အခန်း ၁၅၁

အခန်း (၁၅၁) - ပုန်ကန်သူများကို တိုက်ခိုက်ခြင်း

လင်းဖန်သည် မီးတောက်သမင်တစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသော လူတစ်ယောက်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားစဉ် သူ့ထံသို့ မီးလုံးတစ်လုံး ပျံသန်းလာလေသည်။

ဝှစ်…

လင်းဖန်သည် ရှောင်တိမ်းရန်မကြိုးစားဘဲ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ထိုမီးလုံးကို လက်ဖြင့်သာ ပုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

မီးတောက်သမင်သည် ဦးခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး ၎င်း၏ချွန်ထက်သော ဦးချိုများဖြင့် လင်းဖန်ကို ဦးတည်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် လင်းဖန်၏ ခြေလှမ်းများကို တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ။

လင်းဖန်သည် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမရရှိဘဲ ၎င်းကို ဝင်တိုက်ကာ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး မီးတောက်သမင်၏ဦးခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်သည်။

ဖုန်း…

ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မီးတောက်သမင်၏ဦးခေါင်းမှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကြေမွသွားပြီး ဦးခေါင်းခွံအစအနများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။

ထိုမျှနှင့် ရပ်တန့်မသွားပေ။

သူ၏လက်သီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုစွမ်းအားသည် မီးတောက်သမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းအထိ ဆက်လက်စီးဆင်းသွားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားသော ရေပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်စစီ ဖြစ်သွားရချေသည်။

လင်းဖန်သည် သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိ ခွန်အားနှင့် စွမ်းအားကို စမ်းသပ်နေခြင်းပင်။

မီးတောက်သမင်အား စီးနင်းလာသည့်လူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် ထွက်ပြေးရန်ကြိုးစားလေသည်။

သူသည် လင်းဖန်အားယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်းမရှိသည်ကို သိရှိသွားသောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် နောက်ဆုံးမြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

လင်းဖန်သည် သူ့နောက်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး လက်ထဲတွင် သံတူတစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်ထား‌လေသည်။ လရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသော သံတူများပေါ်မှ သွေးစက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစက်စက် စီးကျနေပေသည်။

“သူ့ကို အခုချက်ချင်း သတ်ကြစမ်း...”

ယီမျိုးနွယ်စုမှ အခြားသောလူများသည် ၎င်းတို့၏ မီးတောက်သမင်များကို ထိန်းကျောင်းကာ လင်းဖန်ထံသို့ မီးလုံးများဖြင့် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

ဒုန်း…

ထိုမီးလုံးများသည် လင်းဖန်၏ အရေပြားကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ခြင်းမရှိသလို ဒဏ်ရာရရှိခြင်းလည်း မရှိစေပေ။

လင်းဖန်ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ကျင့်ကြံမှုလေ့ကျင့်ရေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ ပြောပလောက်သော အရာမဟုတ်ချေ။

လင်းဖန်သည် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး သူ့ဘေးရှိ လူတစ်ယောက်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖုန်း…

သူသည် လေထဲသို့ ခုန်ပျံလိုက်ပြီး သံတူများဖြင့် ထိုလူ၏ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာရိုက်ချလိုက်လေသည်။

သူ၏သံတူရိုက်ချက်သည် အရှိန်မပျက်ဘဲ အောက်သို့ ဆက်လက်သက်ရောက်သွားကာ မီးတောက်သမင်ကိုပါ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားစေသည်။

လင်းဖန်သည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ထံသို့ ဆက်လက်ဦးတည်သွားပြန်သည်။

သူသည် ထိုလူအားလုံးကို သုတ်သင်ပြီးသွားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးနေသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

[ဒင်... ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်...]

[ကလဲ့စားချေအမှတ်ပေါင်း ၂၀၀...]

[လက်ရှိ ကလဲ့စားချေအမှတ် - ၁၃၆၀]

လင်းဖန်သည် သူ၏ကလဲ့စားချေအမှတ်မှာ ၁၆၀၀သို့ရောက်ရှိရန် အလွန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် ရီမျိုးနွယ်စု၏ ရွာသူကြီးကို ရှင်းလင်းရန်ပင် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ပေ။

လတ်ဆတ်သော သွေးနွေးနွေးများမှ အငွေ့များပျံတက်နေပြီး လေထုထဲတွင် ညှီစို့စို့သံဓာတ်အနံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။

ယာယီသစ်သားအတားအဆီးများနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသောရွာသားများသည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

လင်းဖန်သည် ထိုပုန်ကန်သူများကို လွယ်ကူစွာဖြင့် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သောကြောင့်ပင်။

“သူ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ...”

