အခန်း ၁၂၇

အခန်း (၁၂၇) ယောကျ်ား... သူတို့က ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ကြတယ်

အခန်းထဲမှ သဲနာရီ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းလှပြီး သေချာ ဂရုမစိုက်ပါက လုံးဝ ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အထူးသဖြင့် အခန်းထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော လူသုံးယောက် စကားပြောနေချိန်တွင် ပို၍ပင် မကြားနိုင်ပေ။

လူသုံးယောက်လုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

နှစ်ယောက်မှာ အရှေ့ဘက် နေရာများတွင် ထိုင်နေပြီး ကျန်းမန် တစ်ယောက်တည်းသာ ထောင့်ကျကျ နေရာတွင် ထိုင်နေလေသည်။

သို့သော် ကျန်းမန် ပေါ်လာသည်ကို အရှေ့မှ အမျိုးသားက သိချင်စိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ အရင် စတင် စကားပြောလာခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသော် ကျန်းမန်က သူ့ကို ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ပြီး ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ယခုအခါ သူသည် ပထမ နေရာ ဟု သတ်မှတ်နိုင်သလော။

အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အရ ဆိုလျှင် မဟုတ်သော်လည်း အမှန်တကယ် ရမှတ် အရ ဆိုလျှင်တော့ ဟုတ်ပေသည်။

သို့သော် ကျန်းမန် စကားပြန်မပြောရသေးမီ တစ်ဖက်လူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလောက် မာနကြီးတာကို ကြည့်ရင် သေချာပေါက် ပထမ နေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မည်သို့မျှ မရှင်းပြချေ။

ပထမ နေရာ ဟု ဆိုလျှင်လည်း မမှားပေ။

"ဓာတ်ကြီးငါးခု ပေါင်းစပ်ခြင်း ကို နားလည်အောင် လုပ်ဖို့ အချိန် ဘယ်လောက် ယူမှာလဲ"

ဤအချိန်တွင် အမျိုးသားက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ငါ အဲဒါကို မကျွမ်းကျင်ဘူး"

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် နားလည်အောင် လုပ်ရန် မရည်ရွယ်ထားသလို စနစ်တကျ သင်ယူထားခြင်းလည်း မရှိသဖြင့် နားလည်အောင် လုပ်ရာတွင် အားသာချက် မရှိချေ။

ကျင့်ကြံရန်သာ စမ်းသပ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဓာတ်ကြီးငါးခု ပေါင်းစပ်ခြင်း ကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့် ရောက်မှသာ ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဟု ထင်ရလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ နားလည်ရန်လည်း မဟုတ်၊ ကျင့်ကြံရန်လည်း မဟုတ်ဘဲ မှတ်သားထားရန်သာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် နွားဝါကြီးကို ပေးအပ်မည် ဖြစ်သည်။

နွားဝါကြီးက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး နားလည်အောင် လုပ်ပေးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းမည်။

နောက်ဆုံးမှသာ ကျင့်ကြံမည် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်တိုင် နားလည်အောင် လုပ်ခြင်းက အချိန် အလွန် ကုန်လွန်းလှပေသည်။

"မကျွမ်းကျင်ဘူးလား"

အမျိုးသားက အနည်းငယ် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မင်းတော့ သတိထားရတော့မယ် နားမလည်ဘဲ အပြင်ထွက်သွားရင် သက်ရောက်မှု မကောင်းဘူး နောက်တစ်ခါ ဝင်လာရင် သတ်မှတ်ချက်တွေ ပိုမြင့်လာလိမ့်မယ်"

"တကယ်လို့ ထပ်ပြီး သတ်မှတ်ချက် မမီဘူး ဆိုရင် မင်းရဲ့ အခြေအနေ က ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ပေါ်လာမယ့် နေရာက အညံ့ဆုံး နေရာပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

"ဒုတိယ အကြိမ် စာမေးပွဲက အခွင့်အရေး ဖြစ်သလို ပြစ်ဒဏ် လည်း ရှိတယ်"

