အခန်း ၂၇၉

အခန်း (၂၇၉) လီလန် - ကျွန်တော့်မှာ ကလေးသတို့သမီးလေး ရှိနေတာလား...

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ချင်တဲ့ စေတနာလေးမို့ လက်ခံပေးပါ..."

အဘွားကျန်းသည် သူမယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်များကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ကြက်ဥ နှစ်ကျင်း၊ အာလူး နှစ်ကျင်း၊ ဂျုံမှုန့် နှစ်ကျင်းနှင့် ဝက်သား ကျင်းဝက်တို့ ဖြစ်ကြ၏။

ထို့အပြင် အဘွားကျန်းသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကိုလည်း ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

လီလန်၏ရှေ့တွင် သူမသည် လက်ကိုင်ပဝါကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဖွင့်လိုက်၏။

လက်ကိုင်ပဝါထဲတွင် ငွေစက္ကူအလိပ်လိုက်ပါရှိပြီး အများစုမှာ တစ်ပြား သို့မဟုတ် နှစ်ပြားတန်များ ဖြစ်ကြသည်။

ငွေစက္ကူတိုင်းမှာ တွန့်ကြေစုတ်ပြဲကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားလေသည်။

ကျန်းဝမ်ဟွာ၏ အဘွားဖြစ်သူမှာ ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး ငွေကြေးများများစားစား မရှိကြောင်းကို လီလန်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်လေသည်။

ယနေ့တွင် အဘွားနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့က သူ၏အိမ်သို့ အဘယ်ကြောင့် လာရောက်တွေ့ဆုံရကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိထား၏။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ထိုလူသားစားကျားသစ်ကို ကြည့်ရှုကာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရိုက်နှက်အော်ဟစ်ပြီး ရင်ဖွင့်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ လီလန်အား အထူးတလည် ကျေးဇူးတင်စကား လာရောက်ပြောကြားပြီး ငွေပေးရန် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းမိသားစုသည် လူသားစားကျားသစ်၏ သဲလွန်စများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသော အနီးအနားရှိ ကျေးရွာများမှ မုဆိုးများကို ဆုကြေးငွေ ဆယ်ယွမ်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းထားခဲ့သည်။

လူသားစားကျားသစ်ကို သတ်ဖြတ်၍ ၎င်း၏အလောင်းကို ပြန်သယ်လာနိုင်ပါက ဆုကြေးငွေ နှစ်ဆယ်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ယွမ်နှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ မြို့ပြအလုပ်သမားတစ်ဦး၏ တစ်လစာ လုပ်အားခဖြစ်ပြီး ဝက်သား ကျင်းပေါင်းများစွာကို ဝယ်ယူနိုင်လေသည်။

ဤရွာများမှ မုဆိုးများမှာ ထိုဆုကြေးကို အလွန်ပင် မက်မောခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် ဤဆုကြေးငွေက လီလန်အား မတော်တဆ ဆုကြေးကြေညာစာကို ခွာယူမိစေခဲ့လေသည်။

ကျန်းမိသားစုသည် သူတို့၏ ကတိအတိုင်း ယနေ့တွင် ငွေလာပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘွားကျန်းသည် ငွေစက္ကူအသေးလေးများကို တစ်ရွက်ချင်းစီ ရေတွက်ကာ လီလန်အတွက် ယွမ်နှစ်ဆယ် ပြည့်အောင် စုဆောင်းနေလေသည်။

လီလန်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အဘွားကျန်း... ကျွန်တော် ဆုကြေးငွေ မလိုတော့ပါဘူး၊ အဘွား ပြန်လို့ရပါပြီ..."

