အခန်း ၂၅၀

အပိုင်း(၂၅၀) အမျိုးသမီး(၄)ဦး၏ မြင်တွေ့ကြားသိရမှုများ

လွန်ခဲ့သောနာရီဝက်ခန့်က။

ရှန်ယွမ်တိုင်းပြည်သို့ ကပ်ဘေးကျရောက်ချိန် မဟာကျင်းတိုင်းပြည်က သတင်းကို ချက်ချင်း ရရှိခဲ့သည်။ တုန်းဖန်လျူလီက ထိုနတ်ဘုရားသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသော်လည်း မျက်မမြင် ငါးပိကောင်က တားမြစ်ချက်အားလုံးကို ဖီဆန်ကာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကပ်ဘေးက ရှန်ယွမ်တိုင်းပြည်ဆီ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာတာလဲ။

တစ်ခုခုများ မှားနေပြီလား။

တုန်းဖန်လျူလီ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွား၏။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားများ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်။ သူ့တွင် ဗျူဟာများစွာ ရှိသော်လည်း ပုံပြင်များနှင့် ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ရှိနေပြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသောသတ္တဝါများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေသည်။ နတ်ဘုရားများသည် မည်မျှအင်အားကြီးမားကြောင်း သူ မသိပေ။

"အရှင်မ... စိုးရိမ်နေမှတော့ သွားကြည့်ရအောင်လေ။" စုချင်ချိုးက အကြံပြုလိုက်သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် အချိန်-နေရာလွတ်ဓားသူတော်စင်က ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားနှင့် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲဆင်နွှဲသည့် နာမည်ကြီးမြင်ကွင်းကို လွဲချော်သွားခြင်းမှာ တစ်သက်တာ နောင်တရစရာ ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့် စုချင်ချိုးက အလွန်တက်ကြွနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်က မဟာကျင်းတိုင်းပြည်ကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ငါတို့ကို သတိပေးခဲ့တယ်လေ။ အလျင်စလို သွားလိုက်တာက သူ့ကို အာရုံလွင့်သွားစေမှာ စိုးရိမ်တယ်။" တုန်းဖန်လျူလီက မသေချာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မဟာကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ အင်အားကြီးမားတဲ့ဧက၊ တောရိုင်းမြေရဲ့ ကံကြမ္မာက အသိအမှတ်ပြုထားသူ၊ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ရွေးချယ်ခံရသူ၊ အကြီးကျယ်ဆုံး ဧကရာဇ်ဖြစ်လာမယ်လို့ တစ်ချိန်က ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သူ၊ ငါ့ကိုတောင် ဆုံးရှုံးမှုနဲ့ကြုံတွေ့စေခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က... အခုကျမှ ဘာဖြစ်လို့ လွှမ်းမိုးချင်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားရတာလဲ။"

နေရာလွတ်က ရေကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားပြီး ချုံးမိန်က ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ဆရာ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လက်တွဲဖော်ဖြစ်ပြီးတော့ မဟာကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူပဲ။ ဆရာက နင့်ကို သူနဲ့အတူ မလိုက်ခိုင်းတာက နင့်ကို ထိခိုက်မှာစိုးရိမ်လို့။"

"ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီမှာ ရှိနေတယ်လေ။ ငါ ဟောင်တုကို အနိုင်မယူနိုင်ရင်တောင်မှ ထွက်ပြေးဖို့ကိစ္စမှာတော့ ဟောင်တု (၁၀)ယောက်ပေါင်းထားရင်တောင် ငါ့ကို မီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်ကိုပဲ ပြန်ကောင်းလာသေးတာ။ ငါက နေရာလွတ်သခင်ပဲ။"

"မမျှော်လင့်ထားတာတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တောင် နင့်ကို ငါက ခေါ်ထုတ်သွားမှာပေါ့။ နင် ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။"

ချုံးမိန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ရှန်ယွမ်တိုင်းပြည်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ သွားကြမလား။ အတူတူ သွားကြည့်ကြရအောင်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

စုချင်ချိုးနှင့် ဝူတျဲတို့က ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ တုန်းဖန်လျူလီကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့နေပြီး သခင်လေး၏ ပြိုင်ဖက်ကင်းသောဟန်ပန်ကိုသာ မြင်တွေ့ချင်နေကြသည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းအတွင်း ပထမဆုံး ပြန်လည်ရှင်သန်လာသောနတ်ဘုရား။

သခင်လေး၏ ဤခရီးစဉ်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်ပြီး ကျယ်ပြောလှသော သမိုင်းကြောင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ရစ်ထားရန် လုံလောက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရလျှင် သေခါနီးအချိန်တွင် အံကြိတ်ရလောက်အောင် ဒေါသထွက်နေပေလိမ့်မည်။

"သွားကြစို့။"

တုန်းဖန်လျူလီက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

သူလည်း သွားကြည့်ချင်နေသော်လည်း သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် မဟာကျင်းတိုင်းပြည်က အရင်လို မဟုတ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ပြိုကျပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အားနည်းသည့် တိုင်းပြည် မဟုတ်တော့။ အုပ်ချုပ်ကက စောင့်ရှောက်ရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ တောရိုင်းမြေမှ သူရဲကောင်းများကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်ကတော့ အခြေခံအားဖြင့် မရှိသလောက်ပင်။

"ဒီလိုမှပေါ့။"

နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီးနောက် ချုံးမိန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နေရာလွတ်တွန့်ခေါက်သွားပြီး ရှန်ယွမ်တိုင်းပြည်အနီးသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ဟောင်တုက လက်သီးဖြင့် အထိုးခံရပြီး လွင့်ထွက်သွားကာ မုန့်ချင်ကျိုး၏ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အဲဒီလူက ဟောင်တုလား။ သူက သိပ်ပြီးတော့ ထူးခြားတဲ့ပုံမပေါ်ဘူးနော်။" စုချင်ချိုးက သူ့ကို သေချာပင် မမြင်လိုက်ရဘဲ လှောင်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဝူတျဲက မျက်တောင်ခတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ငါ ကြည့်ရသလောက်တော့ ဟောင်တုက သခင်လေးကို ရှောင်ပုန်းနေပြီး ရှန်ယွမ်တိုင်းပြည်အထိ အလိုက်ခံနေရသလိုပဲ။"

ဤအချက်သို့ ရောက်သောအခါ ဝူတျဲ၏မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူက ငေးမောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက…"

"သခင်လေးရဲ့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်တာကို ခံနေရတယ်။"

"ငါ အမြင်မှားနေတာလား။"

ချုံးမိန်က လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး။ နင် အမြင်မမှားပါဘူး။ ဆရာ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက အတော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်။ သူက နံနက်ခင်းအလင်း အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိနေတာ သေချာပေမဲ့ သူ ပြသနေတဲ့တ ကယ့်စွမ်းအားက ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ ရနေပြီ။"

မယုံနိုင်စရာပင်။

နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်က ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ် ပုဂ္ဂိုလ်ကို တိုက်ခိုက်နေပြီး ထိုကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ်ကလည်း သာမန်ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ် ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ပေ။ သူက ကောင်းကင်နယ်ပယ်၏ရှုခင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ပထမဆုံး လူသားဧကရာဇ်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသော အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင်။

ဝူတျဲက စူးစမ်းလိုဟန်ဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကြီးချုံး... အဲဒီအဘိုးကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ထင်လား။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချုံးမိန်၏အတွေးများ ရပ်တန့်သွားပြီး လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အရှက်ရနေသော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေတာလဲ။ ငါ အမီလိုက်သွားပြီးတော့ တိုက်ပွဲကို နင်တို့တွေ ကြည့်ရအောင် ခေါ်သွားပေးမယ်။"

ထိုမျှသာ။

အမျိုးသမီး(၄)ဦးက ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တောရိုင်းမြေ၏တောင်ဘက် ပင်လယ်အနီးရှိ ပျက်စီးနေသော စစ်မြေပြင်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

စုချင်ချိုးက နေမင်းအရှင်သခင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားပြီးမြင့်မားသော်လည်း အပေါက်များစွာဖြင့် ပျက်စီးနေသော ဤကမ္ဘာကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ သူက သေးငယ်ပြီး အရေးမပါပုံရသည်။

ကမ်းရိုးတန်းတိုင်းပြည်များ၏ နယ်မြေများမှာ လုံးဝကို ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းပြန်လှန်သွားပြီး အရာအားလုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရကာ စကြာဝဠာကြီး ပြိုကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရင်း ကမ္ဘာဦးအစ ဖရိုဖရဲအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဤနေရာတွင် တစ်ချိန်က မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှ၏။

အမျိုးသမီး(၄)ဦးမှာ အံ့အားသင့်ကာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကြသည်။

