အခန်း ၁၂၅

အခန်း (၁၂၅) ငါက သူတစ်ပါးရဲ့ ဇနီးသည် ဖြစ်နေပြီ

စက်တင်ဘာလ အလယ်ပိုင်း

ရှေးဟောင်း ခြံဝင်းငယ်

ချင်းတိုက်က အပြင်မှ ဝင်လာသော်လည်း ခြံဝင်းထဲတွင် သူမ၏ သခင်မလေးကို မတွေ့ရချေ။

ထို့ကြောင့် အခန်းရှေ့သို့ သွားကာ တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်လေသည်။

"သခင်မလေး"

"ဝင်ခဲ့"

အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျွီခနဲ အသံမည်သွားလေသည်။

ချင်းတိုက်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်သွားရာ သခင်မလေးမှာ မှန်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ဆံပင်များကို ဖြီးသင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း အကြည့်များမှာ ဆံပင်ပေါ်တွင် မရှိဘဲ မည်သည့်အရာကို ကြည့်နေမှန်း မသိချေ။

သူမ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ အပျိုစင် အမှတ်အသားကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ချင်းတိုက်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သော်လည်း စကားမပြောရဲချေ။

ယနေ့ ရာသီဥတု မကောင်းသဖြင့် သခင်မလေး၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း သာမန်သာ ရှိလေသည်။

စကားများပါက ပြဿနာ တက်လွယ်ပေသည်။

"သခင်မလေး အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက စစ်ဆေးရေးသမားတွေ ရောက်လာပြီ"

ချင်းတိုက်က အနားသို့ ကပ်သွားကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် မုန့်ချဲ့ဝေ့က လက်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့က ဘယ်နှစ်အိမ်မြောက်လဲ"

"ပဉ္စမမြောက် အိမ်ပါ"

ချင်းတိုက်က ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"အရှေ့က လေးအိမ်က ဘယ်လို သဘောထား ရှိကြလဲ"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က မေးလိုက်လေသည်။

"ပထမ တစ်အိမ်ကတော့ လက်ခံ တွေ့ဆုံတယ် နောက် သုံးအိမ်ကတော့ နေမကောင်းလို့ ဆိုပြီး အတွေ့မခံဘူး"

ချင်းတိုက်က ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"လာတဲ့ သူက ယောကျ်ားလား မိန်းမလား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က မေးလိုက်လေသည်။

"နတ်သမီး မဟုတ်ပါဘူး"

ချင်းတိုက်က မဆိုင်းမတွ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အင်း ဒါဆို စစ်ဆေးရေးသမားတွေကို သွားပြောလိုက် ငါက သူတစ်ပါးရဲ့ ဇနီးသည် ဖြစ်နေပြီ မို့ သူစိမ်း ယောကျ်ားတွေကို အတွေ့မခံဘူးလို့"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။

ချင်းတိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာမီ ပြန်ရောက်လာလေသည်။

"စစ်ဆေးရေးသမားက နတ်သမီး တစ်ပါး နဲ့ လဲလိုက်ပါတယ်"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ချင်းတိုက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အတွေ့မခံဘူး"

ချင်းတိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် အရင်က အကြီးအကဲမှာ ရိုသေစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

"မမလေးချင်းတိုက် သခင်မလေးက ဘယ်လို ပြောလဲ"

"အတွေ့မခံဘူး"

ချင်းတိုက်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ သခင်မလေး စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ် လူအတွေ့မခံချင်ဘူး အရင်ဆုံး တခြား လူတွေကို သွားစစ်ဆေးခိုင်းလိုက်"

"ဒါဆို ငါတို့က ဘယ်လို ပြန်ပြောရမလဲ"

အကြီးအကဲက မေးလိုက်လေသည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြန်ပြောလိုက်ရင် ရပါပြီ ဒီလို စကားမျိုးက အမှန်အတိုင်း ပြောမှ ရမှာပါ"

ချင်းတိုက်က ပြောလိုက်လေသည်။

အကြီးအကဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ် မဟုတ်ရင် အဓိပ္ပာယ် လွဲသွားပြီး တစ်ဖက်လူက သခင်မလေးကို စကားပြောရ လွယ်တယ်လို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်"

"အဲဒီအခါကျရင် နားကလော်စရာ စကားတွေ ပြောလာပြီး ငါတို့ ဆီမှာ လာသေရင် ဒုက္ခရောက်မှာ"

ခဏရပ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲက ချင်းတိုက်ကို ထပ်မံ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မျိုးနွယ်စုထဲက ကိစ္စတွေကိုကော မမလေးချင်းတိုက်က သခင်မလေး ီကို အသေးစိတ် အစီရင်ခံ သေးလား"

