အခန်း ၃၁၉

🍋 Chapter 319

ပြင်သစ်ညစာမှာ တကယ်ကို အရသာရှိလှသော်လည်း၊ နိုရယ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ သူ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပိုက်ဆံရှင်းပြီးနောက်၊ သူသည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအား လေဆိပ်သို့ တိုက်ရိုက်မောင်းရန် ပြောလိုက်သည်။

လမ်းခရီးတွင် သူသည် ဆန်းတို့စ်ထံသို့ သီးသန့်ဖုန်းဆက်၍ ဘရိုရှက်ရဲတိုက်သို့ စေလွှတ်မည့်လူများသည် သေချာပေါက် ယုံကြည်စိတ်ချရသူများ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သစ္စာဖောက်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့်လူများသာ ဖြစ်ရမည်ဟု အထပ်ထပ်အခါခါ မှာကြားနေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက အကယ်၍ အိမ်ထဲ၌ တန်ဖိုးကြီးသောအရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး မိမိ၏လူများကပင် ခိုးယူသွားခဲ့လျှင် ဆုံးရှုံးမှုမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။

ဆန်းတို့စ်ကလည်း ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ပြီး မိမိနှင့် အနီးကပ်ဆုံး လက်အောက်ငယ်သားများကို အိမ်တော်သို့ စေလွှတ်ကာ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခိုင်းမည်ဖြစ်ကြောင်း ကတိပြုလိုက်သည်။

ထိုသူများသည် သူနှင့်အတူ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကြားမှ အသက်လုကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည့် သေဖော်သေဖက်၊ သစ္စာအရှိဆုံး လူယုံတော်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးထျန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သောလူများကို ယုံကြည်စိတ်ချနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ပြန်လည်ထွက်ခွာမည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုက်ပြီး ဆယ်နာရီကျော်ကြာမြင့်မည့် လေယာဉ်စီးနင်းမှုကို စတင်ခံစားလိုက်တော့သည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် သူ ရှန်ဟိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ပထမတန်းစား လက်မှတ်၏ အားသာချက်ပင် ဖြစ်သည်၊ တစ်ညလုံး လေယာဉ်စီးခဲ့ရသော်လည်း ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ခဲ့ရသဖြင့် လေဆိပ်မှတစ်ဆင့် ကျောင်းသို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ခဲ့ရာတွင်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ချေ။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ သူ အတန်းတက်နေသည့် အချိန်မှာပင် ဂျက်ဆီထံမှ အီးမေးလ်တစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ဘရိုရှက်ရဲတိုက်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကိစ္စရပ်များ အပြီးသတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ထိုမြေကွက်မှာ ယခုအခါ လုံးဝ သူ၏ အပိုင်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကဲ... အခုဆိုရင် တကယ်တမ်း အလုပ်စလို့ရပြီ"

ကျိုးထျန်း၏ စီစဉ်မှုအောက်တွင် ကုန်တင်ကား အမြောက်အမြားနှင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ မြို့ငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို ဘက်စုံ ပြုပြင်မွမ်းမံတည်ဆောက်မည် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့်၊ အိမ်ခြံမြေတစ်ခုလုံးကို ထူထဲလှသော သံဆူးကြိုးများနှင့် သံပြားများဖြင့် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြရာ မည်သူမျှ လှမ်း၍မမြင်တွေ့နိုင်တော့ချေ။

ထို့အပြင် လေကြောင်းမှတစ်ဆင့် လာရောက်စူးစမ်းခြင်း မပြုနိုင်စေရန်အတွက် ကင်မရာများနှင့် ဒရုန်းဖြတ်တောက်သည့် စက်ပစ္စည်းများကိုပါ ပတ်ဝန်းကျင်၌ တပ်ဆင်ထားလိုက်သေးသည်။

သူသည် ဖရန်ဆွာ၏ အမည်ခံကုမ္ပဏီမှတစ်ဆင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခွင့်ပါမစ်ကို ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ၊ မြေအောက်၌ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေခြင်း ရှိမရှိကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ တူးဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျိုးထျန်း တွေးတောမိသမျှ အရာများထဲတွင်မူ ရှားပါးတွင်းထွက်သတ္တုကြောများ သို့မဟုတ် မြှုပ်နှံထားသည့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်၊ ဤနှစ်ခုသာလျှင် တကယ်တမ်း တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

အကယ်၍ မြေအောက်၌ မည်သည့်အရာမျှ မရှိခဲ့လျှင်မူ သူ တကယ်ကို နားလည်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ တူးဖော်ရန် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့်၊ ဤအိမ်ကို ယူရို ၁ ဒသမ ၅ သန်း အကုန်အကျခံကာ အပြည့်အဝ ပြုပြင်မွမ်းမံရန်အတွက်ပါ တိုက်ရိုက်ပင် စီစဉ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ သူ အိမ်ဝယ်ယူခဲ့သည့် စျေးနှုန်းထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုများပြားသော်လည်း၊ ဤပိုက်ဆံကို အသုံးမပြုပါက ဤအိမ်မှာ အသုံးမဝင်သော အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဤမြို့ငယ်လေးကို အတော်လေး သဘောကျသဖြင့် ၎င်းကို အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဟိုတယ်များထက် များစွာ ပိုမို သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သည့် ဟိုတယ်မျှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကောင်းဆုံးအချက်မှာ သူသည် ပန်းခင်းနှင့် နီးကပ်သော မြေကွက်ပေါ်တွင် သစ်သားအိမ်ငယ်လေး သို့မဟုတ် နေကာမှန်ခန်းလေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ရုံဖြင့်၊ ပီယဲ ယူရို သန်း ၁၀ ပေး၍ ဝယ်ယူခဲ့သော အဖိုးတန်လှသည့် ပန်းခင်းကြီး၏ အလှအပကို အခမဲ့ ကြည့်ရှုခံစားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ရှုခင်းမှာ သေချာပေါက် ပိုက်ဆံနှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ စိုက်ပျိုးရေးမြေကွက်များ ဖြစ်နေသဖြင့် မြေတူးစက်ကြီးများကို အသုံးပြု၍မရချေ၊ အရာအားလုံးကို လူအင်အားဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ရာ ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ မုယန်သည် မကြာသေးမီက အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေပုံရပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေသော်လည်း သူ့ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိချေ။

သူသည် နေ့တိုင်း မိမိ၏ အခန်းထဲ၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားစွာဖြင့် အရာရာကို အလုပ်ရှုပ်ခံ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

ကျောက်ရှင်းကလည်း သူမ၏ အလုပ်ကိစ္စရပ်များကြောင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အိမ်ထဲ၌ ပုံမှန်အတိုင်း လူမသိသူမရှိ နေတတ်သော အဒေါ်လီသာလျှင် ရှိသည်။

သူ၏ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက သူ့ကို ဗီဒီယိုတစ်ခု ပြသလာခဲ့သည်။

ဆန်းတို့စ်၏ လူများက အိုင်အာရ်အက်စ် အခွန်ဝန်ထမ်းများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ အကာအကွယ်ပေးခအဖြစ် ပိုက်ဆံများကို နေ့တိုင်း တောင်းခံခြင်း ခံနေရသည့် ဆွေ့ယွင်ကျန်း နှင့် ဟန်သုန်းတို့သည်၊ နောက်ဆုံး၌ ကျိုးထျန်း သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် လက်ဆောင်ကြီးကို လက်ခံရရှိသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အိတ်ကပ်များကို ပြောင်စင်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် နစ်နာကြေး တောင်းခံခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မိမိကို ပေးအပ်ရန် ထိုက်တန်သည့်အရာ ဖြစ်ပေသည်... ။

၎င်းကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုအတွက် နစ်နာကြေးဟု ယူဆနိုင်သည်။

ဤကဲ့သို့ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လူများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ပိုက်ဆံကို သူ၏ ဆေးဝါးကုသစရိတ်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

ဆွေ့ယွင်ကျန်း နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ၏ မိဘများက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့ကြပြီး၊ ဟန်သုန်းမှာမူ ဆွေ့ယွင်ကျန်း ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည့် တရားခံစစ်စစ် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်သည့် အတွေ့အကြုံတစ်ခု ပေးအပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အခြားလူများနှင့်မတူဘဲ၊ သူသည် ဤလူနှစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်၍မရချေ။

