အခန်း ၂၆၆

🍋 Chapter 266

သူသည် ဖောင်းကားနေသော လက်ဆွဲအိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

မထွက်ခွာမီ သူသည် သူ၏ ရုံးခန်းကွန်ပျူတာမှ ဟာ့ဒ်ဒရိုက် ကို ဖြုတ်ယူကာ အိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းခဲ့သေးသည်။

သူသည် လုံးဝ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ငွေမျက်နှာတစ်ခုတည်းကြောင့် မျက်စိကန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကားသော့ကို ထုတ်ယူကာ အောက်ထပ်တွင် ရပ်နားထားသော မာစီးဒီးဘန့်စ် ကားကို သော့ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ ဤကားကို မောင်းနှင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း ဤကားမှာ သူနှင့် မကိုက်ညီတော့ဟု ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခရစ္စမတ်တုန်းက သူသည် ဇနီးနှင့် သားဖြစ်သူတို့နှင့် ပြန်လည်ဆုံဆည်းရန် အလင်းအိမ် သို့ တိတ်တဆိ

တ် သွားရောက်ခဲ့စဥ်က သားဖြစ်သူ အသစ်ဝယ်ထားသော ဘန့်လေ ကားကို မောင်းနှင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုကားမျိုးမှ စစ်မှန်သော ကားကောင်းတစ်စီး ဖြစ်ပေသည်။

တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်တွင် သူသည် ဤမာစီးဒီးကားကို ကြည့်လေလေ၊ သဘောမကျလေလေပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုနှစ်တွင် ဟန်တုန် ၏ ရန်ပုံငွေ ရောက်ရှိလာပါက BMW X5 တစ်စီး ဝယ်ယူရန် မူလက စီစဥ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်းက ယွမ် ၁၀ သန်းအထိ ရန်ပုံငွေ ပေးအပ်ရန် ကမ်းလှမ်းလာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် X5 ကားကို မေ့ပျောက်သွားခဲ့ပြီး ရိန်းဂျ်ရိုဗာ ဘက်သို့ အာရုံပြောင်းသွားခဲ့သည်။

တန်ဖိုးကြီးမားသော ကားများက လူကို ပိုမို ခန့်ညားထည်ဝါစေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ့ထက် ရာထူးတစ်ဆင့် မြင့်မားသော ကျောင်းအုပ်ကြီးရှုသည် ပြည်တွင်းဖြစ် သာမန်ကားတစ်စီးကိုသာ မောင်းနှင်သည်ကိုမူ သူ ထည့်ပင် မစဥ်းစားခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သူသည် ဤကဲ့သို့ မောက်မာသော လမ်းစဥ်အတိုင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေမည်ဆိုပါက ကျိုးထျန်း၏ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှု မရှိလျှင်ပင် သူ၏ ကိုယ်တိုင် ပျက်ဆီးသွားရန် သိပ်မဝေးလှချေ။

လူတစ်ယောက်ကို ဖျက်ဆီးလိုပါက ထိုသူကို ဦးစွာ ရူးသွပ်အောင် ပြုလုပ်ရမည်။

သူသည် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း သူ၏ ပြုမူဆောင်ရွက်ချက်များမှာ ပိုမို၍ သုံးဖြုန်းမှု များပြားလာခဲ့ပြီး အရာရာတွင် ဂုဏ်ပကာသနကိုသာ ရှေ့တန်းတင်လာခဲ့သည်။

သူသည် အဆင့်မြင့် လူနေအိမ်ရာဝင်းတစ်ခု၏ အဝင်ဝသို့ မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး ယွမ် ၇ သိန်းဖြင့် ဝယ်ယူထားသော ကားပါကင်နေရာတွင် ကားကို ရပ်နားလိုက်ကာ အပေါ်ထပ်ရှိ သူ၏ တိုက်ခန်းဆီသို့ အပေါ်တက်ဓာတ်လှေကား ဖြင့် တိုက်ရိုက် တက်လိုက်သည်။