ချုံးမိန်နှင့် တုန်းဖန်လျူလီတို့ပင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနို င်ဖြစ်နေကြသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်က သူ အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓကို ရင်ဆိုင်ရတုန်းက ဒီလိုစွမ်းအားမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် အဲဒီကတုံးဘုန်းကြီးကို မြေကြီးပေါ် တက်နင်းပြီး အရိုက်နှက်ခံရအောင် လုပ်ပြီးလောက်ပြီ။" ချုံးမိန်က ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကိုပြောရခြင်း၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ မုန့်ချင်ကျိုးသည် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်ကာလ အတွင်းတွင် ဤအဆင့်အထိ မည်သို့တိုးတက်လာသနည်းဆိုသည်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထက်မြက်သော အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသည့် စုချင်ချိုးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် နက်နဲသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး…"

"ရှင်က အမြဲတမ်း ခရီးသွားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သခင်လေးရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အများကြီး သိနေရတာလဲ။"

သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် စုချင်ချိုးက အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ လှပသောမျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ လောကကြီးကိုလှည့်လည်သွားလာတယ်ဆိုတာက သခင်လေးနောက်ကို လိုက်နေတာများလား။"

ချုံးမိန် အံ့သြသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ဟိုဒီကြည့်ကာ ခြောက်သွေ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "နင် ဘာပြောနေတာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။"

"ပြီးတော့ ဆရာ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ပျံ့နှံ့နေပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုတွေက တောရိုင်းမြေတစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့နေတာပဲ။ ငါက နားပင်းနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ။"

စုချင်ချိုးက မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး သံသယဖြစ်နေဆဲပင်။ "အိုး။ အဲဒီလိုလား။"

ဘယ်သူမှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်စမ်းပါဦး။ အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်နေတာ။

ရုတ်တရက်။

ဝူတျဲက လက်ညှိုးထိုးကာ အော်လိုက်သည်။ "ဟိုမှာကြည့်။ သခင်လေးနဲ့ ဟောင်တု။"

အမျိုးသမီး(၄)ဦးက လက်ညှိုးထိုးပြရာဆီသို့ အလျင်စလို ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဖန်ဆင်းရှင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးက စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးကို တွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောဖိအားကြောင့် သူတို့ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာ၏။

မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖုံးကွယ်ထာရင်း တုန်းဖန်လျူလီက ချက်ချင်းပင် ဧကရာဇ်တာအို ကောင်းကင်ကျမ်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ အကာအကွယ် အတားအဆီးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။ မုန့်ချင်ကျိုးမှာ အန္တရာယ်ကင်းကင်းနှင့်ရှိနေပြီး ဟောင်တုကို ချည်နှောင်ရန် သွေးစွန်းနေသော အဝတ်စတစ်ခုကို ထုတ်ယူ လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါမှသာ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"တော်သေးတယ်..." ချုံးမိန်က သူ အဆင်ပြေကြောင်း ပြောလိုက်သော်လည်း တိတ်တဆိတ် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

အပြင်းထန်ဆုံးသော ယုံကြည်ချက်ပင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဖြူရော်သွား သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာဦးအစမှသည် ရှေးခေတ်ကာလအထိ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အုပ်စိုးနိုင်စွမ်းနှင့် ပထမဆုံး လူသားဧကရာဇ် ထွန်းကားလာခြင်းတို့သည်ပင် သူတို့ပြိုလဲခါနီးအချိန်တွင် အရာအားလုံး လောင်းကြေးထပ်ကာ ကုလားအုတ်၏ကျောကို ကျိုးစေသည့် နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်လာခြင်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်ခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားများ၏ အရင်းအမြစ်များက မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်၏။

"ဟေး။ အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓ စောင့်ကြည့်နေတာကို ငါ ခိုးကြည့်ခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး။ အဲဒီကတုံးဘုန်းကြီးက ဆရာ ထုတ်ယူလိုက်တဲ့ အဝတ်စကို စိုက်ကြည့်နေပြီးတော့ သူ့ရဲ့မြည်းမျက်လုံးတွေက အပြင်ကို ထွက်ကျတော့မလို ဖြစ်နေတယ်။" ချုံးမိန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင်။

အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့၏တက်လှမ်းနေသော မုန့်ချင်ကျိုးက ရုတ်တရက် အားနည်းသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ချသွားသည်။ သူ၏အခြေအနေမှာ လျင်မြန်စွာ ယိုယွင်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ ဟောင်တုသည် သူ၏ ကြီးမားသောလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မုန့်ချင်ကျိုး၏ ခေါင်းကို ဖိချလိုက်ရာ သူ၏အသက်ကို အဆုံးသတ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

တုန်းဖန်လျူလီ၏ လှပသောမျက်နှာလေး ဖြူရော်သွားပြီး အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့သွားကာ မည်သည့် အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ "ချင်ကျိုး…"

…