငြိုးထားနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရပြီး နှစ်ဖက်စလုံးကြားရှိ ပဋိပက္ခမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာကာ မည်သည့်အခါမျှ ဖြေရှင်း၍ရနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

လီလုံသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီးနောက် ဘေးတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်တော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ပြောတာ မှန်တယ်... လူသားစားကျားသစ်က တစ်ယောက်ကို စားပြီးသွားပြီ... သူ့ကို အမြန်ဆုံး အမြစ်မပြတ် ရှင်းမပစ်ရင် အစောနဲ့အနှောင်းဆိုသလို လူတွေ ပိုပြီး အစားခံရလိမ့်မယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကတော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ... သူက ငါတို့ထက် ပိုပြီး အမြော်အမြင် ကြီးတယ်..."

"ကျွတ် ကျွတ်... မုဆိုးမဝူက တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီသာမရှိရင် သူ အသက်ရှင်နိုင်ပါဦးမလား..."

"အဲဒီစုန်းမကြီးက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ ရှေ့မှာ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ရဲသေးရင် ငါ စွန်းလောင်စန်းက ပထမဆုံး ကန့်ကွက်မယ့်သူပဲ..."

"အဘွားကျန်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကျားသစ်က စားသွားပြီဆိုတော့ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခုန်နိုင်တော့မှာလဲ... လေးဘက်တွားသွားဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက သဘောထားကြီးလို့သာပေါ့... မဟုတ်ရင် တခြားလူသာဆို အဘွားကျန်းကို လူသားစားကျားသစ် အစားခံရတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာပဲ..."

"မုဆိုးမဝူ ကံကောင်းသွားတာပေါ့... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက လူသားစားကျားသစ်ကို အချိန်မီ နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်လို့သာ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာ..."

"..."

မုဆိုးများသည် လီရှန်းဟွာနှင့် လီလုံတို့ထံသို့ လက်ညှိုးထိုးကာ သူတို့၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ကျားသစ်၏ ကိုက်စားခံရပြီးနောက် ခြေထောက်များ မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ရပုံကို မဆင်မခြင် ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

"လီရှန်းဟွာက တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းပါတယ်... သူ့အမေက ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတယ်... သူ့မောင် လီဟူကလည်း ခြေတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားပြီး ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတာပဲ... မိသားစုထဲမှာ ဒုက္ခိတ နှစ်ယောက်တောင်ဆိုတော့ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘယ်လို အသက်ရှင်ကြမလဲ..."

"ဒါကို ဝဋ်လည်တယ်လို့ ခေါ်တာပဲ... ဝဋ်မလည်တာ မဟုတ်ဘူး... အချိန်မတန်သေးလို့သာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလို သိပ်ကောင်းတဲ့လူကို သူက တင်တောင်းစရိတ်အဖြစ် ယွမ်တစ်ရာတောင် တောင်းရဲသေးတယ်... အခု ရလဒ်ကို ကြည့်လိုက်လေ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ ဘဝက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာပေမယ့် သူ့မိသားစုကတော့ ပိုပိုပြီး ဆင်းရဲလာတယ်... အခုတော့ သူ့အမေရော မောင်ပါ ဒုက္ခိတတွေဖြစ်ကုန်ပြီ... ဒါက ဝဋ်လည်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"လူတွေက ဆင်းရဲမှာကို မကြောက်ကြဘူး... လမ်းမှားကို ရွေးမိမှာကိုပဲ ကြောက်ကြတာ... အဲဒါက ဆင်းရဲတာထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်..."

"လီရှန်းဟွာက မျက်ကန်းပဲ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလို လူကောင်းတစ်ယောက်ကိုတောင် သူက မျက်စိနောက်နေသေးတာ... အဟက်... ခံပေါ့..."

"..."

