အခန်း ၃၁၇

🍋 Chapter 317

ပီယဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူ သေသေချာချာ ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လိုက်သည့်အခါ မိမိအနေဖြင့် မတန်တဆ စျေးပေးလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ တစ်ဖက်လူက သေချာပေါက် အကြပ်ကိုင် လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

မှန်ပေသည်၊ ထိုကောင် အကြပ်ကိုင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

‘ယူရို ၁၀ သန်း လား... သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် လက်ငင်းငွေ အများကြီးကို ထုတ်ပေးနိုင်လို့လား’

၎င်းမှာ တရုတ်ယွမ်ငွေ သန်း ၈၀ နီးပါးခန့်ရှိသော လက်ငင်းငွေသားနှင့် ညီမျှပေသည်။

‘သူက တကယ်ပဲ ပေးမှာတဲ့လား’

ပီယဲ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ကျိုးထျန်းသည် အကြပ်ကိုင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်လိုက်ရင်း စကားဆိုလိုက်တော့သည်။

"လူကြီးမင်း... မင်းက ဒီအိမ်ကို တကယ်ပဲ ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"မှန်တယ်... ဒီအိမ်က သူ့အလိုလိုတင်ပဲ အနုပညာတန်ဖိုး ရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင်ကသာ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိတာ"

ကျိုးထျန်း၏ ပြောစကားများမှာ တမင်သက်သက် ရွဲ့စောင်းပြောဆိုနေသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ မိမိတွင် အခြေခံအနုပညာမရှိကြောင်း ပီယဲ၏ အစောပိုင်းက လှောင်ပြောင်မှုကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပီယဲ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဟင်နရီလေးဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ဆီမှာ လက်ငင်းငွေသား ၁၀ သန်း ရှိတယ်လို့ မင်းထင်လား"

"သူက မင်းကို လိမ်နေတာပဲ"

"အကယ်၍ သူသာ တကယ်ပေးနိုင်ရင် ဒီပန်းခင်းက သူ့အပိုင်ပဲ"

ကျိုးထျန်းတွင် ထိုမျှလောက် များပြားသော လက်ငင်းငွေသားမရှိကြောင်း သူ အသေအချာ ယုံကြည်ထားသဖြင့်၊ သူ့ကို လူအများရှေ့တွင် အရှက်ခွဲရန် စီစဉ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းကလည်း ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားသည့် အမူအရာကို တမင်သက်သက် ပြသရင်း ပူးပေါင်းပေးလိုက်သည်။

"မင်း..." သူသည် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်မိသည်။

"တွေ့လား... ငါပြောသားပဲ" ပီယဲက မိမိ၏ ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်ရင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက အဲဒီအိမ်ကို အမွှမ်းတင်နေကတည်းက၊ အဲဒီအိမ်က သူ့အပိုင်ပဲပေါ့"

"၁၀ သန်း ... ငါက ပန်းခင်းကိုပဲ လိုချင်တာ၊ ကျန်တဲ့ဟာကို သူ့ဆီပဲ ရောင်းလိုက်တော့"

ပီယဲက ပြုံးလျက် ပြောဆိုပြီး ကျိုးထျန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း... မင်းက အနုပညာကို ခံစားနားလည်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ငါက ပန်းခင်းကို ဝယ်လိုက်လို့ဆိုပြီး ဒီအိမ်ကိုတော့ ပစ်ပယ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"

"အဲဒါဆိုရင်တော့ အတော်လေး ရှက်စရာကောင်းသွားလိမ့်မယ်၊ မင်းတို့ အဝါရောင် အသားအရေရှိတဲ့လူတွေက မျက်နှာပန်းလှဖို့ကို အရမ်းဂရုစိုက်ကြတာပဲ မဟုတ်လား"

သူက ကျိုးထျန်းကို အရှက်ခွဲရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တမင်သက်သက် ရန်စလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ... ငါက ဒီအိမ်ကို တကယ်သဘောကျလို့ ဝယ်မှာပဲ" ကျိုးထျန်း အံကြိတ်ထားသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ဟင်နရီလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ပြော... ဘယ်လောက်လဲ..."

ဟင်နရီလေးမှာမူ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ရူးသွပ်လုနီးနီးပင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်ကိုပင် လုယက်၍ ဝယ်ယူချင်နေကြသူ ရှိနေသည်မှာ ချမ်းသာသောလူများက တကယ်ကို လှည့်စားရလွယ်ကူလှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် စျေးနှုန်းကို အလွန်အမင်း တောင်းဆိုရန်မဝံ့ရဲချေ။

ပန်းခင်းမပါဝင်ပါက ဤအိမ်ကို အခြေခံအားဖြင့် ရောင်းချရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ကျိုးထျန်းသည် လက်ရှိတွင် ပီယဲနှင့် ငြင်းခုံနေပြီး သိက္ခာအကျမခံနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် စျေးနှုန်းအနည်းငယ် လျှော့ချ၍ ရောင်းချလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးတောလိုက်မိသည်။