"ဒါကြောင့် လူတော်တော်များများ က ကိုယ့်စွမ်းအား နဲ့ ကိုက်ညီပြီး သင်ယူရ လွယ်ကူတာကိုပဲ ရှာကြတယ်"

"ဒီနေရာမှာ ထိုင်ရဲတဲ့ သူက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့် ဖြစ်ရင် ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အဆင့်တက်ခါနီး ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိတဲ့သူ တွေချည်းပဲ"

"အထူးသဖြင့် ခြံဝင်း အသီးသီးက ပထမ နေရာတွေပေါ့"

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မိမိသည် ပြစ်ဒဏ် စာရင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဝင်လာလျှင်လည်း များများစားစား သင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အခြေအနေက ပို၍ ဆိုးရွားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ထွက်ခွာရန် စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိချေ။ ရောက်လာမှတော့ အကောင်းဆုံးကိုသာ လိုချင်ပေသည်။

မဟုတ်လျှင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဖြစ်သော မိမိ အနေဖြင့် အချည်းနှီး လာရသကဲ့သို့ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလော။

အမျိုးသားက ကျန်းမန် ထွက်ခွာရန် စိတ်ကူး မရှိသည်ကို မြင်သော် ထိုအကြောင်းများကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ပထမ အကြိမ် စာမေးပွဲတုန်းက မင်း ရခဲ့တာ အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ် လား"

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

အမျိုးသားက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မင်း နံပါတ် ၂၁၀ နဲ့ တွေ့ခဲ့လား သူ့လက်ထဲမှာ အရှုံးပေးလိုက်ရတဲ့ သူတွေ အများကြီးပဲ လို့ ကြားတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့လေသည်။ မိမိ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါချေ။

သို့သော် သူက အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"မတွေ့ခဲ့ဘူး"

"ငါလည်း မတွေ့ခဲ့ဘူး"

အမျိုးသားက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"အောင်မြင်ခါနီး အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တွေနဲ့ တွေ့ပြီး သူ့ရဲ့ ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး ကြောင့် နိုင်ပွဲ ဆက်နေတာကို အတင်း ရပ်တန့်ခံလိုက်ရတဲ့ သူတွေ အများကြီးပဲ လို့ ကြားတယ်"

"အခု လူတော်တော်များများ က သူ့ကို လိုက်ရှာနေကြတယ် သူတို့ကို ဒီလောက် အရှုံးပေးရအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ သူက ဘယ်လို လူမျိုးလဲ ဆိုတာ သိချင်လို့တဲ့"

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းတောင် ဆုငွေ ထုတ်ထားသေးတယ်"

ကျန်းမန်က အစကတော့ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်းပင် ပြောပြချင်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံး စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ဘယ်လောက်….

ဆုငွေ သုံးသောင်း……

"ဆုငွေ ထုတ်ထားသေးတယ် ဟုတ်လား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်လူက သေချာပေါက် ဟုတ်မှန်ကြောင်း အတည်ပြုပေးခဲ့လေသည်။

ကျန်းမန်က ဆုငွေ ထပ်တိုးနိုင်မလားဟု မေးလိုက်ရာ တစ်ဖက်လူက ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ သူတို့တွေ မချမ်းသာကြလို့လား။

သို့သော် ရရှိလာသော အဖြေမှာ ချမ်းသာခြင်း နှင့် ချမ်းသာခြင်း သည် လုံးဝ မတူညီသော အဓိပ္ပာယ် နှစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်သိန်း လည်း ချမ်းသာသလို၊ ဆယ်သိန်း လည်း ချမ်းသာပေသည်။

ထို့အပြင် မည်မျှပင် ချမ်းသာစေကာမူ ကျင့်ကြံသူ တိုင်းသည် အရင်းအမြစ်များ ၏ နောက်ကွယ်မှ တာဝန်ဝတ္တရား များကို ထမ်းပိုးထားကြရလေသည်။

