အခန်း ၂၇၆

အခန်း (၂၇၆) မွေးရာပါရန်သူတော်များ၊ တွေ့လျှင်တွေ့ချင်း တိုက်ခိုက်ကြမည်၊ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ နှင့် ကျားသစ်ပေါက်စ…

ပါးဖောင်းဖောင်းနှင့် ကျားသစ်ပေါက်စသည် လှေကားထစ်များမှ သတိထား၍ ဆင်းလာပြီး လီလန်ဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ပြေးလာလေသည်။

၎င်းသည် သေးငယ်ကာ ဖျားနာနေသဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းတိုင်း ခလုတ်တိုက်၍ လဲကျသွားလေ၏။

သို့သော် ထိုအကောင်ပေါက်လေးသည် အလွန်ဇွဲကောင်းပြီး ချက်ချင်းပင် ရုန်းကန်ထကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။ အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်သော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ အရှုံးမပေးတတ်သော သားရဲဘုရင်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေ၏။

လီတာ့ဟိုင်သည် ထိုအကောင်ပေါက်လေးကို မြင်သောအခါ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"သား... ဒါက..."

"မင်း ကျားသစ်ပေါက်စကို ဘယ်ကနေ ကောက်ရလာတာလဲ..."

ကျားသစ်ပေါက်စများသည် အလွန်ရှားပါးလှပြီး တောင်ပေါ်ရှိ မုဆိုးအများစုမှာ ၎င်းတို့ကို တွေ့ရန် ကံမကောင်းကြပေ။ အိမ်သို့ ခေါ်လာရန်ဆိုသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ခြံထဲတွင် ကျားသစ်ပေါက်စတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အရွယ်အစားကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်လသားခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ကျားသစ်အမသည် သူ၏ဘေးတွင် အချိန်ပြည့် ရှိနေသင့်ပေသည်။ လီလန်သည် ၎င်းကို မည်သို့ ဘေးကင်းကင်းဖြင့် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သနည်းဟု တွေးတောနေမိလေ၏။

သားပေါက်ရှိသော ကျားသစ်အမများသည် အလွန် ရန်လိုတတ်ကြပြီး ကီလိုမီတာဝက်ခန့်အတွင်း လူအနံ့ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် သားကောင်ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်တတ်ကြလေသည်။ ဤသည်မှာလည်း လီတာ့ဟိုင် နားမလည်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လီလန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခွေးအိမ်ထဲမှ တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးအချို့ ပြေးထွက်လာကြလေသည်။ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် တမြောင်မြောင် အော်လျက် ပတ်ပြေးနေတော့သည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများသည် လီလန်၏ အဝတ်အစားအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော သူစိမ်းသားရဲ၏ အနံ့ကို ရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စောစောက ခြံထဲတွင် လူများလွန်းသဖြင့် သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်မလာရဲကြခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ယခု မည်သူမျှ မရှိတော့သဖြင့် သူ့သူငယ်ချင်းသစ်များနှင့် တွေ့ဆုံရန် ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် ကျားသစ်ပေါက်စအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အနံ့ခံပြီး ခြေဖဝါးဖြင့် တွန်းလိုက်ရာ ကျားသစ်ပေါက်စမှာ ယိုင်နဲ့ကာ လဲကျသွားလေသည်။ ၎င်းသည် အားနည်းနေပြီးဖြစ်ကာ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ လက်သည်းများမှာ ကြမ်းတမ်းသဖြင့် ခြေဖဝါးဖြင့် တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ရုံဖြင့် လွယ်ကူစွာ လဲကျသွားစေနိုင်လေ၏။

"တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ..."

လီလန်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"တခြားသွားဆော့စမ်း... သူ့ကို အနိုင်မကျင့်နဲ့..."