"ဒီလက်ဆောင်တွေကို အဘွားနဲ့အတူ ပြန်ယူသွားပြီး အဘွားအတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

လီလန်သည် အာလူး နှစ်ကျင်း၊ ဂျုံမှုန့် နှစ်ကျင်း၊ ကြက်ဥ နှစ်ကျင်းနှင့် ဝက်သား ကျင်းဝက်တို့ကို ပိုက်ကွန်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်သည် ဥစ္စာဓနကို နှစ်သက်သော်လည်း မှန်ကန်သောနည်းလမ်းဖြင့်သာ ရယူလေ့ရှိသည်။

လီလန်သည် ငွေကြေးကို မက်မောသူဖြစ်သော်လည်း အတိုင်းအတာမရှိ လောဘကြီးတတ်သူမျိုးကား မဟုတ်ပေ။

အဘွားကျန်းမှာ ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး မည်သည့် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုမျှ မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

ဤဂျုံမှုန့် နှစ်ကျင်း၊ အာလူး နှစ်ကျင်း၊ ကြက်ဥ နှစ်ကျင်းနှင့် ဝက်သား ကျင်းဝက်လောက်ကပင် အဘွားကျန်းအတွက် ငွေကြေးအများအပြား ကုန်ကျစေမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ စုဆောင်းငွေတစ်ဝက်ခန့် ကုန်ခမ်းသွားစေနိုင်လေသည်။

အဘွားကျန်းသည် မြေးတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးဖြစ်ကာ လုံလောက်စွာ နာကျင်ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ လီလန်သည် သူမအား ငွေထပ်ကုန်စေရန်နှင့် ဆက်လက် ငတ်မွတ်နေစေရန် မရက်စက်ရက်ပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ကျွန်မတို့က ဆုကြေးငွေ မပေးဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ... ကျွန်မ ကတိပေးထားပြီးသားပါ၊ ရွာထိပ်က နံရံမှာလည်း အားလုံး ကပ်ထားပြီးပြီလေ..."

အဘွားကျန်းက ခေါင်းယမ်းကာ ပိုက်ဆံဆက်ရေတွက်နေပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက လီလန်အား အလွန်အံ့သြတကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ နားလည်မှုအရ လူတို့သည် သူတစ်ပါးအပေါ် အခွင့်အရေးယူတတ်ကြပြီး သူမ၏ ဆွေမျိုးများနှင့် အိမ်နီးချင်းများကလည်း သူမတို့ မိသားစုအပေါ် အခွင့်အရေးယူခဲ့ကြသည်မှာ မနည်းလှပေ။

သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က သူသည် တောယုန် သို့မဟုတ် တောကြက်ကဲ့သို့သော အရာများကို အမဲလိုက်မိပါက အိမ်နီးချင်းများမှာ အမြဲလာရောက်၍ အစားအသောက် တောင်းဆိုတတ်ကြသည်။

သူမ၏ အဘွားနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့မှာ သဘောကောင်းကြသဖြင့် လာရောက်တောင်းဆိုတိုင်း အမြဲတမ်း ဟင်းတစ်ခွက် ပေးလေ့ရှိကြ၏။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာမူ မကျေနပ်ခဲ့ပေ။

*အိမ်မှာတောင် ဝအောင်စားစရာ မရှိတာကို ဘာလို့ ရှင်တို့ကို ပေးရမှာလဲ…*

*ရှင်တို့အားလုံးမှာ လက်တွေ ခြေထောက်တွေ ရှိကြတာပဲ၊ ဘာလို့ အမဲလိုက်သေနတ်ကိုင်ပြီး တောင်ပေါ်တက် အမဲမလိုက်ကြတာလဲ…*

*သူတို့သိတာက ငါ့အိမ်ကိုလာပြီး အခွင့်အရေးယူဖို့နဲ့ အလကားစားဖို့ပဲ…*

ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဤလောက၌ လူကောင်းဟူ၍ အလွန်နည်းပါးလှပြီး သူတို့အားလုံးမှာ သူမတို့ မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်ရန်သာ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ထားလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုလူဆိုးများက အဘယ်ကြောင့် သူတို့ကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ကြသနည်းဆိုသည်ကို ကျန်းရှောင်ဖုန်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ကလေးတစ်ယောက် အနိုင်ကျင့်ခံရသောအခါ သူ၏ မိဘများက အနိုင်ကျင့်သူ၏အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ ရှင်းလင်းချက် တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို သူမ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် နောက်ကျမှသာ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

တကယ်တော့...

သူမနှင့် သူမ၏ အစ်ကိုတွင် သူတို့ကို ကျောထောက်နောက်ခံပေးမည့် မိဘများ မရှိခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မိဘမရှိသော ကလေးတစ်ယောက်သည် မြက်ပင်တစ်ပင်နှင့် တူပြီး သူမနှင့် သူမ၏ အစ်ကိုမှာ မိဘမဲ့ကလေးများသာ ဖြစ်ကြ၏။

သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်မှာ အဘွားသာလျှင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ တောင်ပေါ်၌ ကျားသစ်၏ ကိုက်သတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူမနှင့် သူမ၏ အဘွားသာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။

အဘွားမှာ အသက်ကြီးလာပြီဖြစ်ပြီး ကျန်းမာရေးမှာလည်း တစ်နေ့တခြား ဆိုးရွားလာနေ၏။ အကယ်၍ အဘွားသာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့လျှင်...

ထိုအခါ သူမသည်...

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထပ်မံ၍ နီရဲလာကာ နှာခေါင်းရှုံ့လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် မျက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

လီလန်မှာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။

ဤကောင်မလေးက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ငိုချလိုက်တာလဲ။

ဘာလို့ ဤမျှလောက်တောင် အသည်းအသန် ငိုနေရတာလဲ။

ထိုလက်ဆောင်တွေကြောင့်... ဖြစ်နိုင်မလား။

ကောင်းပြီ... ကောင်းပါပြီ... ငါ မယူတော့ပါဘူး။

"အဘွားကျန်း... လက်ဆောင်တွေကို အဘွားနဲ့အတူ ပြန်ယူသွားပါ... ကျွန်တော် လက်ဆောင်တွေကို လက်မခံပါဘူး..."

လီလန်က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"လူသားစားကျားသစ်ကို ကျွန်တော် သတ်လိုက်တာက အဘွားတို့အတွက်တင် မဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်ရွာလုံးအတွက်ပါ... ဒီလူသားစားကျားသစ်က လူတော်တော်များများကို စားထားပြီးပြီဆိုတော့ အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်... သူ့ကို သတ်ပစ်ရမှာပဲ..."

လီလန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းက..."

အဘွားကျန်းမှာ စကားမပြောခင် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

"အဒေါ်ကျန်း... သူမကို ပြန်ခေါ်သွားလိုက်ပါ..."

လီတာ့ဟိုင်သည်လည်း ရောက်လာကာ သူမအား ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလေသည်။

"မင်းက..”

လီတာ့ဟိုင်၏ အသံမှာ ရင်းနှီးနေသည်ဟု အဘွားကျန်း ထင်လိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော်က တာ့ဟိုင်ပါ... ရှန်းလီရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကိုတောင် ကျွန်တော် တက်ခဲ့ပါသေးတယ်..."

လီလန်မှာ အံ့သြသွားလေသည်။ သူ၏ အဖေပြောစကားများအရ စန်းဟော့ရွာမှ အဘွားကျန်း၏ သားဖြစ်သူကို သိကျွမ်းနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ခင်မင်သိကျွမ်းသူ တစ်ယောက်လား...။

မိသားစုနှစ်စုက မင်္ဂလာပွဲသို့ လူကိုယ်တိုင် တက်ရောက်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ရမည် ဖြစ်သည်။

အဘွားကျန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။

"အဘွားလည်း အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ မှတ်ဉာဏ်တွေက အရင်လို မကောင်းတော့ဘူး... ရှန်းလီက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ ကျော်ကတည်းက လက်ထပ်ခဲ့တာဆိုတော့ အဘွားလည်း မေ့နေတာ ကြာပြီ..."

လီတာ့ဟိုင်က သူမအား မှတ်မိစေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်ကျန်း... သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ ရှန်းလီ သတို့သမီးကို သွားကြိုတုန်းက စက်ဘီးငှားပေးခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ..."

အဘွားကျန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မှတ်မိသွားကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။

"ရွှမ်းရွှေရွာက လီမိသားစုက ကလေးလား..."

"မှန်ပါတယ်..."

"အို... မင်းကိုး..."

အဘွားကျန်းမှာ ဝမ်းသာသွားပြီး လီတာ့ဟိုင်၏ လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လှုပ်ယမ်းလိုက်၏။

တကယ်တော့ လီတာ့ဟိုင်နှင့် ကျန်းရှန်းလီတို့သည် တစ်ချိန်က သူငယ်ချင်းကောင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြလေသည်။ လီတာ့ဟိုင် တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်စဉ်က မုဆိုးများ ထောင်ထားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ မတော်တဆ နင်းမိသွားခဲ့သည်။ ထိုအရာကို ကျန်းရှန်းလီက မြင်တွေ့သွားပြီး သူ့အား ကူညီကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးသွားကြကာ တောင်ပေါ်သို့ အတူတူ အမဲလိုက်ထွက်လေ့ ရှိကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က ကျန်းရှန်းလီ မမျှော်လင့်ဘဲ သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အဆက်အသွယ်မှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့လေသည်။

လူရွယ်ဘဝတွင် သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းမှာ လီတာ့ဟိုင်အတွက် ကြီးမားသော နောင်တတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့၏။

"ဒီကလေးက ရှောင်ဖုန်းလေးလား... အများကြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီပဲ... သမီးလေး မွေးခါစကဆို ဦးလေးကိုယ်တိုင် ချီခဲ့ဖူးသေးတယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က သူ၏ဘေးနားရှိ လှပသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျက်သရေရှိကာ လှပတင့်တယ်သော အမျိုးသမီးငယ်လေးအဖြစ်သို့ ပွင့်လန်းလာလေသည်။

"အဘွား... သူက..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့၏။

*ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ…*

*အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီနဲ့ သူ့မိသားစုကလည်း ငါတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေလား…*

အဘွားကျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက သမီးရဲ့ ဦးလေးဟိုင်လေ... သမီးအဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းပေါ့... သူတို့က အရင်က အလွန်ရင်းနှီးကြပြီး တောင်ပေါ်မှာ အတူတူ အမဲလိုက်ထွက်လေ့ ရှိကြတယ်..."

"သမီးအမေ သမီးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတုန်းက သမီးအဖေက ဦးလေးဟိုင်နဲ့ နောက်ပြောင်ပြီး ပြောခဲ့ဖူးတယ်... အကယ်၍ မိန်းကလေးသာဆိုရင် မိသားစုနှစ်စုက စေ့စပ်ပေးကြပြီး သမီးက ဦးလေးဟိုင်ရဲ့ သားအတွက် ကလေးသတို့သမီးလေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်တဲ့..."

အဘွားကျန်းက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။

သူမ စကားပြောအပြီးတွင် ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားတော့၏။ ဦးလေးဟိုင်၏ သားဆိုပါလား...။

တာ့ဟိုင်၏ သားဆိုသည်မှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မဟုတ်ပါလော...။

အဘွားကျန်း ဆွံ့အသွားရုံသာမကဘဲ ကျန်းရှောင်ဖုန်းပါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ဟင်... ကလေးသတို့သမီးလေး..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် လီလန်အား ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည့်အလား တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီလန်မှာ အတော်လေး အနေရခက်သွားပုံပေါ်၏။

*ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ…*

*ခင်ဗျားတို့က ဆုကြေးငွေနဲ့ လက်ဆောင် လာပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား…*

*ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို သတို့သမီးလေး လာပေးနေရတာလဲ…*

*မဟုတ်သေးပါဘူး... သာမန် ဆုကြေးငွေပေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကြီးစား မိသားစုပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲကြီး အဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ…*

လီလန်သည် သူ၏ အဖေဖြစ်သူအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင်ကမူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး သူ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများက ကျန်းရှောင်ဖုန်းအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်ထားကာ ကြည့်လေလေ ပို၍ ကျေနပ်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အဒေါ်ကျန်း... အဒေါ်ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ တကယ်ပါ... တကယ်ပါ..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက လီလန်က သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ ရှောင်ဖုန်းလေးကတော့ သူ့အမေရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်... ကျွန်တော်တို့ အမဲလိုက်ရာကနေ ပြန်လာတော့ အဲဒီနေ့က ကံကောင်းချင်တော့ ဆီကာသမင် တစ်ကောင်ကို ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်လေ... ကျွန်တော်တို့ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဒီကိစ္စကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က လီလန်၏ အကြည့်ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

*သား... မင်း မိန်းမလိုချင်သလား... လိုချင်တယ်ဆိုရင် စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပါ၊ အဖေ မင်းအတွက် ငယ်ပေါင်းသတို့သမီးလေး တစ်ယောက် ရအောင်ယူပေးမယ်…*

လီလန် - ...