မည်သူမျှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များကို ဖြုန်းတီးပစ်ရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။ မိမိက ဖြုန်းတီးလိုက်လေလေ၊ အခြားသူများက ပို၍ စွမ်းအား ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလော။

ဟိုဘက်က နည်းသွားရင် ဒီဘက်က များလာမယ် ဆိုတော့ ဆုံးရှုံးမှုက အရမ်းကြီးမားပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်း ဆုငွေ ဆိုတာ အရမ်း များတဲ့ ပမာဏ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရလာနိုင်တဲ့ ဥစ္စာဓန ကို လက်လွတ်လိုက်ရလို့ နည်းနည်းတော့ နှမြောမိပါတယ်။

သဲနာရီ ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲမှု မရှိသေးတာကို ကျန်းမန် တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒါကြောင့် အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ပါဘူး။

ကျင့်ကြံဖို့ပဲ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေတာက အချိန်ဖြုန်းလွန်းရာ ကျပါတယ်။

ကျန်းမန် က ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို ဆက်ပြီး မြှင့်တင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ကျန်းမန် ဒီလို လုပ်နေတာကို မြင်တော့ ဘေးက အမျိုးသား က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားတယ်။

သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက မထက်မြက်တာကို ဖုံးကွယ်နိုင်တယ် လို့ ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ညံ့တဲ့ ငှက် က အရင် ပျံသန်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား လို့ စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်တယ်။

တစ်ဖက်က စကားမပြောတဲ့ အမျိုးသမီး တောင် လှမ်းကြည့်လာသည်။

သူများ အထင်ကြီးအောင် လုပ်နေတယ် လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အဲဒီနောက်တော့ သူတို့လည်း ဆက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။

ကျန်းမန် က တခြားသူတွေရဲ့ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေလိုက်သည်။

ဒီလို စောင့်နေရတာ ဘယ်လောက် ကြာမလဲ ဆိုတာ သူ မသိဘူးလေ။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့ အမျှ ဒီအခန်းထဲကို လူအချို့ ထပ်ရောက်လာကြပြီး သူတို့က ကျန်းမန် ကို မြင်တော့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။

ဒီလူက တကယ်ပဲ ကြိုးစားနေတာလား ဒါမှမဟုတ် တမင်တကာ လူတွေ သတိထားမိအောင် လုပ်နေတာလား ဆိုတာ နားမလည်နိုင်ကြဘူး။

အစတုန်းကတော့ သူ အလကား လျှောက်လုပ်နေတာ နေမှာပါ၊ ခဏနေရင် ရပ်သွားလိမ့်မယ် လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေလည်း တော်တော်များများ ရောက်လာပြီလေ။

သတိထားမိသင့်တဲ့ သူတွေ အကုန်လုံး သတိထားမိသွားကြပြီ။

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန် က မရပ်သွားသလို သဲနာရီကလည်း မကုန်သေးဘူး။

တစ်ရက် ကုန်သွားသည်။

လူတိုင်းက စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေကြတုန်းပဲ၊ ကျန်းမန်ကလည်း ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေတုန်းပဲ။

သုံးရက် ကုန်သွားသည်။

တခြားသူတွေ မျက်မှောင်ကြုတ်လာကြတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သင်ကြားပေးမယ့် အချိန် မရောက်သေးလို့ပဲ။

ကျန်းမန်ကတော့ မအိပ်မနား ကျင့်ကြံနေဆဲပါပဲ။

သူ စိတ်အာရုံ ကုန်ခမ်းသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။

ငါးရက် အကြာမှာတော့….ကျန်းမန် နောင်တရသွားတယ်။

ဆေးလုံး တွေ သယ်လာတာ နည်းသွားလို့ပဲ။

ရေဓာတ် ဆေးလုံးတွေ အကုန်လုံး စားပြီးသွားပြီ၊ အခု ဘူးသီးက ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လောက် ပြည့်နေပြီ။

တကယ်လို့ ဆေးလုံး တွေသာ ရှိသေးရင် နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်လောက် အချိန်ပေးလိုက်ရင် ပြည့်သွားနိုင်တယ် လို့ သူ ထင်တယ်။