ဤမုဆိုးဆယ်ယောက်ကျော်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာ မုဆိုးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်ကြပြီး ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်တို့လောက် သြဇာမကြီးမားသော်လည်း ရွှမ်းရွှေရွာတွင် လွှမ်းမိုးမှု အတော်အသင့် ရှိသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထို့အပြင် အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှ အမျိုးသားများမှာ ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး စကားကို ဒဲ့ဒိုးပြောဆိုတတ်ကြကာ မကောင်းမှုကို ရန်သူသဖွယ် မုန်းတီးတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် လီရှန်းဟွာ၏ အလွန်အကျွံ တင်တောင်းစရိတ် တောင်းဆိုမှုများကို သည်းမခံနိုင်ကြပေ။

လီရှန်းဟွာ၏ မိသားစု ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့နေရသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် သဘာဝကျကျပင် ဝမ်းသာနေကြပြီး အထူးသဖြင့် လီလန်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသူများ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့က အားမနာပါးမနာ ပြောဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီမိသားစုမှာ အားနည်းပြီး အာဏာမဲ့ကာ ကျောထောက်နောက်ခံပေးမည့်သူ မရှိပေ။ လီဟူကလည်း ဒုက္ခိတဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့က လက်စားချေခံရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ကြတော့ပေ။

လီလုံ တစ်ယောက်တည်းနှင့်တော့ မလုံလောက်ပေ။

ဤမုဆိုးများက အားမနာပါးမနား ပြောဆိုကာ လဲကျနေခိုက် ထပ်ဆင့်နှိပ်ကွပ်နေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလုံသည် မျက်နှာကို ခပ်တင်းတင်းထား၍ သူ၏ လက်သီးများကို စိတ်ထဲမှ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။

လီရှန်းဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး သူမသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဤမုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များကို မစော်ကားရဲသောကြောင့် ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရတော့သည်။

လီလန်သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ရှိနေပြီး လီရှန်းဟွာကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ပေ။

"ကဲ... တော်ကြပါတော့... ယောက်ျားရင့်မကြီးတွေဖြစ်ပြီး မိန်းမတွေလို ပွစိပွစိ ပြောနေကြတာလား..."

"စကားပြောရတာ အဲဒီလောက်တောင် သဘောကျနေလား... အိမ်ပြန်ပြီး မင်းတို့မိန်းမတွေနဲ့ သွားပြောကြ..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ရွှမ်းရွှေရွာ၏ တာဝန်ခံတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ လီရှန်းဟွာ၏ မိသားစုမှာ ဒုက္ခိတနှစ်ဦး တိုးလာသဖြင့် ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က အနာပေါ် တုတ်ကျ ပြုမူနေကြမည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် မစဉ်းမစားဘဲ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပါက မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်း။

ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် လူသေမှု မဖြစ်စေချင်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အနီးအနားရှိ ကျေးရွာများက သူတို့ကို အားနည်းသော မိန်းမတစ်ယောက်အပေါ် အနိုင်ကျင့်သည်ဟု ပြောဆိုကြပါက နောင်တွင် သူတို့ မည်သို့ မျက်နှာပြရမည်နည်း။

လီရှန်းဟွာက မည်မျှပင် ဆိုးရွားနေပါစေ သူမသည် သူ၏ ရွာသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ အနိုင်ကျင့်ခံနေရသည်ကို သူက လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အချိန်လည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ တောင်အောက်ကို ဆင်းကြစို့..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းက လီလန်ကို ကြည့်ကာ အကြံပြုလိုက်သည်။

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မောင်အားတောင်ပေါ်မှာ လူသားစားကျားသစ် တစ်ကောင်တည်းရှိတာ မဟုတ်ဘူး... တခြား အကောင်ကြီးတွေရဲ့ ခြေရာတွေကိုလည်း ကျွန်တော် တွေ့ထားသေးတယ်... မြန်မြန် သွားကြစို့..."

လီလန်သည် ကြီးမားသော သားရဲကြီးများအကြောင်းကို ပြောခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ် ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်သည်ဟု တိတိကျကျ မပြောခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းကပင် ဤမုဆိုးများ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေရန် လုံလောက်နေခဲ့လေပြီ။

တောင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားပြီး ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးများလော။

ပို၍ အစွမ်းထက်သလော။ အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်ထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသလော။

မည်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဝက်ဝံပေလော။

ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားပေလော။