အခန်း ၂၉၁

🍋 Chapter 291

ဆန်းတို့စ်သည် ချမ်းသာသော်လည်း ဦးနှောက်မရှိသည့် လူစားမျိုးများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ ငွေကြေးချမ်းသာပြီး အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သည့်လူများသည် အရူးအမူးဖြစ်လာသည့်အခါ အလွန်အန္တရာယ်များတတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အထူးသတိထား၍ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့အား အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုလူသည် ကြောက်ရွံ့၍ ထွက်ပြေးသွားသည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆန်းတို့စ်တို့ ရှိသည့်နေရာအထိ ရောက်လာခြင်းပင်။

သူသည် မိမိကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူအတွက် တာဝန်ယူပေးရန် တောင်းဆိုလာသည်။

သူ ရောက်လာသည့်အခါတွင်လည်း အလွန်ပင် မာနကြီးနေသေးသည်။

ဟေးလုံကျန်း ၏ ဖုန်ထူထပ်သော အရပ်၌ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လူအုပ်စု၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည့်အတွက် သူသည် အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။

ဒီတစ်ခါတွင် သူသည် ခါးတွင်ချိတ်သည့် ဓားတိုကို မယူလာတော့ဘဲ ဂျပန်ဆာမူရိုင်းဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လာသည်။

ဆန်းတို့စ်၏ ယာယီစခန်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ မျက်နှာကို ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးရင်း အော်ဟစ်နေတော့သည်။

ဤမျှကလေးဆန်သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မည်သူမျှ မမြင်ဖူးချေ။ ဂျပန်နိုင်ငံမှ အထက်တန်းကျောင်းသား လူမိုက်များ၏ ရန်ပွဲတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်။

သို့သော် ဤနေရာမှာ စစ်မြေပြင်ဖြစ်သည်။

ကျည်ဆန်တစ်တောင့်သာ မှန်သွားလျှင် ဤသူဌေးသားလေးမှာ ချက်ချင်းအသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်။

ထို့ပြင် သူ၏ ထင်ရှားလွန်းသည့် ဝတ်စုံကြောင့် သူ့ကို မမြင်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤမျှ အပြုအမူ မိုက်ရူးရဲဆန်ပြီး ကလေးဆန်သည့် သူဌေးသားလေးမှာ စက်သေနတ်များရှေ့တွင် ဓားကို ဝေ့ယမ်းနေသည့်အတွက် ဆန်းတို့စ်၏ လူများပင် ရယ်မောရခက် ဖြစ်နေကြသည်။

ကျိုးထျန်းက သူတို့ကို လူမသတ်ရန် တင်းကျပ်စွာ အမိန့်ပေးထားခြင်းသာမဟုတ်လျှင် သူတို့သည် ထိုသူဌေးသားကို ကျည်ဆန်များဖြင့် ပစ်သတ်လိုက်ပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စကူရိုင်းတကဲဟီတို မှာ မိုက်ရူးရဲဆန်သော်လည်း သူ့ကို လုံခြုံရေးပေးနေသည့် လူများမှာမူ တံတွေးကို အကြိမ်ကြိမ် မြိုချနေရသည်။

သာမန်အချိန်သာဆိုလျှင် ဒေသခံစစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အိမ်ရှေ့တွင် ဓားကိုင်ကာ ရန်စမည့် မိုက်မဲသည့်အလုပ်ကို သူတို့ လုံးဝ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကို စကူရိုင်းမိသားစုက ဂျပန်မှ ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့တွင် လက်နက်အဖြစ် ပစ္စတိုနှင့် စက်သေနတ် အနည်းငယ်သာ ပါရှိသည်။

သူတို့၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ပရော်ဖက်ရှင်နယ်စစ်တပ်မှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ များပြားနေပြီး လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်ကပင် ဒေသခံပိုင်ရှင်ဟောင်း၏ ခံတပ်ကို ဒုံးကျည်များဖြင့် ချေမှုန်းခဲ့ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။

