အခန်း ၂၈၄

🍋 Chapter 284

ကျိုးထျန်း စကားပြောလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

"ဟေ့ကောင် ကျိုးထျန်း၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ ပြောလိုက်ပါ။ ကူညီမှာလား၊ မကူညီဘူးလားဆိုတာ စိတ်ပူမနေပါနဲ့၊ ငါတို့ တတ်နိုင်တာ အကုန်လုပ်ပေးမယ်"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါတို့က မိတ်ဆွေရောင်းရင်းတွေပဲ။ ကူညီတယ်ဆိုတာထက် မင်းကိစ္စက ငါတို့ကိစ္စပဲပေါ့"

သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေကြသည်နှင့်အမျှ ကျိုးထျန်းဘက်က ရပ်တည်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရသလောက် ဤ "အကူအညီ" ဆိုသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည့် လူနှင့် သက်ဆိုင်နေမည်မှာ သေချာသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါမယ်။ ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကောင့်ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို အားလုံး ဝိုင်းပြီး စောင့်ကြည့်ပေးစေချင်ပါတယ်”

“ သူအခြေစိုက်တဲ့နေရာက အနီးအနားကပြည်နယ်မှာ ရှိတယ်ဆိုတော့ အားလုံးနဲ့ နီးစပ်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ သူ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးလိုက်ပါ"

ဆွေ့ယွင်ကျန်းနှင့် အခြားသူများမှာ အနီးအနားပြည်နယ်များမှ ဖြစ်ကြသည်။

ကျိုးထျန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့ကို အကူအညီတောင်း၍ ဆွေ့ယွင်ကျန်း၏ လုပ်ငန်းများကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် အနှောင့်အယှက်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

စီးပွားရေးလောကတွင် "စည်းလုံးခြင်းက ချမ်းသာခြင်းကို ဆောင်သည်" ဟု ဆိုသော်လည်း တစ်ဖက်လူက အထူးသဖြင့် မိမိထက် ပိုမိုအားကောင်းသူက ပစ်မှတ်ထားလာပါက စီးပွားရေးလုပ်ရသည်မှာ အဆမတန် ခက်ခဲလာမည်ဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာဟုန်နှင့် မန်နေဂျာဟန်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဆွေ့ယွင်ကျန်းမှာ ဘာမှမဟုတ်သော လူတစ်ယောက်သာဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်မည်ဆိုလျှင် အခက်အခဲထက်ပိုပြီး သူသည် လုပ်ငန်းဆက်လုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ဇာတိမြို့သို့ ပြန်သွားလျှင်ပင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"ဪ၊ ဒါပဲလား။ ဖြစ်တာပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစားအသောက်တွေကို ဖျက်ဆီးရဲတဲ့သူကို သင်ခန်းစာပေးသင့်တာပေါ့"

"ပိုဆိုးတာက သူက ခင်ဗျားဆီက ငွေညှစ်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါမျိုးက ရှန်ဟိုင်းမှာပဲ လုပ်ရဲမှာ။ ဟန်တျန်းမှာဆိုရင်တော့..." စီအီးအိုဟန်မှ ဟောက်လိုက်သည်။

သူ၏စကားသည် လူများအား ချူလန်၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို သတိရသွားစေသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ သူပြောသလိုသာ ဟန်တျန်းတွင်ဖြစ်ပါက ဆွေ့ယွင်ကျန်းမှာ ယခုအချိန်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဘဝ သေနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကျိုးထျန်း၊ ကျွန်တော် အစားအသောက်လုပ်ငန်းမှာ သိတဲ့လူ တော်တော်များတယ်။ ဒီဆွေ့ယွင်ကျန်းရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကူညီ 'မြှင့်တင်' ပေးပါ့မယ်။ သူ့ဆိုင်တွေကို ဘယ်သူမှ မသွားရဲအောင် ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါတယ်"

စီအီးအိုဟုန်မှ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ဖော်ရွေနေသော်လည်း သူ၏စကားလုံးများက ဆွေ့ယွင်ကျန်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းတုန်သွားစေသည်။

၎င်းမှာ သူ့ကုမ္ပဏီကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားလိုက်ခြင်းပင်။

"ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း အနီးအနားပြည်နယ်က စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေးနဲ့ တခြားဌာနတွေက လူကြီးပိုင်းတွေကို သိတယ်။ သူလည်း လူခေါ်လာတာပဲ မဟုတ်လား။ ငါတို့လည်း အတူတူလုပ်လို့ ရတာပဲ"

"လောင်ဟူ ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီကောင် လုပ်သလိုပဲ ငါတို့လည်း သူ့ကို ပြန်လုပ်ပေးသင့်တယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမှာ။ သူက ကျိုးထျန်းကို လျော်ကြေးပေးခိုင်း၊ တောင်းပန်ခိုင်း၊ ဆိုင်ကို ပေးအပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်လား။ ဒါကောင်းတဲ့အကြံပဲ။ သူ့ကိုလည်း အဲဒီလိုလုပ်ခိုင်းပြီးမှ ကျွန်တော်တို့က ခွင့်လွှတ်ပေးကြမယ်။ အားလုံး ဘယ်လိုသဘောရလဲ"

ကျိုးထျန်းက ဟူ၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ၊ ကျွန်တော် သူ့ကုမ္ပဏီနဲ့ ဆိုင်တွေကို မလိုချင်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် ဘာလုပ်ငန်းကောင်းများ ရှိပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ လျော်ကြေးကတော့ ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ်"

သူသည် ဆွေ့ယွင်ကျန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ခုနက ၅ သန်း တောင်းထားတာမို့လို့ ငါက လိုက်လျောပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ၅ သန်းက နိမိတ်မကောင်းဘူး၊ ၈ သန်းဆိုရင်ကော"

"ငါ ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ!"

"၁၀ သန်း"

"မဖြစ်နိုင်တာ!"

"၁၅ သန်း!"

"မင်း... မင်း အိပ်မက် မက်နေတာပဲ!"

"သန်း ၃၀"

ငြင်းလိုက်တိုင်း ကျိုးထျန်းက ဈေးတိုးလိုက်ရာ သန်း ၅၀ အထိ ရောက်သွားသည်။

ထိုကောင်သည် တောင့်ခံနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ မရပ်တန့်သွားပေ။ ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ဦးလေးဖြစ်သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တော်တော့!"

"သူတို့ ပြောသမျှပဲ ပေးလိုက်တော့။ မင်း ဒီနှစ်တွေအတွင်း အများကြီး ရှာထားပြီးပြီပဲ။ ငွေပေးပြီးရင် ပြီးရော! အဲဒါပဲ!"

"ဖုန်းကို ဒီကျိုးထျန်းဆီ ပေးလိုက်!"

ဆွေ့ယွင်ကျန်း၏ လက်များ တုန်ယင်နေလျက် ဖုန်းကို လွှဲပေးလိုက်သည်။

အမြဲတမ်း သူတစ်ပါးကို လိမ်ညာနေကျဖြစ်သည်။

သူ့ဆီက ငွေထုတ်ယူသွားသည်မှာ သူ့အသားကို ဓားနဲ့လှီးနေသလိုပင်။

ထိုနာကျင်မှုကြောင့် စီးကရက်ဖြင့် ထိုးခံထားရသည့် နာကျင်မှုကိုပင် သူ မေ့သွားသည်။

ဤသို့သော ကျေးဇူးကန်းသူသည် တစ်နေ့နေ့တွင် လောဘကြောင့် သေသွားလိမ့်မည်၊ ကျိုးထျန်းသည် ထိုဖြစ်စဉ်ကို အရှိန်မြှင့်ပေးလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းက ဖုန်းကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ဖြေဆိုရန် ပြင်စဉ် ဝတုတ်မှ ဖုန်းကို လုယူလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်း အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားပြီး ထိုကောင်လေးအပေါ် အမြင်ပိုကောင်းသွားသည်။

ဝတုတ်သည် အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များကြားတွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်၍ အစိုးရအရာရှိများ၏ စတိုင်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။

"ပြဿနာကြီးကို သေးအောင်လုပ်၊ သေးတာကို ရှင်းပစ်၊ အားလုံး အလျှော့ပေးကြပြီး ကိစ္စပြတ်အောင်လုပ်" ဆိုသည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ ကျိုးထျန်းရော၊ ဝတုတ်ပါ အလျှော့ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။