လီလန်သည် လျှောက်သွားကာ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ ဖင်ကို ကန်ပစ်လိုက်လေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စမှာ အကန်ခံရပြီး သနားစဖွယ် "မြောင် မြောင် မြောင်..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အဟောင်းထက် အသစ်ကို ပို၍ သဘောကျသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နဲ့ အဲဒီတုတ်ခိုင်သန်မာတဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ဆိုရင် သူက ဖျားနေတာမို့ မင်းတစ်ချက်ရိုက်တာကိုတောင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်က စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သူ့အပေါ် အရမ်းကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်... သူ့ကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းမိဘတွေတောင် မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံသည် တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်လင့်ကစား မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ဇနီးမောင်နှံကို အနိုင်မယူနိုင်ကြပေ။ အရွယ်အစား၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားနှင့် အမြန်နှုန်းတို့တွင် ၎င်းတို့နှစ်ကောင်မှာ အဆင့်ချင်း မတူကြချေ။ ကျားသစ်များသည် တောကြောင်ရိုင်းများကို အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ကြလေသည်။ တောကြောင်ရိုင်းသည် အရှေ့ဖျားကျားသစ်၏ အစားအစာစာရင်းတွင်လည်း ပါဝင်လေ၏။

"ဟေးလုံ... သူ့ကို စောင့်ကြည့်ထားပြီး လျှောက်မပြေးစေနဲ့..”

လီလန်က ဟေးလုံကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ခြံထဲရှိ ကလေးများထဲတွင် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စမှာ အဆော့အမက်ဆုံးနှင့် ဒုက္ခအပေးဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ဟေးလုံသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းလှကာ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ၎င်းနှင့် ကျားသစ်ပေါက်စတို့ကြားတွင် ရပ်တန့်နေလေသည်။ ဟေးလုံသည် ၎င်း၏နှာခေါင်းဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို တွန်းကာ ခွေးအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းရန် ကြိုးစားလေ၏။ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် ကန့်ကွက်သည့်အနေဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ခွေးအိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"ဒ္အကောင်ပေါက်လေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပိုပြီး စကားနားမထောင်တော့ဘူး..."

လီလန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

နွေဦးရာသီ ရောက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စမှာ ပိုမို၍ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်ကာ ဆော့ကစားတတ်လာလေသည်။ ၎င်းသည် ရွာထဲရှိ အခြားအမဲလိုက်ခွေးများနှင့် ရန်ဖြစ်တတ်ပြီး ခြံထဲရှိ ကြက်များကို လိုက်ဖမ်းကာ ကော့ကေးရှန်းခွေးပေါက်စကိုပင် အနိုင်ကျင့်တတ်သေး၏။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကုန်ခန်းမသွားနိုင်သော ခွန်အားများ ရှိနေသကဲ့သို့ အလွန် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတတ်လေသည်။

လီလန် တစ်ခဏမျှ တွေးလိုက်ပြီး

“သူ့ကို အိမ်မှာ ထားခဲ့လို့ မဖြစ်တော့ဘူး... နောက်ကျရင် အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို ခေါ်သွားမှပဲ... ဒါမှမဟုတ် သူ့မိဘတွေ လာတဲ့အခါ အမဲလိုက်သင်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို ပြန်ခေါ်သွားခိုင်းရမယ်..."

"အဲဒီအကြောင်း ပြောရရင် တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံ ဒီနေရာသို့ မလာတာ အတော်လေး ကြာနေပြီပဲ... သူတို့ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေလို့လား..."

လီလန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံသည် တောင်ပေါ်မှ အလွန် ပုံမှန်ဆင်းလာလေ့ရှိပြီး တစ်လလျှင် နှစ်ကြိမ်လာကာ လာတိုင်းတွင် သားကောင်များ ယူဆောင်လာတတ်လေသည်။ ကြီးမားသော တောဆိတ်များ၊ သေးငယ်သော ယုန်များနှင့် ခွေးတူဝက်တူများကို ယူလာတတ်ကြ၏။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်လက လဆန်းပိုင်းတွင် တစ်ကြိမ်သာ လာခဲ့ပြီး လကုန်ပိုင်းတွင် ရောက်မလာခဲ့ပေ။

တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံသည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို လာမကြည့်သေးသဖြင့် လီလန်က စတင်၍ စိုးရိမ်လာမိလေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် ကျားသစ်ပေါက်စထက် အများကြီး ပိုကြီးမားလေသည်။ ကျားသစ်ပေါက်စသည် မိမိရှေ့တွင် ထိုမျှကြီးမားသော သားရဲကြီး ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ကာ အမြီးကုပ်လျက် ချမ်းတုန်နေတော့၏။

"အကောင်ပေါက်လေး... အဆင်ပြေပါတယ်... မကြောက်နဲ့နော်..."

"အဲဒီကောင်က တမင်သက်သက်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... သူက အမြဲတမ်း အတော်လေး ကြမ်းတမ်းတတ်လို့ပါ..."

လီလန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျားသစ်ပေါက်စ၏ အမွှေးပွပွခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။ နှစ်သိမ့်ပေးမှု အလုပ်ဖြစ်သွားပုံရကာ ကျားသစ်ပေါက်စသည် ခေါင်းကိုမော့၍ သူ၏ မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် လီလန်ကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ကြည့်လာလေ၏။ လီလန်သည် ၎င်းကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး သူ၏အဖေဖြစ်သူ လီတာ့ဟိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တောင်ပေါ်ကနေ ဒီအကောင်ပေါက်လေးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဗျ..."

"မင်း ကောက်ရခဲ့တာ မဟုတ်ရင်..."

လီတာ့ဟိုင်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သူသည် ခြံထဲတွင် လဲကျနေသော ကြီးမားသည့် တိရစ္ဆာန်အသေကောင်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက လူသားစားကျားသစ်ရဲ့ သားပေါက်လေးလား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တိတိကျကျ ပြောရရင် ဒီအကောင်ပေါက်လေးက လူသားစားကျားသစ်ရဲ့ မွေးရာပါ ရန်သူတော်ရဲ့ သားပေါက်လေးပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ ခြေရင်းရှိ လူသားစားကျားသစ်ကို အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

လူသားစားကျားသစ်၏ မွေးရာပါ ရန်သူတော် ဟုတ်ပါသလား။ ဤစကားက လီတာ့ဟိုင်ကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားစေလေသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လူသားစားကျားသစ်ကို လိုက်ဖမ်းနေတုန်း တောင်ပေါ်မှာ မျက်နှာအမာရွတ်နဲ့ ကျားသစ်တစ်ကောင်အပြင် သားပေါက်တွေရှိတဲ့ ကျားသစ်အမတစ်ကောင်နဲ့ပါ ဆုံခဲ့တယ်..."

ထို့နောက် လီလန်သည် ထိုနေ့က မောင်းအာတောင်ပေါ်တွင် လူသားစားကျားသစ်နှင့် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ဇနီးမောင်နှံတို့ကို တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာအားလုံးကို သူ၏အဖေအား ပြောပြလိုက်လေသည်။

အဖေဆိုသည်မှာ မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။ မိသားစုဆိုလျှင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုပေ။ သေချာသည်မှာ လီလန်သည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ကို ကယ်တင်ပေးမည့် ကုသရေးဆေးရည်အကြောင်းကိုတော့ ထည့်မပြောခဲ့ချေ။ ဤအချိန်တွင် စနစ်ဆိုသည်မှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး သူ့အဖေကိုပင် မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။

လီတာ့ဟိုင်၏ မျက်လုံးများမှာ နားထောင်ရင်းဖြင့် ပိုပိြ၍ ပြူးကျယ်လာတော့သည်။

"လူသားစားကျားသစ်နဲ့ မျက်နှာအမာရွတ်နဲ့ ကျားသစ်တို့ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတာလား..."

"အဲဒါက နယ်မြေလုတဲ့ကိစ္စဖြစ်ရမယ်..."

