အခန်း ၂၇၁

🍋 Chapter 271

"ကဲ... အားလုံးပဲ ခွက်ကလေးတွေမြှောက်ပြီး ရှန်ဟိုင်းမှာရှိတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကျိုးရဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကြီး အောင်မြင်မှုအကြီးအကျယ်ရပါစေလို့ ဆုမွန်ကောင်းတောင်းရင်း သောက်ကြရအောင်ဗျာ"

ဝတုတ်ကြီး မတ်တတ်ရပ်၍ အကြံပြုလိုက်သဖြင့် လူတိုင်းက မိမိတို့၏ ဖန်ခွက်များကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။

ယနေ့တွင် ကျိုးထျန်းက အဓိကထိုင်ခုံ၌ ထိုင်ရမည့်အလှည့်ဖြစ်ရာ သူက ဝတုတ်အား လက်မောင်းမှဆွဲ၍ မိမိအနားတွင် ကပ်ထိုင်စေခဲ့သည်။

သူ ယခုကဲ့သို့ စီစဉ်ရခြင်းမှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးက ရင်းနှီးကြသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြောင်းမှာမူ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဝတုတ်မှ သူ့အား ဘေးတွင်ဆွဲထိုင်ခိုင်းခဲ့သည်ကို ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူက ဝတုတ်ထံမှ အကူအညီတစ်ခု တောင်းဆိုထားသေးသဖြင့် ဖန်ခွက်အနည်းငယ် ပို၍သောက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

သူက ဟန်တျန်းတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့သော ဤမိတ်ဆွေများအား အကောင်းဆုံး သီးသန့်အခန်း၌ ထိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

လူစာရင်းဖွဲ့စည်းပုံမှာမူ အခြေခံအားဖြင့် ဟန်တျန်းတွင်ရှိစဉ်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် အတွင်းရေးမှူးကျန်းလည်း ရှိနေသဖြင့် ဝတုတ်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် မည်သည့်အမျိုးသမီးကိုမျှ ခေါ်ဆောင်မလာခဲ့ချေ။

အမှန်ပင် သူ့အား ထိန်းကျောင်းနိုင်မည့် သင့်တော်သောသူတစ်ယောက် ရှိနေရန် လိုအပ်ပေသည်။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီနေ့ အတွင်းရေးမှူးကျန်းနဲ့ တူတူလာတာလဲ၊ မင်းအိမ်က မြို့တော်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျိုးထျန်းက ဝတုတ်အတွက် ဝိုင်ငှဲ့ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟေး... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါတို့လမ်းခွဲပြီးကတည်းက ငါ အိမ်မပြန်ရသေးဘူး၊ ဟန်ကျိုးမှာ လျှောက်လည်နေတာ"

ဝတုတ်က ပြုံး၍ အတွင်းရေးမှူးကျန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတလော အိမ်မှာလည်း လုပ်စရာမရှိတာနဲ့ ကျန်းနန်ဒေသမှာပဲ နည်းနည်းကြာကြာ နေလိုက်တော့မယ်၊ ဒီက မိန်းကလေးတွေက မြောက်ပိုင်းက မိန်းကလေးတွေနဲ့မတူဘူး၊ ပိုပြီး နုနယ်ပျော့ပျောင်းတဲ့ အလှတရားမျိုး ရှိကြတယ်" သူက စကားပြောရင်း နှုတ်ခမ်းကိုသပ်ကာ အလွန် ကျေနပ်အားရနေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသည်။

အတွင်းရေးမှူးကျန်းက သူ့လက်ကို မနှစ်မြို့သည့်အရိပ်အယောင်ဖြင့် တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သရော်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချောင်လေး... မင်းကိုယ်မင်း ဂရုစိုက်ဦး၊ မင်းအဖေကြီးက မြေးမြစ်တွေ အများကြီး ပိုလိုချင်နေတာ"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါ ပိုပြီး ကြိုးစားနေရတာပေါ့" ဝတုတ်က ကာမရာဂစိတ်အပြည့်ဖြင့် ဖြဲစပ်စပ် ရယ်မောလိုက်သည်။

