အခန်း ၂၇၇

အခန်း (၂၇၇) မိန်းကလေး: "ရှင်၊ ရှင် ဘာလို့ အဝတ်အစား မဝတ်ထားတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ကျားသစ်ပေါက်စဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျားသစ်ပေါက်စ၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ အရောင်အဆင်းမရှိဘဲ ခြောက်သွေ့နေကာ အာဟာရချို့တဲ့ပြီး ဖျားနာနေပုံရ၏။

"ဖျားနေတာလား…အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်လောက်ဘူး၊ အာဟာရချို့တဲ့နေတာများလား..."

လီတာ့ဟိုင်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ပြောရခက်တယ် အခုက နွေဦးရာသီဆိုတော့ ကျားသစ်အမမှာ စားစရာနဲ့ အာဟာရတွေ အလျှံပယ်ရှိတယ်လေ အကောင်ပေါက်လေးကလည်း မိခင်နို့ကို အဝသောက်ရမှာပဲ၊ ဒီလောက်ထိ ဖျားနာနေပုံ မပေါ်သင့်ဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မည်သည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်မျိုးပင်ဖြစ်စေကာမူ အကောင်ပေါက်လေးများသည် မိခင်နို့ကို သောက်ရလျှင် မွေးကတည်းက ဖွံ့ဖြိုးပြီး အသားအရေစိုပြည်နေတတ်သည်။

ကြောင်ပေါက်လေးများနှင့် ခွေးပေါက်လေးများလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကိုသာ ကြည့်လိုက်ပါ။ လီလန် ပထမဆုံး တွေ့ရှိခဲ့စဉ်က ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း တက်ကြွနေပြီး ဖောင်းဖောင်းအိအိဖြင့် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

သူနှင့်အတူ တောင်ပေါ်မှဆင်း၍ အိမ်သို့ရောက်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသော ခံတွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အစားအလွန်မက်ပြီး တစ်နပ်လျှင် အသားအတော်များများ စားနိုင်၏။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စမှာ ယခုအခါ များစွာ ကြီးထွားသန်စွမ်းလာပြီဖြစ်ပြီး ခွေးကြီးနှစ်ကောင်နီးပါး အရွယ်အစားရှိနေပြီဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် အသားစားရုံဖြင့် လွယ်ကူစွာ ဝဖြိုးလာပြီး ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်လာသဖြင့် ၎င်း၏ အစာခြေစနစ် ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ကျားသစ်ပေါက်စကမူ ကွာခြားသည်။ မိခင်နို့သောက်ရသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန် မတက်လာဘဲ အမြဲလိုလို ဖျားနာနေကာ မတ်တတ်ပင် ကောင်းကောင်းမရပ်နိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ ဖျားနာနေခြင်း၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့်ရောဂါ ခံစားနေရသည်ကိုမူ လီလန်မှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန် မဟုတ်သဖြင့် မသိနိုင်ပေ။

ဤအကောင်ပေါက်လေး ဖျားနေလားဆိုတာကို စစ်ဆေးဖို့ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို ရှာရမည်။

"မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ဒီအကောင်ပေါက်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး..."

လီတာ့ဟိုင်က လီလန်၏ စကားကို သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို သား၊ ဒီအကောင်ပေါက်လေးကို သွားပြဖို့ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကို သွားရှာတော့မလို့လား..."

လီတာ့ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ခဏနားပြီးရင် ဟေးရွှေမြို့နယ်ကို သွားပြမယ်... ဝူယန်ရွာမှာ ဆေးပညာအရမ်းတော်တဲ့ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်..."

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်များသည်လည်း ဆရာဝန်များပင် ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်များကို ကုသပေးသော်လည်း နာမည်ကောင်းရထားလျှင် အသက်ကယ်သူရဲကောင်းများအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို အဲဒီလောက်ထိ ချီးကျူးနေတာ အကြောင်းရင်းရှိရမည်။

"ဟေးရွှေမြို့နယ် ဝူယန်ရွာ၊ အဲဒါ မင်းအဒေါ်ရဲ့ရွာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လီတာ့ဟိုင်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

လီလန်၏ အဒေါ်မှာ ဝူယန်ရွာသို့ အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီး ထိုရွာမှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံနှင့် ရွာတစ်ရွာတည်း ဖြစ်နေသည်။

"အဲ့တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက စိတ်သဘောထား နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်... တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို ကျားသစ်ပေါက်စလေး ကယ်တင်ခိုင်းလို့ရမလားဆိုတာ နောက်မှ အဒေါ်ကို အကူအညီတောင်းကြည့်ရမယ်..."

အဒေါ်နှင့် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံသည် ရွာတစ်ရွာတည်းမှဖြစ်၍ အမြဲတွေ့နေရမည်ဖြစ်သည်။ သူမ ကူညီပေးရန် သိပ်မခက်ခဲလောက်ဘူး မဟုတ်လား။

"ဒီလိုလုပ် လက်ချည်းသက်သက် မသွားနဲ့... လက်ဆောင်တချို့ ယူသွား... သူတို့ ကူညီမကူညီဆိုတာကို စိတ်ပူမနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စေတနာကိုသာ ပြလိုက်..."

