အခန်း ၉၅

အခန်း (၉၅) - ကြေးပြားတစ်ပြား (၁)

အခြေအနေမှာ တစ်ခဏအတွင်းတွင် အနေရခက်သွားရလေသည်။

ချင်ယွိချီက ချူချင်းကို ကြောင်အမ်းအမ်းငေးကြည့်နေမိ၏။ အကယ်၍ အစောပိုင်းက သူ၏ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော သိုင်းပညာနှင့် ရက်စက်ပြတ်သားလှသော ဓားသိုင်းကို ကိုယ်တိုင်မမြင်ခဲ့ရပါက ဤလူမှာ လျိုဝူရုပ်ဖျက်ထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟုပင် သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။

ချူချင်းကမူ ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာထားဖြင့် အတွင်းအိတ်ထဲမှ ရွှေဆံထိုးကိုထုတ်ယူလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါလား..."

"ဟုတ်တယ်..."

ချင်ယွိချီက ချူချင်းကို ထူးဆန်းအံ့ဩစွာကြည့်လိုက်မိပြီး ဤပစ္စည်းက သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မည်သို့ရောက်ရှိနေသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေချေသည်။

သို့သော်လည်း သူမက ဆံထိုးကို အလျင်အမြန်လှမ်းယူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း သက်ပြင်းအသာချလိုက်မိ၏။

သူမသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆနှင့် စေ့စပ်သေချာမှုမရှိသောစရိုက်ရှိသဖြင့် ထိုစဉ်က လျိုဝူကိုမျှားထုတ်ရန်အတွက် ပစ္စည်းအများအပြားချန်ထားခဲ့ရာ ဤရွှေဆံထိုးမှာလည်း မည်သို့မည်ပုံပါသွားခဲ့သည်မသိပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ဤပစ္စည်းပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ဤအရာမှာ သူမ၏ခင်ပွန်းက ပေးအပ်ထားသော အထိမ်းအမှတ်ပစ္စည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် စိတ်သဘောထားကောင်းမွန်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စအတွက် သူမကို အပြစ်တင်မည်မဟုတ်သော်လည်း...

သူမအနေဖြင့် ခင်ပွန်း၏စေတနာကို ဤသို့လျစ်လျူမရှုနိုင်ချေ။

အစပိုင်းတွင် သူခိုးလျိုဝူကိုဖမ်းဆီးခြင်းမှာ လူထုအတွက် ဘေးရန်ရှင်းပေးရန်သာဖြစ်သော်လည်း ရွှေဆံထိုးပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရချေသည်။

ယခုအခါ ပျောက်ဆုံးသွားသောပစ္စည်းကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ တစ်လမ်းလုံး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်မှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းသွားရတော့သည်။

သူမက ရွှေဆံထိုးကို ဆံပင်ကြားတွင် အသာအယာထိုးစိုက်လိုက်ပြီးနောက် ချူချင်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ ပိုမိုအံ့ဩသွားရပြန်သည်။

ဤပစ္စည်းက ချူချင်း၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မည်သို့ရောက်ရှိနေသနည်း။

ချူချင်းက ဤရွှေဆံထိုးမှာ သူမ၏ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း မည်သို့ သေချာသိရှိနေရသနည်း။

သူမက ချူချင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ချူချင်းမှာ သူမ၏ဆံပင်ကြားရှိ ရွှေဆံထိုးကိုစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခဏမျှ ငေးမောသွားဟန်ပေါ်လွင်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

ချင်ယွိချီက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

'ဒီဓားသမားလေးက တကယ်ချောမောလှပလွန်းလှပါပေတယ်...'

သူ၏အသားအရေမှာ သူမထက်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်နေပြီး ဖြူဖွေးနုနယ်လွန်းလှရာ ဆွဲညှစ်လိုက်ပါက ရေများပင်ထွက်လာတော့မည့်အတိုင်း ထင်မှတ်ရချေသည်။

သို့သော်လည်း...

သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ မည်သို့ကြောင့် တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားနေရပါသနည်း။

အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ခေါင်းမူးနောက်နေခဲ့သဖြင့် ချူချင်း၏ရုပ်ရည်ကို သေချာသတိမထားမိခဲ့ပေ။

ယခုအခါ လူနှစ်ဦးမှာ မလှမ်းမကမ်းတွင်ရပ်နေကြသဖြင့် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ပို၍ရင်းနှီးသကဲ့သို့ ခံစားလာရပြီး သူ၏မျက်ခုံးမျက်ဝန်းများကြားတွင်...

တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးနေကျပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် တူညီနေသကဲ့သို့ ရှိနေချေသည်။

ချူချင်းကမူ ထိုစဉ်ခေါင်းပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ဓားကိုချက်ချင်းဆွဲထုတ်ကာ ဓားပြများထဲမှ အမျိုးသမီး၏ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ဖြတ်ချလိုက်လေသည်။

သူ၏ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားကြသဖြင့် ဘေးနားရှိ အမျိုးသားမှာ ပိုမိုထိတ်လန့်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

ညစ်ပတ်ပေရေသောအရည်များမှာ သူ၏ဘောင်းဘီကြားမှ စီးကျလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားချေသည်။

ချူချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အလွန်ပင် ရွံရှာစက်ဆုပ်သွားမိ၏။

ထိုသူက အလျင်အမြန်ပင် ဦးတိုက်တော့သည်။

"သခင်လေး သက်ညှာပေးပါ... သခင်လေး သက်ညှာပေးပါ..."

ချင်ယွိချီက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချူချင်းမှာ မည်သူနှင့်တူနေသည်ကို ဆက်မတွေးနိုင်တော့ဘဲ ချူချင်း၏ရက်စက်ပြတ်သားမှုကြောင့် ထပ်မံထိတ်လန့်အံ့ဩသွားရပြန်သည်။

ချူချင်းက ကြက်သွန်ထောင်းသကဲ့သို့ တရစပ်ဦးတိုက်နေသော အမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို အခုလောလောဆယ် မသတ်သေးဘူး..."

ထိုသူမှာ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခွင့်ရလိုက်သဖြင့် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားရ၏။

"သခင်လေးရဲ့ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးတဲ့ကျေးဇူးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော် နောက်နောင် ဘယ်တော့မှ မကောင်းတဲ့အလုပ်တွေကို မလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်..."

ပြောပြီးနောက် သူကလှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

"ပြန်လာခဲ့..."

ချူချင်း၏အသံက သူ၏နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ထိုသူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းတောင့်တင်းသွားပြီး ချူချင်းကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရတော့သည်။

"ငါက မင်းကို အခုလောလောဆယ် မသတ်သေးဘူးလို့ပဲ ပြောတာ... မင်းကို ထွက်သွားခွင့်ပေးမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကပြောလို့လဲ..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ထိုသူက အလျင်အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ရိုရိုသေသေရပ်နေရကာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ရဲတော့ချေ။

ဤအချိန်သို့ရောက်မှသာ မြို့နယ်မှူး၏အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ အရပ်သားများမှာ အိမ်ဝင်းထဲမှ ထွက်လာကြတော့သည်။

သူတို့၏သေလူကဲ့သို့ အသက်မဲ့နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေးများ ဖြတ်သန်းသွားကြ၏။

ထို့နောက် စားပွဲထိုးလေးက တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ချူချင်း၏ရှေ့မှောက်သို့ လာရောက်ကာ ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။

ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီထားသော အဘွားအိုမှာ ဒုတိယမြောက်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် သားသတ်သမားနှင့် ခေါက်ဆွဲဆိုင်ပိုင်ရှင်တို့...

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ချူချင်း၏ရှေ့မှောက်၌ လူအများအပြားဒူးထောက်လျက် ရှိနေကြချေပြီ။

ချူချင်းက လူတိုင်းကို တစ်ချက်ချင်း ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကိစ္စရှိလို့လား..."

"ယင်ဖုန်းစခန်းက လူယုတ်မာတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားသမီးကို ဖမ်းခေါ်သွားခဲ့ကြပါတယ်... သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သူတို့ခိုင်းတဲ့အတိုင်းလုပ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ သားသမီးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ကြပါတယ်…”

“ကျွန်တော်က သူတို့စကားကို နားထောင်ရင် ကျွန်တော့်ဇနီးက တောင်ပေါ်မှာ ထမင်းချက်ပေးရင်းနဲ့ အသက်ဘေးက ကင်းဝေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကတိမတည်ဘဲ ကျွန်တော့်ဇနီးကို စော်ကားဖျက်ဆီးခဲ့ကြရုံတင်မကဘဲ နှိပ်စက်ပြီး သတ်ပစ်ခဲ့ကြပါတယ်... ပြီးတော့... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကလေးကိုလည်း..."

စားပွဲထိုးလေးက ဤနေရာသို့ပြောမိသောအခါ ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးနေမိတော့သည်။

"သူတို့က... သူတို့က ကလေးကို ဆူပွက်နေတဲ့ဆီပူအိုးထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်ကြတယ်..."

"တော်ပြီ..."

ဤကဲ့သို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို ချူချင်းကိုယ်တိုင်ပင် ဆက်နားမထောင်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ဤစားပွဲထိုးလေးအား သူ၏ဒဏ်ရာဟောင်းကို ပြန်ဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်မည်ကိုလည်း မလိုလားတော့ချေ။

ထိုစဉ် အခြားသူများကလည်း မိမိတို့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောပြလာကြတော့သည်။

ဤကိစ္စရပ်များမှာ တစ်ခုချင်းစီအလိုက် တကယ်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ချင်ယွိချီမှာ စားပွဲထိုးလေး၏ သနားစဖွယ်အဖြစ်အပျက်ကို ကြားရကတည်းက မျက်ဝန်းများနီရဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆက်နားထောင်လေ ပိုဒေါသထွက်လာလေ ဖြစ်ရချေသည်။

ကလေးငယ်ကိုပွေ့ချီထားသော အဘွားအို၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ သူမ၏မြေးငယ်လေး ဖြစ်ပေသည်။

ယင်ဖုန်းစခန်းမှဓားပြများ ဤမြို့လေးသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ရှိလာစဉ်ကပင် ထိုကလေးငယ်မှာ ဓားပြတစ်ဦး၏ ရက်စက်စွာမြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ကလေး၏မိခင်မှာ ဓားပြများ၏အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ စော်ကားခြင်းခံခဲ့ရပြီး ကလေး၏ဖခင်မှာ ဂေါ်ပြားကိုကိုင်ဆောင်ကာ အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး ရိုက်ချိုးခံရကာ ထိုမြင်ကွင်းကိုဒူးထောက်ကြည့်ရှုရန် အတင်းအကျပ်စေခိုင်းခံခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဇနီးဖြစ်သူမှာ ဓားပြများ၏ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သေမတတ် အရိုက်ခံခဲ့ရလေသည်။

အိမ်တွင် သုံးရက်မျှဒဏ်ရာကုသနေစဉ် ဒဏ်ရာများမသက်သာသေးမီမှာပင် ယင်ဖုန်းစခန်းမှဓားပြများ ထပ်မံရောက်ရှိလာပြီး သူ့ထံသို့ လူရေခွံတစ်ချပ် ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအရာမှာ...

သူ့ဇနီးဖြစ်သူ၏အရေပြား ဖြစ်ပေသည်။

သွေးသံရဲရဲ လူရေခွံကြီးကြောင့် သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာအော်ဟစ်ငိုကြွေးရင်း နောက်ဆုံးတွင် သွေးအန်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုဓားပြများမှာ ဘေးနားတွင်ရပ်ကြည့်လျက် ရယ်မောနေကြပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသောကိစ္စတစ်ခုကို မြင်တွေ့နေရသည့်အလား ပြုမူခဲ့ကြချေသည်။

တစ်မိသားစုလုံးတွင် ဤအဘွားအိုတစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သေလူနှင့် မခြားနားတော့ဘဲ သူမသည် မြေးဖြစ်သူ၏အလောင်းကို ပွေ့ပိုက်ကာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်းနံရံထောင့်တွင် ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

ဤမြို့လေးမှာ ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရာမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သေလူများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားပုံကို ငေးကြည့်နေခဲ့ရချေသည်။

သူမ အသက်မသေဘဲ နေထိုင်နေခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို စောင့်ကြည့်လိုသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဤယင်ဖုန်းစခန်းမှလူယုတ်မာများ မည်မျှအထိ ဆက်လက်ရိုင်းစိုင်းနိုင်ဦးမည်ကို သိလိုသောကြောင့်ဖြစ်၏။

ဤလူများ၏ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ပြောပြချက်များအရ ချူချင်းသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရင်းအားလုံးကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

ယင်ဖုန်းစခန်းမှဓားပြများသည် ဤနေရာတွင် လုယက်သတ်ဖြတ်ရုံတင်မကဘဲ ဖြတ်သန်းသွားလာသော ခရီးသွားများကိုပါ ဒုက္ခပေးရန် သူတို့ကို အတင်းအကျပ်စေခိုင်းခဲ့ကြသည်။

ခရီးသွားများမှာ ဓားပြများကို သတိထားတတ်ကြသော်လည်း မြို့လေးအတွင်းရှိ သာမန်အရပ်သားများကိုမူ သံသယဝင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

အစပိုင်းတွင် သိုင်းလောကသားများ ဤမြို့လေးသို့ ဖြတ်သန်းသွားလာသောအခါ မြို့သူမြို့သားများက သူတို့ကိုကယ်တင်ပေးရန် အကူအညီတောင်းခံခဲ့ကြပြီး ဤသိုင်းသမားများက သူတို့ကိုကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

ဤသိုင်းသမားအချို့မှာ ဤကိစ္စကိုလျစ်လျူရှုခဲ့ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ယင်ဖုန်းစခန်းသို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ အချို့မှာ လူရေခွံတစ်ချပ်ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး အချို့မှာမူ ဦးခေါင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် ထိုနေ့၌ပင် မြို့လေးအတွင်းရှိ လူအများအပြားထပ်မံသတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြန်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဝံ့တော့ဘဲ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားခဲ့ကြရတော့သည်။