အခန်း ၂၈၀

🍋 Chapter 280

သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ စားပွဲကြီး တစ်လုံး၊ ဆိုဖာနှစ်လုံး၊ ကော်ဖီစားပွဲအသေး တစ်လုံးနှင့် ဝိုင်နှင့် ပန်းကန်များ ထည့်သည့် ဗီရိုတစ်ခုသာ ရှိသည်။

ကျိုးထျန်းက သီးသန့်ခန်းများ ပိုမိုမထားရှိချင်လောက်အောင် ကတ်သီးကတ်သတ်နိုင်လွန်း၍ မဟုတ်ပေ။

နေရာမလောက်ငှသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

စတုရန်းမီတာ ၇၀၀ သည် ဗီလာတစ်ခု၊ အထူးသဖြင့် ဗီလာအဟောင်းတစ်ခု၏ အတွင်းပိုင်းအကျယ်အဝန်းအနေဖြင့် အမှန်ပင် ကျယ်ဝန်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၊ အထူးသဖြင့် သီးသန့်ခန်းများပါဝင်သော ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွက်မူ တော်တော်လေး ကျဉ်းမြောင်းနေဆဲပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်ရာ စားပွဲများကို တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး အလွန်နီးကပ်စွာ ထားရှိ၍မရချေ။

မဟုတ်ပါက အဆင့်အတန်းမြင့်မားမှု ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယနေ့သည် သူ၏ဆိုင်ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားဖြစ်သဖြင့် အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်များအားလုံးသည် ဝတ်စုံပြည့်ကို နက်ကတိုင်များဖြင့် သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အရေးအကြောင်းတစ်ချက်ပင် မရှိကြချေ။

ဤကဲ့သို့သော စတိုင်နှင့် အရှိန်အဝါမျိုးက အမှန်ပင် အထင်ကြီးစရာကောင်းသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အစားစားသည့်အခါတွင်မူ ချွတ်ထားကြရပေလိမ့်မည်။

ဆီကွက်အနည်းငယ် စွန်းပေရုံမျှဖြင့် သူတို့၏အဝတ်အစားများ ပျက်စီးသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် အဝတ်ချိတ်စင်များ ရှိသော်လည်း ဤမျှများပြားလှသော အဝတ်အစားများကို ချိတ်ဆွဲရန်အတွက်မူ မလုံလောက်ချေ။

ဆိုဖာများပေါ်တွင်လည်း အမျိုးသမီးလက်ကိုင်အိတ်အချို့နှင့် သူဌေးကြီး၏ စာရွက်စာတမ်းအိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှဲ့လီဟယ် ပေးအပ်ထားသော စာလုံးလှအနုပညာအား ထိုဗီရိုပေါ်တွင်သာ ယာယီတင်ထားလိုက်ရသည်။

ဗီရိုပေါ်တွင် မဖွင့်ရသေးသော ဝိုင်နီပုလင်းအချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။

၎င်းတို့သည် မူလက ဝိုင်းဝန်းစားပွဲကြီးပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူဌေးကြီးများအားလုံးက အရက်ဖြူကိုသာ ပိုမိုနှစ်သက်ကြပြီး လျိုမုယန်နှင့် ကျောက်ရှင်းတို့ကမူ ယခင်အတိုင်း သစ်သီးဘီယာကိုသာ သောက်သုံးနေကြဆဲဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ ဝိုင်နီမသောက်ကြသဖြင့် ထိုနေရာတွင်သာ ပစ်ထားခြင်းဖြစ်၏။

သို့သော် မျှော်လင့်မထားဘဲ ဆွေ့ယွင်ကျန်းသည် သူလည်း ထိုအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူကာ ပုလင်းများဆီသို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူက ပုလင်းတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် လှည့်၍ ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ဤအရာများသည် ခေတ်သစ်ဝိုင်နီများဖြစ်ပြီး ဖော့ဆို့များမပါရှိဘဲ လှည့်ဖွင့်ရသည့် အဖုံးများသာဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ပုလင်းဖွင့်ရာတွင် အားစိုက်ထုတ်မှုကို သက်သာစေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အမျိုးအစားကို ပိုမိုနှစ်သက်သည်။

သို့သော် ထိုအချက်ကပင် အားနည်းချက် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

ဆွေ့ယွင်ကျန်းသည် လူတိုင်းက သရုပ်ဆောင်ပြီး သူ့ကို လှည့်စားနေကြသည်ဟု ခံစားနေရသဖြင့် အလွန် မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏မကျေနပ်မှုများကြားတွင် သူသည် သေသေချာချာ မစဉ်းစားမိခဲ့ချေ။

သူ အားသုံးမိသွားခြင်းပင်။

ပုလင်းက ယိမ်းထိုးသွားပြီး ဝိုင်အမြောက်အမြား လျှံကျလာခဲ့သည်။

တောက်ပသော အနီရောင် အရည်များသည် ပုလင်းလည်ပင်းတစ်ဝိုက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဗီရိုပေါ်သို့ စီးကျသွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးထျန်းသည် ယင်းကိုမြင်လျှင် ပြာပြာသလဲဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပြေးသွားကာ ပိုးထည်သေတ္တာကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။

သေတ္တာမှာ မူလက ထင်ရှားသော မီးခိုးရောင်သန်းသည့် အစိမ်းရောင်ရင့်ရင့် အရောင်ရှိပြီး ကျေးလက်ဆန်သော လှပမှုနှင့် သဟဇာတဖြစ်သော အလှတရားတစ်ခု ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုမူ ဤအလှတရားသည် ၎င်းအပေါ်ရှိ အနီရောင်ဝိုင်များကြောင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

သေတ္တာကို အလျင်အမြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းရှိ စာလုံးလှအနုပညာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ပိုးထည်နှင့် ပြုလုပ်ထားသော သေတ္တာမှာ သဘာဝအတိုင်း ရေစိုမခံနိုင်ရာ ဝိုင်နီများ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ကျိုးထျန်းသည် စာလုံးလှအနုပညာကို ဂရုတစိုက် ဖြန့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသည်။

၎င်းကို အပြည့်အဝ ဖြန့်ပြီးနောက်မှသာ သူ သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။

စာရွက်ပေါ်တွင် ဝိုင်နီအတော်များများ စွန်းထင်းနေသော်လည်း ကြီးမားသော စာလုံးကြီးလေးလုံးနှင့် လက်မှတ်နေရာမှာမူ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် စာလုံးလှအနုပညာကို အနည်းဆုံးတော့ ကယ်တင်နိုင်သေးသော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ပြန်လည်မွမ်းမံပြင်ဆင်ပေးရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

စွန်းထင်းနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို ဖယ်ရှားပြီး ညှပ်ထုတ်ကာ စာရွက်အသစ်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကပ်ရပေမည်။

ကျွမ်းကျင်သော အနုပညာအတုပြုလုပ်သူတစ်ဦးက ယင်းကို လုံးဝရိပ်မိခြင်းမရှိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ရာ အနုပညာအတုပြုလုပ်သူ အမြောက်အမြားမှာ ဤနည်းလမ်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြသည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှဲ့လီဟယ်၏ လက်ရာမှာ သူရရှိပြီး နာရီဝက်ပင်မပြည့်သေးမီ လုလုနီးပါး ဖျက်ဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်ဟူသော အချက်ကမူ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

"မစ္စတာကျိုး... အဲ့ဒီစာလုံးလှအနုပညာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

အတွင်းရေးမှူးကျန်းက ယခင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

၎င်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာပင်။

သူသည် အမြဲတမ်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်သော ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားလေ့ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မူ မည်မျှပင် တည်ငြိမ်သောလူဖြစ်ပါစေ ထိတ်လန့်သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူ့အပြင် အခြားသော အမှုဆောင်အရာရှိများအားလုံးလည်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ချောင်ကျွင်းကျဲ့မှာလည်း ချက်ချင်းပြေးလာပြီး ဘာဖြစ်သွားသည်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုလိုနေသည်။

ကျိုးထျန်းသည် မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး သူ ဖြန့်ထားသော စာလုံးလှအနုပညာကို လှန်ပြပြီး လူတိုင်းကို ပြသလိုက်သည်။

"ဟူး..." အတွင်းရေးမှူးကျန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

‘တော်သေးတာပေါ့... လုံးဝ ပျက်စီးသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး’

အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှဲ့လီဟယ်သည် စာလုံးလှအနုပညာကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး ယင်းကို သူ၏စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပျိုးထောင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

ထို့ပြင် တရုတ်နိုင်ငံတွင် ရာထူးကြီးမားလေလေ ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်ဝါသနာကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားလေလေ ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင် အချို့မှာ ကျွမ်းကျင်သော စာလုံးလှပညာရှင်များဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှဲ့လီဟယ်သည်လည်း ဤရိုးရာအနုပညာကို ပိုမိုနှစ်သက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် မကြာခဏ လေ့ကျင့်လေ့ရှိသော်လည်း အခြားသူများ၊ အထူးသဖြင့် စီးပွားရေးသမားများအတွက် စာလုံးလှရေးပေးခဲလှသည်။

ကျိုးထျန်းမှာ အမှန်ပင် ပထမဆုံးသော လူဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့်ပင် သူက ပထမဆုံးလူဖြစ်နေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းက သူ့ကို ရင်ဘတ်အောင့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့ခြင်းပင်။

အခြားသော သူဌေးကြီးများလည်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ကြသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖုန်းများကိုပင် ချပစ်မိခဲ့ကြပြီး ယခုအခါတွင် စားပွဲအောက်မှ ဖုန်းများကို အလုအယက် ပြန်လည်ကောက်ယူနေကြရသည်။

၎င်းကို ပြန်လည်ကယ်တင်နိုင်သည်ဆိုသော်လည်း ဤသည်က ကြီးမားသော ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

အတွင်းရေးမှူးကျန်း၏ မျက်ဝန်းများသည် ကနဦးထိတ်လန့်မှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာပြီးနောက် ဆွေ့ယွင်ကျန်းထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ စည်ကမ်း မရှိဘူးလား၊ စနစ်တကျ ရှိရကောင်းမှန်း မသိဘူးလား"

သူက ထိုလူကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ပုံမှန် အသံနှင့် စိတ်ခံစားချက် ထိန်းချုပ်မှုများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နေရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ။

သူ့မျက်နှာကို ရိုက်မပစ်မိခြင်းကပင် စိတ်ရှည်လွန်းရာ ရောက်နေချေပြီ။

ဆွေ့ယွင်ကျန်း ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

'အတွင်းရေးမှူးကျန်းက ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလို အော်ဟစ်နေရတာလဲ၊ ငါ့ဦးလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ မေ့သွားပြီလား'

'ငါ ဝိုင်အနည်းငယ်ပဲ ဖိတ်မိတာလေ။ ဒါက ဘာတန်ဖိုးမှမရှိတဲ့ စာလုံးလှနဲ့ ပန်းချီပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဲဒီလောက်တောင် အရေးကြီးလို့လား'

'ဒါ့အပြင် ဒီဆိုင်က မကြာခင် ငါ့ဆိုင် ဖြစ်လာတော့မှာ၊ အဲဒီတော့ ဒီအရာတွေအားလုံးကလည်း ငါ့အပိုင်တွေ ဖြစ်လာမှာပဲ။ ပျက်စီးသွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ'

သူသည် ကျိုးထျန်းမှ ဒူးထောက်ကာ ခွင့်လွှတ်မှုတောင်းခံပြီး သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို လွှဲအပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက် မက်နေဆဲပင်။

ရောက်ရှိနေသော လူများသည် သူ့ကို လုံးဝ အလေးဂရုမပြုခဲ့ကြဘဲ လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ကစားနေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ စာလုံးလှအနုပညာက လုလုနီးပါး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး အတွင်းရေးမှူးကျန်း၏ အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ သူဌေးကြီးများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အခြေအနေကို နားလည်သွားကြသည်။