“ငါတို့ရွာလေး ဘေးကင်းသွားပြီ...”

“ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် ငါတို့နဲ့အတူ စားသောက်ပွဲမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲပေးပါဦး...”

ရွာသားများသည် အကာအကွယ်များနောက်မှ ထွက်လာကြပြီး လင်းဖန်၏အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားကြလေသည်။

ရွာသားများ၏ကျေးဇူးတင်စကားများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လင်းဖန်သည် မီးတောက်သမင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မိစ္ဆာသားရဲအမြုတေများကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

…

ယီမျိုးနွယ်စုမှ ပုန်ကန်သူများသည် ရွာဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျန်းရှီသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

အခြားသော ရွာသားများသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဂိုဏ်းမှစေလွှတ်လိုက်သော ကျင့်ကြံသူများသည် ၎င်းတို့အပေါ် ဤမျှအထိ ဂရုစိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

သူမသည် ရွာသားများကို အလုံခြုံဆုံးနေရာတွင်ရှိနေစေရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်မူ ရန်သူများကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအုပ်စု၏ခေါင်းဆောင်သည် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် သူမကို လက်ညှိုးထိုးကာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်လေသည်။

အခြားသော လူများကလည်း လိုက်လံရယ်မောကြသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ၎င်းတို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်စဉ်တွင် ရွာရှိလူငယ်အများစုမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ယခုမူ ရွာသားများသည် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကိုသာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် စေလွှတ်ထားရချေပြီ။

“မင်းလို မိန်းမလှလေးတစ်ယောက် အသတ်ခံရမှာ အရမ်းနှမြောဖို့ကောင်းတာပဲ... မင်းက ငါ့ရဲ့...”

သူ၏စကား မဆုံးခင်မှာပင် ကျန်းရှီသည် သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။

မီးတောက်သမင်သည် သူမထံသို့ မီးလုံးတစ်လုံး ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ဒုန်း…

သူမသည် ထိုမီးလုံးကို ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမရရှိဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် မီးတောက်သမင်၏ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် မီးတောက်သမင်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆွဲကာ ညှစ်ပစ်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်မောင်းအင်အားကြောင့် အရိုးကျိုးကြေသွားသော အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မီးတောက်သမင်သည် ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းကို စီးနင်းထားသော ခေါင်းဆောင်သည်လည်း အတူတကွ ပြုတ်ကျသွားရချေသည်။

သူမသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားရာ အခြားသော လူများသည် ၎င်းတို့၏ မီးတောက်သမင်များကို အမိန့်ပေးကာ သူမထံသို့ မီးလုံးများဖြင့် ပစ်ခတ်ကြပြန်သည်။

ဒုန်း…

ထိုမီးလုံးများသည် သူမအား မည်သို့မျှမထိခိုက်စေနိုင်ပေ။

မီးလုံးများကြောင့် အနီးနားရှိချုံပုတ်များတွင် မီးတောက်များ စတင်လောင်ကျွမ်းလာလေသည်။

တောက်ပသော လိမ္မော်ရောင်မီးတောက်များသည် သူမ၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ သူမသည် ထိုအုပ်စုခေါင်းဆောင်၏ လက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေလိုက်လေသည်။

“အား... နင်... နင်...”

ဖုန်း…

သူသည် စကားကို ဆုံးအောင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းရှီ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ဦးခေါင်းကြေမွသွားရသည်။

အခြားသောလူများသည် ကျန်းရှီ၏အစွမ်းထက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြလေသည်။

ဝှစ်…

မြားများစွာသည် ၎င်းတို့၏အပေါ်သို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်လာသည်။

ရွာသားများသည် ထိုအခွင့်အရေးကိုအသုံးချကာ ပုန်ကန်သူများကို မြားများဖြင့် ပစ်ခတ်ကြခြင်းပင်။

ဗုန်း…

မြားများ ထိမှန်သွားသောအခါ ပုန်ကန်သူများသည် ၎င်းတို့၏ မီးတောက်သမင်များပေါ်မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြလေသည်။

၎င်းတို့သည် နာကျင်စွာဖြင့် ညည်းတွားနေကြသော်လည်း မီးတောက်သမင်များ၏ နင်းခြေမှုကိုပါ ထပ်မံခံစားကြရသည်။

ထိုသူတို့ ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ ထိုမျှသာ မဟုတ်ပေ။