သူတို့မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ကြ။

လက်နက်များ ကိုင်ထားသော်လည်း ဘေးကင်းရေးခလုတ်များကို ပိတ်ထားကြသည်။

မတော်တဆ ထွက်သွားလျှင် တစ်ဖက်လူ ဒေါသထွက်သွားမည်ကို ကြောက်သလို၊ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်လာလျှင်လည်း သူတို့မှာ ပြာဖြစ်သွားရလိမ့်မည်ကို သိနေကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ သူဌေးသားမှာမူ စကားနားမထောင်ပေ။ စစ်တိုက်ရန်သာ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေသဖြင့် သူတို့မှာ ခေါင်းကုတ်နေရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆန်းတို့စ်က လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်၍ ညှိနှိုင်းခိုင်းလိုက်ရသည်။

အဓိကအားဖြင့် ဤအတိုင်း ဆက်လုပ်နေမည်ဆိုလျှင် သူတို့ အရေးယူရတော့မည်ဟု သတိပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ဤနေရာကို သိမ်းပိုက်ထားသည်မှာ မကြာသေးပေ။

ယခုကဲ့သို့ စခန်းရှေ့တွင် လာရောက်ရန်စနေသည်ကို လျစ်လျူရှုထားမည်ဆိုလျှင် ဒေသခံများက သူ၏ အာဏာကို မည်သို့ သဘောထားမည်နည်း။

အနာဂတ်တွင် လူများကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

ညှိနှိုင်းရန် ရောက်လာသည့် လူများကို မြင်သောအခါ စကူရိုင်းမိသားစု၏ လုံခြုံရေးများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အင်္ဂလိပ်စာကို ပြောဆိုနိုင်ကြသဖြင့် ဘာသာပြန်ရန် မလိုဘဲ အဆင်ပြေပြေပင် စကားပြောဆိုနိုင်ကြသည်။

ထို့ပြင် နှစ်ဖက်စလုံးကလည်း စစ်ဖြစ်လိုခြင်း မရှိကြသဖြင့် ညှိနှိုင်းမှုမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့သွားသည်။

ဆန်းတို့စ်က သူတို့အား ချက်ချင်း ထွက်သွားရန်နှင့် ကမ်းဘဲလ် ဓါတ်ခွဲခန်း ၏ ကိစ္စများတွင် နောက်ထပ် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မပြုရန် တောင်းဆိုသည်။

အကယ်၍ ထပ်မံ ကြိုးပမ်းလာပါက အပြင်းအထန် တုံ့ပြန်မည်ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

စကူရိုင်းမိသားစုမှာ ဆန်းတို့စ်၏ တောင်းဆိုချက်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။

အနှစ်ချုပ်ရလျှင် အသက်ရှင်ခွင့်ရမည်ဆိုပါက မည်သည့်အရာမဆို လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ရှိကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဤလူများသည် ဟေးလုံကျန်းသို့ လာရန်ပင် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ ဂျပန်တွင်သာ နေလိုကြသည်။

သို့သော် ဤစကူရိုင်းတကဲဟီတိုမှာ ရည်မှန်းချက်ကြီးသော်လည်း အရည်အချင်းမရှိသည့်လူဖြစ်သည်။