ချင်းတိုက်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရမှာလဲ ကျွန်မတို့က တစ်ဘက်တည်းပါ"

အကြီးအကဲက ပြောလိုက်လေသည်။

"မကြာသေးခင်က ပြဿနာတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တော့ မမလေးချင်းတိုက်ကို ယုံကြည်ဖို့ နည်းနည်း ခက်ခဲနေတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသော် ချင်းတိုက်က အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"နောက်ထပ် ကောလာဟလ သတင်း အသစ် တွေများ ထွက်သေးလို့လား နောက်တစ်ခါ သခင်မလေး ရဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ကို ခိုးလာခဲ့ပြီး ရှင်တို့ကို မြည်းကြည့်ခိုင်းမယ်လေ"

"ငါ ဘယ်တုန်းက လက်ဖက်ခြောက် မခိုးခဲ့ဖူးလို့လဲ"

"ဒီလောက်ဆိုရင် ငါက ရှင်တို့ ဘက်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့ မလုံလောက်သေးဘူးလား"

"အဲဒါတွေက အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက အထူး ပေးထားတဲ့ လက်ဖက်ခြောက် တွေချည်းပဲလေ"

"ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ် ဒါပေမယ့် လက်ဖက်ခြောက် ခိုးတာက နည်းနည်း လွန်မနေဘူးလား သိသွားရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်မှာလား"

အကြီးအကဲက သတိထား၍ မေးလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး သေရင် သေချာပေါက် ငါ တစ်ယောက်တည်း သေမှာပါ"

ချင်းတိုက်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မမလေးချင်းတိုက် ပင်ပန်းသွားပြီ မမလေး ကို သံသယ ဝင်မိတာ တကယ် မဖြစ်သင့်တဲ့ ကိစ္စပါ"

အကြီးအကဲက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်လေပြီးနောက် ထပ်ပြောလေသည်။

"တကယ်လို့ သတင်း တွေ သခင်မလေး နားထဲ ရောက်သွားရင်တော့"

"အဲဒါ သေချာပေါက် ရှင်တို့ ကြားထဲမှာ သစ္စာဖောက် ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ချင်းတိုက်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

————

ကျန်းမန်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်လေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရာ ယခုအခါ စက်တင်ဘာလ ဆယ့်လေးရက်နေ့ ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ နင်းယွမ်ကျင့်စဉ်မှာ အဆင့်ဆယ် အထိသာ ကျင့်ကြံနိုင်သေးလေသည်။

ဒီလထဲမှာ အဆင့်ဆယ့်သုံး အထိ ရောက်ဖို့ ဆိုတာက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

အဆင့်ဆယ့်သုံးပဲ ရှိလို့ တော်သေးတာ၊ တကယ်လို့ အဆင့်ဆယ့်လေး သာဆိုရင် ပိုပြီး အချိန်ကြာဦးမှာ။

ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်တွေ ဆိုရင် ချက်ချင်း ကျင့်ကြံလို့ ရမယ့် အရာတွေ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကို ကြည့်ရင် ရိုးရှင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ ဆိုတာ သိနိုင်ပါတယ်။

ကျင့်စဉ် တစ်ခုကို လူတိုင်း ကျင့်ကြံနိုင်အောင် ရှင်းလင်းလွယ်ကူအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ အလွန် ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုပါ။

ဒီနေ့တော့ သူက ဆရာ့ဆီ သွားပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ သွားပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် ထပ်ထုတ်မယ်။

ဈေးပေါတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။

အချိန်အကြာကြီး မရှာနိုင်တော့ဘူး။

ကျန်းမန် အတော်လေး ခံစားသွားရတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တွေ အပေါ်မှာ သိမြင်နားလည်မှုက တကယ်ပဲ အများကြီး တိုးတက်လာတယ် လို့ ခံစားရတယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဝါကြီးက သင်ပေးနေတာကိုး။

ခက်ခဲတာရော ရိုးရှင်းတာရော အကုန်လုံး နီးပါး သင်ပြီးပြီ။

ဒါပေမယ့် ရိုးရှင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ပိုပြီး တွေ့ရများတော့ ဒါတွေကို ပိုပြီး နားလည်ထားတာပေါ့။

ဆေးဖော်စပ်ရေး ခြံဝင်း

ဝေ့ပေ့ချွမ်က အထဲကို ကြိုဆိုခေါ်ဆောင်ခံရတာကို ကျန်းမန် အဝေးကနေ တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ဝေ့ပေ့ချွမ်လည်း ဆေးဖော်စပ် ဖို့ လာတာလား"