လက်ရှိတွင် ၁၀ သန်း ခန့် ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသည့်အရာများမှာ အပိုအလျှံမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

"မစ္စတာကျိုး... ယူရို နှစ်သိန်း... မဟုတ်ဘူး၊ တစ်သိန်းခွဲဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ပန်းခင်းကလွဲလို့ ကျန်တဲ့အရာအားလုံးကို ငါ မင်းဆီ ရောင်းပါ့မယ်"

ဟင်နရီလေးသည် ကျိုးထျန်း သဘောမတူမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စျေးနှုန်းကို ချက်ချင်းပင် နောက်ထပ် ငါးသောင်းခန့် လျှော့ချပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..." ကျိုးထျန်း ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်တော့သည်။

ပီယဲသည် သူ၏ လက်မောင်းများ တုန်ရင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။

အမှန်စင်စစ် ကျိုးထျန်းသည် ရင်ထဲ၌ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယူရို တစ်သိန်းခွဲဆိုသည်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ လျော့နည်းလှပေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မြေကွက်နှင့် အိမ်တစ်လုံးကို အနည်းဆုံး ယူရို သုံးသိန်းခွဲမှ လေးသိန်းခန့်အထိ ကျသင့်နိုင်ပေသည်။

ယခုမူ သူသည် အလကားနေရင်း အမြတ်ထွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်သေးပေ၊ ကောင်းကင်မှ ကျလာသည့် လာဘ်တုံးကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ မင်း နောက်ဆုံးတော့ တစ်သိန်းခွဲကို ထုတ်ပေးနိုင်သွားတာပေါ့ ဟုတ်လား"

ပီယဲမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ အပြုံးကို ပြသရင်း ဆက်လက်၍ ရန်စလိုက်ပြန်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ဟင်နရီလေးကို ခေါ်ကာ ပိုက်ဆံကို တိုက်ရိုက်ပင် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ဤခြံနှင့်အိမ်ကို ပြင်သစ်ရှိ သူ၏ ကုမ္ပဏီအသစ်ထံသို့ အမြန်ဆုံး လွှဲပြောင်းပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူ ကြိုတင်၍ ဂျက်ဆီကို ပြင်ဆင်ခိုင်းထားခဲ့သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပြည်တွင်းကုမ္ပဏီများသည် နိုင်ငံခြားသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ယူရာတွင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းနှင့် အခွန်အခများ၌ အချို့သော အားသာချက်များ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟင်နရီလေးက ကျိုးထျန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး အိမ်ခြံမြေလွှဲပြောင်းခြင်း ကိစ္စရပ်များကို သုံးရက်အတွင်း အပြီးသတ် ဆောင်ရွက်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပီယဲဘက်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း ပိုက်ဆံပေးချေမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းလိုက်တော့သည်။

ထိုသခင်လေးကလည်း ဟင်နရီလေးထံမှ ဘဏ်အကောင့် အချက်အလက်များကို တောင်းခံရင်း ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ပြီး၊ ပိုက်ဆံကို မကြာမီ အချိန်အတွင်း လွှဲပြောင်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ကတိပြုလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်း ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပီယဲ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"နိုရယ်... ကြည့်လိုက်စမ်း၊ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပဲ မက်မောနေတဲ့ အာရှသား လူမွဲလေးက ငါ့ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့ လာပြိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေသေးတယ်၊ တကယ့် အရူးပဲ"

သို့သော်လည်း နိုရယ်က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

ထွက်ခွာသွားသည့် ကျိုးထျန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျုံ့လိုက်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို လက်ဟန်ပြခေါ်ယူလိုက်ပြီး စကားအချို့ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်တော့သည်။

...

စာပို့သမားအိုကြီးနှင့် ပိုက်ဆံကိစ္စ ရှင်းလင်းပြီးနောက် ကျိုးထျန်းသည် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ထိုစာပို့သမားအိုကြီးသည် စျေးနှုန်းညှိနှိုင်းမှုတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူ ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည့် သတင်းအချက်အလက်များကြောင့်သာ ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုယူရို တစ်သောင်းမှာ တကယ်ကို ထိုက်တန်လှပေသည်။

ကားပေါ်တွင် သူသည် ချက်ချင်းပင် စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုများ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး၊ မိမိ၏ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအချို့ကို အိမ်တော်သို့ သွားရောက်စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် မိမိ၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မည်သူ့ကိုမျှ အနားမကပ်စေရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု အချက်အလက်ကတ်၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ယခုအချိန်အထိ အဖြေရှာမရသေးဘဲ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မြေကွက်နှင့် အိမ်မှာ သူ၏ အပိုင်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလောတကြီး ဖြစ်နေရန် မလိုတော့ချေ။

‘ဒီပြင်သစ်ကောင်က သူ့အနေနဲ့ ငါ့ကို အပြည့်အဝ အရှက်ခွဲလိုက်နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား’