အဲဒီနောက် စိတ်အာရုံ နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ သွားရမှာပါ။

သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူက ခဏ အနားယူကာ ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး ကို မြှင့်တင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

နောက်တစ်ကြိမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံးကို သေချာပေါက် လိုအပ်မှာပဲ။

သူ အနားယူနေတုန်း အစကတည်းက စကားပြောခဲ့တဲ့ အမျိုးသား က နောက်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက် အနားယူသွားတာလဲ"

သူက တစ်ဖက်လူ ဘယ်နှစ်ရက် လောက် ကျင့်ကြံနိုင်မလဲ ဆိုတာ တွေးနေတာပါ။

လူတော်တော်များများက ဟာသ အနေနဲ့ ကြည့်နေကြတာလေ။

ဒီလောက်တောင် အာရုံစိုက်နေတော့ ဓာတ်ကြီးငါးခု ပေါင်းစပ်ခြင်းကို သင်ယူဖို့ မေ့သွားမလား လို့ တွေးနေကြတာ။

ကျန်းမန် က တစ်ဖက်လူကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း မကျင့်ကြံဘူးလား"

"ငါ ဘာလို့ ကျင့်ကြံရမှာလဲ"

တစ်ဖက်လူက ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းကို အမီလိုက်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသော် တစ်ဖက်လူ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ဖိအား တစ်မျိုး ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လည် သတိဝင်လာကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း မအိပ်မနား ကျင့်ကြံတာက စိတ်အာရုံ အတွက် သိပ်မကောင်းဘူးနော်၊ ခဏနေ သိုင်းပညာရပ် သင်ပေးတဲ့ အချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ စိတ်အာရုံက မလိုက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှု တွေ ဖြစ်သွားမှာ စိုးရတယ်"

"ဒီ သိုင်းပညာရပ် သင်ကြားမှု ရဲ့ ပထမ အဆင့်က စိတ်အာရုံကို လေ့ကျင့်ပေးတာပဲ"

"သဲနာရီ က လှုပ်ရှားနေသလို ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘူး"

"လူတွေ စိတ်မြန်လက်မြန် ဖြစ်လာမလား၊ တခြား ကိစ္စတွေ လုပ်ပြီး စိတ်အာရုံ ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်မလား ဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေတာ၊ ဒီလို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ခိုင်းပြီးမှ ရုတ်တရက် သင်ပေးမှာ"

"ဒီလို စိတ်အာရုံ တွေ အလဟဿ ဖြုန်းတီးထားတဲ့ သူတွေက သင်ခန်းစာ ကို လိုက်မီဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

"မင်း သိလား"

သူက ဒီအကြောင်းတွေကို ပြောပြဖို့ မရည်ရွယ်ထားပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူက သူ အချိန်တွေကို အနိုင်ရသွားသလို ပုံစံမျိုး ဖမ်းနေတော့၊ သူ့ကို နည်းနည်းလေး စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ချင်သွားတာပါ။

နှမြောစရာကောင်းတာက တစ်ဖက်လူက စိတ်ပျက်သွားပုံ မရဘူး၊ တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အခုတော့ သိသွားပြီ"

ဟန်ဆောင်နေတာပဲ၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ သေချာပေါက် နောင်တရနေမှာပဲ လို့ အမျိုးသား က စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်ပြီး "အခု စိတ်အာရုံ ကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းချင်လား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ကျန်းမန် က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဆေးလုံး မရှိတော့ဘူး"

"ရေဓာတ် ဆေးလုံးလား ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်၊ ဈေးကွက် ဈေးအတိုင်း ယူမလား"

အမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားတယ်၊ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဟာသ အနေနဲ့ ကြည့်ချင်နေတာ လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။

ဟာသ အနေနဲ့ ကြည့်ဖို့ အတွက် ဒီလောက် အထိ လုပ်ပေးလိမ့်မယ် လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