ကျန်းမန် သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

သူကတော့ ဆရာ့ဆီကိုပဲ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ဆရာ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်တယ်။

ဟယ်ဟွိုင်အန်းက ကျန်းမန် ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြန်တယ်။

ခုနက အပြင်ထွက်တော့ မော့ကျိုက်နျန် နဲ့ တွေ့သေးတယ်၊ သူ့ရဲ့ ဒီတပည့်က နှစ်ပတ်လည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် မသိတော့ဘူးတဲ့။

အရင်တုန်းကတော့ အနည်းဆုံး ခြံဝင်းငယ် ပထမနေရာ မှာ ရှိနေသေးတယ်၊ အခုတော့...

နောက်ဆက်တွဲ စကားတွေကို သူ မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းပဲ ဆက်တိုက် ခါနေလိုက်တယ်။

တပည့်ခံပြီး သင်ယူပြီးတဲ့ အချိန်မှာ ဆေးပညာ တိုးတက်မှု မရှိတာကို ထားလိုက်ဦး၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တွေပါ ကျသွားသေးတယ်တဲ့။

ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ရဲ့ အမှားလဲ ဆိုတာ မသိဘူး လို့လည်း ပြောသေးတယ်။

တပည့်ကပဲ ကျင့်ကြံတာကို ပစ်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆရာကပဲ လမ်းညွှန်တာ မှားနေတာလား တဲ့။

မော့ကျိုက်နျန် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ တခြား ဆေးဆရာတွေလည်း အတူတူပါပဲ။

အားလုံးက ဟာသ အနေနဲ့ ကြည့်နေကြတာ။

တပည့် အမှား တစ်ယောက် လက်ခံမိရုံလေး နဲ့ ဒီလူတွေက လွှတ်မပေးကြဘူး။

အင်းလေ၊ အားလုံးက တပည့်ကောင်း တစ်ယောက်မှ မမွေးထုတ်နိုင်တဲ့ ဆေးဆရာတွေချည်းပဲကိုး။

ကိုယ် ရထားတဲ့ ဒီ ညံ့ဖျင်းတဲ့တပည့်လေးကိုပဲ အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေကြတာ။

"မင်းကြောင့် ဆရာ တော်တော်လေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတယ်"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က ကျန်းမန် လက်ချည်းသက်သက် ရောက်လာတာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ခံစားသွားရတယ်။

အစတုန်းကတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ တန် အရက်၊ နောက်တော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ် တန်၊ အဲဒီနောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ့်ငါး တန်။

အခုတော့ အရက်တောင် မပါတော့ဘူး။

သဘောပေါက်သွားပြီ၊ သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လာလဲတာပဲ။

ကျန်းမန် သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"တပည့် ဘာများ မှားလုပ်မိလို့လဲ"

ဟယ်ဟွိုင်အန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါပြပြီး မေးလိုက်တယ်။

"မင်း နှစ်ပတ်လည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဘယ်လောက်လဲ"

"အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မရှိပါဘူး"

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပြီ နောက်နှစ်ကျရင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ရလာမှာပေါ့ ဟုတ်လား"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ပုံမှန် အခြေအနေ အရတော့ အဲဒီလိုပါပဲ"

"နောက်နှစ် ဘယ်အဆင့် ရဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က ကျန်းမန်၏ စကားကို ထောက်၍ မေးလိုက်လေသည်။

ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူက နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါမှမဟုတ် ပထမ နေရာလောက် ယူလိုက်မလား"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန် က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ဆရာ့ စကားအတိုင်း ပထမ နေရာ ယူလိုက်ပါ့မယ်"

ဟယ်ဟွိုင်အန်းက ဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း သိပ်မနှိမ့်ချတတ်ဘူးလို့ ပြောတဲ့သူ ရှိလား"

"ရှိပါတယ်"

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ပြီးတော့ကော"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က မေးလိုက်လေသည်။

"ပြီးတော့ သူတို့က ငါ တကယ်တော့ အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းနေတယ် ဆိုတာကို သိသွားကြတယ်"

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ဥပမာ အဝါကြီးပေါ့။

သူ က ဒီလို စကားမျိုး နောက်ထပ် ပြောတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဟယ်ဟွိုင်အန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်၊ ကျန်းမန်က လူတွေကို တော်တော်လေး ရယ်အောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။

နောက်ဆုံးတော့လည်း တခြား အများကြီး မပြောဖြစ်ပါဘူး။

ဒီတစ်ခေါက် ယူလာတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တွေကို စစ်ဆေးပေးလိုက်တယ်။