ဆွေ့ယွင်ကျန်း ၏ ဦးလေးဖြစ်သူကို မျက်နှာထောက်ထားရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးထျန်းသည် သူတို့နှင့် ပိုမိုကိုက်ညီမည့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မှောင်မိုက်ပြီး မုန်တိုင်းထန်နေသော ညတစ်ညတွင်၊ သူတို့၏ နေအိမ်များသည် သီးခြားလူအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့၏ အတင်းအဓမ္မ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထိုလူများသည် ပိုက်ဆံကို မက်မောခြင်းမရှိသလို၊ အကြမ်းဖက်ခြင်းလည်း မပြုလုပ်ခဲ့ကြချေ။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် ထိုနှစ်ယောက်ကို အဓမ္မပြုကျင့်ချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့တစ်ဦးစီသည် လူမည်းအမျိုးသား ဒါဇင်ဝက်ခန့်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီး မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် ကစားပွဲ ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် ထိုနှစ်ဦး ဆေးရုံ၌ ဆုံတွေ့ကြသည့်အခါ၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခါးကြီးကို ကိုင်းထားကြရပြီး သူတို့၏ တင်ပါးများသည် မြေပြင်နှင့် လုံးဝ မထိတွေ့ဝံ့ဘဲ ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများမှာ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက်ပင် ပိုမိုလွန်ကဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ညတာ အတွေ့အကြုံမှာ သူတို့ ဘဝသက်ဆုံးတိုင် ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်သည့် ခြောက်လှန့်တတ်သော အိပ်မက်ဆိုးကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"အား..."

"ဖယ်လိုက်တော့... ငါ ဒါကို ဆက်ပြီး မကြည့်ရက်တော့ဘူး"

ကျိုးထျန်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းကို အဝေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဆွေ့ယွင်ကျန်း နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုနေသည့် ဗီဒီယိုမှာ မည်သည့်အမျိုးသားမဆို ကြည့်ရှုရန် မဝံ့ရဲလောက်အောင် ဖြစ်ရပြီး၊ ဤကဲ့သို့သော ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်မှုကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုရန် မစွမ်းသာချေ။

သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း၊ ကျိုးထျန်းသည် ထိုထွားကျိုင်းလှသော လူမည်းကြီးများနှင့် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်သွားမည့် အရာများကို တွေးတောမိရုံမျှဖြင့် ကျောချမ်းသွားခဲ့ရသည်။

‘ငါ ပြောသားပဲ... ငါ့ကို လာပြီး မရှုပ်ပါနဲ့လို့၊ အခုတော့ တကယ့်ကို ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ’

သူသည် မိမိတစ်ဦးတည်းသာ ဤခံစားချက်ကို ခံစားရမည်မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊

ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို အများနှင့် မျှဝေခံစားရမည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဗီဒီယိုကို WeChat ဂရုထဲရှိ ဝတုတ်၊ဥက္ကဌ ဟန် နှင့် အခြားလူများထံသို့ ချက်ချင်းပင် ပို့ပေးလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ မိတ်ဆွေကောင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကောင်းမွန်သောအရာများ ရှိလာပါက သူသည် သဘာဝကျစွာပင် သူတို့ကို ပထမဆုံး သတိရမိခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ဝတုတ်၏ ဆဲဆိုသံများမှာ ဂရုထဲ၌ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တော့သည်။

"ကျိုးထျန်း... မင်းက တော့်တော့်ကို ယုတ်မာတာပဲ၊ ငါက မြို့တော်ကို အခုတင်ပဲ ပြန်ရောက်လို့၊ ဘားမှာ ကောင်မလေးအချို့နဲ့ ပျော်ပါးဖို့ လုပ်နေတာလေ”

“ အခု ဒီဗီဒီယိုကို ကြည့်ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ နောက်တစ်ပတ်လောက်အထိ စိတ်ပါတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက တကယ့်ကို အောက်တန်းကျလွန်းတယ်"

