အခန်း ၂၆၉

🍋 Chapter 269

မစ်ရှလင်၏ စံနှုန်းအရ နှစ်စဉ် အနည်းဆုံး "လျှို့ဝှက်စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး" ၁၂ ဦးကို ၎င်းတို့ သဘောကျသည့် စားသောက်ဆိုင်များသို့ စေလွှတ်လေ့ရှိသည်။

ထို့နောက် ရုံးချုပ်သည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးများ၏ တုံ့ပြန်ချက်အပေါ် အခြေခံ၍ နောက်ဆုံး သတ်မှတ်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်သည်။

ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် မစ်ရှလင်၏ တရုတ်အစားအစာအပေါ် နားလည်မှုမှာ နက်ရှိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အပေါ်ယံမျှသာဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် နားလည်ထားသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ထိုဘွဲ့အမည်ကို တန်ဖိုးထားဆဲပင်။

တရုတ်လူမျိုးများသည် ထိုကဲ့သို့သော သြဇာရှိသည့် အဖွဲ့အစည်းများကို ယုံကြည်ကြရုံသာမက ဈေးနှုန်းကွာခြားချက်မှာလည်း အစားအစာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မစ်ရှလင် သုံးပွင့်အဆင့်ရှိသည့် စားသောက်ဆိုင်တွင် ရိုးရှင်းသော ဝက်ပေါင်ခြောက်ထမင်းကြော်တစ်ပွဲလျှင် ယွမ် ၂၀၀ အထိ ကျသင့်နိုင်ပြီး သာမန်အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင်တွင်မူ ယွမ် ၅၀ မျှသာ ကျသင့်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် မစ်ရှလင်ဘွဲ့အမည် ကပ်လိုက်သည်နှင့် အစားအစာသည် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု၏ အရည်အသွေးကို ရရှိသွားတော့သည်။

ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီးများ၏ အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင်များအပေါ် တောင့်တမှုမှာ အမျိုးသားများထက် များစွာသာလွန်ပြီး ၎င်းမှာ ဇိမ်ခံလက်ကိုင်အိတ်များကို သဘောကျခြင်းနှင့် ဆင်တူသည်။

၎င်းသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မြှင့်တင်ခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

တစ်ဦးလျှင် ယွမ် ၃၀၀၀ ကျသင့်သည့် စားသောက်ဆိုင်တွင် စားသောက်ခြင်းက သူတို့၏ လူမှုအတန်းအစားကို မြင့်တက်သွားစေသကဲ့သို့ ခံစားရစေကာ အိမ်တွင်မူ ၃ ယွမ်တန် အသင့်စားခေါက်ဆွဲကိုသာ စားနေရသည်။

သို့သော်လည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသည် စားသုံးသူများ၏ စိတ်ပညာကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဦးစားပေးကြသဖြင့် "ဂုဏ်သတင်း" ပိုမိုမြင့်မားသော စားသောက်ဆိုင်များက ပိုမိုအောင်မြင်လေ့ရှိသည်။

သူ့နေရာမှာလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

ဗီလာအဟောင်းမှာ မြင့်မားသော ဂုဏ်သတင်း ရှိနေပြီးသားဖြစ်ရာ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြုလုပ်စဉ်အတွင်း မူလသစ်သားကြမ်းပြင်များနှင့် လှေကားများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုမရှိစေရန်၊ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် အားဖြည့်ခြင်းသာ ပြုလုပ်ရန် မန်နေဂျာနှင့် ဟွမ်လုံတို့ကို သူ အထူးမှာကြားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ အနည်းငယ်ဇိမ်ခံဆန်သော သမ္မတနိုင်ငံခေတ်စတိုင်မှာ လူလတ်တန်းစားများအကြား ရေပန်းအစားဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဗိသုကာလက်ရာစတိုင်ကို အခြားနေရာများတွင် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလှပြီး ၎င်းကို ခေတ်မီစတိုင်ဖြင့် ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်ပါက ဖြုန်းတီးရာကျပေလိမ့်မည်။

