အခန်း ၂၈၇

🍋 Chapter 287

ဒါရိုက်တာကျန်းမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ငိုမိတော့မတတ်ပင်။

ဤကိစ္စသည် သူနေ့စဉ်ရက်ဆက် တောင့်တခဲ့ရသော အရာဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင် ကြိုးစားကြည့်စေကာမူ ဆင်ဆာကိစ္စကြောင့် သူအလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရပြီး ပါးရှားနေသော ဆံပင်များပင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကျွတ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းညှိနိုင်စွမ်းသာ မရှိပါက ညအိပ်ပျော်ရန်ပင် ခက်ခဲနေလိမ့်မည်။

ဤကြီးမားသည့် ပြဿနာ ပြေလည်သွားခြင်းက အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်လိုမှ ပြန်ဆပ်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ နောင်မှာ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲဆိုတာ ပြောသာပြောပါ၊ အသက်ပေးပြီး လုပ်ပေးပါ့မယ်"

ဒါရိုက်တာကျန်းမှာ ဒူးထောက်ဦးချတော့မလိုပင် ဖြစ်နေပြီး လက်များမှာလည်း တုန်ရီလျက် မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါရိုက်တာကျန်း၊ ခင်ဗျားကလည်း အားနာလိုက်တာ။ ကျွန်တော်တို့က မိတ်ဆွေတွေပဲ၊ ဒီလို အခမ်းအနားတွေ လိုအပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး"

ကျိုးထျန်း ထရပ်လိုက်ပြီး ထိုအဖိုးကြီးအား တံခါးအထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ ရုပ်ရှင်ရိုက်ချင်တဲ့အခါ ခင်ဗျားက ဇာတ်ရုပ်တစ်ခုလောက်တော့ စီစဉ်ပေးရမယ်နော်"

သူက နောက်ပြောင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုသို့ လူသိရှင်ကြား ကိစ္စမျိုးကို မလုပ်ချင်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ကျော်ကြားလာသည်နှင့်အမျှ လွတ်လပ်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားတတ်သောကြောင့်ပင်။

"သေချာတာပေါ့ဗျာ! မစ္စတာကျိုးရဲ့ ပုံစံနဲ့ အရည်အချင်းက အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်အတွက် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေတာပေါ့!"

ဒါရိုက်တာကျန်းမှာ သူ့အား ချီးကျူးစကားများ တရစပ် ပြောကြားနေသည်။

သူသိသမျှ ချီးကျူးစကား၊ စကားပုံအားလုံးကို ထုတ်သုံး၍ ကျိုးထျန်း၏ ထူးချွန်မှုကို ဖော်ပြနေသော်လည်း သူ့ကျေးဇူးတင်စကားကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

သူသည် ကျိုးထျန်း၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မလွှတ်တမ်း စကားများ ဆက်ပြောနေမိသည်။

ကျိုးထျန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြုံးလိုက်ရသည်။

"ဒါရိုက်တာကျန်း၊ အပြင်မှာ စားဖို့ စောင့်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ခင်ဗျားပဲ သူတို့ကို ခေါ်ပေးပါဦး"

အဖိုးကြီးမှာ သူ၏ နဖူးကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

"သြော်.. ဒီလူကို ကြည့်စမ်းပါဦး၊ အသက်ကြီးလာတော့ စကားများလာတာပေါ့။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကိုတောင် မေ့သွားပြီ။ အခုချက်ချင်းသွားပြီး သူတို့ကို စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်"

ဒါရိုက်တာကျန်းသည် ချက်ချင်းလှည့်ထွက်သွားပြီး လူများအားလုံး စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်နိုင်ရန် စီစဉ်ပေးတော့သည်။

တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အနုပညာရှင်များမှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း သူရောက်လာသဖြင့် အဆင်ပြေသွားသည်။

"ဒါရိုက်တာကျန်း၊ အထဲမှာ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီလား" ဟု တတိယတန်းစား အနုပညာရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ မေးမြန်းသည်။

"မစ္စတာကျိုးက ဘယ်သူထင်နေလဲ။ သူဖြေရှင်းလိုက်တာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ အခု အထဲပြန်ဝင်လို့ရပြီ၊ ဟင်းပွဲအသစ်တွေနဲ့ ပြန်ပြီး ဧည့်ခံပေးမယ်"

"ဒါတင်မကဘူး၊ မစ္စတာကျိုးက နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ်တိုင်ဆင်းလာပြီး တောင်းပန်စကား ပြောပေးမယ်တဲ့။ ဒါက သူ့ကို ရင်းနှီးခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးကောင်းပဲ၊ ဘယ်သူမှ လက်လွတ်မခံကြနဲ့" ဟု ဒါရိုက်တာကျန်းက အမြန်ပင် စိတ်ချစေသည်။