ဤအဆောက်အအုံမှာ တစ်လွှာလျှင် လူတစ်ဦးတည်းသာ နေထိုင်ရသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သဖြင့် ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း စတုရန်းမီတာ ၂၀၀ ခန့်သာ ရှိသဖြင့် အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် စတုရန်းမီတာ တစ်မီတာလျှင် တန်ဖိုးမှာ ယွမ် ၁ သိန်းခွဲအထိ မြင့်မားလှသည်။

သဘာဝကျစွာပင် သူ ဝယ်ယူစဥ်က ဤမျှအထိ ဈေးမကြီးခဲ့သလို ဤတိုက်ခန်းမှာ ခုန်းဖန်၏ နာမည်ဖြင့် မှတ်ပုံတင်ထားခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။

အခြားသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကဲ့သို့ပင် ဤတိုက်ခန်းမှာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တရားဝင် ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုမှတစ်ဆင့် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ဇနီးဖြစ်သူ၏ နာမည်သို့ ပြောင်းရွှေ့ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် ငှားရမ်းနေထိုင်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ရာ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက လာရောက် စုံစမ်းစစ်ဆေးလျှင်ပင် ဘာမှ တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် မိမိ၏ လူနေမှုဘဝကို မြင့်မားသော စံနှုန်းများ ထားရှိပြီး ကျယ်ဝန်းသော နေရာတွင် နေထိုင်ရသည်ကို နှစ်သက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရေတစ်ခွက် သောက်လိုက်ပြီးနောက် လေယာဥ်လက်မှတ် ဖြတ်ရန်အတွက် ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သေးသည်။

အကယ်၍ အခြေအနေအားလုံး ပျက်စီးသွားပါက သူသည် ပြည်ပသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားနိုင်သလို သို့မဟုတ် ပြည်ပတွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဆေးဝါးကုသမှု ခံယူရန် သွားရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြနိုင်ပေသည်။

သူသည် မိမိ၏ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်မည့် လမ်းစဥ်ကို ကြိုတင် စီမံထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်လျက် အပြုံးဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည်။

"ဟင်း... ငါ ထွက်သွားရင်တောင် သိက္ခာရှိရှိ ထွက်သွားမယ်။ ပထမတန်း ကနေ သွားမယ်၊ ရိုးရိုးတန်းက လူ အရမ်းကျပ်ပြီး ဝန်ဆောင်မှုလည်း ညံ့တယ်"

အရာအားလုံးကို မိမိလက်ခုပ်ထဲတွင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဟု ခံစားနေရစဥ်မှာပင် နောက်ကွယ်မှ လူတစ်ဦး တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ရာဘာလက်အိတ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓာတုဆေးရည်များ စိုစွတ်နေသော အဝတ်စတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သန်မာသော လက်တစ်စုံမှာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အခုက အပန်းဖြေဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ ကျိုးထျန်းဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်တော့ ငွေလွှဲမလဲဆိုတာပဲ စောင့်ကြည့်ရမယ်"

"ဒီငွေ ရောက်လာတာနဲ့ ငါ လူတိုင်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်မယ်၊ ဒါမှ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့တော့မှာ"

"ဟဲဟဲ... ငါ တရုတ်နိုင်ငံကနေ ထွက်ခွာသွားရင်တောင် စည်းစိမ်ချမ်းသာနဲ့ နေထိုင်နိုင်ဦးမှာ၊ မင်းတို့တွေလို မဟုတ်... အု... အု..."

