အခန်း ၂၇၄

အခန်း (၂၇၄) တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်

လီလန်၏ စကားကြောင့် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

၎င်းသည် ဧရာမကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

"ဘာ... ဒါက ဟိုလူသားစားကျားသစ်လား..."

"ဘုရားရေ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ပစ်ချခဲ့တဲ့ ကျားသစ်က စန်းဟော့ရွာက ကျန်းဝမ်ဟွာကို

စားသွားတဲ့ လူသားစားကျားသစ် ဖြစ်ရမယ်..."

"ကျန်းဝမ်ဟွာ သေသွားတာက အရမ်းဆိုးရွားတယ်လေ... သူ့ကို ကျားသစ်က အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲစားသောက်သွားတာမို့ အလောင်းတောင် မကျန်ခဲ့ဘူး... ငါတို့ သူ့ကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ ခေါင်းတစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့တာ..."

"ဒါဆို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ကျန်းဝမ်ဟွာကို စားသွားတဲ့ ကျားသစ်ကို သတ်လိုက်တာပေါ့..."

"ဘုရားရေ... တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက အရမ်းတော်တာပဲ..."

"..."

အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝအတွင်းရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားကြပြီး လီလန်ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီလန်သည် သာမန်ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို ပစ်ချခဲ့လျှင်ပင် သူတို့မှာ အံ့ဩသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး သူ့အား လေးစားမှုအသစ်ဖြင့် ကြည့်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ဤလူသားစားကျားသစ်ကို အနိုင်ယူလိုက်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းရုံသာမက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သာမန်ကျားသစ်နှင့် လူသားစားကျားသစ်တို့မှာ မတူညီသော သားရဲတိရစ္ဆာန် နှစ်မျိုးဖြစ်သည်။

နောက်တစ်မျိုးမှာ ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ပို၍ အန္တရာယ်များလေသည်။

လူသားစားကျားသစ်တစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံး လူခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ခန့်ပါဝင်သော မုဆိုးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လိုအပ်ပေမည်။

သို့သော် လီလန်သည် သူ၏ သေနတ်ဖြင့် ဤလူသားစားသားရဲကို တစ်ကိုယ်တော် အနိုင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းက အရမ်းတော်တာပဲ... မင်းက ငါတို့ ရွှမ်းရွှေရွာရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပဲ..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးက အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လူသားစားကျားသစ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် လီလန်သည် ရွှမ်းရွှေရွာမှ လူများကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ကာကွယ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဝင်သည်ဝိညာဉ်များသာ ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

နတ်ဝင်သည်ဝိညာဉ်များဆိုသည်မှာ အိမ်တော်စောင့်ဝိညာဉ်များဖြစ်သည့် အရှေ့မြောက်ပိုင်း မသေမျိုးငါးပါးကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

လီလန်သည် မည်သည့်စကားမှမဆိုဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်၏။

ဤသည်မှာ အလွန်အမင်း ချဲ့ကားလွန်းရာကျလေသည်။ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို သတ်ခြင်းက နတ်ဘုရားများနှင့် မည်သို့ သက်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော်လည်း လူသားစားကျားသစ် ပေါ်လာခြင်းက ရွာသားများအတွက် ကြီးမားသော ဖိအားများ ဖြစ်စေခဲ့သည်ကိုလည်း သူ သိထားသည်။ ယခု ၎င်းကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းလိုက်ပြီဖြစ်၍ ရွာသားများ၏ တင်းမာနေသော စိတ်နှလုံးများမှာလည်း အဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

လူတို့သည် စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်နေသည့်အခါ သဘာဝကျကျပင် ကောင်းမွန်သော စကားများကို ပြောဆိုတတ်ကြစမြဲပင်။

"အခုကစပြီး တောင်ပေါ်တက်ပြီး ပစ္စည်းတွေရှာဖွေတဲ့အခါ ဘာမှစိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့... ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ လူသားစားကျားသစ်က တစ်ကောင်ပဲ ရှိတာ... အခု ဒီကောင်ကို ကျွန်တော် သတ်လိုက်ပြီလေ..."

လီလန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းကောင်းတာပဲ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျေးဇူးကြောင့် အခုကစပြီး တောင်ပေါ်တက်ဖို့ လုံခြုံသွားပြီပေါ့..."

"လူသားစားကျားသစ်က အရမ်း အန္တရာယ်များတာလေ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ငါတို့အတွက် ဒီအန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့လည်း သက်ပြင်းချနိုင်ပြီပေါ့..."