"ဒါရိုက်တာကျန်း၊ ဒီမစ္စတာကျိုးက တကယ်ပဲ အဲ့လောက် အစွမ်းထက်တာလား"

"ကျွန်တော် ထင်တာတော့ သူက နည်းနည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသလိုပဲ"

"ဟုတ်တယ် ဒါရိုက်တာကျန်း၊ ခင်ဗျားက သူ့ကို ရင်းနှီးတဲ့သူဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပါဦး"

လူစုလူဝေးမှာ သူ့အား ဝိုင်းရံထားကြပြီး မသိသေးသည့် အချက်အလက်များကို သိလိုနေကြသည်။

ကျိုးထျန်းသည် အရာအားလုံးကို ဒါရိုက်တာကျန်းမှတစ်ဆင့် စီစဉ်ပေးတတ်သဖြင့် သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် ဒါရိုက်တာကျန်းမှာ ကျိုးထျန်း၏ လူယုံတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

"သြော်.. ခင်ဗျားတို့များ..."

ဒါရိုက်တာကျန်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ ဥပမာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကျိုးထျန်းအတွက် လူတွေကို ဆွဲဆောင်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

"ဒီလိုပဲ ပြောပါတော့မယ်၊ ကျွန်တော် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာကို ခင်ဗျားတို့ အားလုံး သိမှာပါ။ ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှ ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

အားလုံး ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ဒါရိုက်တာကျန်း၏ ပြဿနာမှာ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်တွင်ရှိနေပြီး သာမန်လူတို့၏ စကားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အားလုံးက သူ့စကားကို သဘောတူကြောင်း မြင်ရသောအခါ ဒါရိုက်တာကျန်းက ဆက်ပြောသည်။

"အခုလေးတင်ပဲ မစ္စတာကျိုးရဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က WeChat စာတိုလေး အနည်းငယ် ပို့လိုက်ရုံနဲ့ နှစ်မိနစ်တောင် မကြာဘဲ ကျွန်တော့် ပြဿနာကို အပြီးအပြတ် ဖြေရှင်းပေးလိုက်တယ်"

"ဘာ!"

အားလုံးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

"စဉ်းစားကြည့်ကြလေ၊ မစ္စတာကျိုးသာ မကူညီခိုင်းရင် ဒီလူက ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါ့မလား"

"ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ နိုးကြားကြဖို့လိုတယ်။ ဖျော်ဖြေရေးလောကမှာ အရေးအကြီးဆုံးက ဆက်ဆံရေးပဲ။ အခု အခွင့်အရေးက ခင်ဗျားတို့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေပြီ၊ အဲ့ဒါကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်မလားဆိုတာက ခင်ဗျားတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် လူငယ်မျိုးဆက်ကို အရေးကြီးသောအချိန်တွင် လမ်းပြပေးရမည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့မှာလည်း သူ၏ ကွန်ရက်ထဲမှ အစိတ်အပိုင်းများပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤ ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယတန်းစား အနုပညာရှင်များ နောင်တစ်နေ့တွင် ကြယ်ပွင့်ကြီးများ ဖြစ်လာပါက သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းအတွက်လည်း အကျိုးရှိပေမည်။

"ကဲ၊ ဒီမှာပဲ မရပ်နေကြပါနဲ့တော့။ အထဲမြန်မြန်ဝင်ကြရအောင်၊ အပြင်မှာလည်း တန်းစီနေတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်"

ကျိုးထျန်းသည် အခန်းတွင်းမှ ပြတင်းပေါက်ကိုကြည့်၍ အောက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်ဝင်သွားကြသော လူများကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အတွေ့အကြုံက အလုပ်ဖြစ်တယ်။ စကားလုံး အနည်းငယ်နဲ့ပဲ ပြန်ခေါ်လို့ရသွားတယ်၊ သူတို့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရတာလည်း ဘာညည်းညူသံမှ မရှိဘူး"

"သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်တာ တန်ဖိုးရှိသားပဲ၊ အမြတ်ထွက်တာပေါ့"

ဒါရိုက်တာကျန်းမှ အဘယ်ကြောင့် ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ပေးသလဲဆိုတာကို သူ နားလည်သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းမှာ သူ၏ အရင်းအမြစ်များနှင့် သြဇာကို အသုံးချချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသူသည် အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ပေးခဲ့ပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိမ့်ချကာ၊ သူ၏ စရိုက်နှင့် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိ။ ထိုကဲ့သို့သောသူမျိုးကို မကူညီလျှင် ဘယ်သူ့ကို ကူညီရမည်နည်း။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဒါရိုက်တာကျန်းသည် ကျေးဇူးသိတတ်သော စိတ်သဘောထားရှိသည့်သူ ဖြစ်သည်ဟု သူခံစားရသည်။

အောက်ထပ်တွင် ကိစ္စများ အားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးထျန်းသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"အခုနက အသေးအဖွဲလေးက ရယ်စရာ ဖြစ်သွားရတယ်။ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူမိုက်တွေတော့ အမြဲရှိနေမှာပဲ။ ဒီလူတွေက ယင်ကောင်တွေနဲ့တူပါတယ်၊ မမြင်ရရင် အေးရောပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ မမြင်ရရင် အေးရောပဲ!"