"ငါတို့ မီးဖိုချောင်မှာ ဂျုံမှုန့် တစ်ကျင်းနဲ့ ကန်စွန်းဥ နှစ်ကျင်းရှိသေးတယ်... အဲဒါတွေ ယူသွားပြီး တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို သွားပေးလိုက်..."

လီတာ့ဟိုင်က အိမ်တွင် ဂျုံမှုန့်နှင့် ကန်စွန်းဥများ ရှိနေသည်ကို သတိရကာ အကြံပေးလိုက်သည်။

ဂျုံမှုန့်မှာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်မှ ကျန်ရစ်သော အရာဖြစ်သည်။ မိသားစုလေးယောက်သည် ရှိသမျှကို ချွေတာခဲ့ကြရာ လအနည်းငယ်အကြာတွင် တစ်ကျင်းတိတိသာ ကျန်တော့သည်။

ကန်စွန်းဥများမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လီလန်မှ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကို ပေးခဲ့သောအရာများဖြစ်သည်။ အဘိုးကျောက်က လျှပ်စစ်မီးကြိုးများ သွယ်တန်းပေးနေသဖြင့် အဘိုးအိုထံမှ လက်ဆောင်ရလာခြင်းဖြစ်သည်။

ကန်စွန်းဥ နှစ်ကျင်းအပြင် အဘိုးအိုက အာလူး နှစ်ကျင်းနှင့် အရက်ကောင်း နှစ်ပုလင်းကိုလည်း ပေးခဲ့သေးသည်။

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းလောက် မချမ်းသာသော်လည်း ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးချိန်တွင် ကန်စွန်းဥ နှစ်ကျင်းနှင့် အာလူး နှစ်ကျင်းကို ထုတ်ပေးနိုင်ခြင်းမှာ အတော်လေး ကြီးမားသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းဖြင့် အိမ်ထောင်မကျသေးသည့် မိန်းမပျိုတစ်ယောက်ကို ဝယ်နိုင်ပေသည်။

ဤကန်စွန်းဥ နှစ်ကျင်းနှင့် အာလူး နှစ်ကျင်းတို့ဖြင့် အနည်းဆုံး နှစ်ယောက်ခန့် ဝယ်နိုင်ပေသည်။

"ဟုတ်ပြီ ကျွန်တော် ခဏနားပြီးရင် ပစ္စည်းတွေယူပြီး ဝူယန်ရွာက တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို သွားရှာလိုက်မယ်..."

လီလန်သည် နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မွန်းလွဲ ၁:၃၀ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မှောင်ရန် လေးနာရီလိုသေးသည်။

ဟေးရွှေမြို့နယ် ဝူယန်ရွာသည် ၎င်းတို့၏ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ် ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် ကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းပင် မဝေးပေ။

စက်ဘီးစီးသွားလျှင် အချိန်သိပ်ကြာမည်မဟုတ်ဘဲ အလုပ်ကိစ္စများပြီးစီးကာ မမှောင်ခင် ပြန်ရောက်နိုင်ပေသည်။

ကျားသစ်ပေါက်စ၏ ရောဂါမှာ စောင့်ဆိုင်း၍မရပေ။ နှောင့်နှေးသွားသည့် နေ့ရက်တိုင်းမှာ အန္တရာယ် ပိုများလာစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီလန်၏ ဗိုက်က တဂွီဂွီ မြည်လာသည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှင့်အတူ မနက်ခင်းတစ်ပိုင်းလုံး မှိုခူးရသဖြင့် အလုပ်များခဲ့ပြီး လူသားစားကျားသစ်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသောကြောင့် လီလန်မှာ မောပန်းနွမ်းနယ်ကာ ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်သည်။

"ဗိုက်ဆာနေပြီလား... အဖေ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ထမင်းချက်ပေးမယ်..."

ထို့နောက် လီတာ့ဟိုင်သည် လီလန်အတွက် ထမင်းချက်ပေးရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

လီလန်သည် အိမ်မကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လှေကားထစ်များသို့ရောက်သောအခါ ကျားသစ်ပေါက်စကို ဂရုတစိုက် ချထားလိုက်ပြီး ဖိနပ်ချွတ်ကာ အဝတ်အစားလဲရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီးနောက် ၎င်း၏ ဖိနပ်များမှာ ရွှံ့များပေကျံနေပြီး လူသားစားကျားသစ်နှင့်ပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသေးသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ရွှံ့နံ့၊ ချွေးနံ့နှင့် သွေးနံ့များ နံနေသည်။