အလျဉ်းသင့်သလို စာမေးပွဲလည်း စစ်လိုက်တယ်။

ကျန်းမန်က တစ်ခုချင်းစီ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့တယ်။

"ဆေးဖော်စပ် တဲ့ ပါရမီတော့ နည်းနည်း ရှိသားပဲ"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့လေသည်။

ဒါပေမယ့် ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အကြီးမားဆုံး ပါရမီက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပဲလေ။

တာဝန် အရ သူက ကျန်းမန် ကို ဆေးဖော်စပ် မလား လို့ မေးလိုက်သေးတယ်။

ရလိုက်တဲ့ အဖြေကလည်း အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်။

အဲဒါကတော့ မဖော်စပ်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။

သူက ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုပဲ မြှင့်တင်ချင်တာပါ။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် ထပ်ပေါင်းလိုက်တယ်။

သုံးသောင်းလေးထောင် ကျန်တော့တယ်။

—

နောက်တစ်နေ့

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်းက စတင် သင်ကြားပေးပြီ။

နဝမမြောက် ခြံဝင်းက သင်ကြားနေတာ လဝက် ရှိသွားပြီ၊ တခြား ခြံဝင်း တွေကတော့ ဒီနေ့မှ စတာပါ။

နှစ်ပတ်လည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က ဘယ်လို အခြေအနေ မျိုးလဲ ဆိုတာ ကျန်းမန် အခုထိ မသိသေးပါဘူး။

အခု အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်း အဖြစ် အဆင့်တက်သွားပြီ ဆိုတော့ နေရာထိုင်ခင်း တွေ ဘယ်လို စီစဉ်ထားလဲ ဆိုတာ မသိသေးဘူး။

ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ လူတချို့ ရောက်နေပြီ ဆိုတာ တွေ့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် အရှေ့ဘက် နေရာတွေမှာ ဝေ့ပေ့ချွမ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရောက်သေးတယ်။

ရေတွက်ကြည့်လိုက်တော့ အဆင့်ရှစ် နေရာမှာ ထိုင်နေတယ်။

ဒါက နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ မှာ တိုက်ရိုက် အဆင့်ရှစ် ကို ရသွားတာလား။

ဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးတွေက ပဉ္စမ နေရာ နဲ့ ဆဋ္ဌမ နေရာ တွေကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက် တွေ ပါနေတယ်။

ကျန်းမန် ခေါင်းခါလိုက်တယ်၊ ဒီလို စိုက်ကြည့်ခံရပြီး အချိန်မရွေး အသတ်ခံရနိုင်တဲ့ ခံစားချက်က တကယ်တော့ သိပ်မကောင်းပါဘူး။

အဲဒီ လူနှစ်ယောက် ဘယ်လို ခံစားရမလဲ ဆိုတာ မသိဘူး။

ဒါပေမယ့် ငါ မရှိတဲ့ အချိန်မှာ သူတို့က ပဉ္စမ နဲ့ ဆဋ္ဌမ နေရာ မှာပဲ ရှိနေသေးတာလား။

ကျန်းမန် က ပထမ နေရာ ကို ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီအပေါ်မှာ သူ့နာမည် ရေးထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆိုလိုတာက နေရာ မပြောင်းဘူးပေါ့။

ဒါကြောင့် ဝေ့ပေ့ချွမ်က နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ မှာ အဆင့်ခုနစ် ရတာပေါ့။

တကယ်ကို တော်တာပဲ။

အဲဒီနောက် ကျန်းမန် ထိုင်ချလိုက်တယ်။

ကျိုးပုဖန် နဲ့ ကျောက်ယောင်ယောင် တို့လည်း အစဉ်လိုက် ရောက်လာကြတယ်။

ကျန်းမန် ကို မြင်တော့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြတယ်။

"မင်း ပြန်လာပြီလား အပြင်လူတွေ မင်းကို ဘယ်လို ပြောနေကြလဲ ဆိုတာ မင်း မသိဘူး"

ကျိုးပုဖန်က ပြောလိုက်လေသည်။

"အပြင်လူတွေက ငါ့ကို သိလို့လား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်လေသည်။

သူ့ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က အခုထိ ဒီခြံဝင်းငယ် လေးထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ် ဆိုတာ သိထားသင့်တယ်။

တစ်ခါမှ အပြင်မထွက်ဖူးဘူး၊ ယုတ္တိအရဆိုရင် သူ့ကို ဘယ်သူမှ သိစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။

