အခန်း ၂၇၅

အခန်း (၂၇၅) မုဆိုးမပိုင်- ညကျရင် သစ်တောအုပ်ထဲသို့ လာခဲ့ပါ

"ဟေးရွှေမြို့နယ်က တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ မဟုတ်လား... ကောင်းပါပြီ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း ကျွန်တော် သိပါပြီ ကျေးဇူးပါပဲ..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းထံမှ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်၏ လိပ်စာကို ရရှိပြီးနောက် လီလန်သည် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။

ကျားသစ်ပေါက်စ၏ အခြေအနေမှာ အရေးပေါ်ဖြစ်နေပြီး အချိန်က အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် လီလန်သည် သူ့ကို တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံထံသို့ အမြန်ဆုံး ခေါ်သွားရန် စီစဉ်ထားလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ရှန်းက သတိပေးစကား ဆိုလာသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ အဲ့တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက စိတ်သဘောထား ထူးဆန်းပြီး ပေါင်းသင်းရခက်တယ်... မင်းရဲ့ခွေးကို သူ့ကို ဆေးကုခိုင်းချင်ရင်တော့ အသိအကျွမ်းတစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းတာ ပိုကောင်းမယ်..."

"ဟင်..."

လီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

စိတ်သဘောထား ထူးဆန်းသော တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တဲ့လား။

သူက ပိုက်ဆံမပေးဘဲ နေမည်မဟုတ်သည်ကို အဘယ်ကြောင့် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေရသနည်း။ ဤတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံသည် လက်ထဲသို့ အသင့်ရောက်လာသော ငွေများကိုပင် ငြင်းပယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါကိုတော့ စိတ်မပူပါနဲ့ ဆေးဖိုးပိုပေးလိုက်ရုံပါပဲ... လိုအပ်ရင် နှစ်ဆပေးလိုက်မယ်..."

လီလန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

ကျားသစ်ပေါက်စသာ ပြန်လည်ကျန်းမာလာမည်ဆိုလျှင် ငွေကြေးက အရေးမကြီးပေ။

ဤလူသားစားကျားသစ် တစ်ကောင်တည်းမှ သူ့ထံသို့ ယူဆောင်လာပေးသော တန်ဖိုးမှာ ဆေးကုသစရိတ်ထက် များစွာသာလွန်နေပေသည်။

"ဝူယန်ရွာက တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို ပြောတာလား... လုံကျန်းဟူဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လား..."

အနီးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးလျဲ့ရှန်းသည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားပြီးနောက် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလာလေသည်။

ဤတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်၏ အမည်မှာ အတော်လေး မိုက်ကာ နဂါးနှင့် ကျား နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်နေလေသည်။

"နာမည်လား... ငါလည်း သေချာမသိဘူး..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဝူယန်ရွာက ခင်ဗျားသိတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်... သူတို့သာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံရဲ့ ဆွေမျိုးဆိုရင်တော့ ကိစ္စတွေက အများကြီး ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်..."

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း အဲ့တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံနဲ့ တွေ့ဖို့က ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် ဒုက္ခများနေရတာလဲ..."

လီလန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒုက္ခများတယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက အရင်တုန်းက မြို့တော်မွေးမြူရေးဗျူရိုမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ ရွာကိုပြန်လာပြီး အခြေချခဲ့တယ် ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတယ်... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်က ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ဤတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန် လုံကျန်းဟူတွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာအချို့ ရှိနေပုံရပေသည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ အဆိုအရ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်မှာ အစပထမတွင် ပုံမှန်သာဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ဟုဆိုသည်။ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် ကြားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းမှာ သေချာလှသည်။

လူတစ်ယောက်သည် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံစားရသောအခါ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ နောက်မှပဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာကြည့်လိုက်မယ်..."

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှန်းနှင့် ကျိုး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

"လီလန် မင်းကတော့ လူရာဝင်သွားပြီပဲ..."

အဘိုးပိုင်သည် ပိုင်ကျဲ့၏ တွဲကူမှုဖြင့် အနားသို့ ရောက်လာလေသည်။

တွေ့ဆုံသည့်အခါ အဘိုးပိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ကို ချီးကျူးစကား ဆိုလာသည်။

"အဘိုးပိုင် အစ်မပိုင်ကျဲ့ ဘယ်လေတိုက်လို့

ဒီကို ရောက်လာကြတာလဲ..."

လီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"နင်က သိပ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ခဲ့တာလေ တစ်ရွာလုံးက ကြားပြီးပြီမလို့ ငါတို့လည်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ လာကြည့်ကြတာ..."

အစ်မပိုင်ကျဲ့သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက လူကိုစားသွားတဲ့ ကျားသစ်လား... အို ဘုရားရေ တော်တော်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျားသစ်မှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ၎င်းကို လီလန်က သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော အစွယ်များနှင့် ခြိမ်းခြောက်နေသည့် အသွင်အပြင်တို့ဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ ပစ်သတ်လိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ ကျားသစ်သားက သိပ်ကို အာဟာရဖြစ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... အဘိုး ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာအောင် စွပ်ပြုတ်လုပ်တိုက်လို့ရဖို့ နောက်ကျရင် အစ်မအတွက် နည်းနည်းလှီးပေးလိုက်မယ်..."

တောင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်များမှာ ကျားများထက် အနည်းငယ်မျှပင် ကြမ်းတမ်းရက်စက်မှု မလျော့နည်းပေ။ ကျားသစ်သားမှာ ကျားသားလောက် မကောင်းသော်လည်း ဝံပုလွေသားနှင့် မြေခွေးသားထက်မူ များစွာ ပိုကောင်းလေသည်။ လူတွေ စားသုံးလိုက်လျှင် ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးများကို အားဖြည့်ပေးနိုင်ပေသည်။

အဘိုးပိုင်မှာ ကျန်းမာရေး မကောင်းလှသဖြင့် ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ကျားသစ်သား ကျင်းအနည်းငယ်ကို စားသုံးရမည် ဖြစ်သည်။

ဤကျားသစ်သည် လူတစ်ယောက်ကို စားခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ အစာအိမ်နှင့် ကလီစာများကို ထုတ်ယူကာ အမဲလိုက်ခွေးများကို ကျွေးလိုက်မည်ဆိုပါက အသားကတော့ ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။

အဘိုးပိုင်သည် ယခင်က မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ကြီးမားသည့် အဖြစ်အပျက် မျိုးစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤကိစ္စကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"အိုကွယ် ဒါက သိပ်ကိုများလွန်းပါတယ်... သိပ်ကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်..."

အဘိုးပိုင်သည် ချက်ချင်းပင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ လူငယ်ဘဝတွင် သူသည် တောဝက်များ၊ ယုန်များနှင့် ဂျီများကိုသာ အဓိက အမဲလိုက်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ဘဝတွင် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး သဘာဝကျစွာပင် ကျားသစ်သားကို တစ်ခါမှ မြည်းစမ်းဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် အဘိုးအိုမှာ ရှက်တတ်သူဖြစ်ပြီး လီလန်ကိုလည်း တကယ်တမ်း ကူညီပေးခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် အလကားရသော အကူအညီကို လက်ခံရမည်ကို သဘာဝကျစွာပင် အားနာနေမိလေသည်။

လီလန်သည် ဘာမျှမပြောဘဲ ပိုင်ကျဲ့ကိုသာ အကြည့်တစ်ချက် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး ဘေးမှနေ၍ အကြံပေးလိုက်သည်။

"အဖေ လီလန်ပေးတာက သူ့ရဲ့ စေတနာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံလိုက်ပါ..."

"သမီးလည်း တစ်သက်လုံး ကျားသစ်သားကို တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး အရသာက ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ..."

"ဒါက..."

အဘိုးပိုင်က တွေဝေသွားလေသည်။

အဆုံးတွင်တော့ သူသည် သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်အောက်ရှိ အရာအားလုံးထက် သူ၏ သမီးဖြစ်သူကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် သမီးတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသောကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် သူမစကားကို နားထောင်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အရေခွံခွာပြီး နောက်မှ ကျင်းအနည်းငယ်လောက် လှီးပြီး လာပို့ပေးမယ်လေ..."

လီလန်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ လီလန်... မင်းက တော်တော်လေး စဉ်းစားတတ်တာပဲ..."

"မင်းရဲ့ အစ်မပိုင်ကျဲ့က မင်းကို ငယ်ငယ်ကတည်းက သဘောကျနေခဲ့တာလေ... သူမက လူကဲခတ် တော်တော်မှန်တာပဲ... မင်းက ကြင်နာတတ်ဆုံးနဲ့ မိဘကို အသိဆုံး ကလေးတစ်ယောက်ပဲ..."

အဘိုးပိုင်၏ အပြုံးမှာ ကြင်နာပြီး ဖော်ရွေလှပေသည်။

လီလန်သည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။

ပိုင်ကျဲ့သည် အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူမ၏ အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ညကျရင် သစ်တောအုပ်ထဲကို လာခဲ့လေ ငါ နင့်ကို သေချာပြုစုယုယပေးမယ်..."

ထိုသစ်တောအုပ်ကလေးမှာ လီလန်နှင့် သူမတို့၏ လျှို့ဝှက်ချိန်းတွေ့ရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် မဝေးလှသော အခြားတောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင်ရှိပြီး ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်သွားရုံဖြင့် ရောက်နိုင်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သီးသန့်ဆန်ပြီး ထိုနေရာသို့ သွားသူအလွန်နည်းပါးလှသည်။

ဆောင်းရာသီ မဟုတ်တော့ဘဲ နွေဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကာ ရာသီဥတုမှာ နွေးထွေးနေပြီး ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီများနှင့် ဆွယ်တာအင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ရာသီဥတု ပူလာသောအခါ အရာရာတိုင်းမှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားတော့သည်။ ကန်းပေါ်တွင် အိပ်ရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။

လီလန်နှင့် အစ်မပိုင်ကျဲ့တို့သည် အတူရှိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ နွေဦးရာသီ ပြင်ဆင်မှုများဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့ကြသည်။ လီလန်မှာ အမဲလိုက်ရပြီး ပိုင်ကျဲ့မှာ လယ်ယာလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ရသဖြင့် သူတို့ အချင်းချင်း သိပ်မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြပေ။

*ငါတို့ နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တာ တော်တော်ကြာပြီဖြစ်လို့ အစ်မပိုင်ကျဲ့တောင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးလား*

ယနေ့ သူမက မည်သို့များ ဤလောက်တောင် ရဲတင်းနေရသနည်း။ သစ်တောအုပ်ထဲသို့ သွားရန် သူ့ကို အရင်စတင် ဖိတ်ခေါ်နေလေသည်။

လီလန်က ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"အစ်မက ဟိုအကြောင်းကို တွေးနေခဲ့တာလား..."

သူနှင့် ပိုင်ကျဲ့နှစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်ရန်အတွက် သူသည် အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟွန့် ဘယ်သူက တွေးနေလို့လဲ...ဒါက နင်က ငါ့အဖေအပေါ် သိတတ်လွန်းလို့ နင့်အတွက် ဆုချတာသက်သက်ပဲ..."

"ဘာလို့ အစ်မအိမ်ကို မသွားတာလဲ... ဘာလို့ သစ်တောအုပ်ထဲကို သွားရမှာလဲ... တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို တွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"နင်က ကြောက်နေတာလား... ငါက မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့တောင် မကြောက်တာ နင်က ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ..."

"ဘယ်သူက ကြောက်လို့လဲ... ယောက်ျားတစ်ယောက်က ကြောက်တယ်လို့ ပြောလို့ရမလား..."

"စောင့်သာကြည့်နေလိုက် ငါက ကျွမ်းကျင်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ပဲ ပြီးတော့ တောထဲမှာ အမဲလိုက်တာလည်း ငါက သိပ်တော်တာ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က နင် ငါးကြိမ်တောင် ပြီးသွားတာလေ... ဘယ်သူက ငါ့ကို အစ်မကောင်းလို့ ခေါ်ခဲ့တာလဲ... ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါတော့ဆိုပြီး ဘယ်သူက ငါ့ကို အဲ့လိုပြောခဲ့တာလဲ..."

"..."

စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ပိုင်ကျဲ့နှင့် အဘိုးပိုင်တို့လည်း ထွက်သွားကြလေသည်။

အိမ်ဝိုင်းအတွင်း၌ လဲကျနေသော လူသားစားကျားသစ်မှလွဲ၍ သူ၏ ဖခင်နှင့် သူကိုယ်တိုင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ထွက်လာခဲ့တော့ သူတို့တွေ သွားကြပြီ အကုန်ပြီးသွားပြီ..."

လီလန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီတာ့ဟိုင်သည် လီလန်က ခွေးအိမ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်လေသည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်ခေါင်မိုးအောက်တွင် တင်ထားသော လီလန်၏ အဝတ်အစားများမှာ မှော်ပညာ တစ်ခုခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် မြောက်တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အာ..."

ဤထူးဆန်းလှသော မြင်ကွင်းက လီတာ့ဟိုင်ကို အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားစေတော့သည်။

ထို့နောက် အဝတ်အစားများမှာ ယိမ်းခါသွားပြီး အမွေးပွပွ ခေါင်းလုံးလုံးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အာ ဒါက ဒါက..."

လီတာ့ဟိုင်မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

အဝတ်အစားများကို အပြည့်အဝ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အမွေးပွပွ သားရဲငယ်လေး၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီတာ့ဟိုင်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

အမွေးပွပွ သားရဲငယ်လေးမှာ အိမ်ဝိုင်းအတွင်း လဲကျနေသော လူသားစားကျားသစ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေပြီး ၎င်း၏ အသေးစား ပုံစံလေးသာ ဖြစ်လေသည်။

ဤဟာက တကယ်တော့ အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်ပေါက်စလေး တစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်နေသည်။

"သား မင်းဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ မင်းဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် သူတို့ထံသို့ ယိမ်းယိုင်ကာ လျှောက်လာနေသော ကျားသစ်ပေါက်စကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။