တကယ်ကို အခက်အခဲ ဖြစ်နေချိန်မှာ ကူညီပေးတာပဲ။

နောက်ဆုံးတော့ သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်ထောင် ပေးပြီး ဆေးလုံး ဆယ်လုံး ဝယ်လိုက်လေသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်းပဲ ကျန်တော့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ ကျန်းမန် ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံလိုက်သည်။

တခြားလူတွေက ကြည့်နေပေမယ့် စကားမပြောကြဘူး။

တစ်ဖက်လူက အစတုန်းက လူတွေ သတိထားမိအောင် လုပ်ခဲ့တာ၊ နောက်မှ စိတ်အာရုံ ကို ဖြုန်းတီးပစ်တာ မှန်း သိသွားပေမယ့်၊ ဂရုမစိုက်ဘူး လို့ ဟန်ဆောင်ပြီး ဆက်ကျင့်ကြံနေရတာ လို့ ထင်သွားကြသည်။

အခု လူတိုင်းက သူ ဘယ်အချိန်မှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ ရပ်သွားမလဲ ဆိုတာကို တွေးနေကြတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီလို စောင့်နေတာ ငါးရက် ကြာသွားပြီ။

ဒသမမြောက်နေ့မှာတော့ ကျန်းမန် လေ့ကျင့်တာကို ထပ်ရပ်လိုက်ပြန်သည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ဘူးသီးက ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လောက် ပြည့်နေပြီ။

နောက်ထပ် တစ်ရက် နှစ်ရက် လောက်ဆိုရင် ပြည့်တော့မယ်။

ဒါပေမယ့် သဲနာရီ က လှုပ်ရှားလာပြီလေ။

ဒါကြောင့် ကျန်းမန် ရပ်လိုက်ရတာ။

ချက်ချင်းပဲ သဲနာရီ က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ယောက် အရှေ့မှာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေတာ ပေါ်လာတယ်။

လူတိုင်းက ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

"ဆရာ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ထဲမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့် တွေ ရှိသလို၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် တွေလည်း ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ တစ်ခု သတိပေးချင်တယ်၊ ဒီ သိုင်းပညာရပ် က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့် တွေမှပဲ သင်ယူလို့ ရမှာ"

"သင်ကြားမှု စတင်တာနဲ့ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး၊ တခြား သိုင်းပညာရပ် တွေကိုလည်း သင်ယူလို့ မရတော့ဘူး"

"သင်ယူမှု ကျရှုံးရင် ဘယ်လို ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကို မင်းတို့ သိထားလောက်ပြီ ထင်တယ်"

"အခု မသင်ယူချင်တဲ့ သူတွေ ထွက်သွားလို့ ရပြီ"

လူတိုင်းက ကျန်းမန်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတယ်။

အစကတည်းက ရှိနေတဲ့ အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး၊ တစ်ဖက်လူက သနားစရာကောင်းတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု ကို ကာကွယ်ဖို့ အတွက်ပဲ လုပ်နေတာ လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒီလို အပြုအမူ မျိုးက ဘယ်လို ချမ်းသာတဲ့ သူမျိုး မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

မဟုတ်ရင် ဝင်လာတာနဲ့ ဘာလို့ ချက်ချင်း လေ့ကျင့်ရမှာလဲ၊ ဒီနေရာမှာ စိတ်အာရုံ ကို လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်တယ် ဆိုတာ မသိဘူးလား။

ကျန်းမန်ကလည်း အဲဒီ အကြည့်တွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ မကြာခင်မှာပဲ အကြည့်တွေ ပြောင်းလဲသွားတော့မှာပါ။

အလင်းရောင် က သူတို့ အပေါ် အမြဲတမ်း ကျရောက်လာမှာပဲလေ။

"ဒါဆိုရင် စတင်လိုက်တော့မယ်၊ မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ ရှင်းပြချက် ကို နားထောင်ဖို့ သုံးရက် အချိန် ရမယ်၊ နောက်ဆုံး နှစ်ရက် ကတော့ လေ့ကျင့်ရမယ်၊ ထွက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင် တိုးတက်မှု အခြေအနေ ကို မှတ်တမ်းတင်ရမယ်၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်တွေလည်း အသွင်သဏ္ဍာန် ကို မှတ်တမ်းတင်ရမယ်"

သင်ကြားပေးမယ့် ဆရာ က ပြောလိုက်လေသည်။

အဲဒီနောက် သူက ဓာတ်ကြီးငါးခု ပေါင်းစပ်ခြင်း အကြောင်း အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြတော့တယ်။

ဓာတ်ကြီးငါးခု ကနေ စတင် ရှင်းပြရမယ်။

"ဓာတ်ကြီးငါးခု ဆိုတာ သတ္တု၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ တွေပဲ၊ ဒါတွေက ကောင်းကင် နဲ့ မြေကြီး ရဲ့ စည်းကမ်းတွေ၊ ဖန်ဆင်းခြင်း ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ် တွေပဲ..."

"ဓာတ်ကြီးငါးခု ရဲ့ လည်ပတ်မှုက နက်နဲဆန်းကြယ်တယ်၊ ကောင်းကင်မှာတော့ ကြယ်ငါးလုံး၊ မြေကြီး မှာတော့ တောင်ကြီးငါးလုံး၊ လူ မှာတော့ ကလီစာငါးခုပဲ၊ သူ့ရဲ့ အကြောင်းတရားက အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး၊ သူ့ရဲ့ အသုံးဝင်မှု ကလည်း အလွန် အံ့ဩစရာ ကောင်းတယ်"

ကျန်းမန်က ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ က အဲဒီလောက် မခက်ခဲဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမယ့် အသေးစိတ် ရှင်းပြလေလေ၊ သူ့မျက်မှောင် တွေက ပိုပြီး စုကျုံ့လာလေလေပဲ။

ဓာတ်ကြီးငါးခု ကလီစာငါးခု၊ ကလီစာငါးခု ပုံရိပ်ငါးခု၊ ပုံသဏ္ဍာန် မရှိ သဘာဝ မရှိ။

ပိုရှင်းပြလေလေ ကျန်းမန် ပိုပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်လာလေလေပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခြေခံ အသိပညာတွေ အများကြီး လိုအပ်နေလို့ပါ၊ သူက အကြမ်းဖျင်းလောက်ပဲ နားလည်နိုင်တာ။

ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ အခြေခံ အသိပညာ တွေ လိုအပ်လာလေလေ၊ သူ ပိုပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်လာလေလေပဲ။

အဲဒီနောက်မှာတော့ အခြေခံ အသိပညာ တွေ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ တခြား ဆက်စပ်နေတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာသည်။

နောက်ပိုင်းကျရင်တော့ အသိပညာ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အသုံးချမှု ပြဿနာ ဖြစ်သွားတယ်။

ပြီးတော့ ကိုယ်တိုင် နားလည်သဘောပေါက်ရမယ့် အခြေအနေ တွေပါ ပါလာတယ်။

ကျန်းမန်က အတင်းအကျပ် မှတ်ထားရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။

အာရုံ လွှဲလို့ မရဘူး။

လိုအပ်တဲ့ စိတ်အာရုံက တကယ်ပဲ အများကြီးပါ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံ ကို အလိုအလျောက် လေ့ကျင့်ပေးနေသလိုပဲ။

ကံကောင်းတာက သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံက ခိုင်မာပြီး၊ နည်းနည်းလေးမှ မယိမ်းယိုင်ဘူး။

သုံးရက်လုံးလုံး သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မအိပ်မနား ရှင်းပြနေခဲ့တယ်။

ဒါကလည်း စိတ်အာရုံ ကို လေ့ကျင့်ပေးတာပါပဲ။

တချို့လူတွေက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လာကြတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန်ကတော့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပါဘူး။

ညအိပ်ပျက်ခံတာ က သူ့အတွက်တော့ ထမင်းစားရေသောက် သလိုပါပဲ၊ ညဘက်ဆိုရင် ပိုပြီးတောင် လန်းဆန်းနေသေးတယ်။