ယွန်းရှာတောင်ထွတ် တစ်ခုလုံးကို အလင်းရောင် ဖြာထွက်ဖို့ ဆိုတာလည်း အချိန်တစ်ခု လိုအပ်တာပဲလေ။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ခြံဝင်းငယ် ရဲ့ ပထမနေရာ ဆိုတာ လူတော်တော်များများက သိထားကြတယ်လေ နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲမှာ မင်းနဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့ချင်နေကြတာ"

ကျောက်ယောင်ယောင်က ဝင်လာရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးကျတော့ သူတို့ အာရုံစိုက်နေတဲ့ လူက ခြံဝင်း သုံးခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထဲကိုတောင် မဝင်ဘူး ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်"

"အားလုံးက တော်တော်လေး အံ့ဩသွားကြတယ်၊ မင်းက ခဏတာ ပွင့်လန်းတဲ့ ပန်း လိုပဲလို့ ခံစားသွားကြတယ်"

"ဒါမှမဟုတ် ဆင်းရဲသွားလို့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို ဆက်မမြှင့်နိုင်တော့ဘူး လို့ ထင်သွားကြတယ်"

"တချို့လူတွေက အစီအစဉ် တွေ သေချာ ဆွဲထားပြီးမှ မင်းရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကြောင့် အစီအစဉ် တွေ အကုန် ပျက်သွားရတယ်"

"မင်း အပေါ် တော်တော်လေး စိတ်ပျက်သွားကြတယ်"

ကျန်းမန်က သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပါချေ။

"နဝမမြောက် ခြံဝင်းက အားအနည်းဆုံး ဖြစ်ရမှာလေ ဘာလို့ နဝမမြောက် ခြံဝင်း နဲ့ အဖွဲ့ ဖွဲ့ချင်ရတာလဲ"

"အဲဒါက နောက်ပိုင်း လုယူရမယ့် ကိစ္စတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ် လုယူပွဲ တိုင်းမှာ ရုပ်သေးရုပ် တွေ ပါတယ် တကယ်လို့ သတ္တမမြောက် ခြံဝင်း က လူတွေချည်းပဲ ဆိုရင် အခက်အခဲက အမြင့်ဆုံးပဲ ဒါပေမယ့် နဝမမြောက် ခြံဝင်း က လူတစ်ယောက် ပါလာရင် အခက်အခဲက တစ်ဝက်လောက် လျော့သွားတယ်"

"ဒါပေမယ့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကလည်း အဲဒီအတိုင်း ကျဆင်းသွားမှာပဲ ဒါကြောင့် အားလုံးက နဝမမြောက် ခြံဝင်းက ပထမနေရာကို ပိုပြီး စွမ်းစေချင်ကြတယ် ပြီးတော့မှ အဖွဲ့ဖွဲ့ချင်တာ"

"သေချာပေါက် ဒါက နောက်ပိုင်း ကိစ္စပါ အရင်ဆုံး ခြံဝင်း သုံးခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ရှိသေးတယ်လေ စွမ်းအားကို အရင် ကြည့်လို့ ရတယ်"

ကျိုးပုဖန်က ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

ပထမဆုံး ခြံဝင်းငယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၊ သတ်မှတ်ချက် ပြည့်မီရင် ရှေ့ဆက်တက်လို့ ရတယ်။

ခြံဝင်း သုံးခု တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို ဝင်ပြိုင်ပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အသစ် ထွက်လာမယ်။

အဲဒီနောက် အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ ကို ဝင်ပြိုင်ရမယ်။

ဒီလိုဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက် က သူ့ကို အထင်ကြီးပြီး လာစမ်းသပ်ဖူးတာပေါ့။

အဲဒီနောက် အလဟဿ ဖြစ်သွားတယ် ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။

ဒါပေမယ့် သက်ရောက်မှု ကတော့ အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်။

ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး။

ကိုယ်ကိုယ်တိုင် တိုးတက်အောင် ဆက်လုပ်နေရုံပါပဲ။

ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေး တွေက ကျင့်ကြံမှုအဆင့် လောက် ဘယ်အရေးကြီးပါ့မလဲ။

ကိုယ့်ရဲ့ အလင်းရောင် က သူတို့ အပေါ် ကျရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် ကောလာဟလ တွေ၊ အထင်လွဲမှု တွေ အားလုံး လေထဲ လွင့်ပါးသွားမှာပါ။

ဒီအချိန်မှာ ချောင်ချန် နဲ့ အန်းရုံ တို့ ဝင်လာကြတယ်၊ သူတို့က နေရာမှာ မသက်မသာ ထိုင်နေကြပြီး အနည်းငယ် နေရခက်နေကြတယ်။