ကျန်းရှီသည် သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရွာသားများသည် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကြပြီး အချင်းချင်းဖက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေကြလေသည်။

ဤကျင့်ကြံသူများသာ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာခဲ့ပါက မည်မျှကောင်းလိမ့်မည်နည်းဟု ၎င်းတို့ တွေးတောနေကြသည်။

သို့ဆိုလျှင် ၎င်းတို့၏ ခင်ပွန်းများ၊ ညီအစ်ကိုများနှင့် သားသမီးများ သေဆုံးကြရမည် မဟုတ်ပေ။

…

ပုန်ကန်သူများသည် ကုန်းစောင်းပေါ်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေကြသဖြင့် ဟိုမင်သည် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေရသည်။

ရွာတစ်လျှောက် သွယ်တန်းထားသောလမ်းမှာ မီတာနှစ်ရာခန့် ရှည်လျားပေသည်။

ရွာသားများသည် ပုန်ကန်သူများကို တားဆီးရန်အတွက် ကျောက်တုံးကြီးများကို တောင်စောင်းအောက်သို့ လှိမ့်ချနေကြသည်။

သို့သော်လည်း မီးတောက်သမင်များသည် အလွန်ဖျတ်လတ်လွန်းသဖြင့် ထိုကျောက်တုံးများကိုခုန်ပျံကာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ကြလေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟိုမင်သည် ၎င်းတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ဝှီး…

မီးတောက်သမင် မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ဟိုမင်သည် ၎င်းတို့ထံသို့ လေပွေတိုက်ကွက်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

၎င်းအား ရှောင်တိမ်းရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးပေ။

လေပွေတိုက်ကွက်သည် မီးတောက်သမင်၏ဝမ်းဗိုက်ကို ထိမှန်သွားပြီး အတွင်းပိုင်းအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

၎င်း၏ အသားများကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သဖြင့် ကိုယ်တွင်းကလီစာများမှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် လွင့်စင်ထွက်လာရချေသည်။

“ငါ မင်းကို ဖမ်းမိတဲ့အချိန်ကျရင် ဒီအတွက် ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်...”

မီးတောက်သမင်ပေါ်မှလူသည် အောက်သို့ခုန်ချလိုက်ပြီး ဟိုမင်ကို ဒေါသတကြီးလက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဟိုမင်သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘယ်ဘက်ဓားဖြင့် ထိုလူထံသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဒုန်း…

ပြင်းထန်သောပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ထိုလူသည် လွင့်စင်သွားပြီး တောင်စောင်းအောက်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားရလေသည်။

သူ လိမ့်ဆင်းသွားစဉ် အရိုးများကျိုးကြေသွားသဖြင့် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားနေပေသည်။

အနီးနားရှိ အခြားသောလူများသည်လည်း ပေါက်ကွဲမှုမှလွင့်စင်လာသော အစအနများဖြင့် ထိမှန်ကုန်ကြသည်။

ရွာသားများသည် မြားများဖြင့် လျင်မြန်စွာပစ်ခတ်ကြပြီး လေးမရှိသော သူများသည် ကျောက်တုံးများဖြင့် ပစ်ပေါက်ကြလေသည်။

ပုန်ကန်သူများ တောင်စောင်းပေါ်သို့တက်လာပြီး လူအမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲပင်။

၎င်းတို့သည် ရှိသမျှခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ပုန်ကန်သူများအပေါ် ဒေါသများ ပုံချနေကြသည်။

ပုန်ကန်သူများသည် နာကျင်စွာဖြင့် ညည်းတွားနေကြရသလို အချို့မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေကြရချေပြီ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျင့်ကြံသူသခင်လေး...”

“ကျွန်တော်တို့ အစက သခင်လေးကို သံသယဝင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်...”

“သခင်လေးမှာ အိမ်ထောင်ရှိပြီလား...”

ရွာသားများသည် ဟိုမင်၏အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားကြလေသည်။

ဟိုမင်၏ရုပ်ရည်နှင့် အမူအရာမှာ ၎င်းတို့အတွက် အလွန်ပြီးပြည့်စုံသော သား သို့မဟုတ် သမက်လောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ဟိုမင်သည် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ရှက်ပြုံးပြုံးကာ ၎င်းတို့၏ ကမ်းလှမ်းမှုများကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် သူ လျှောက်လှမ်းရမည့် ကိုယ်ပိုင်တာအိုလမ်းစဉ် ရှိပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။