သူသည် ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး အရာအားလုံး အသစ်စက်စက်ဖြစ်အောင် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ၏အရှိန်အဝါကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် လျိုပေါင်ချင်းကို အသုံးပြု၍ စိန်များစီခြယ်ထားပြီး ယွမ် ၃ သန်းကျော် တန်ဖိုးရှိသည့် ပလတ်တီနမ် ပါတက်ဖိလစ် နာရီတစ်လုံးကိုပင် ရှာဖွေခိုင်းခဲ့သည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင် ကြွေနာရီမှာ အလွန်ဈေးပေါလွန်းပြီး ရိန်ဘိုးဒေတိုနာ မှာမူ စီးပွားရေးဆန်ဆန် သိပ်မရှိလှသဖြင့် အခြားတစ်လုံးကို ထပ်မံဝယ်ယူရခြင်းဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယွမ် ၃ သန်းဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် မုန့်ဖိုးမျှသာ ဖြစ်သည်။

ထျန်းချိုင် နည်းပညာကုမ္ပဏီသည် နေ့စဉ် ထိုပမာဏထက်မက ရှာဖွေပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ သူသည် လျိုမုယန်၏ တိုက်ခန်းဝန်းဆီသို့ ကားဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူမသည် ပိတ်ရက်ရှည်များတွင် အိမ်ပြန်လေ့ရှိသဖြင့် သူက သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မိခင်မှာ များစွာသက်သာလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်ပြန်လုပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ရာ နေ့ရက်များကို အိမ်နှင့် ဆေးရုံ၏ ပြန်လည်သန်စွမ်းရေးဌာနအကြား ကူးချည်သန်းချည်ဖြင့် ကုန်ဆုံးစေသည်။

ဖန်တွမ် ကားသည် လူနေရပ်ကွက်၏ အဝင်ဝတည့်တည့်သို့ ဆိုက်ရောက်လာရာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက ချက်ချင်းပြေးလာပြီး အလေးပြုကြသည်။

ကျိုးထျန်းက မှန်ပြတင်းပေါက်ကို ချ၍ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟာ... သူဌေးကြီးကျိုးပါလား။ ကား လဲလိုက်ပြန်ပြီပေါ့"

လုံခြုံရေးများက သူ့ကို မှတ်မိကြသဖြင့် ကားကို ကာကွယ်ရန် လမ်းပိတ်တိုင်အချို့ကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်ကြသည်။

"ရော့... အစ်ကိုတို့၊ ဆေးလိပ်သောက်ကြတာပေါ့"

သူက လုံခြုံရေးများထံသို့ ကျုံးဟွာ ဆေးလိပ်တစ်ဗူးလုံး ပစ်ပေးလိုက်ရာ သူတို့မှာ ပါးစပ်နားရွက်ချိတ်မတတ် ပြုံးရွှင်သွားကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးကြီးကျိုး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးကြီးကျိုး။ ခင်များက အရက်ရောဆုံးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး"

"ကောင်းပြီ၊ ရော့။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အနေနဲ့ ငါ့အတွက် လျိုမိသားစုကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး၊ အထူးသဖြင့် လုံခြုံရေးပိုင်းကိုပေါ့"

သူသည် မုယန်ကို ၂၄ နာရီပတ်လုံး မကာကွယ်နိုင်သဖြင့် ယခုအခါ ဤကိစ္စကို အထူးဂရုစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမကို စနေ၊ တနင်္ဂနွေရက်များတွင် လျှို့ဝှက်စောင့်ရှောက်ရန် လူတစ်ယောက်ကို တာဝန်ပေးထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း လူဟူသည် တစ်ခါတစ်ရံ မောပန်းတတ်ရာ အာရုံလွတ်သွားပြီး တစ်ခုခုဖြစ်ပွားပါက အလွန်ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဒေသခံလူမိုက်ကြီး၏ အကူအညီကို သူ လိုအပ်သည်။

မိနစ်တစ်ဆယ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မုယန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်ထားပြီး ပိုမိုရင့်ကျက်၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမ၏ အပြာနုရောင် ဂါဝန်နှင့် စီးဆင်းနေသော ဆံနွယ်များက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကို စွဲမက်သွားစေသည်။

ကျိုးထျန်းက ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ သူတို့သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။

ကျိုးထျန်းက ကားပေါ်မှ ကိုယ်တိုင်ဆင်း၍ သူမအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးကာ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။

"ကျိုးထျန်း၊ အပြင်မှာ အလွန်နောက်မကျစေနဲ့ဦး။ နင် မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီး အတန်းတက်ရမယ်မလား"