"ဒီလူက ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ ဘာလို့ ငါတို့ကို ဒီလိုကြီး စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ"

ချောင်ချန်က ပြောလိုက်လေသည်။

အန်းရုံက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အလှအပကြောင့် ညို့စားခံလိုက်ရတာ"

"နင် တကယ် အရှက်မရှိတာပဲ"

ချောင်ချန်က တံတွေးထွေးလိုက်လေသည်။

ကျောက်ယောင်ယောင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက တကယ့် ပါရမီရှင် ပါ နင်တို့ အရင်တုန်းက ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ကြတာလဲ"

ချောင်ချန်က မျက်ကွင်းညိုများဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ မယုံဘူးလေ၊ သူက ငါ့ထက် ပိုပြီး ညအိပ်ပျက်ခံနိုင်တယ် လို့"

သူ ဒီနှစ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ပိုပြီး မြန်မြန် တိုးတက်အောင် လုပ်ရမယ်။

အန်းရုံ အံ့ဩသွားခဲ့လေသည်။

"နင်က ငါ့ကို ထားခဲ့တော့မလို့လား"

"နင့်ရဲ့ အလှအပ က ငါ့ကို အော့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေတယ်"

ချောင်ချန်က ရွံရှာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျင့်ကြံတဲ့ ကာလ လွန်သွားရင်တော့ နင် နောင်တရလိမ့်မယ် တစ်သက်လုံး ငါ့လို မျိုး ကို ခံစားရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

အန်းရုံက ရွံရှာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ နင့်ကို ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဤအချိန်တွင် အမြဲတမ်း စကားမပြောတတ်သော လင်းချင်းရှန်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ ငါ့ကို ကျော်တက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အန်းရုံက ချောင်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"မြင်လား ငါ့မှာ သစ္စာရှိတဲ့ အစောင့်အရှောက် ရှိတယ်"

လင်းချင်းရှန်က အန်းရုံကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ကျန်းမန်ကဲ့သို့ စာအုပ် ထုတ်၍ မှတ်တမ်းတင်လိုက်လေသည်။

"စက်တင်ဘာလ ဆယ့်ငါးရက်နေ့၊ အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်း သင်ကြားခြင်း ပထမနေ့၊ အန်းရုံ က ငါ့ကို ခွေး နဲ့ နှိုင်းယှဉ်တယ်"

လင်းချင်းရှန်က ရေးရင်း ဖတ်ပြနေလေသည်။

အားလုံးက "..."

ကျန်းမန် အတော်လေး ခံစားသွားရသည်၊ ဒီခြံဝင်းငယ်က လူတွေက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ လှောင်ပြောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် ကိုယ်က နှစ်ပတ်လည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ မပါဝင်ခဲ့တော့ မှတ်စုစာအုပ် သုံးဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားတာပေါ့။

"လူစုံပြီ ထင်တယ်"

ယန်ရိချိုး ဝင်လာခဲ့လေသည်။

"တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထွက်လာပြီ၊ စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်ငါးယောက်၊ ငါတို့ ခြံဝင်းငယ် ရဲ့ ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဝင်တယ်၊ ကျိုးပုဖန် က အဆင့်ခုနစ် ရတယ်၊ အောက်ဆုံး လို့ ထင်ရပေမယ့်၊ အဆင့်ဆယ့်သုံး က ကျောက်ယောင်ယောင်၊ ဆယ့်ငါး က လင်းချင်းရှန်။ အားလုံး ခြုံကြည့်ရင် ငါတို့ ခြံဝင်းက တကယ်တော့ ထိပ်တန်း အဆင့် မှာ ရှိပါတယ်"

ယန်ရိချိုးက လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"တောင်ထွတ် အသီးသီးက ပထမနေရာတွေက ဒီလောက်တောင် ထူးချွန်ကြလိမ့်မယ် လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမယ့် အံ့ဩစရာတော့ မရှိဘူး၊ သူတို့ နောက်ကွယ်က မိသားစု တွေက လုံလောက်အောင် ချမ်းသာကြတာကိုး"

"နောက်တစ်ခုက..."