လျိုမုယန်နှင့် ကျောက်ရှင်းတို့ကမူ သူ့အား ယခင်အတိုင်းပင် မနှစ်မြို့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အတွင်းရေးမှူးကျန်းက ဖန်ခွက်ကိုမြှောက်၍ ကျိုးထျန်းအား ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး... ကျွန်တော် ဒီနေ့ နည်းနည်းနောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်၊ တကယ် အားနာပါတယ်ဗျာ"

"ရပါတယ်ဗျာ၊ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်လည်း နောက်မကျခဲ့ပါဘူး၊ တကယ်လို့ နောက်ကျခဲ့ရင်တောင် အဲဒါ ဒီကောင်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်မှာပါ" သူက ဝတုတ်အား လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... မင်း ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်မှားသွားပြီ၊ ငါ့ကြောင့် မဟုတ်ဘူးကွ" ဝတုတ်က ခေါင်းကို အသာအယာခါယမ်းရင်း အတွင်းရေးမှူးကျန်းအား မေးခွန်းထုတ်သည့်အလား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူးကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ သူက စကားစတင်ပြောကြားခဲ့သည်။

"ငါ့ကို နောက်ကျရတယ်လို့ အပြစ်တင်နေတာလား၊ ငါတို့ မင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ယူလာပေးတယ် သိရဲ့လား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝတုတ်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အနီးရှိ ဗီရိုတစ်ခုပေါ်မှ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော ကတ္တီပါသေတ္တာတစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ၎င်းတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက ဝတုတ်က ဤသေတ္တာအား လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သာမန်လူများဆိုလျှင် ဂုဏ်ပြုရန် လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာပါက ဝင်လာကတည်းက အိမ်ရှင် သို့မဟုတ် အခမ်းအနားမှူးထံသို့ သဘာဝကျစွာ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤလူနှစ်ဦးမှာမူ ကွဲပြားခြားနားလှ၏၊

၎င်းတို့သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သေတ္တာကို ကိုင်ဆောင်ကာ သီးသန့်အခန်းထဲသို့ တန်းစီဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျိုးထျန်းက ယင်းကို သတိပြုမိသဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုသာ တွေးတောကာ အလေးအနက်မထားခဲ့ချေ။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းအရ လက်ဗလာဖြင့် လာလျှင်ပင် ရပေသည်။

တစ်ယောက်က ပြည်သူ့ဝန်ထမ်းဖြစ်ရာ လက်ဆောင်ပေးရန် လုံးဝမသင့်တော်ပေ။

ထို့ပြင် ဝတုတ်က သူ့အား ကူညီပေးခဲ့သည့် ကိစ္စကပင် လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယူလာသည်ဖြစ်စေ၊ မယူလာသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးသဖြင့် သူ ညည်းညူမိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့က ဤကတ္တီပါသေတ္တာအား ထုတ်ယူလာသဖြင့် သူ့အား အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားစေသည်။

ဝတုတ်သည် သေတ္တာအား ချည်နှောင်ထားသည့် အနီရောင် ပိုးကြိုးအား ဂရုတစိုက် ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး အသာအယာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

အတွင်း၌ ကောင်းမွန်သော ရွှမ်းစက္ကူလိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျိုးထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ကမ္ပည်းစာလုံး ရေးထိုးရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် တရုတ်ရိုးရာ ပန်းချီနှင့် လက်ရေးလှပညာရပ်များအပေါ် အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိသော်လည်း ဤလက်ရာမှာ စံအိမ်ကြီး၏ ရှေးဟောင်းပုံစံ အငွေ့အသက်များနှင့် အလွန် လိုက်ဖက်ညီလှသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဝတုတ်က ဤမျှအထိ နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားပေးလိမ့်မည်ဟု ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ရွှမ်းစက္ကူကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ဝတုတ်ကိုယ်တိုင်က လက်ရေးလှစာသားကို ပြသပေးသည့် လူသားပြစင်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းပေါ်တွင် တည့်မတ်၍ ခန့်ညားထည်ဝါသော မင်နက်ရောင် စာလုံးကြီးလေးလုံးကို ရေးသားထားသည်မှာ-

“လူငယ်ပါရမီရှင်”!

