အခန်း ၃၁၃

🍋 Chapter 313

ကျိုးထျန်း ထွက်ပြေးသလိုမျိုး သွားတော့မည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ကျောက်ရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဟွန့်... ကပ်စေးနှဲလိုက်တာ”

သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူမသည် မေးထောက်ကာ ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ ကျန်ရှိနေသည့် ရှမ်ပိန်များကို ဖန်ခွက်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ အရသာခံ သောက်နေလိုက်တော့သည်။

"တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလေလေ ပိုပြီးတော့ လိုချင်လာလေလေပဲ၊ ပြီးတော့ စိတ်ပျက်ဖို့လည်း ပိုများတာပေါ့”

"တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားကြတာပေါ့”

...

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင်မူ မုယန်နှင့် ကျောက်ရှင်းတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် လေဆိပ်သို့ ကားဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ပိတ်ရက်ဖြစ်သောကြောင့် မုယန်သည် မိဘများနှင့်အတူ အိမ်မှာ ရှိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှင်းမှာမူ ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသဖြင့် သူမ၏ ဝိုင်ဘားထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်လွန်နေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အဒေါ်လီ ရှိနေသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ သူမ အမူးလွန်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေမည့် အခြေအနေမျိုးတော့ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ပါးနပ်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိလှသော အဒေါ်လီသည် ယခုအခါတွင် သူမကို မုယန်အား ဆက်ဆံသကဲ့သို့ပင် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံနေပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ အိမ်ရှင်မများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူမအနေဖြင့် မေ့လျော့ထား၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူသည် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်တည်း တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ရှန်ဟိုင်းမှ ကိုယ်ရံတော်များကို ခေါ်ဆောင်မသွားဘဲ မုယန်နှင့် ကျောက်ရှင်းတို့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ပြန်လည် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ပထမတန်းမှာ လူမရှုပ်ဘဲ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ပြည့်နေခဲ့သည်။

လူနည်းခြင်းကလည်း အားသာချက် ရှိသည်၊ ဝန်ဆောင်မှုမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး ဧည့်သည်နည်းသဖြင့် ပိုမို၍ ဂရုစိုက်မှု ရရှိစေသည်။

ချန်တူးသို့ သွားရောက်စဉ်က စီးနင်းခဲ့သည့် ပြည်တွင်း ပထမတန်း လေယာဉ်နှင့်မတူဘဲ ဤနိုင်ငံတကာ လေယာဉ်မှာမူ တကယ့် ပထမတန်း စစ်စစ်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းမှာ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် စီးပွားရေးတန်း နှင့် ဆင်တူသည်။

သို့သော် လူအများစု၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင်၊ လေယာဉ်မယ်များမှာ သူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောမှုကို သတိပြုမိခြင်း သို့မဟုတ် သူ ပထမတန်းတွင် ထိုင်နေခြင်းကြောင့်ပင် သူ့ထံသို့ အတင်းအကျပ် ချဉ်းကပ်လာခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ချေ။

သူတို့သည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်စွာပင် လူတိုင်းအပေါ်တွင် တူညီသော အပြုံးများဖြင့်သာ ဝန်ဆောင်မှုပေးနေခဲ့ကြသည်။

ထိုအရာမှာလည်း ဖြစ်သင့်ပေသည်၊ လေယာဉ်ပေါ်မှ အချစ်ဇာတ်လမ်းများဆိုသည်မှာ အမျိုးသားများ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့ဘဝမှာ ထိုသို့သော ဝတ္ထုများနှင့် ရုပ်ရှင်များကဲ့သို့ မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ လေယာဉ်မယ်တစ်ဦးနှင့် အချစ်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ချင်ပါက မိမိကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်ကို ဝယ်ယူရန်သာ ရှိသည်။

အကယ်၍ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်အတွက် သန်းရာချီ သုံးစွဲနိုင်မည်ဆိုပါက ထိုအမျိုးသမီးငယ်များက သင့်ကို ပိုမို၍ လေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုလာနိုင်ပေသည်။

ကျိုးထျန်းသည် ငွေအမြောက်အမြား သုံးစွဲခဲ့သော်လည်း အလွန်အမင်း စားသောက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ?

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ပထမတန်း ဖြစ်နေလင့်ကစား လေယာဉ်ပေါ်မှ အစားအသောက်များသည် မြေပြင်ပေါ်မှ အစားအသောက်များကို မမီနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် လေယာဉ်မယ်အား အိပ်ရာပြင်ခိုင်းပြီး ခေတ္တမျှသာ အနားယူလိုက်တော့သည်။

ည ၉ နာရီကျော်မှသာ လေယာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ရောက်ခဲ့တော့သည်။

‘အမလေး... ငါသာ ရိုးရိုးတန်းက စီးလာရင် ၁၀ နာရီကျော် ထိုင်ရတာနဲ့ မနက်ဖြန် တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲနေတော့မှာ သေချာတယ်။’

သူ လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ဆန်းတို့စ်၏ လူများက အပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေ့နှင့်နောက်တွင် အမည်းရောင် SUV ကားများ ရှိနေသည့်အပြင်၊ သူ သွားရမည့်လမ်းမှာ နာရီအတော်ကြာ မောင်းနှင်ရဦးမည် ဖြစ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေရန်အတွက် အလယ်တွင် Maybach S600 ကားတစ်စီးကိုပါ အထူးပြင်ဆင်ပေးထားကြသည်။

ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံ ဖြစ်သော်လည်း မြို့ပြများတွင် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးများ ရှိနေသော်လည်း၊ မြို့ကြီးများ၏ အရှိန်အဝါဇုန်ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားပါက လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အခြေအနေမှာ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကားက ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် နှစ်နာရီနီးပါးခန့် ဆိုးရွားသော လမ်းများကို မောင်းနှင်ပြီးနောက်၊ သူ သွားရမည့် နေရာနှင့် အနီးဆုံး မြို့ငယ်လေးရှိ သင့်တင့်သော ဟိုတယ်တစ်ခုသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိ လာခဲ့တော့သည်။

နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးထျန်းတွင် လုပ်ဆောင်ရန် ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

သူသည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကို ဒေသခံ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးအား လမ်းပြအဖြစ် ငှားရမ်းပေးရန် တောင်းဆိုထားခဲ့ဖူးသည်။

အဓိကအားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်၏ သမိုင်းကြောင်းကို သိရှိသည့် ဒေသခံလမ်းပြတစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး ဤအိမ်ရာကို ပိုမိုချောမွေ့စွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဈေးနှုန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုကောင်းမွန်သော သဘောတူညီချက် ရရှိရန် မျှော်လင့်ထားရာ၊ ဒေသခံ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရှိနေခြင်းက ဘာမှမသိဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခြင်းထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ အသက် ၆၅ နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး၊ မီးခိုးရောင် မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ရှေ့သွားတစ်ချောင်း မရှိတော့သဖြင့် သာမန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဘဝတွင် နေထိုင်ရသူ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

စကားအချို့ ပြောကြားပြီးနောက်တွင် ထိုအဘိုးအိုသည် ဂျက် ဟုခေါ်သော မြို့ငယ်လေးတွင် စာပို့သမားအဖြစ် အနှစ် ၄၀ ကျော် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသည့် စစ်မှန်သော ဒေသခံတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးထျန်း သိရှိလိုက်ရသည်။

သူ၏ အလုပ်သဘာဝကြောင့် မြို့ရှိ လူတိုင်းနီးပါးကို ရင်းနှီးပြီး ၎င်း၏ သမိုင်းကြောင်းနှင့် ဒဏ္ဍာရီများကိုလည်း လက်ဖဝါးပေါ်တင်ထားသကဲ့သို့ ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပြောပြချက်အရ ဂျက်မြို့သည် တစ်ချိန်က ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ အချို့ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီးတွင် ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု မရှိဘဲ ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