"အင်း... ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မနက်အစောကြီး ထနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ အဲ့နေရာမှာ ရှိနေရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ သူတို့ကို နင့်ကို အရင်ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်"

မုယန်သည် လူမှုရေးပွဲများကို မနှစ်သက်ကြောင်း ဟန်တျန်းတွင်ရှိစဉ်ကတည်းက သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။

ကျောက်ရှင်းသာ မရှိလျှင် သူမသည် စောစောစီးစီး ထွက်ခွာသွားပေလိမ့်မည်။

မွန်းလွဲ ၄ နာရီခန့်တွင် ကျိုးထျန်းသည် တံခါးဝ၌ ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖွင့်ပွဲကို ကံကောင်းခြင်းများ ဆောင်ကြဉ်းရန်အတွက် မွန်းလွဲ ၅ နာရီ ၁၈ မိနစ်တွင် သတ်မှတ်ထားသည်။

သူက မန်နေဂျာအား အနီးနားရှိ ပရိဘောဂဆိုင်မှ ခေါက်ကုလားထိုင် ၁၀၀ ကျော်နှင့်အတူ တစ်ခါသုံး စက္ကူခွက်များနှင့် ဖန်ရေနွေးအိုး အမြောက်အမြားကို ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဟန်တျန်းတွင် အတူတူ ထမင်းစားခဲ့ကြသည့် ဥက္ကဌ အချို့မှာ အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာကြပြီး အထူးသဖြင့် ဟန်တျန်းနှင့် ရှန်ဟိုင်းမှာ အတော်အတန် နီးကပ်သဖြင့် ဥက္ကဌဟန်မှာ အစောဆုံး ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းကလည်း သေချာပေါက်ပင် သူ့ကို အထူးပြင်ဆင်ထားသည့် သီးသန့်အခန်းသို့ ယဉ်ကျေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူက ဤဥက္ကဌများအတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်း စီစဉ်ပေးထားပြီး ၎င်းမှာ အခြားသူများ မရရှိနိုင်သည့် အထူးအခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

ဥက္ကဌဟန်သည် မင်းဆက်ခေတ်မှ ကျွမ်းကျင်လက်သမားဆရာ ဖန်ကွေ့လင် ပြုလုပ်သော၊ ရွှေနှင့် တန်ဖိုးတူညီသည့် ရေနွေးအိုးအစုံကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဟန်လိုင်ကျွင်း မှာ ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထားခဲ့ပုံရသည်။

သူက ကျိုးထျန်း လက်ဖက်ရည်အကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားဖူးသဖြင့် ရေနွေးအိုးအစုံကို အထူးလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာက ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုရန် ကျိုးထျန်းနောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီး ဥက္ကဌဟန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ကြားရသောအခါ ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဆိုင်မှုအရ ကြည့်လျှင် ဤလူသည် သူ၏အလုပ်ရှင်ဟောင်း ဟယ်ဝေရွှမ်းထက် အနည်းငယ်သာ ပိုင်ဆိုင်မှုနည်းပါးပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ တရုတ်နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးတွင် လူသိများသည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဥက္ကဌဟန်ကို သီးသန့်အခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးသည်နှင့် ဥက္ကဌဟုန် ရောက်ရှိလာသည်။

ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကြီးမှာ အသားညိုပြီး ဝဖြိုးကာ ပိုင်ဆိုင်မှု အလွန်များပြားသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

မန်နေဂျာက မေးမြန်းလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကျိုးထျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ချန်ကျန်း ဓာတုဗေဒအုပ်စု ရဲ့ ဥက္ကဌဟုန်လေ" ကျိုးထျန်းက သူ့နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မန်နေဂျာ၏ အမူအရာမှာ ယခင်က အထွေထွေမန်နေဂျာဟန်ကို တွေ့ရစဉ်ကထက် ပိုမိုယဉ်ကျေးသွားတော့သည်။

ဤလူမှာ ဟယ်ဝေရွှမ်းထက်ပင် ပို၍ ချမ်းသာသည်။

ချန်ကျန်း ဓာတုဗေဒလုပ်ငန်းမှာ ပြည်တွင်း၌ ထိပ်တန်းကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်ပြီး စျေးကွက်တန်ဖိုး ယွမ် ဘီလီယံ ၁၀၀ ကျော် ရှိသည်။