သူ အော်ဟစ်၍ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူ အလောတကြီး ထွက်ခွာလာခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ပီယဲ၏ ရှေ့တွင် အားရပါးရ ရယ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအကြိမ်တွင် သူသည် မိမိတည်းခိုခဲ့သည့် မြို့ငယ်လေး၌ ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ၊ လေဆိပ်ရှိရာ မြို့ကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့တော့သည်။

လေယာဉ်ထွက်ခွာရန် အချိန်အတော်ကြာ လိုအပ်နေသေးသဖြင့် သူသည် လည်ပတ်ရန် အစီအစဉ်မရှိသော်လည်း စစ်မှန်သော ပြင်သစ်ညစာတစ်နပ်ကိုမူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သုံးဆောင်နိုင်ပေသည်။

သူသည် ယနေ့ရရှိခဲ့သည့် အကျိုးအမြတ်များအတွက် အောင်ပွဲခံရန် မြို့ထဲရှိစျေးအကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း ၁၂ ဦးစလုံးကို အဖိုးတန်လှသော ဟင်းပွဲများဖြင့် ရက်ရက်ရောရော တည်ခင်းကျွေးမွေးခဲ့သည်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဆုလာဘ်များ ပေးအပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

သူတို့ ထိုင်၍ စားသောက်နေကြစဉ် အမြည်းဟင်းပွဲများနှင့် စွပ်ပြုတ်များကို တည်ခင်းပေးလိုက်သည့် အချိန်မှာပင်၊ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှတစ်ဆင့် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မစ္စတာကျိုး... မင်္ဂလာပါ"

အစောပိုင်းက ဘရိုရှက်ရဲတိုက် တွင် သူ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည့် ထူးခြားလှပသော လူဖြူမိန်းကလေးမှာ သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်မိသည်၊ ထိုအရူး ပီယဲကမူ လိုက်ပါလာခြင်း မရှိချေ။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးအတွက် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲပေးလိုက်ရင်း ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် စားပွဲထိုးကို ခေါ်ယူ၍ သူမအတွက် ဟင်းပွဲများ မှာယူပေးလိုက်သည်။

"မင်းက ပီယဲနဲ့ အတူတူ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါ နေမကောင်းလို့ ဟိုတယ်ကို ပြန်ပြီး နားချင်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောခဲ့တာပါ"

နိုရယ်သည် ပီယဲကို ဖယ်ထုတ်ရန်အတွက် မိမိအနေဖြင့် လိမ်ညာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တိုက်ရိုက်ပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

"အဲဒါဆိုရင် နင် ဘာကို လိုချင်လို့လဲ"

သူမအနေဖြင့် မိမိ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မည်သို့သိရှိသနည်းဆိုသည်ကို သူ မေးမြန်းရန်ပင် မလိုတော့ချေ၊ ဘာ့ကြောင့်ဆိုသော် မိန်းကလေး၏ နောက်ကွယ်ရှိ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မနက်ပိုင်း ထိုသူများကို ပီယဲ၏ လူများဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်မူ ထိုသူအားလုံးမှာ နိုရယ်၏ လူများသာ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

"နင်က စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ" နိုရယ်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စရာကောင်းသော စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ စကားပြောဆိုလိုက်သည့် အခါတွင် သူမ၏ ပုံမှန် မြင့်မြတ်လှသော အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် နူးညံ့သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နင်က ပီယဲအကြောင်းကို သိပုံမရဘူး..."

"နင် ဘာလို့ သူ့ကို တမင်သက်သက် အကွက်ဆင်ပြီး ပန်းခင်းကို စျေးကြီးပေးပြီး ဝယ်ခိုင်းခဲ့တာလဲ၊ ပြီးတော့ နင်ကိုယ်တိုင်ကျတော့ တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ အိမ်ကို ဝယ်လိုက်တာ ဘာ့ကြောင့်လဲဆိုတာ ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး"

ကျိုးထျန်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မြင့်မြတ်လှသော နိုရယ်က ဤကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

"နင် ဘာတွေကို ပြောနေတာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး"

"နင်တို့က အဲဒီပန်းခင်းကို ရရှိသွားပြီပဲ၊ အဲဒီမှာပဲ အတူတူ အောင်ပွဲခံနေသင့်တာပေါ့၊ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ကြွားလုံးထုတ်မနေပါနဲ့"

သူသည် သဘာဝကျစွာပင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းကို ဝန်ခံလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

"မစ္စတာကျိုး... ငါက ပီယဲ မဟုတ်ဘူး၊ နင့်ရဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ငါ့ကို လှည့်စားလို့ မရဘူးနော်"

နိုရယ်က အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်ရာ အတော်လေးကို ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ... နင့်ကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်လို့ပါ၊ အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို ရိုးရိုးသားသားပဲ စကားပြောလို့ မရဘူးလား"