"လီလန်... မင်းက တကယ်ကံကောင်းတာပဲ... ငါ့တစ်သက်မှာ အဲ့လိုအရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး..."

လီတာ့ဟိုင်က မနာလိုသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ သူသည်လည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ အမဲလိုက်ခဲ့ပြီး အကြီးဆုံးဖြစ်သော ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း အပါအဝင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများအားလုံးကို အကြိမ်ကြိမ် စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ဖူးသည့် မုဆိုးအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျားသစ်အထီးနှစ်ကောင် နယ်မြေလု၍ တိုက်ခိုက်ကြသည့် ထိုမျှရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

လီလန်သည် ထိုမျှကောင်းမွန်သော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့သဖြင့် ကံကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် လီလန်က ပို၍ပင် ကံကောင်းသေး၏။ သူသည် ကျားသစ်ပေါက်စတစ်ကောင်ကိုပါ အိမ်သို့ ခေါ်လာနိုင်ခဲ့သေးသည်။

"ဒါဆို ဒီကျားသစ်ပေါက်စက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် လီလန်ပွေ့ချီထားသော ကျားသစ်ပေါက်စကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကြောက်ရွံ့နေဟန်ရှိသော ကျားသစ်ပေါက်စသည် သူ၏ မျက်လုံးပြူးကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေလေ၏။

"ဒါက ကျားသစ်အမဆီက လက်ဆောင်တစ်ခုပါ..."

လီလန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအကောင်ပေါက်လေးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျားနာနေပုံရတယ်... ကျားသစ်အမက ကျွန်တော် လူသားစားကျားသစ်ကို သတ်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာကို မြင်တော့ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကိုပါ ကူညီပေးသင့်တယ်လို့ ထင်သွားပုံရတယ်..."

၎င်းမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပြီး လီလန်သည် ပိုမို ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

"ဘုရားရေ... တောင်ပေါ်က ကျားသစ်တွေက သူတို့ရဲ့ သားပေါက်လေးကို မင်းကို ကယ်တင်ခိုင်းတာလား..."

လီတာ့ဟိုင်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါကြားဖူးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ..."

"ခုနေ့ခေတ်မှာ ဒီလောက်တက်ကြွတဲ့ ကျားသစ်မျိုးကို တွေ့ရတာ ရှားပါးလှတယ်..."

လီတာ့ဟိုင်သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ကျားသစ်ပေါက်စကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ ရွာသားများထံမှ အကူအညီတောင်းရန် တစ်ခါတစ်ရံ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာတတ်ကြသည်။

အတိတ်ကာလက ဆောင်းရာသီအလယ်၌ တောင်ပေါ်တွင် အစာမရှာနိုင်တော့သဖြင့် တောင်ပေါ်မှ ရွာထဲသို့ ဆင်းကာ ရွာသားများထံ အစာလာတောင်းသည့် အရူးသမင်တစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ များသောအားဖြင့် ဉာဏ်ကောင်းသော တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ကြသည်။ မုဆိုးများသည် ၎င်းတို့ကို ပြောင်းဖူးနှင့် ကန်စွန်းဥများ ကျွေးမွေးတတ်ကြပြီး ဗိုက်ဝသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်မောင်းနှ င်ပို့ဆောင်တတ်ကြလေသည်။

မုဆိုးများသည် တောင်ပေါ်သို့ သွားရောက်၍ အမဲလိုက်တတ်ကြသော်လည်း တောင်ပိုင်နတ်များကိုလည်း ယုံကြည်ကိုးကွယ်ကြလေသည်။

အစာတောင်းရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ဤအရူးသမင်မှာ အလွန် ဉာဏ်ကောင်းလှသဖြင့် ၎င်းကို တောင်ပိုင်နတ်က စေလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

၎င်းကို သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့သို့ပြုလုပ်ပါက တောင်ပိုင်နတ်က သင့်အား အပြစ်ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။