"ဟေ့... သတိတော့ မပေါ့ကြနဲ့ဦးနော်... တောင်ပေါ်မှာ လူသားစားကျားသစ် တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘဲ တခြား တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လေ..."

"..."

အိမ်ဝိုင်းအတွင်း၌ အဘိုးအိုများနှင့် အဘွားအိုများမှာ တက်ကြွစွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြီးဆုံးသွားကာ လူအားလုံးသည် ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ လူစုခွဲ၍ ထွက်သွားကြတော့သည်။

အိမ်ဝိုင်းအတွင်း ကျန်ရှိနေသူများမှာ လီလန်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများသာဖြစ်ပြီး သူနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မတို့ ပြန်တော့မယ်နော်... ရှင် တစ်နေကုန် ပင်ပန်းနေပြီဆိုတော့ အနားယူလိုက်ပါဦး..."

ဝါးခြင်းတောင်းကို လွယ်ထားသော ကျိုးချွန်းယန်သည် ပညာတတ်လူငယ်မလေး အချို့နှင့်အတူ လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့ ပြန်လို့ရပြီ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤတောင်ပေါ်ခရီးစဉ်အတွင်း မထင်မှတ်ထားသော ကိစ္စရပ်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

သူသည် မူလက ဤပညာတတ်လူငယ်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ မှိုခူးရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းအစား လူသားစားကျားသစ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကာ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ် ဇနီးမောင်နှံနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး မကြုံစဖူးသော ကျားသစ်ဘုရင်များ၏ တိုက်ပွဲကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ အမြင်အာရုံများကို သေချာပေါက် ကျယ်ပြန့်သွားစေခဲ့သည်။

လူသားစားကျားသစ်ကို အနိုင်ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်နော်..."

ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာက လျှောက်လာပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားပြီး မှိုခူးခွင့်ပေးတဲ့အပြင် တောကြက်နှစ်ကောင်ပါ ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်... ရှင်က ကျွန်မတို့အပေါ် အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

"ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ မလိုပါဘူး... အခုကစပြီး လီထျန်းအတွက်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ... လီရွှယ်ကိုလည်း သေချာလေး စောင့်ရှောက်ပေးပေါ့..”

လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

လုအန်းနာက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချီကန်းမိန်သည် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းရှိ သွေးစွန်းနေသော သားရဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်သွားကာ ပညာတတ်လူငယ်မလေး အချို့၏ နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားပြီး ပညာတတ်လူငယ်ရုံးသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

မထွက်ခွာမီ စာအုပ်ပိုးကောင် ကျန်းချောင်ရင်ကပင် လီလန်အား နှုတ်ဆက်စကား ဆိုခဲ့သေးသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး ဂျာနယ်ရုံးရဲ့ လိပ်စာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်... ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ခင်ဗျားဆီ ထပ်လာခဲ့မယ်နော်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

လီလန်အနေဖြင့် စာမူပေးပို့ရန် ဂျာနယ်၏ လိပ်စာကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပေသည်။

သူသည် ယခုအခါ ထိပ်တန်းစာရေးဆရာတစ်ဦး၏ စွမ်းရည်ကို ရရှိထားပြီး အပြောအဆို ကြွယ်ဝကာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ စေ့ဆော်မှုကဲ့သို့ ရေးသားနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် နေ့စဉ် ဝတ္ထုတိုအချို့ကို ရေးသားပြီး မဂ္ဂဇင်းများသို့ ပေးပို့ကာ စာမူခအချို့ကို ရှာဖွေချင်မိသည်။

စာမူခများမှာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း ငွေပေးချေမှုမှာ နှေးကွေးပြီး လပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရပေသည်။

ထို့အပြင် စာမူတစ်ခုသည် မဂ္ဂဇင်း သို့မဟုတ် သတင်းစာတွင် ပုံနှိပ်ဖော်ပြရန် လက်ခံခြင်း ရှိမရှိမှာ အယ်ဒီတာများနှင့် အယ်ဒီတာချုပ်များ အပါအဝင် အဆင့်များစွာရှိသော စိစစ်မှုများအပေါ် မူတည်နေလေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်များ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ အစီအစဉ်တကျဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းပေးနေသော ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့သည် လူအားလုံး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်အား နှုတ်ဆက်ရန် အနီးသို့ လျှောက်လာကြသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ငါတို့လည်း ပြန်တော့မယ်နော်..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"လီ... မင်း ဒီနေ့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီပေါ့... လူသားစားကျားသစ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အနားယူလိုက်ဦး... နောက်မှ မင်းကို အရက်တိုက်မယ်.."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းက ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုသူနှစ်ယောက် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုး... ရွာမှာ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန် ရှိမရှိ ခင်ဗျားတို့များ သိကြလား..."