ကမ်းဘဲလ် ဓါတ်ခွဲခန်းကိစ္စကို သိလိုက်ရသည့်အခါ စကူရိုင်းမိသားစုက အခြားကုမ္ပဏီ အမှုဆောင်တစ်ဦးကိုသာ ညှိနှိုင်းရန် စေလွှတ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအလုပ်မရှိ၊ အကိုင်မရှိ သူဌေးသားလေးက ပေါ်လာပြီး သူ့ဖခင်ကို ရှည်လျားစွာ တရားချလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စကူရိုင်းအီဟီကိုက စဉ်းစားပြီးနောက် ဤစီမံကိန်းမှာ အလွန်အရေးမကြီးသည့်အပြင် ပြိုင်ဆိုင်မှုလည်း ပြင်းထန်နေသဖြင့် သူ့သားအတွက် အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအရွယ်ရောက်ပြီးသော်လည်း ကလေးစိတ်မကုန်သေးသည့် လူငယ်လေးသည် ဟေးလုံကျန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ့ဓားများကို သယ်ဆောင်လာနိုင်ခြင်းမှာ စကူရိုင်းမိသားစု၏ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ဖြင့် လာခြင်းဖြစ်၍ လုံခြုံရေးစစ်ဆေးမှုများ မလိုအပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ့လူများက သူဌေးသားလေးမှာ မည်မျှ အရည်အချင်းမရှိကြောင်း သိကြသဖြင့် ဤအလုပ်မှာ ဖြစ်မြောက်မည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူတို့သည် စကူရိုင်းတကဲဟီတိုကို ကမ်းဘဲလ်၏ အဆက်အသွယ်ရှိသူနှင့် တွေ့ဆုံရန် အကြိမ်ကြိမ် လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ထိုသူကလည်း ယဉ်ကျေးသော်လည်း စျေးနှုန်းကိစ္စတွင် မည်သည့်သဘောတူညီချက်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။

သူတို့မှာလည်း အမြတ်အများဆုံးရမည့် အခြေအနေကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

ဟေးလုံကျန်းရှိ စားသောက်နေထိုင်မှုမှာ အလွန်ဆိုးရွားသည်။ သူတို့ထဲမှ လူအချို့မှာ ဒေသနှင့်မတည့်သဖြင့် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေကြရသည်။

ထို့ပြင် အိမ်ထောင်မရှိသည့် ယောက်ျားသားများဖြစ်သဖြင့် အထီးကျန်ခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော်လည်း ဒေသခံအမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်ရန်မှာမူ မရဲဝံ့ကြပေ။

ထို့အပြင် ဟေးလုံကျန်းတွင် HIV/AIDS ရောဂါသည်များစွာရှိရာ ကူးစက်ခံရမည်ကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သူတို့မှာ ပြန်သွားရန် အကြောင်းပြချက်ကောင်းကိုသာ ရှာနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုမူ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

"အခုသာ မပြန်ရင် သေတော့မယ်။ ပြေးကြရအောင်! အိမ်ပြန်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေကြရအောင်!"

ဤစိတ်ကူးဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အလျင်အမြန် သဘောတူညီချက်ရရှိသွားကြပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ သူတို့၏ သူဌေးသားကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဆန်းတို့စ်ကတော့ ကိစ္စပြီးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုညမှာပင် မထင်မှတ်သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

စကူရိုင်းတကဲဟီတိုမှာ သူ၏ လုံခြုံရေးများက အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခံရသဖြင့် စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုညတွင် ဟိုတယ်မှ ခိုးထွက်ကာ ဆန်းတို့စ်၏ စခန်းဆီသို့ သွားရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။

အနိုင်မရနိုင်သည့်တိုင် ဓားကိုဝှေ့ယမ်းပြပြီး သူ့သတ္တိကို ပြသလိုက်လျှင် စိတ်ကျေနပ်မှု ရမည်ဟု သူ ယူဆသည်။

သို့သော် မတော်တဆဆိုသလိုပင် ဆန်းတို့စ်တို့ မောင်းထုတ်လိုက်သည့် စစ်သူကြီးအဖွဲ့ကလည်း ဒေါသထွက်နေကြသည်။ သူတို့၏ တပ်မကြီးမှာ ပြိုကွဲသွားသော်လည်း

အကြွင်းအကျန်အဖွဲ့လေးတစ်ခုက ဆန်းတို့စ်ကို လုပ်ကြံရန် ကြံစည်နေသည်။

သူတို့မှာ ဆန်းတို့စ်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး စခန်းကို ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ကာ နယ်မြေကို ပြန်လည်ရယူရန် ရည်ရွယ်သည်။