အားလုံး ဖန်ခွက်များကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး ထိုကိစ္စကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။

လျိုမုယန်သည် သူ့အား ဘေးသို့ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်မှာလဲ"

သူမသည် ချောင်ကျွင်းကျဲ့အကြောင်း ပြောနေမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ကျိုးထျန်းမှာ ပြုံးလျက် သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ဖြေကြားသည်။

"သူ့ဦးလေးက အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ယောက်ဆိုတော့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး၊ သူ့ကို နိုင်ငံပြင်ပကို နှင်ထုတ်လိုက်ရုံပဲ ရှိတော့မှာပေါ့"

"ဒါပဲလား?"

လျိုမုယန်မှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ကျိုးထျန်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

သူသည် လူတစ်ယောက်ကို နိုင်ငံပြင်ပ နှင်ထုတ်ရုံနှင့် အဆုံးသတ်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။

ထို့ပြင် အခုနက လူများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်လျှင် ထိုလူ၏ လုပ်ရပ်မှာ အလွန်လွန်ကဲနေပြီး သူမအနေနှင့်ပင် ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ရှင်းမှာလည်း သူတို့နားသို့ ကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး နားထောင်နေသည်။

ဒေါသအထွက်ဆုံးမှာ ဟယ်ဝေရွှမ်းပင် ဖြစ်ပြီး သူမက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မစ္စတာကျိုး၊ ရှင်က ဒီလောက်နဲ့ လွှတ်ပေးမယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။ ပြောပါဦး၊ သူ့ကို ဘယ်လိုများ စီစဉ်ထားတာလဲ"

ကျိုးထျန်းမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ကျွန်တော်က ဒီလောက်နဲ့ လွှတ်ပေးမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး" ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ သူ့ကို ဘာများ ထင်နေကြတာလဲ။

သူသည် မိန်းကလေး သုံးယောက်၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ သူတို့မယုံကြည်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

"အိုကေ၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော် သူ့ကို ဒီလောက်နဲ့ လွှတ်ပေးဖို့ မရည်ရွယ်ထားတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိကျတဲ့ နည်းလမ်းကိုတော့ မပြောပြနိုင်ဘူး၊ ညစာစားနေချိန်မှာ ပြောဖို့ မသင့်တော်လို့ပါ"

သူမှာ အကူအညီမဲ့နေသည်။

သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရက်ရောပြီး အသေးအဖွဲ ကိစ္စများတွင် လက်ပါတတ်သူ မဟုတ်ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမိန်းကလေးများက မယုံကြည်ကြသနည်း။

ချောင်ကျွင်းကျဲ့ကိုတော့ စီစဉ်ရမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် အချိန်မတန်သေးပေ။ အကြောင်းမှာ သူနှင့် တွဲရန် လိုအပ်နေသေးသောသူ တစ်ယောက် ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်၏ တစ်ဖက်တွင် အမျိုးသားတစ်ယောက်မှာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်မြန်ဆန်နေပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး ပြေးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် BMW M3 တစ်စီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် စက်ကိုနှိုး၍ ဂီယာထိုးလိုက်သည်။

ကားကို အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ထိတ်လန့်နေသဖြင့် ဂီယာ မှားထိုးမိသည်အထိ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် Drive သို့ ထိုးလိုက်ပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် မောင်းထွက်သွားတော့သည်။

စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူသည် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ အသက်ကို ရှည်လျားစွာ ရှူလိုက်သည်။

သူသည် အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး အိမ်သို့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ပြန်ကာ မြေအောက်ကားပါကင်ထဲသို့ မောင်းဝင်သွားသည်။

ဟူး... ဟူး... ဟူး...

အိမ်ရောက်သော်လည်း သူသည် တောင်တက်လာရသကဲ့သို့ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေဆဲပင်။

"အခု ဘာလုပ်ရမလဲ"

သူသည် စတီယာရင်ပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်ပြီး ကားထိုင်ခုံတွင် မှီချလိုက်သည်။ လမ်းပျောက်နေပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

ဤတိတ်ဆိတ်သော မြေအောက်ဂိုထောင်ထဲတွင်သာ နောက်တစ်လှမ်းကို စဉ်းစားရတော့မည်။

ငါးမိနစ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက် ကြာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူသည် စိတ်တည်ငြိမ်စေရန် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ထိုစဉ် နူးညံ့သော တံခါးခေါက်သံက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကားမှန်ကို လာခေါက်နေသည်။

သူမှန်ကို ချလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိလူကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"

"ဟယ်လို၊ မစ္စတာ ဟန်တုန်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ"