အခန်း ၂၇၈

အခန်း (၂၇၈) တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းကြား မြှုပ်နှံခြင်းနှင့် မုဆိုးတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာ

လီလန်၏ အိမ်ဝိုင်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ရှေ့တွင် နွေးထွေးသော ရေနွေးတစ်အိုးကို ချထားပြီး ညာဘက်တွင် ရှန်ဟိုင်းတံဆိပ် ဆပ်ပြာတစ်တုံးကို တင်ထားကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏။ သူသည် တူးရိုးကို ရေစွတ်၍ ကျောပြင်ကို ပွတ်တိုက်ရင်း ရေချိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အိမ်ဝိုင်းအပြင်ဘက်၌ ရေချိုးနေစဉ် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝသည် မြည်ဟည်းလျက် ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

အဘွားကျန်းသည် လှပချောမောသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဦးဆောင်၍ ဝင်ရောက်လာ၏။

ထိုမိန်းကလေးသည် ဝိုင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် အင်္ကျီမဝတ်ဘဲ ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်ဘက်တွင် ရေချိုးနေသော လီလန်ကို ချက်ချင်းပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အကြည့်များသည် အောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ ပေါင်ကြားဆီသို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

သူမ၏ မျက်နှာသည် ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားပြီး စကားများပင် ထစ်အကုန်တော့သည်။

"ရှင်... ရှင်... ရှင်..."

"ဘာလို့ အဝတ်အစားတွေ တစ်ခုမှ မဝတ်ထားရတာလဲ..."

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ မသိမသာ တွန့်ကွေးသွား၏။

"ဒါ ငါ့အိမ်လေ... ရေချိုးနေတာကို ဘာအင်္ကျီဝတ်ရမှာလဲ..."

"မင်းတို့ကို ခဏစောင့်ပါလို့ ငါပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား..."

သူတို့နှစ်ဦးကိုကြည့်ပြီး လီလန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဖုန်း..."

အဘွားကျန်းက မိန်းကလေးကို ဆွဲကာ ငေါက်လိုက်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဘွား တောင်းပန်ပါတယ်... အဘွားမြေးမလေးက နည်းနည်း ဇွတ်တရွတ်နိုင်ပြီး စကားပြောတာ မတတ်လို့ပါ... စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နဲ့..."

သူမရှေ့ရှိ လူငယ်မှာ အရွယ်တင်နုပျိုပြီး အရပ်ရှည်ကာ အပြုအမူ အပြောအဆိုတိုင်းတွင် တောလိုက်မုဆိုးတစ်ယောက်၏ ရိုင်းစိုင်းခက်ထန်သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

အဘွားကျန်းသည် လူအကဲခတ် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် ဝင်လာကတည်းကပင် ဤလူမှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်၏။

"ရပါတယ်... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လီလန်က လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရပြီး နွားပျိုသိုးပျို ကျားမကြောက်သည့် အရွယ်ကဲ့သို့ အလွန်တက်ကြွထကြွနေသော အရွယ်ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် အာခံချင်သည့်အရွယ်ပင်ဖြစ်၏။

ဤအရွယ်သည် ဆယ်ကျော်သက်များ အလိုအပ်ဆုံးနှင့် အာဏာဖီဆန်ချင်ဆုံး အချိန်ကာလ ဖြစ်သည်။

"ကိစ္စရှိလို့လား..”

လီလန်သည် ကိုယ်ကို သုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မိန်းကလေးငယ်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်လုံးကို ကာထားသော်လည်း လက်ချောင်းကြားမှတစ်ဆင့် လီလန်၏ ထင်ရှားလှသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ခိုးကြည့်နေမိသည်။

ထူထဲသော မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးအစုံ၊ ကြေးနီရောင် အသားအရေနှင့် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသော ကြွက်သားများဖြင့် လီလန်၏ အသွင်အပြင်မှာ မိန်းကလေးငယ်များအတွက် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်၏။

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် သူ၏ ပြည့်စုံလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ရင်း ရှက်သွေးဖြာကာ အာခေါင်များပင် ခြောက်သွေ့လာတော့သည်။

အဘွားကျန်းသည် လီလန်ကို ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဘွားက ကျန်းဝမ်ဟွာရဲ့ အဘွားပါ... ဒါကတော့ သူ့နှမ ရှောင်ဖုန်း... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ပြောပြချက်အရ မင်းက အဲဒီလူသားစားကျားသစ်ကို ပစ်သတ်လိုက်တယ်လို့ ကြားလို့..."

စန်းဟော့ရွာသည် ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် မဝေးလှဘဲ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသည်။ လီလန် ကျားသစ်ကို ပစ်သတ်ခဲ့သည့် သတင်းသည် ရွာတစ်ခုလုံးသို့ နာရီဝက်မပြည့်မီအချိန်အတွင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေပြီ။

သတင်းရရှိသည်နှင့် စန်းဟော့ရွာ၏ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ကျန်းဝမ်ဟွာ၏ မိသားစုထံသို့ သတင်းကောင်း သွားရောက်ပြောကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ဘေးမှ နားထောင်နေရင်း မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် လီလန်ကို အကဲခတ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဒါ းကအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလား... သူက တော်တော်ငယ်သေးတာပဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို အသက်သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ်ဝန်းကျင် အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်လွန်းနေသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"သူက ငါ့ထက် အသက်နည်းနည်းပဲ ကြီးတာကို... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီ... တောကြောင်ရိုင်းတွေကိုလည်း ဖမ်းနိုင်တယ်... တော်တော် စွမ်းတာပဲ..."

မလာမီက ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် မိမိတို့ရွာ၏ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ထံမှ လီလန်နှင့် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့အကြောင်း စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာသားဖြစ်ပြီး အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးသော ပထမတန်းစား မုဆိုးကြီးတစ်ဦးဖြစ်၏။

"သူက ငါ့ထက် အများကြီး မကြီးဘဲနဲ့... ကျားသစ်ကို ဘယ်လိုများ သတ်နိုင်ခဲ့တာလဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် လီလန်ကို မသင်္ကာသောအကြည့်ဖြင့် ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်က နှာမှုတ်သံပြု၍ သဘောတူညီမှုပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုဘက် အိမ်ဝိုင်းထဲမှာရှိတယ်..."

"ခဏစောင့်ဦး... ကျွန်တော်အထဲဝင်ပြီး အဝတ်အစား လဲလိုက်ဦးမယ်..."

အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှေ့တွင် အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည်တည်းဖြင့် စကားပြောဆိုနေရခြင်းကို သူ ဘယ်လိုမှ သက်တောင့်သက်သာမရှိဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေမိသည်။

လီလန် အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားသောအခါမှသာ ထိုနှစ်ဦးသည် အိမ်ဝိုင်းအတွင်း ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော ကြီးမားလှသည့် သားရဲကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

အဘွားကျန်းသည် ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ မျက်လုံးများ နီရဲလာတော့၏။

"တိရစ္ဆာန်..."

"ဒီကောင်က ရှောင်ဟွာကို စားခဲ့တာ..."

"တိရစ္ဆာန်... မကောင်းဆိုးဝါးကောင်... ငါ့မြေးကို ပြန်ပေးစမ်း..."

အဘွားကျန်းသည် လူသားစားကျားသစ်ကို ကန်ကျောက်ရင်း တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ငိုယိုကျိန်ဆဲနေတော့သည်။

သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းက လီလန်အပေါ် ပြသခဲ့သော သဘောကောင်းပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အမူအရာနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားတော့သည်။

ဤသည်မှာလည်း နားလည်ပေးနိုင်သော ကိစ္စရပ်ပင်ဖြစ်၏။ မိမိ၏ မြေးအရင်းခေါက်ခေါက်ကို သတ်ဖြတ်စားသောက်ခဲ့သော ရန်သူသားရဲကြီးကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ မည်သည့် အဘွားဖြစ်သူက မိမိ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

"ရှောင်ဟွာက တောယုန်လိုက်ဖို့ တောင်ပေါ်တက်ခဲ့တာကို... နင် စိတ္တဇတိရစ္ဆာန်ကောင်က ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်..."

"ရှောင်ဟွာကို ပြန်ပေး... ပြန်ပေးစမ်း..."

အဘွားကျန်းသည် ကျားသစ်၏ အသေကောင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေတော့သည်။

သူမ၏ ဘေးနားရှိ ကျန်းရှောင်ဖုန်း အမည်ရှိ မိန်းကလေးငယ်သည်လည်း ယခင်က ပြသခဲ့သော ပေါ့ပျက်ပျက်နှင့် နောက်ပြောင်တတ်သည့် အမူအရာများကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက် တိတ်ဆိတ်နေတော့၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်နှစ်သွယ် စီးကျလာသည်။ မိန်းကလေးငယ်သည် လက်လှမ်း၍ မိမိ၏ အင်္ကျီလက်ဖျားဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်၏။

လီတာ့ဟိုင်သည် မီးဖိုချောင် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်ကာ အဘွားနှင့် မြေးမလေးကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

မုဆိုးများအတွက်မူ တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းကြားသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းခြင်းမှာ မိမိတို့၏ အသက်ကို စတင်စွန့်စားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် ကျား၊ ဝက်ဝံ၊ ကျားသစ်၊ တောဝက်၊ ဝံပုလွေ စသည့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်းမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာနိုင်ပါက ၎င်းသည် ဘိုးဘေးဘီဘင်များ၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။

အကယ်၍ မကယ်တင်နိုင်ဘဲ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါကလည်း ကံကြမ္မာဟုသာ လက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

မုဆိုးတိုင်းသည် ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက မုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ အမဲလိုက်ခရီးစဉ်များကို စတင်ကတည်းက ဤအချက်ကို သတိပြုမိထားကြပြီး ဖြစ်ရမည်။

တောင်ပေါ်တွင် သားကောင်များနှင့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ပေါများလှသော်လည်း အခွင့်အရေးရှိသကဲ့သို့ အန္တရာယ်လည်း ရှိနေစမြဲပင်။

ရဲရင့်သူသာ ကံကောင်းတတ်သည်ဟူသော သဘောတရားပင်ဖြစ်၏။

စန်းဟော့ရွာမှ ကျန်းဝမ်ဟွာသည် ကံဆိုးခဲ့ရှာသည်။ သူသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားသစ်နှင့် တိုးမိကာ အရှင်လတ်လတ် စားသောက်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခြမ်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း သားသမီးက မိဘထက် စောစီးစွာ သေဆုံးသွားခြင်းကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ အမြဲပင် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရစေသည်။

လီတာ့ဟိုင် ငယ်စဉ်အခါက တောလိုက်ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် တောင်ပေါ်သို့ မိုးပျံနဂါး လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း ဝက်ဝံတစ်ကောင်နှင့် တိုးမိကာ တောင်ပေါ်၌ပင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရရှာသည်။

ထိုငယ်သူငယ်ချင်းမှာ အသက် တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်သာရှိသေးပြီး အရွယ်ပင် မရောက်သေးချေ။ ယခု ကျန်းဝေ့ကော်တို့နှင့် အသက်အရွယ် တူညီပေသည်။

လီလန်သည် အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့၏။

သူသည် အိမ်စွန်းအောက်တွင် ရပ်နေရင်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သက်ပြင်းချမိပြန်သည်။

မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။ ကောင်းမွန်သော သေနတ်ပစ်ပညာနှင့် ထူးချွန်သော ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုတို့ လိုအပ်ရုံသာမက ကြွယ်ဝသော အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံနှင့် အန္တရာယ်ကပ်ဆိုးများကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော အသိစိတ်တို့လည်း လိုအပ်ပေသည်။

ကျားသစ်များကို ဥပမာထား၍ ကြည့်လျှင် တောင်ပေါ်တွင် ၎င်းတို့နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ပါက ထွက်မပြေးပါနှင့်။ ထွက်ပြေးခြင်းက မည်သို့မျှ အကူအညီ ဖြစ်စေမည်မဟုတ်ချေ။

သင်သည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ အရင်ဆုံး တက်ရောက်နိုင်သည်။ ကျားသစ်များသည် သစ်ပင်တက်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ သစ်ပင်ပေါ်သို့ ရောက်လာသည့်အခါ သင်သည် အောက်ဘက်သို့ သေနတ်ဖြင့် အောက်ငုံ့ကာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ပစ်ခတ်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် သေဆုံးသွားနိုင်သလို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိသွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံ နည်းပါးပြီး လောကကြီးကို မမြင်ဖူးသေးသော မုဆိုးငယ်များသည် တောင်ပေါ်တွင် ကျားသစ်နှင့် တိုးမိသည့်အခါ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြတတ်သည်။ သူတို့၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ မိမိတို့ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ပြေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူသား၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းသည် ကျားသစ်၏ ခြေလေးချောင်းကို မည်သို့ လိုက်မီနိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေသဖြင့် ကျားသစ်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရမည်မှာ အချိန်ပိုင်းကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သင်သည် ထွက်မပြေးဘဲ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ကာ အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံများနှင့် တောင်ပေါ်မြေပြင် အနေအထားကို အသုံးပြု၍ အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

"ကျန်းဝမ်ဟွာအတွက် တော်တော် နှမြောဖို့ကောင်းတာပဲ..."

"အကယ်၍ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ မုဆိုးအိုကြီးတစ်ယောက်သာ အတူရှိနေခဲ့ရင် အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် ခေါင်းကို မသိမသာ ခါယမ်းမိတော့သည်။

စန်းဟော့ရွာမှ မုဆိုးများသည် အားလုံး ငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံ နည်းပါးကြသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျားသစ်နှင့် တိုးမိသည့်အခါ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်ခဲ့ကြသဖြင့် လူတစ်ဦး သေဆုံးကာ နှစ်ဦးအပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည့် သောကကပ်ဆိုးကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် လှေကားထစ်များမှ ဆင်းကာ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့၏။

လီလန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အဘွားကျန်းသည် ငိုယိုနေခြင်းကို အမြန်ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ယူကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။

"သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးသွားတာဟာ မုဆိုးတစ်ယောက်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ခုပဲ..."

"အဘွားတို့ရဲ့ ကျန်းဝမ်ဟွာဟာ ထူးချွန်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တာ လုံးဝ မသင်္ကာစရာ မလိုပါဘူး..."

လီလန်သည် အဘွားနှင့် မြေးမလေးကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။