ဤစာလုံးလေးလုံးကို ကြည့်ရင်း ကျိုးထျန်းက မအောင့်နိုင်ဘဲ “ဟေ” ဟု ရေရွတ်မိသွားသည်။

‘ဒီစာလုံးတွေက သိပ်ပြီးမဟောင်းသေးဘူး၊ အသစ်စက်စက် ရေးထားတာ ဖြစ်ရမယ်’

‘ပြီးတော့ လက်ရေးလှ ပညာရပ်သက်သက်နဲ့ ကြည့်ရင်လည်း တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နာမည်ကြီး ဆရာကြီးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ကွာဟချက် ရှိနေသေးတယ်’

သို့သော် ကျိုးထျန်းက အကဲခတ်ကောင်းစွာဖြင့် သတိပြုမိသည်မှာ ဤစာလုံးများ၏ အကွေ့အကောက်နှင့် စုတ်ချက်များတွင် အာဏာစက်နှင့် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှု အရှိန်အဝါများ ယှက်သန်းနေခြင်းပင်။

ဤကဲ့သို့သော အရည်အသွေးမျိုးမှာ အနုပညာလောကမှ လူတစ်ဦးတွင် ရှိတတ်သော အရာမျိုး မဟုတ်သဖြင့် သူ့အား ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားစေသည်။

အနားတွင်ရှိနေသော လူတိုင်းကမူ စာသားကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း မည်သူ့လက်ရာဖြစ်မည်ကိုသာ ခန့်မှန်းနေကြသည်။

ဝိုင်းတွင်ရှိနေသော လူများအနက် လူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် အကြည့်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ရွှေ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။

ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝိုင်းတွင် အချမ်းသာဆုံးဖြစ်သော မစ္စတာဟုန်ပင် ဖြစ်သည်။

အရေးအသားကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးပြီးနောက် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ကို ဖော်ပြလိုက်ရင်း ကျိုးထျန်းအား အားကျသည့် အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

‘ဒီ မစ္စတာကျိုးကတော့ တကယ်ပဲ ကံကောင်းလွန်းတာပဲ’

သူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံး၍ အခြားလူများနှင့်အတူ ဝတုတ်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လူတိုင်းအား ခေတ္တမျှ ရင်ခုန်အောင် လုပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျိုးထျန်းက နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်ဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။

"ဝတုတ်... ဒါက ဘယ်သူ့လက်ရေးလဲ"

ချောင်ကျွင်းကျဲ့က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ရေးလှစာသား၏ ညာဘက်အောက်ခြေထောင့်မှ သူ့လက်ချောင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"ရှဲ့လီဟယ်"

ကျိုးထျန်းက ဤစာလုံးကြီး သုံးလုံးကို ဖတ်လိုက်သောအခါ အနားတွင်ရှိနေသော ဥက္ကဋ္ဌများသည် ချက်ချင်းပင် ကျောပြင်များကို တည့်မတ်လိုက်ကြပြီး ကျိုးထျန်းအား လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက... ဘယ်သူလဲ" သူက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်သာ မေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဝတုတ်က သူ့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ အရင်က ပြောဖူးတဲ့ အတွင်းရေးမှူးကျန်းရဲ့ အထက်လူကြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှဲ့လေ"

"အော်..." ကျိုးထျန်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အဓိကထိုင်ခုံ၌ ထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူနှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်မရခဲ့သည့် အကြီးအကဲပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ မဆုံတွေ့ဖူးကြသဖြင့် အသိမိတ်ဆွေများပင် မဟုတ်ချေ၊

လေးစားအားကျခဲ့ရပါသည်ဟုသာ ပြောနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှဲ့က လက်ရေးလှစာသားတစ်ခုကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးပို့လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အနည်းငယ် တန်ဖိုးကြီးလွန်းလှပြီး အနည်းငယ်လည်း ယုတ္တိမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အနီးအနားပြည်နယ်တစ်ခု၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်ပြီး ရှန်ဟိုင်းမှ အရာရှိတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