Château de Brochet (ဘရိုရှက်ရဲတိုက်) မှာမူ တစ်ချိန်က မြေပိုင်ရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူမှာ စစ်ပွဲအတွင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မြေကွက်ကို နောက်ဆုံးတွင် လက်ရှိ မိသားစုမှ ဝယ်ယူခဲ့ကာ ယနေ့ထက်တိုင် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့၏ စီးပွားရေးမှာ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ဘရိုရှက်ရဲတိုက်မှ ကျူးလစ်ပန်းများကြောင့် အဓိက ဖြစ်သည်။

ဤဈေးကြီးသော ပန်းများသည် နှစ်စဉ် အခွန်ငွေ အမြောက်အမြား ထုတ်ပေးနိုင်သဖြင့် မြို့သူမြို့သားများ၏ လူမှုဖူလုံရေးကို တိုးတက်စေခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် မြို့သူမြို့သားများက ဘရိုရှက်ရဲတိုက်ကို ရောင်းချမည်ကို ဆန့်ကျင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အိမ်ရှင်အသစ်က ဝယ်ယူပြီးနောက် ပန်းစိုက်ပျိုးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပါက ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။

လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ဟောင်းနွမ်းပြီး ခက်ခဲတဲ့ ဘဝဟောင်းဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

ကျိုးထျန်း ဤကိစ္စကို ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တရုတ်နိုင်ငံမှာလိုပင် ဤမြို့ငယ်လေးများရှိ ရွာသူရွာသားများသည် ဆက်ဆံရ အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ယုတ္တိမရှိကြဘဲ အကြမ်းဖက်မှုကို အလွယ်တကူ အသုံးပြုတတ်ကြပြီး ပြဿနာများကို ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် လုံးဝ မဖြေရှင်းနိုင်ကြချေ။

ထို့အပြင် ဝေးလံခေါင်သီသော ဒေသများတွင် ဥပဒေအသိပညာ အားနည်းသဖြင့် ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ အတွေးအမြင် မှန်ကန်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်မိသည်၊ ကိုယ်ရံတော်များ ခေါ်ဆောင်လာပြီး လမ်းပြများ စီစဉ်ထားခြင်းက လမ်းခင်းပေးရာ ရောက်သည်။

ဤအဘိုးအို ရှိနေသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ရွာသားများက သူ့အပေါ် ချက်ချင်း ရန်လိုလာမည်မဟုတ်ချေ။

ဆုလာဘ်အဖြစ် ယူရို ၁၀,၀၀၀ ပေးမည်ဟု အတည်ပြုပြီးနောက်၊ အဘိုးအိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရွာသားများကို ဖျောင်းဖျရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေးမည်ဟု ကတိပြုလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်းတွင် ကြီးမားသော မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်၊ ဤအိမ်ရာသည် အဘယ်ကြောင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု အချက်အလက်ကတ်တစ်ခုနှင့် တန်ကြေးရှိနေရပါသနည်း။

သူ မည်သို့ပင် တွေးတောပါစေ အဖြေကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လူသားချင်းစာနာမှုနှင့် တရားဝင်မဟုတ်သော သမိုင်းကြောင်း ရှုထောင့်မှနေ၍ ကျိုးထျန်းသည် ဤအဘိုးအိုထံမှ သဲလွန်စအချို့ ရရှိရန် မျှော်လင့်မိသည်။

"မစ္စတာ သောမတ်စ်... ဒီအိမ်ရာရဲ့ ထူးခြားချက်က ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား"

