အခန်း ၁၆၀

အခန်း (၁၆၀) - အဆောင်ဆွဲပြား

ဘုန်း…

လင်းဖန်က သူ၏ကန်ချက်ကို အပြည့်အဝ ခံယူလိုက်သော်လည်း တုန်လှုပ်ခြင်းပင် မရှိသောကြောင့် ကုတောက် အံ့ဩသွားရသည်။

သူသည် သံမဏိတံတိုင်းကြီးတစ်ခုအား ကန်မိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဂူတောက်သည် လင်းဖန်၏လက်သည်းများက သူ၏မျက်လုံးများဆီသို့ ဦးတည်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် အနောက်သို့ လျင်မြန်စွာခုန်လိုက်ပြီး လင်းဖန်နှင့်ဝေးရာသို့ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကုတောက်သည် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

လင်းဖန်၏ လက်သည်းတိုက်ကွက်က လွဲချော်သွားခဲ့သော်လည်း ကုတောက်၏ပါးပြင်ကို ကုတ်ခြစ်မိသွားခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးချင်းချင်းနီနေသော လက်သည်းရာ ငါးကြောင်း ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကုတောက်သည် လေးသမားများရှိရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ လင်းဖန်ထံသို့ မြှားများဖြင့် ထပ်မံပစ်ခတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ကုတောက်က အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ပစ်ကြစမ်း...”

မြှားမိုးများက လင်းဖန်ထံသို့ တရဟော ပြေးဝင်လာချေသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းဖန်က အသင့်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အဆောင်ဆွဲပြားအတွင်းရှိ မိစ္ဆာသားရဲအမြုတေကို လဲလှယ်လိုက်ပြီး မြှားများနီးကပ်လာသောအခါ ဧရာမမြေတူးဝက်ဝံကြီးအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူသည် ဧရာမဝက်ဝံလက်ဝါးကြီးများဖြင့် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာရိုက်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ကုတောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ လင်းဖန်ကို ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် လိုက်လံရှာဖွေလိုက်သည်။

“သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ...”

ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည့် သူကဲ့သို့သောသူအတွက်ပင် ဤသည်မှာ တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးသော ထူးဆန်းသည့်အရာ ဖြစ်ချေသည်။

လူတိုင်းက လင်းဖန်ကို လိုက်လံရှာဖွေကြသော်လည်း မတွေ့ရှိနိုင်ကြပေ။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် ကုတောက်၏နောက်ကွယ်ရှိ မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး လင်းဖန် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် သူ၏ဧရာမ လက်ဝါးကြီးများဖြင့် ကုတောက်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကုတောက်သည် နောက်သို့လျင်မြန်စွာလှည့်ကာ ဓားဖြင့် ခုခံကာကွယ်လိုက်ရပေသည်။

လင်းဖန်သည် ဧရာမမြေတူးဝက်ဝံကြီး၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ကိုအသုံးပြု၍ ကုတောက်အပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

သူ၏အလေးချိန်က ကုတောက်အပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း သက်ရောက်လာရာ ကူတောက်သည် အပေါ်သို့ အတင်းတွန်းတင်ကာ ရုန်းကန်နေရပြီး ဓားဖြင့် ဧရာမဝက်ဝံလက်ဝါးကြီးများကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

မြေတူးဝက်ဝံကြီး၏ အရေပြားမှာ အလွန်မာကျောလှသဖြင့် ဓားသွားက ဖောက်ဝင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ကူတောက်၏ ဘေးတွင်ရပ်နေကြသော လေးသမားများသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ မြှားများဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်ပါက ကုတောက်ကိုပါ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိစေနိုင်ပေသည်။

ကုတောက်က လှည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သူ့ကိုပဲ ပစ်ကြစမ်း... ငါ့ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်က ကျမ်းစာတွေက ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်...”