လုပ်ကြံမှုဖြစ်၍ သူတို့မှာ လျှို့ဝှက်စွာ သွားရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်မြေပြင်မှ ရရှိထားသည့် ဆန်းတို့စ်၏ စစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်၍ သွားကြသည်။

သူတို့သွားမည့်လမ်းမှာ စကူရိုင်းတကဲဟီတို သွားမည့်လမ်းနှင့် တစ်လမ်းတည်းဖြစ်နေသဖြင့် ၂ ကီလိုမီတာခန့်အကွာတွင် အမှတ်မထင် ဆုံမိကြသည်။

စကူရိုင်းတကဲဟီတိုမှာ ယခင်အတိုင်းပင် သူ့ကိုယ်သူ သူရဲကောင်းဟု ထင်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ဓားချက်မြန်သည့် နည်းစနစ်ကို ပြသရန် ပြင်သည်။

ဆန်းတို့စ်၏ လူများနှင့် နှစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူတို့သည် မိမိ၏အထောက်အထားကို သိရှိပြီး မထိရဲကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် ပိုမိုရဲတင်းနေသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင် သူတို့မှာ ဆန်းတို့စ်၏လူများမဟုတ်ပေ။ သူတို့က မည်သူဖြစ်သည်ကို ဂရုမစိုက်။

သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်က ဓားကို ဆွဲထုတ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ပြန်လည်ခုခံရန်သာဖြစ်သည်။

သို့သော် လျှို့ဝှက်စစ်ဆင်ရေးဖြစ်ခြင်း၊ မိမိတို့နေရာ ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းနှင့် တစ်ဖက်လူက သေနတ်မသုံးသဖြင့် သူတို့လည်း သေနတ်ကို မသုံးဘဲ စစ်ဘက်သုံး ဓားမြောင်များကိုသာ ထုတ်လိုက်ကြသည်။

စကူရိုင်းတကဲဟီတိုမှာ ကင်ဒို ဓားပညာကို သင်ယူဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ဖျော်ဖြေရေးသက်သက်သာဖြစ်သည်။ သေခြင်းရှင်းခြင်း တိုက်ခိုက်သည့် သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမှာ ဘာမျှမဟုတ်ပေ။

ထပ် ဟူသောအသံနှင့်အတူ ဓားတစ်လက်မှာ သူ၏ ဗိုက်ကို ထိုးစိုက်သွားကာ အူများပင် ထွက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ကံကောင်းစွာပင် လုံခြုံရေးများက သူတို့၏ သူဌေးသား ပျောက်နေသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် ချက်ချင်းလိုက်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသည့် စကူရိုင်းတကဲဟီတိုကို မြင်သောအခါ ထိုညမှာပင် အနီးဆုံး ဆေးရုံသို့ အမြန်ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

ကမ်းဘဲလ်၏ ဓါတ်ခွဲခန်းမှ စမ်းသပ်မှုများပြုလုပ်ရန်နှင့် အချက်အလက်များ စုဆောင်းရန်အတွက် ယာယီဆေးရုံများစွာကို စီစဉ်ထားရှိခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းပင်။

အမေရိကန်နိုင်ငံသား ဆရာဝန်များမှာ အလွန်တော်ကြသဖြင့် စကူရိုင်းတကဲဟီတို၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် အသိဉာဏ် သာမန်လောက်သာရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြံ့ခိုင်သဖြင့် နောက်တစ်နေ့တွင် သတိပြန်လည်လာသည်။

ထို့အပြင် သူမြင်လိုက်ရသည့် အခြေအနေများကြောင့် ဆန်းတို့စ်၏လူများက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ဟု သူက စွပ်စွဲတော့သည်။

ထိုနည်းဖြင့် မုန်းတီးမှုမှာ စတင်လာသည်။

ဆန်းတို့စ်က အမှန်တရားကို စုံစမ်းသိရှိပြီးနောက် စကူရိုင်းအား ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကူရိုင်းက မယုံကြည်ဘဲ ဆန်းတို့စ်သာ တာဝန်ရှိသည်ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ယုံကြည်နေသည်။