ယန်ရိချိုးက လင်းချင်းရှန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မျက်ကွင်းညို ပျောက်အောင် ဝိညာဉ်ဆေးပင် နည်းနည်း ဝယ်ပါဦး၊ တခြားလူတွေက မင်းကို ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ လို့ မေးနေကြတယ်"

"အခုချိန်မှာ ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံတာ က ခေတ်မစားတော့ဘူး"

"သိသွားရင် အတားအဆီး တွေ ကြုံတွေ့ရလွယ်တယ်"

"ကန့်သတ်ချက် တွေကို ချိုးဖျက်နိုင်တဲ့ သူ မရှိသရွေ့ပေါ့"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ယန်ရိချိုးက ကျန်းမန်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဒီလူက နှစ်ပတ်လည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မှာ မပါဝင်ခဲ့ဘူး။

မဟုတ်ရင် သူမရဲ့ ခြံဝင်းငယ် က တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု လုံးမှာ နာမည်ကြီးသွားမှာ။

ဒါပေမယ့် အလောတကြီး မဖြစ်ပါဘူး၊ သူတို့ကို နောက်ထပ် တစ်နှစ် အချိန်ပေးလိုက်ပါဦး၊ ဒီနှစ် သူမ အောက်ဆုံး ရောက်လည်း ရောက်ပါစေ။

နောက်နှစ် ကျရင် တိုက်စစ်နဲ့ ခံစစ်က နေရာချင်း ပြောင်းသွားပြီ။

ဒါပေမယ့် တခြား ခြံဝင်း တွေမှာလည်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ တကယ် ရှိနေတယ်။

ကျန်းမန်ကို သူမ သတိပေးရမယ်၊ လုံလောက်တဲ့ ယုံကြည်မှု မရှိရင် နောက်တစ်ကြိမ် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ ကျရင် တစ်ဖက်လူရဲ့ အရှိန်အဝါ ကို ရှောင်ရှားဖို့ လိုတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်မိမှာ စိုးလို့။

ခြံဝင်းငယ်ထဲက တခြားသူတွေကတော့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် သိပ်မမြင့်တာကို ဂရုမစိုက်ကြပါဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ပထမနေရာက အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ မပါဝင်ခဲ့လို့ပါ။

တကယ်လို့ ပါဝင်ခဲ့ရင်။

အဲဒီလိုဆိုရင် ထိပ်ဆုံး ဆယ့်ခြောက်ယောက် ထဲမှာ လေးယောက်က သူတို့ ခြံဝင်းငယ် က ဖြစ်သွားမှာပါ။

"လုယူပွဲကနေ ရတဲ့ အရာတွေ အပြင်၊ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကောင်းတဲ့ သူတွေအတွက် သက်ဆိုင်ရာ ဆုလာဘ် တွေလည်း ရှိသေးတယ်"

ယန်ရိချိုးက လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ လက်ထဲကို ရောက်လာလောက်ပါပြီ"

"နောက်တစ်ခုက အခု ငါတို့က အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်း ဖြစ်သွားပြီ၊ အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ် တွေကို စတင် သင်ယူရတော့မယ်"

"အမှတ် စုစုပေါင်းက လေးရာကနေ ခြောက်ရာကို တိုးသွားပြီ"

အမှတ်တွေ တိုးသွားပြီ။

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန် မှာတော့ အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ် တွေကို သင်ယူဖို့ စိတ်ကူး မရှိသေးပါဘူး။

အချိန် မရှိဘူးလေ။

နင်းယွမ်ကျင့်စဉ်ကို အရင်ဆုံး အဆင့်ဆယ့်သုံး အထိ မြှင့်တင်ရမယ်၊ ပြီးရင် ပြန်လည် ကျင့်ကြံရမယ့် အရာတွေ ရှိသေးတယ်။

ဒီအတွက်က အချိန် သိပ်မယူရပေမယ့်၊ နောက်လ အနည်းငယ် နေရင် ကံကြမ္မာဇယား အချိန် က နီးကပ်လာပြီ၊ အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ဖို့ လိုတယ်၊ ဒါ့အပြင် ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ ကိုလည်း သင်ယူရဦးမယ်။

နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကတော့၊ အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ် တွေကို ခဏလောက် မသင်ဘဲ နေလို့ ရပါတယ်။

အဲဒါကတော့ သူ ကျင့်ကြံရာမှာ အတားအဆီး မရှိဘူး၊ အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်ပြီး အမှတ်တွေ ယူလို့ ရတယ်။

တခြားလူတွေ ကတော့ အတားအဆီး တွေ ရှိတတ်တယ်၊ အမှတ်တွေ မြှင့်တင်ဖို့ အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ် တွေကို သင်ယူဖို့ လိုအပ်တယ်။

ထို့နောက် ယန်ရိချိုးက နောက်တစ်ကြိမ် စာမေးပွဲ ပြီးရင် သိုင်းပညာရပ် တွေကို သင်ကြားပေးတော့မယ်၊ လက်တွေ့ သင်ခန်းစာ တွေ ထည့်သွင်းမယ် လို့ ပြောပြခဲ့လေသည်။

လက်တွေ့ သင်ခန်းစာ တွေက အနီးအနားက တောင်တန်း တွေကို သွားရလောက်တယ်။

မိစ္ဆာသားရဲ တွေ ကြားမှာ ပြုလုပ်ရမှာပါ။

လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု က နောက်ပိုင်း လုယူပွဲ တွေအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်၊ အားလုံးက တော်တော်လေး မျှော်လင့်နေကြတယ်။

ထို့နောက် ကျန်းမန် က ပြန်သွားပြီး ဆက်လက် ကျင့်ကြံတော့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်မှုမှာ အလွန် မြန်ဆန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ခုနစ်ရက် အကြာတွင်

အဆင့်ဆယ့်တစ်

ဆယ့်ကိုးရက် အကြာတွင်

အဆင့်ဆယ့်နှစ်

သုံးဆယ့်ရှစ်ရက် အကြာတွင်

အောက်တိုဘာလ နှောင်းပိုင်း

အဆင့်ဆယ့်သုံး

ထိုအခါမှသာ ကျန်းမန် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချနိုင်လေတော့သည်။

"အဝါကြီး ငါ့ရဲ့ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ်က အောင်မြင်သွားပြီ၊ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ"

ပြောရင်းနှင့် သူက အဝါကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

အဝါကြီးက ဝိညာဉ်မြက်ပင် များကို စားနေပြီး ခေါင်းတောင် မမော့ပါချေ။

မကြားသကဲ့သို့ပင်…….

ကျန်းမန်လည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဆက်လက် ကျင့်ကြံတော့သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို အသစ် ပြန်လဲရဦးမယ်။

ပြီးတော့ ဝှက်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုလည်း ပြန်ပြီး ထပ်ဆင့်ရဦးမယ်။

အခုတော့ နောက်တစ်ကြိမ် စာမေးပွဲကိုပဲ စောင့်နေလိုက်တော့မယ်၊ သူတို့ကို သေးငယ်တဲ့ တုန်လှုပ်မှု လေးတစ်ခု ပေးလိုက်ရမှာပေါ့။

အဆင့်ဆယ့်သုံး ရှိတဲ့ ဝှက်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဆိုတာ အမှတ်ပြည့်ပဲလေ။

——

အတွင်းဂိုဏ်း အတွင်း

ရှာကျင်း သည် ယွီဝမ်ယီ ၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

"စီနီယာမမရှ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"

ယွီဝမ်ယီက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ အခုလေးတင် အပြင်ထွက်မလို့"

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ရှာကျင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းက အပြင်မထွက်ဘဲ ပုန်းနေမယ်ဆို"

"စီနီယာဦးလေးရှန် ရဲ့ နေအိမ် ပြန်ဆောက်ပြီးပြီ လို့ ကြားတယ်၊ အခြေအနေ သွားကြည့်မလို့ မီးရှို့လို့ ရမရ မသိဘူး"

ယွီဝမ်ယီက ပြောလိုက်လေသည်။

ရှာကျင်း ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

အလုပ်အကိုင် မရှိသလို ဖြစ်နေပြီပဲ။

ဒါပေမယ့် သူမ ဒီတစ်ခေါက် လာတာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ရှိလို့ပါ။

" နံပါတ် ၂၁၀ ကို သူတို့ အချိန်အကြာကြီး ရှာနေခဲ့တာ ဘာသဲလွန်စ မှ မရခဲ့ဘူး ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက် ပြောတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုကို ငါ ကြားခဲ့တယ်"

"ဘာလဲ"

ယွီဝမ်ယီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

" နံပါတ် ၂၁၀က နဝမမြောက် ခြံဝင်းကလို့ လူတစ်ယောက် က ပြောတယ်"

ရှာကျင်းက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် ဘယ်သူကမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်လို့ပဲ"

"ဒါပေမယ့်..."

ရှာကျင်းက ယွီဝမ်ယီကို ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် တကယ်ပဲ နဝမမြောက် ခြံဝင်း က လူတစ်ယောက် ပါဝင်ခဲ့တယ်"

ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူ ပြန်မဖြေခင်မှာပဲ ရှာကျင်းက ချက်ချင်း ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား နဝမမြောက် ခြံဝင်းက တစ်ယောက်က စာမေးပွဲ ကို အောင်မြင်အောင် ဖြေနိုင်တာတောင် တော်လှပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ် လူဒီလောက် အများကြီး ကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ"

ယွီဝမ်ယီ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

ရှာကျင်း လည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။