"အင်း... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ကုသိုလ်တစ်ခု လုပ်လိုက်ရတာပေါ့" ကျိုးထျန်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး... အဲဒီကောင်နှစ်ယောက်က တကယ်ကို သနားစရာကောင်းတာပဲ၊ သူတို့ကတော့ တစ်ဘဝလုံး စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားကြပြီ" ဥက္ကဋ္ဌဟန် က ချွေးပြန်နေသည့် အီမိုဂျီ အမြောက်အမြားကို ပေးပို့လာခဲ့သည်။

သူသည် ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲရှိ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အရာရာကို မြင်တွေ့ဖူးသော်လည်း၊ လူမည်းအမျိုးသား ဒါဇင်ဝက်ခန့်နှင့် ဂိမ်းဆော့ရသည်ဆိုသည့် အရာက သူ့ကို ပြင်းထန်လှသော အာရုံခံစားမှုဆိုင်ရာ တုန်လှုပ်မှုကို ပေးအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး... မင်းက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ထိုက်တန်တာ ရမှာပဲလေ" ဥက္ကဋ္ဌဟုန် က ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလာခဲ့သည်။

အခြားသော သူဌေးကြီးများကလည်း ပျို့အန်ချင်နေသည့် အီမိုဂျီများနှင့် ချွေးစေးပြန်နေသည့် အီမိုဂျီ အမျိုးမျိုးကို ပေးပို့လာကြပြီး၊ အံကြိတ်ရင်း ကျိုးထျန်းကို ချီးကျူးစကား ဆိုနေကြသည်။

"တောက်... ငါက ထမင်းစားနေတာလေ၊ မင်းက ဒါကို လာပြီး ပို့နေတယ်" ဥက္ကဋ္ဌဟူ အိမ်၌ ထမင်းပန်းကန်ကိုပင် ရိုက်ခွဲလိုက်မိသည်။

"ဒါကို တရားမျှတမှုက အောင်နိုင်တယ်လို့ ခေါ်တာပဲ၊ ကံကံ၏အကျိုးက စက်ဝိုင်းလိုပဲ လည်ပတ်နေတာ၊ သူတို့က ခံထိုက်ပါတယ်"

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်လှသော အတွင်းရေးမှူးကျန့် ကပင်လျှင် ပြန်လည်ဖြေကြားလာခဲ့သည်။

သူသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှဲ့၏ ကဗျာစာသားများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည့် အပေါ်တွင် ယခုအချိန်အထိ မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဆွေ့ယွင်ကျန်း ကို အရိုးထဲကနေ နာကျည်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကျိုးထျန်း၊ အဲဒီဗီဒီယိုကို ဖျက်လိုက်တော့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ဂရုကြီး အပိတ်ခံရလိမ့်မယ်"

ဝတုတ်သည် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဝါဒဖြန့်ချိရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများအပေါ် အတော်လေး အကဲဆတ်လှပေသည်။

"ပြီးတော့... ငါ မင်းအတွက် အဲဒီကဗျာစာသားတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး ဘောင်သွင်းပေးနိုင်မယ့်လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေပြီး အချိန်ညှိရခက်နေတာ၊ ငါ့အဖိုးရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကြောင့်သာ အဆင်ပြေသွားတာ"

"ရပါတယ်... ငါ စောင့်နိုင်ပါတယ်၊ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"

ကျိုးထျန်း အလျင်အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ဝတုတ်၏ အဖိုးအဆက်အသွယ်ဖြင့် ရှာဖွေရသည့် လူတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်လှသော အနုပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော သက်ကြီးဝါရင့် အနုပညာရှင်ကြီးများတွင် အနည်းငယ် စိတ်ကြီးဝင်ခြင်းနှင့် မာနရှိခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သောကြောင့် သူ စိတ်ရှည်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့က မိမိအတွက် ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး ဘောင်သွင်းပေးရန် သဘောတူလိုက်ခြင်းကပင်လျှင် ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတရား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူ နောက်ထပ် ဘာကိုမျှ ထပ်မံ၍ မတောင်းဆိုဝံ့တော့ချေ။

အခြားလူများနှင့် စကားကောင်းနေဆဲ အချိန်မှာပင်၊ ဆန်းတို့စ်ထံမှ ရုတ်တရက် ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။

‌