လီလန်သည် ဖိနပ်ချွတ်ကာ အဝတ်အစားအသန့် တစ်စုံယူရန် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် သစ်သားပုံးတစ်ပုံးကို ယူကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရေနွေးသွားခပ်ပြီး ရေအပူချိန်ကို ထိန်းညှိရန် ရေစည်ထဲမှ ရေအေးအနည်းငယ်ကို ခပ်ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြံထဲသို့သွားကာ ဆပ်ပြာယူ၍ ရေစချိုးလိုက်သည်။

ရာသီဥတုမှာ ယခုအခါ ပို၍နွေးထွေးလာပြီး ဆောင်းရာသီလောက် မအေးတော့သဖြင့် လီလန်မှာ အိမ်တွင်းရှိ ရေချိုးစည်ပိုင်းထဲတွင် ရေမချိုးချင်တော့ပေ။ ရေချိုးပြီးနောက် စည်ပိုင်းထဲမှရေများကို သွန်ပစ်ရသည်မှာ အလုပ်ရှုပ်လွန်းလှသည်။

ထို့ကြောင့် ခြံထဲတွင် လေဟာပြင်၌သာ ရေချိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

၎င်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေပြီး သွေးနှင့် စွမ်းအင်ကိုလည်း အားဖြည့်ပေးနိုင်သည်။

ရေလောင်းသံများနှင့်အတူ လီလန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ သစ်သားစည်ပိုင်းကိုချကာ ခြံထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူသည် စည်ပိုင်းထဲတွင် မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို စိမ်လိုက်ပြီးနောက် ပုဝါကို ကျောဘက်တွင်ထားကာ ကျောကို စတင်ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏ အမဲလိုက်ထွက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် လီလန်မှာ များစွာ သန်စွမ်းလာပြီး ၎င်း၏ အသားအရေမှာလည်း မည်းနက်ကာ ကြေးဝါရောင်အသွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းရှိ ကြွက်သားအချို့ကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ထုတ်လွှင့်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီလန်တွင် ပုံမှန်ရုပ်ရည်သွင်ပြင်၊ ထူထဲသော မျက်ခုံးမွှေးများနှင့် မျက်လုံးပြူးကြီးများရှိပြီး ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များလည်း ရှိနေသည်။

သူ၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် မျက်စိပသာဒဖြစ်လှသည်။

လီလန်သည် ဆပ်ပြာတိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီး လက်မောင်းများကို သုတ်နေသည်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဒါကအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရဲ့ အိမ်လား..."

အလွန်အိုမင်းနေသော အသံဖြစ်ပြီး အလွန်အသံသြကာ နားထောင်၍ သိပ်မကောင်းလှပေ။

ထိုအသံမှာ လီလန်အတွက် စိမ်းသက်နေသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

"ကျွန်မက ကျန်းဝမ်ဟွာရဲ့ အမေပါ..."

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ အသံသြသြက ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

"ကျန်းဝမ်ဟွာရဲ့ အမေ..."

"ကျန်းဝမ်ဟွာက ဘယ်သူလဲ..."

လီလန်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

သို့သော် ခြံဝင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လှဲလျောင်းနေသော ကျားသစ်ကြီးအပေါ်သို့ သူ၏အကြည့်များ ကျရောက်သွားသောအခါ နဖူးကိုရိုက်ကာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဪ ကျွန်တော် မှတ်မိပြီ... သူက ကျားသစ်စားခံရတဲ့ စန်းဟော့ရွာက လူပဲ..."

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် မတိုင်မီက စန်းဟော့ရွာ မှ လူငယ်မုဆိုးသုံးယောက်သည် ယုန်များအမဲလိုက်ရန် မောင်အားတောင်သို့ သွားခဲ့ရာတွင် လူသားစားကျားသစ် နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

တစ်ယောက်သေဆုံးပြီး နှစ်ယောက် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။

သေဆုံးပြီး ကျားသစ်စားခံခဲ့ရသူမှာ ကျန်းဝမ်ဟွာ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မတို့ ဝင်ခဲ့လို့ရမလား..."

အိမ်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမှ ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားကျန်းက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ အသံသြသြဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"နေဦး မဝင်လာနဲ့ဦး... ကျွန်တော် ရေချိုးနေတယ်..."

လီလန်က အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တံခါးမှာ အစကတည်းက ပိတ်မထားသဖြင့် ကျွီခနဲ အသံနှင့်အတူ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

အဘွားကျန်းသည် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်အတူ ဝင်လာသည်။

အဘွားကျန်းတွင် ကြက်ဥများနှင့် အာလူး နှစ်ကျင်းပါသော ပိုက်ကွန်အိတ်တစ်အိတ်ကိုလည်း သယ်ဆောင်လာသည်။

ဝက်သား ကျင်းတစ်ဝက်လည်း ပါသေးသည်။

အဘွားကျန်း၏ နောက်မှ မိန်းကလေးသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေသော လီလန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ အကြည့်များက သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းသို့ ရောက်သွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။

"ရှင်…ရှင် ဘာလို့ အဝတ်အစား မဝတ်ထားတာလဲ..."