သူက ရှန်ဟိုင်းရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုအတွက် ကမ္ပည်းစာ ရေးထိုးပေးခြင်းမှာ အနည်းငယ် မသင့်တော်လှချေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ခေါင်းဆောင်များသည် အခွန်ဘဏ္ဍာနှင့် ဂုဏ်သတင်းများက ၎င်းတို့ထံ သက်ရောက်သောကြောင့် မိမိတို့ပြည်နယ်အတွင်းရှိ ကုမ္ပဏီများအတွက်သာ ကမ္ပည်းစာ ရေးထိုးပေးလေ့ရှိကြသည်။ ဤကဲ့သို့ ပြည်နယ်ကျော်၍ ကမ္ပည်းစာ ရေးထိုးပေးခြင်းမျိုးက နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

ကျိုးထျန်းက ၎င်းကို အမြန်လက်ခံလိုက်ပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စုတ်ချက်များက အားမာန်ပြည့်ဝပြီး တက်ကြွလှကာ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး၊ သူ့လက်ရေးကတောင် အရှိန်အဝါတွေ ထွက်နေတာပဲ"

အခြားသော အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိများသည်လည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝိုင်းအုံ၍ ကြည့်ရှုရင်း အားတက်သရော ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်ကြတော့သည်။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှဲ့ရဲ့ လက်ရေးလှပညာက တကယ့်ကို နက်နဲတယ်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ အနည်းဆုံး နှစ် ၃၀ လောက် လေ့ကျင့်ထားရမယ်"

"မှန်တယ်ဗျာ၊ စုတ်ချက်တွေက စီးဆင်းနေပြီး တက်ကြွလွန်းလို့ ဒီစာလုံးတွေက သက်ရှိတွေလိုပဲ၊ ဒါက သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး"

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ လက်ရေးလှပညာက ဒီလောက်အထိ နက်နဲလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်ထားမိဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ တကယ်ပဲ အောက်ကျနောက်ကျနိုင်လွန်းပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ အနုပညာအဆင့်အတန်းကို ကြည့်ဦး၊ သူနဲ့ယှဉ်ရင် ကျွန်တော်တို့က ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ လူရိုင်းတွေလိုပဲ"

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်၊ ဒီလက်ရေးကို မြင်ရတာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှဲ့ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရသလိုပဲ၊ အမှန်ပင် လက်ရေးက လူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ဖော်ပြနေတာပဲ"

အလုပ်အမှုဆောင်အရာရှိများသည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးကို တွေ့ရှိသွားသည့်အလား ခေါင်းညိတ်ရင်း တချက်တချက် သက်ပြင်းချကာ ဟန်ဆောင်နေကြသည်။

ကျိုးထျန်းကမူ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုနှင့် ချီးကျူးမှုတို့ကို ရောပြွမ်း၍ ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒီကောင်တွေက တကယ်ပဲ ပါးနပ်ကြတာပဲ’ သူက စိတ်ထဲမှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

‘ဒါက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ လက်ရေးလို့ ကြားလိုက်တာနဲ့ ကောင်းကင်ပေါ်အထိ မြှောက်ပြီး ချီးမွမ်းနေကြတာပဲ၊ သူတို့က တကယ်တော့ ဝတုတ်နဲ့ အတွင်းရေးမှူးကျန်းအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ပြောနေကြတာ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အလေးအနက်မထားဘဲ ပြောလိုက်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က သတင်းပို့လိုက်ရင် သူတို့အတွက် ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်သွားနိုင်တယ်’

‘ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လေဦးတည်ရာကို ကြည့်ပြီး မြောက်ပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းကတော့ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ၊ ဒီလောက်အထိ ချီးမွမ်းနေကြတာဆိုတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှဲ့က ဝမ်ရှီးကျစ်နဲ့တောင် အဆင့်တူနေပြီလားပဲ၊ ဒီ ဘီလျံနာ တွေကတော့ မြောက်ပေးတဲ့နေရာမှာ ဆရာကြီးတွေပဲ’