ကျိုးထျန်း၏ ဘေးတွင်ရပ်နေသော ချောင်ကျွင်းကျဲ့သည် အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း အဖန်ဖန် စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ့အဖိုးက မြို့တော်က နာမည်ကြီး စာလုံးလှမွမ်းမံတဲ့ မိသားစုတစ်ချို့ကို သိတယ်၊ငါ့ကို နောက်မှ ငါ့ကိုပေးလိုက်၊ ငါ မင်းအတွက် အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးမယ်၊ လုံးဝ အပြစ်အနာအဆာမရှိစေရဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်"

ထို့နောက် သူက ဆွေ့ယွင်ကျန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီကောင်ကိုလည်း ငါ ကိုင်တွယ်ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ၊ ဘယ်လောက်အထိ လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ"

ချောင်ကျွင်းကျဲ့မှာ အမှန်ပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

သူသည် ရှန်ဟိုင်းတွင် ယခုကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးခြင်းဖြစ်၏။

အကယ်၍ ပေကျင်းတွင်သာဆိုပါက သူသည် ထိုလူကို ဖမ်းဆီးခိုင်းပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သူက ငါ့မိဘတွေကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်၊ မင်းကော ငါ ဘာလုပ်မယ် ထင်လဲ"

ကျိုးထျန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ရောက်ရှိနေသူတိုင်း ယင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် သူ၏စကားလုံးများထဲမှ လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လျိုမုယန်နှင့် ကျောက်ရှင်းတို့သည် သူ၏မိဘများ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းခံရသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ကြသည်။

ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဟယ်ဝေရွှမ်းပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းတယ်၊ ငါ နားလည်ပြီ။ သူက သူ့လမ်းသူ ရွေးချယ်ခဲ့တာဆိုတော့ သူ့ကို လွှတ်လိုက်ကြစို့"

သူက ချက်ချင်းပင် ဖုန်းကိုထုတ်ကာ နံပါတ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဟဲလို... ဦးလေး၊ ကျွန်တော် ကျွင်းကျဲ့ပါ။ ကျွန်တော် ပြဿနာအချို့နဲ့ ကြုံနေရလို့ ဦးလေးရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ပါတယ်..."

ကျိုးထျန်းသည်လည်း အချိန်ဖြုန်းမနေခဲ့ဘဲ ဖုန်းကိုထုတ်ကာ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ခန့်အကြာတွင် သန်မာထွားကျိုင်းသော လူလေးယောက် သီးသန့်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာကြပြီး သူ့ကို အေးစက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

"သူ့ကို ဖမ်းလိုက်"

သူက ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူလေးယောက်သည် ဆွေ့ယွင်ကျန်းကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး ငါးစက္ကန့်ပင်မပြည့်မီ သူ၏ အဓိက အဆစ်အမြစ်အချို့ကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်ရာ သူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နာကျင်သွားခဲ့ရသည်။

"မင်းလို ကောင်က ဘာလုပ်တာလဲ၊ ငါ့ဦးလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား၊ မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ဝံ့တယ်ပေါ့။ ငါ မင်းကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ရှင်းခိုင်းမယ်ဆိုတာ ယုံလိုက်စမ်းပါ"

ဖုန်းမချရသေးသော ချောင်ကျွင်းကျဲ့သည် ဖုန်းကို ဆွေ့ယွင်ကျန်း၏ စကားပြောနေသော ပါးစပ်နားသို့ ကပ်ပေးထားလိုက်သည်။

သူသည် အခြားတစ်ဖက်မှလူကို ဆွေ့ယွင်ကျန်း ပြောနေသော ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ကြားစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချောင်ကျွင်းကျဲ့သည် ဖုန်းကို သူ၏နားတွင် ပြန်ကပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ဖုန်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပြုံးစိစိဖြင့်

"ဆယ်မိနစ်ပဲ"