ခုန်းဖန်သည် စူးရှသောအနံ့ရှိသည့် အရာတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာကို လာရောက် အုပ်မိသွားသဖြင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ရေနစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို အသည်းအသန် ရုန်းကန်ခဲ့သည်။

သို့သော် ၁၅ စက္ကန့်ပင် မပြည့်မီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဆေးအာနိသင်က စတင် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ချေပြီ။

ခုန်းဖန်၏ ခြေလက်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ပျော့ခွေသွားခဲ့ပြီး ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မည်သည့် အင်အားမျှ မရှိတော့ချေ။

သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အုပ်ထားသော သန်မာသည့် လက်တစ်စုံမှာ လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ခုန်းဖန်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီကာ သူ၏ အိပ်ခန်းရှိ ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ဆောင်ပေးလိုက်ပြီး စာနာစိတ်ရှိစွာဖြင့် စောင်ကိုပါ ခြုံပေးလိုက်သေးသည်။

ထို့နောက် ဆေးထိုးအပ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ခုန်းဖန်၏ လည်ပင်းအနောက်ဘက်သို့ ဆေးရည်အချို့ ထိုးနှံလိုက်သဖြင့် သူသည် သတိမေ့မြောသွားခဲ့ရတော့သည်။

လက်အိတ်ဝတ်ဆင်ထားသူသည် အခန်းတွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ရှိနေနိုင်သော လက်ဗွေများနှင့် ခြေရာများ အားလုံးကို ဂရုတစိုက် သုတ်သင်ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။

အိမ်အတွင်းမှ လုံးဝ ထွက်ခွာပြီးနောက် မြေအောက် ကားပါကင်နေရာသို့ ရောက်ရှိမှသာ သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

"ဟယ်လို သူဌေး၊ ပစ်မှတ်က အိပ်ပျော်သွားပါပြီ၊ အနည်းဆုံး ၂၄ နာရီလောက် ကြာပါလိမ့်မယ်"

"ကောင်းပြီ၊ သူ့ကို အချိန်နဲ့တပြေးညီ စောင့်ကြည့်ထားပါ။ အိမ်ရာဝင်းထဲကနေ ထွက်ခွာခွင့် မပေးနဲ့၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း ဘယ်သူမှ မသိစေနဲ့"

ကျိုးထျန်းသည် ဖုန်းတစ်ဖက်ကမ်းမှ သတင်းစကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

‘ခုန်းဖန်... မင်းက တကယ့်ကို ပါးနပ်လွန်းတယ်’

‘အကယ်၍ မင်းသာ လေဆိပ်ကို တိုက်ရိုက် သွားခဲ့ရင် ငါ့အတွက် အလုပ်ရှုပ်စရာတွေ အများကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်’

‘ဒါပေမဲ့ မင်းက တကယ်ကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ အချိန်ကို ကွက်တိ တွက်ချက်ထားတာပဲ။ အခြားလူတွေ မင်းကို အရေးယူချင်ရင်တောင် တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရက်လောက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ရမယ်ဆိုတာကို မင်း သိနေတာပဲ’

‘ဒါဆိုရင်လည်း... ငါ သူတို့အတွက် အဲဒီအချိန်ကို ဝယ်ပေးလိုက်ရုံပေါ့’

သူ၏ လူယုံလေးဦးအနက် တစ်ဦးအား ခုန်းဖန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ၂၄ နာရီပတ်လုံး စောင့်ကြည့်ရန် ကြိုတင် ညွှန်ကြားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခုန်းဖန် ထွက်ခွာရန် ကြံစည်နေကြောင်း သိပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ထိုသူ၏ လမ်းစဥ်ကို နှောင့်နှေးစေရန် စီစဥ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အသုံးပြုမည့် နည်းလမ်းများမှာ ထိုသူအား ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိစေဘဲ မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မကျန်ရှိစေသရွေ့ လုပ်ဆောင်ရန် မခက်ခဲလှချေ။

ခုန်းဖန်မှာ အရာရာကို မိမိ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဟု ထင်မှတ်နေစဥ်မှာပင် ကျိုးထျန်းက သူ၏ ထွက်ပြေးမည့် လမ်းစဥ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဖြစ်သည်။

နာရီပေါင်း ၃၇ နာရီ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင် ခုန်းဖန်သည် သူ၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲလုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဝိုင်းဝန်းပြီး လင်းထိန်နေသော အရာတစ်ခုကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် လက်ဖြင့် မျက်နှာကို ကာကွယ်လိုက်ရင်း အလင်းရောင်ကို တရွေ့ရွေ့ ကျင့်သားရအောင် ပြုလုပ်လိုက်ရကာ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်ဆိုနေသည့်အလား စကားပြောသံအချို့ကို ဝေဝေဝါးဝါး ကြားလိုက်ရသည်။

သူ အလွန်ပင် မောပန်းနေခဲ့သည်။ အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည်မသိဘဲ ခေါင်းကိုက်ခဲမှုမှာ တရွေ့ရွေ့ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ သတိစိတ်မှာ စတင်၍ ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးခုန်း... ကျောင်းအုပ်ကြီးခုန်း... ထပါဦး၊ ထပါဦး"

တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ ပုခုံးကို တွန်းဆွဲကာ လှုပ်ခါနေသဖြင့် သူ အလွန်ပင် ပျို့အန်ချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့ရသည်။

သူသည် မပြတ် လင်းထိန်နေသော ထိုအရာကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရသည်မှာ... လင်းထိန်နေသော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်ချောင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ သူ၏ လက်ကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရာ နွေးထွေးပြီး အိစက်နေမှုအရ ၎င်းမှာ သူ၏ ကုတင်ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပြီး အိပ်ယာခင်းမှာလည်း အရည်အသွေးမြင့် အီဂျစ်ဂွမ်းစစ်စစ် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်း... မင်းတို့က ဘယ်သူလဲ။ ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

သူသည် လက်မောင်းများကို အားပြု၍ ထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခြားလူများ၏ ကူညီမှုဖြင့် ထူမပေးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးခုန်း... မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ရှန်ဟိုင်း ရဲတပ်ဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ပြစ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဌာနခွဲက အရာရှိတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ လာရောက် တောင်းဆိုတာ ဖြစ်ပါတယ်"

လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသူက စတင် စကားပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ ခုန်းဖန်သည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ လူများမှာ အပြာရောင် ရှပ်အင်္ကျီများ၊ အနက်ရောင် ဦးထုပ်များနှင့် ရင်ဘတ်တွင် သေးငယ်သော ကင်မရာများ တပ်ဆင်ထားကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်တာလဲ။ ငါ့အိမ်ထဲကို ဘာလို့ ဝင်လာကြတာလဲ"

သူ၏ ခေါင်းမှာ အနည်းငယ် မူးဝေနေဆဲဖြစ်သော်လည်း "စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ပြစ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရခြင်းက သူ၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံးကို စိမ့်တက်သွားစေခဲ့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးခုန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ပါခဲ့ပေးပါ"

"ဒါ... ဒါက... ငါ မဖြစ်နိုင်တာ..."

ခုန်းဖန် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ လေယာဥ်လက်မှတ်များကို ကြည့်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သူ ဘာကြောင့် ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရသနည်း။

ထို့အပြင် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ဘာကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေပြီး အဖြစ်အပျက်များစွာမှာ အဆက်အစပ် မရှိ ဖြစ်နေရသနည်း။

သို့သော် သူ ဆက်လက် စဥ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။

ရဲအရာရှိနှစ်ဦးမှာ သူ့ကို ကုတင်ပေါ်မှနေ၍ ဘယ်တစ်ဖက်၊ ညာတစ်ဖက် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော သဘောထားနှင့် အမူအရာများမှာ... ၎င်းတို့အနေဖြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွင် အကူအညီတောင်းရုံသက်သက်ထက် ပိုမိုသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ ခုန်းဖန်သည် သူ၏ ခြေထောက်များ အမှန်တကယ်ပင် ပျော့ခွေသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူ ဘယ်နေရာသို့ သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအထိ ရောက်သွားရသည်ကိုမူ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။