ကျားသစ်ပေါက်စမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာနေပြီး အလွန်အားနည်းနေပုံရသည်။ လီလန်သည် ၎င်းအား တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကုသပေးရန် တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်တစ်ဦးကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေလိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

"တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။

"လီ... မင်းက ဘာလို့ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်နဲ့ ပြချင်ရတာလဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် ခွေးအိမ်တံခါးဝမှ ချောင်းကြည့်နေသော ကောင်လေးနှစ်ကောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆင်ခြေတစ်ခုကို အမြန်ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

"လောင်ဟူ ပေးထားတဲ့ ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးလေး ဖျားနေလို့ပါ... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကစပြီး ဘာမှလည်း မစားမသောက်ဘဲ အရမ်းအားနည်းနေပုံရလို့... အဲ့ဒါကြောင့် သူ့ကို ပြဖို့ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန် တစ်ယောက်လောက် ရှာချင်နေတာ..."

"အိုး... ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးဆိုတာ အရမ်း အဖိုးတန်တာလေ... လောင်ဟူက မင်းကို ပေးထားတာဆိုတော့... တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်နဲ့ ချက်ချင်း သွားပြဖို့ လိုပြီပေါ့..."

၎င်းကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ရှန်းက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးဆိုသည်မှာ ဆိုဗီယက်ယူနီယံမှ မျိုးစပ်ခွေးကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး လောင်ဟူက အလွန် ခက်ခဲစွာဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှပေသည်။

ယခု ခွေးကလေး ဖျားနာနေပြီဖြစ်၍ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်ထံ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ပြသရန်မှာ မှန်ကန်သင့်လျော်လှပေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျိုးလျဲ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သိသလောက်တော့ ငါတို့ရွာမှာ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန် မရှိဘူးလေ... လူတွေကို ကုပေးတဲ့ ဆရာဝန်ကျန်းပဲရှိတာ..."

ဆရာဝန်ကျန်းသည် ခြေဗလာဆရာဝန် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွမ်းကျင်မှု ရှိသော်လည်း အသက်အရွယ် ရလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် မြို့ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံ ဆေးခန်းတစ်ခု၌ သူနာပြုအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေသော သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။

"တခြားရွာတွေမှာရော..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"တခြားရွာတွေမှာဆိုရင်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းသည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေလိုက်သည်။

သူ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ရှင်းလင်းစွာ မသိကြောင်း သို့မဟုတ် မကြားဖူးကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ ရွှမ်းရွှေရွာသည် ရိုးရာ ငါးဖမ်းခြင်းနှင့် အမဲလိုက်ခြင်းကို လုပ်ကိုင်သော ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ခြင်း၊ ငါးဖမ်းခြင်းနှင့် ပုစွန်ဖမ်းခြင်းတို့ကိုသာ လုပ်ကိုင်ကြပြီး နွားနှင့် သိုးများကို မွေးမြူ၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် တိရစ္ဆာန်များ မွေးမြူလျှင်ပင် ကြက်၊ ဘဲနှင့် ငန်းများကိုသာ မွေးမြူကြပြီး အထူးသဖြင့် ငန်းများမှာ အလွန် အတွေ့ရများသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ရွာတွင် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု ဖြစ်ပွားနေပြီး စား၍ရသမျှ အရာအားလုံးကို စားသောက်ပြီးဖြစ်နေသည်။ ငန်းများကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘဲ ငန်းမွေးတစ်ပင်ပင် မကျန်တော့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေးရွှေမြို့နယ်က ဝူယန်ရွာမှာ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်အိုကြီး တစ်ယောက် ရှိတယ်မလား... သူ့မျိုးရိုးနာမည်က လုံ လို့ ထင်တာပဲ... သူက နွားတွေကို ကုသတဲ့နေရာမှာ အထူးပြုတာလေ... သူ့ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်က အတော်လေး အံ့သြစရာကောင်းတယ်လို့တော့ ငါ ကြားဖူးတယ်..."

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။