သူသည် တိုက်ရိုက်မေးမြန်းရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဘာ့ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူက သူဝယ်ယူရန် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ လာရောက်လည်ပတ်ဟန် သို့မဟုတ် စူးစမ်းဟန် ဆောင်နေခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မစ္စတာကျိုး... အကယ်၍ ခင်ဗျားက ထူးခြားချက်ကို မေးတာဆိုရင်တော့ ကျူးလစ်ပန်းတွေကလွဲလို့ ကျွန်တော် တခြားဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး”

အဘိုးအိုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တွေးတောရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား တည်တံ့သွားခဲ့သည်။

ယူရို ၁၀,၀၀၀ တန်တဲ့ အလုပ်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အလုပ်ရှင်ကို ကူညီပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ကျွန်တော် ပြောနိုင်တာကတော့ ဟင်နရီ မိသားစုက တကယ်ကို ကံကောင်းခဲ့တာပဲ”

"လက်ရှိ အိမ်ရှင်ဖြစ်တဲ့ ဟင်နရီအငယ်ရဲ့ အဘိုးက ဒီအိမ်ကို မြို့တော်ဝန်ဆီကနေ ၁၀၀ ဖရန့်ထဲနဲ့ ဝယ်ခဲ့တာ”

"အိမ်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဒုတိယကမ္ဘာစစ် စတင်ကတည်းက ဘယ်သူမှ ဒီအိမ်ကို လာမကြည့်ကြတော့ဘူး”

"လူတိုင်းက ပိုင်ရှင်ဟာ စစ်ပွဲအတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် တခြား ဘေးကင်းတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုကို ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ”

"ဒါကြောင့် မြို့တော်ဝန်က ငွေအနည်းငယ်ပဲ ယူပြီး အိမ်ကို ဟင်နရီရဲ့ အဘိုးဆီ ပေးလိုက်တာပေါ့”

အဘိုးအိုက အတိတ်ကို ပြန်လည် အောက်မေ့နေသည့်အလား ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဟင်နရီအငယ်ရဲ့ အဖေ ဟင်နရီအိုကြီးကတော့ ကျူးလစ်ပန်းတွေကို စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့လူပေါ့၊ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ က ဘေးနားမှာရှိတဲ့ ကလော့ဒ် မိသားစုရဲ့ ဥယျာဉ်ကို ဝယ်ခဲ့တာ၊ အဲဒါက အခု ကျူးလစ်ပန်းတွေ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဧက ၂၀ မြေကွက်ပဲ”

"ကလော့ဒ် မိသားစုက မြို့ကြီးပြကြီးကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ စီစဉ်နေကြတာမို့လို့ မြေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းချခဲ့တာ”

"ဟဟ... ကလော့ဒ် ဥယျာဉ်က တစ်ချိန်က ကျွန်တော်တို့ မြို့ရဲ့ နာမည်ကြီး ရှုခင်းသာနေရာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာ”

"အနီးနားက မြို့တွေက လူတွေဟာ နွေရာသီတိုင်း ပန်းတွေလာကြည့်ကြတာ၊ အတော်လေး စည်ကားခဲ့တယ်”

သူ၏ အသက်အရွယ်တွင် တွေ့ရခဲလှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုမှာ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ၏ မြို့ငယ်လေးရှိ လူငယ်ဘဝ နေ့ရက်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေသည့်အလားပင်။

"ဟင်... ဒါဆိုရင် ဟင်နရီ မိသားစုက အမြဲတမ်း အမြတ်ထွက်နေခဲ့တာပဲ”

ကျိုးထျန်း သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်၊ ဤမိသားစုက တကယ်ကို ကံကောင်းလွန်းသည်။

ပထမဦးစွာ သူတို့သည် အိမ်ကို ငွေအနည်းငယ်ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် ဤအဖိုးတန် ကျူးလစ်ပန်းများ စိုက်ပျိုးရန်အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် ဘေးနားက ဥယျာဉ်ကိုပါ ထပ်မံ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

"ဟင်..."

ကျိုးထျန်း ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး၊ အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။