၎င်းမှာ လုပ်ငန်းရှင်ကြီးများအကြားမှ ထိပ်တန်းလုပ်ငန်းရှင်ကြီး ဖြစ်သည်။

နောက်ကွယ်မှ ကပ်လျက်ပင် ကျိုးထျန်းနှင့် အတူတူ ထမင်းစားခဲ့ကြဖူးသည့် အထွေထွေမန်နေဂျာကျင်း၊ အထွေထွေမန်နေဂျာဟူ၊ အထွေထွေမန်နေဂျာဟွမ်နှင့် အခြားသူများအားလုံးက အစောကြီး ရောက်ရှိလာကြပြီး ကျိုးထျန်းအတွက် မျက်နှာပန်းလှစေသည်။

ထိုနေ့က ပွဲတော်တွင် ကျိုးထျန်းသည် မြို့တော်ရှိ သြဇာအာဏာရှိသူတစ်ဦးနှင့် ဆက်သွယ်မှုရှိထားကြောင်း သူတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။

မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိကြသော်လည်း ဝတုတ်လေး၏ ရိုသေလေးစားသော အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ထိုလူမှာ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိရမည်ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ဤလူများမှာ အလွန်ပါးနပ်သော လူများဖြစ်ကြပြီး မဟုတ်ပါကလည်း သူတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများက ဤမျှအထိ ကြီးထွားလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက်တွင် ဤလူငယ်နှင့် အချိန်ပိုမိုကုန်ဆုံးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီး စောစောရောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူတို့သည် ဤနေရာသို့ လာရောက်ရန်အတွက် အမျိုးမျိုးသော အစည်းအဝေးများနှင့် ညစာစားပွဲများကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ကြသည်။

ဝတုတ်ကောင်လေးကမူ မရောက်သေးသော်လည်း ကျိုးထျန်းမှာ အံ့သြခြင်းမရှိပေ။

ထိုလူမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော စရိုက်ရှိပြီး အမြဲတမ်း စိတ်မချရသလို ခံစားရစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဒါရိုက်တာကျန်းသည် အနုပညာရှင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့်အတူ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးထျန်းက မိတ်ဆက်ပေးရန် မလိုတော့ပေ။

မန်နေဂျာမှာ သူတို့အားလုံးကို သိသည်။

လူတိုင်းသိကြသည့် ထိပ်တန်းကြယ်ပွင့်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ကျိုးထျန်း၏ ယခင်စီစဉ်မှုအတိုင်း သူက ထိုလူများကို ဒုတိယထပ်ရှိ သီးသန့်အခန်းများသို့ ပေးမသွားဘဲ ပထမထပ်တွင်သာ နေရာချပေးခဲ့သည်။

ထိုသီးသန့်အခန်းများကို ပိုမိုအရေးကြီးသော ဧည့်သည်များ သို့မဟုတ် သူနှင့် ပိုမိုနီးစပ်သော သူငယ်ချင်းများအတွက် သီးသန့်ဖယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၅ နာရီခန့်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ အလွန်များပြားလှသဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ရန် နေရာပင်မရှိတော့ဘဲ ထိုင်ရန်နေရာကိုမူ ထည့်ပြောနေစရာ မလိုတော့ပေ။

အလောတကြီး ဝယ်ယူထားသည့် ခေါက်ကုလားထိုင်များမှာ အသုံးဝင်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အနုပညာရှင်အမြောက်အမြားသည် လမ်းဘေးရှိ ယာယီအနားယူရာနေရာတွင် တစ်ခါသုံးခွက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုင်နေကြရသည်။

ဤအနုပညာရှင်များသည် မည်သည့်စားသောက်ဆိုင်တွင်မဆို အလိုလိုက်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး အခမဲ့ကျွေးမွေးခြင်း သို့မဟုတ် Weibo တွင် ဓာတ်ပုံရိုက်၍ တင်ပေးရန်အတွက် ငွေကြေးပင် ပေးဆောင်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်း၏နေရာတွင်မူ သူတို့က အတွင်းသို့ပင် ဝင်ခွင့်မရကြချေ။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် မကျေမနပ် မပြောရဲကြဘဲ စိတ်ရှည်စွာသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြရသည်။