လေးသမားများသည် ချက်ချင်းပင် အမိန့်အတိုင်းလုပ်ဆောင်လိုက်ကြရာ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဖုန်မှုန့်များနှင့် ရွှံ့နွံများက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ လွင့်စင်ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဖုန်မှုန့်များငြိမ်သက်သွားသောအခါ ဧရာမမြေတူးဝက်ဝံကြီးမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

လင်းဖန်သည် သူ၏လက်သည်းများဖြင့် ကုတောက်၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်ချေသည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာက ကုတောက်အား ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း လင်းဖန်၏ လက်သည်းများကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

လင်းဖန်၏အရေပြားပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့က တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်သက်သာသွားကြသည်။

သူ၏ လက်ရှိရုပ်ခန္ဓာအဆင့်အရ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ချီစွမ်းအင်ရှိနေသရွေ့ ဒဏ်ရာများက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကျက်သွားပေလိမ့်မည်။

ကုတောက်သည် လင်းဖန်၏လက်သည်းများကို သူ၏လည်ပင်းမှ ဖယ်ရှားရန်ကြိုးစားနေပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပြင်းအထန် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြသည်။

လက်သည်းများက လည်ပင်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွားလိုက်၊ ကုတောက်မှ အတင်းပြန်လည်ဆွဲထုတ်လိုက်နှင့် ဖြစ်နေချေသည်။

မူလဝိညာဉ်အဆင့်တွင်ရှိနေသော ကူတောက်၏ခွန်အားက အားနည်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ဖြင့် ခေတ္တမျှ ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် လင်းဖန်သည် ဟိုမင်၏အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ဟိုမင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လင်းဖန်... ငါ မင်းကို ကူညီမယ်...”

ပြင်းထန်လှသော လေပွေတိုက်ကွက်တစ်ခုက လေးသမားများထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ၎င်းတို့ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်ရှိ ကျမ်းစာများမှာ ကုတောက်၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကဲ့သို့ ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိကြပေ။

ထို့နောက် ဟိုမင်သည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာမကာကွယ်ထားသော ကုတောက်၏ ဒူးခေါင်းနောက်ကွယ်သို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

လေပွေတိုက်ကွက်က ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို မဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကုတောက်၏အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်အတွက်မူ လုံလောက်ပေသည်။

လင်းဖန်၏လက်သည်းများက ကုတောက်၏လည်ပင်းထဲသို့ အောင်မြင်စွာထိုးဝင်သွားပြီး လင်းဖန်က လက်ချောင်းများကိုပိတ်ကာ ကုတောက်၏ လည်ချောင်းတစ်ခုလုံးကို ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ဖျန်း…

ဂူတောက်၏လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာလေသည်။

လင်းဖန်၏စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးနေသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

[ဒင်... ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်...]

[ကလဲ့စားချေအမှတ် + ၃၅၀]

[လက်ရှိ ကလဲ့စားချေအမှတ် - ၁၂၁၀]

လင်းဖန်က အခြေအနေကို သုံးသပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဟိုမင်... ကျန်တဲ့လူတွေရော ပြီးကြပြီလား...”

ကုန်လှောင်ရုံကြီးမှာ မီးတောက်လောင်နေပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ အမည်းရောင် မီးခိုးလုံးကြီးများ ပျံတက်နေချေသည်။

ကုန်သည်များနှင့် စစ်သားများမှာ ပျာပန်းခတ်ကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေကြသည်။

ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် ဟူထော်နှင့် ကျောက်ကျားရွေ့တို့က တံတိုင်းပေါ်မှနေ၍ သူတို့ထံသို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကြသည်။

၎င်းမှာ စစ်တပ်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်ခြင်း ပင်။

လင်းဖန်သည် ဟိုမင်ကို လျင်မြန်စွာဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဆက်တိုက်ခုန်ပျံခြင်းစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ တံတိုင်းပေါ်သို့ ခုန်ကျော်လိုက်လေသည်။

ကျန်ရှိသောသူများကလည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့သည် အပြင်ဘက်တွင်ချည်နှောင်ထားသော မြင်းများကိုစီးနင်းကာ တတ်နိုင်သမျှအမြန်ဆုံး မောင်းနှင်ထွက်ပြေးခဲ့ကြပေသည်။

လိုင်ညီအစ်ကိုမှာ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသောဆုံရပ်တွင် သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နေ့တစ်ဝက်ခန့်ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူတို့သည် လုံလောက်သောအကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် မြင်းအရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်ကြလေသည်။

လိုင်မင်က သူတို့လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များကို ပုံဖော်ပြောပြရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ငါတို့ လှေတွေကို မီးရှို့ခဲ့တာကို မြင်လိုက်သင့်တယ်... မြစ်တစ်ပြင်လုံး မီးလောင်နေတဲ့လှေတွေနဲ့ ပိတ်ဆို့သွားတာ အရမ်းကြည့်ကောင်းတာ...”