ထို့ပြင် ဆွေ့ယွင်ကျန်းက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှဲ့၏ လက်ရေးမှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းက သူ့ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။

‘အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသာ သိသွားရင် ဆွေ့ယွင်ကျန်း အပြစ်ပေးခံရမှာ သေချာပေမယ့် ဒါက ကျိုးထျန်းအတွက်လည်း ထိခိုက်စေနိုင်တယ်’

‘ "ငါ မင်းကို ပေးထားတဲ့ စာရေးသားချက်ကို မင်း မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘဲ တစ်ရက်တောင် မပြည့်ခင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာက ဘာသဘောလဲ။ ကျိုးထျန်းက ငါ့ကို မလေးစားတာလား" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုး ရောက်သွားနိုင်တယ်’

အကယ်၍ စိတ်ထားသေးသိမ်သောသူဆိုလျှင် ဒီကိစ္စကြောင့် ကျိုးထျန်းအပေါ် ကောင်းမြင်စိတ် ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာမက နောင်တွင်လည်း အဆင်မပြေအောင် လုပ်လာနိုင်သည်။

သူတို့အဆင့်ရှိသူများမှာ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြသည်။

ထိုအကျိုးဆက်များကို သိသောကြောင့် ဝတုတ်က တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းလိုက်သည်။

သူသည် သူငယ်ချင်းများကို မဆက်သွယ်ဘဲ သူ၏အိမ်ကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ အဖိုးမှလွဲလျှင် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သော ဦးလေးထံသို့ ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသာ ဖုန်းကိုင်လိုက်ပါက တစ်ဖက်လူသည် နူးညံ့သည်ကိုသုံး၍ ဖိအားပေးခြင်း၊ အလျှော့ပေးဟန်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ကျိုးထျန်းကို အလျှော့ပေးခိုင်းလိမ့်မည်ကို သူ သိသည်။

သူ ထိုရလဒ်ကို လက်မခံနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ကျိုးထျန်းက အခြေအနေအရ အလျှော့ပေးလိုက်ပါက ပြန်၍ ညှိနှိုင်းရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းကိုယူ၍ ကိုယ်တိုင်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးစလုံး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်လေးက "အဆင်ပြေတယ်၊ ငါ့ကိုပဲ အားကိုးလိုက်" ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် OK ပြလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းက ပြုံး၍ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

ဖုန်းဖြေဆိုလိုက်သောအခါ တစ်ဖက်လူ၏ လေသံမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လေသံမှာ နွေးထွေးပြီး ဖော်ရွေသွားသည်။

"ဟယ်လို၊ ကျိုးထျန်း ဖြစ်ပါသလားခင်ဗျာ"

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ကျိုးထျန်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်နာမည်က ချောင်ကျွင်းကျဲ့ပါ။ ချောင်ကွမ်းရှန်းက ကျွန်တော့်ဦးလေးပါ"

သူသည် မိမိ၏ နောက်ခံကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဪ! မစ္စတာချောင်၊ တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်ခင်ဗျာ"

ကျိုးထျန်းနှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားစဉ်က လေသံမှာ နူးညံ့ရုံသာရှိသော်လည်း ကောင်လေးက သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်နှင့် ထိတ်လန့်သွားသည့် လေသံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အကြောင်းမှာ နောက်ဆုံးဖုန်းဆက်သူမှာ ချောင်ကွမ်းရှန်း ဖြစ်နေ၍ပင်။

"မစ္စတာ ဝန်ကြီးကျန်း၊ ကျိုးထျန်းက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းပါ။ ဒီနေ့က သူ့ဆိုင်ဖွင့်ပွဲနေ့ပါ။ ဆွေ့ယွင်ကျန်းက စစ်ဆေးရေးလုပ်မယ်ဆိုပြီး လူတွေခေါ်လာပြီး ငွေညှစ်ယူဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ မေးချင်ပါတယ်"

သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် အဆင့်အတန်းမြင့်မားသူများကြားတွင် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်တော့ သူက ကိစ္စရပ်ကို တိုက်ရိုက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ဆွေ့ယွင်ကျန်းကို "ငွေညှစ်သူ" ဟု တံဆိပ်ကပ်လိုက်ပြီး "ဒီနေ့တော့ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ပြီးဆုံးဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး" ဆိုကြောင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။