လိုင်ချင်းက ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ယူဆသဖြင့် လိုင်မင်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

“တော်စမ်းပါ ညီလေးရာ... ဒါက ပြောလောက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး...”

လိုင်မင်က မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

သူတို့သည် အမြွှာညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသော်လည်း စိတ်နေသဘောထားချင်းမှာမူ အလွန်ပင် ကွာခြားလှပေသည်။

ကျောက်ကျားရွေ့က ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အဲဒီ ထန်ရှောင်ယောင်ကို သတ်ဖို့မစောင့်နိုင်တော့ဘူး...”

ဤသည်မှာ ကျောက်ကျားရွေ့တစ်ယောက် ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

လူတိုင်းကို အံ့ဩသွားစေသည်မှာ သူမ၏ နတ်သမီးသဖွယ် သန့်စင်သောရုပ်ရည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ ကလဲ့စားချေလိုသော စကားလုံးများကို ပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင်။

လင်းဖန်ကလှည့်၍ ဟူထော်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မေးလိုက်သည်။

“ဟူထော်... နောက်ထပ် ဘာတွေဖြစ်လာမယ်လို့ မင်းထင်လဲ...”

သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး လင်းဖန်အနေဖြင့် အနောက်ဘက်ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်းနှင့် ရိမေဂိုဏ်းတို့သည် သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်များအတွက် ကလဲ့စားချေရန်သာ စိတ်ထဲတွင် ရှိကြသည်။

အနောက်ဘက်ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းအတွက်မူ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသည်ကိုမူ သူ စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ဟူထော်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါလည်းမသိဘူး... ဒီသတ်ဖြတ်မှုတွေအားလုံး မြန်မြန်ပြီးဆုံးသွားဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

လင်းဖန်လည်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဟူထော်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသွားသည်။

ဤမျှ ကြမ်းတမ်းလှသော လောကကြီးထဲတွင် မည်သည့်အရာမဆိုဖြစ်နိုင်ပါလျက်နှင့် သူသည် စိတ်ကူးယဉ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပေသည်။

လင်းဖန်သည် အနောက်ဘက်ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှ အခြားသော ဘုန်းတော်ကြီးများကလည်း ဟူထော်ကဲ့သို့ တွေးတောကြလိမ့်မည်ဟုသာ မျှော်လင့်မိသည်။

လုံခုန်းသည် တိထော်နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားစဉ်အတွင်း သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်မျိုး မချန်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ အနောက်ဘက်ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းကို သတိထားရန်သာ ရှိပေသည်။

…

ချင်ဖုန်းဂိုဏ်း…

ဓားတစ်သန်းခန်းမ…

လင်းဖန်က ဂိုဏ်းချုပ်ချင်းယန်ဇီကို တာဝန်အကြောင်း အစီရင်ခံတင်ပြလိုက်ရာ သူသည် ရလဒ်အပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားလေသည်။

ချင်းယန်ဇီက မုတ်ဆိတ်မွေးကိုသပ်ရင်း အစေခံတပည့်များကို ဆုလာဘ်များ ယူဆောင်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်... ငါ မင်းကို ယုံကြည်လို့ရမှန်း သိပြီးသားပါ...”

အစေခံတပည့်များသည် အဖွဲ့ဝင်တိုင်းကို စွမ်းဆောင်ရည်အမှတ် တစ်ရာစီ ပေးအပ်လိုက်ကြသည်။

ချင်းယန်ဇီက ထိုင်ခုံမှထလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ ကောင်းကောင်းအနားယူကြ... ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ်အစီအစဉ်က မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်...”

လင်းဖန်သည် ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ၎င်းမှာ တိုက်ပွဲကြီး စတင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသောကြောင့်ပင်။