တခြားလူတွေကတော့ ညအိပ်ပျက်ခံ ရတော့မှာပေါ့။

သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားမှ ရှင်းပြတာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားတယ်။

"အကြမ်းဖျင်း ကတော့ ဒီလောက်ပါပဲ၊ မင်းတို့ နားလည်အောင် လေ့လာဖို့ နှစ်ရက် အချိန် ရသေးတယ်"

"နောက်ဆုံး ထွက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင် လက်တွေ့ ပြသရမယ်၊ တိုးတက်မှု အခြေအနေ ကို မှတ်တမ်းတင်ရမယ်၊ ပြီးတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်တဲ့ အချိန်ကျရင်လည်း အတူတူ မှတ်တမ်းတင်ထားလိမ့်မယ်"

"သေချာပေါက် မတတ်ရင် ကိုယ်တိုင် လက်လျှော့လို့လည်း ရတယ်"

ဒီစကားတွေ ပြောပြီးတာနဲ့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တခြားလူတွေ က နားလည်အောင် ကြိုးစားပြီး စမ်းသပ်ကြလေသည်။

ကျန်းမန် က မတ်တပ်ရပ်ပြီး နင်းယွမ်ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက် လည်ပတ်ကာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

တခြားလူတွေ က ကျန်းမန် ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြကြတယ်၊ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်တော့ပါဘူး။

ဘာလို့ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေရတာလဲ။

ခံပြင်းလို့ လုပ်တာလည်း အတိုင်းအတာ တစ်ခု အထိပဲ ရှိသင့်တာပေါ့။

"ဓာတ်ကြီးငါးခု ပေါင်းစပ်ခြင်းကို လေ့ကျင့်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်"

အစကတည်းက ရှိနေတဲ့ အမျိုးသမီး က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို ဆက်လက် မြှင့်တင်နေလေသည်။

နှစ်ရက် အချိန် က အရမ်း မြန်မြန် ကုန်ဆုံးသွားတယ်၊ ကျန်းမန် က ကျန်နေတဲ့ ဆေးလုံး တွေ အကုန်လုံး ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

အခုဆိုရင် သူက တတိယမြောက် ဘူးသီးကို အပြည့် ဖြည့်ပြီးသွားပြီ။

ကျန်တာကတော့ စိတ်အာရုံ နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ပြီး၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ပါပဲ။

တခြားလူတွေက ကျန်းမန် ကို ဆက်ပြီး အာရုံမစိုက်ကြတော့ပါဘူး၊ အာရုံစိုက်စရာလည်း မရှိပါဘူး။

သေချာပေါက် ကျရှုံးမယ့် သူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက အချိန်ကုန်ခံပြီး အာရုံစိုက်နေမှာလဲ။

"အခု ဒီဇင်ဘာလ အစပိုင်း ရောက်နေပြီ၊ ဖေဖော်ဝါရီလ နှောင်းပိုင်း နဲ့ ဆိုရင် နှစ်လခွဲ လောက် လိုသေးတယ်၊ မကြာခင် ငါတို့ ပြန်ဆုံတွေ့ကြလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် တကယ့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်လို့ ရပြီ၊ မင်း ဒီလို မအိပ်မနား ကျင့်ကြံနေတာက အဆင့် ပိုမြင့်မလား၊ ငါ က အဆင့် ပိုမြင့်မလား ဆိုတာ လောင်းကြေး ထပ်မလား"

ဘေးနားက အမျိုးသားက ကျန်းမန် ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

ကျန်းမန်က ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက် လောင်းမလဲ"

အမျိုးသား က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကို ကြည့်မယ်၊ အဆင့်ငါးဆယ် အတွင်း ဝင်ရင် ငါးထောင်၊ အဆင့်လေးဆယ် အတွင်း ဆိုရင် ခြောက်ထောင်၊ အဆင့်သုံးဆယ် အတွင်း ဆိုရင် ခုနစ်ထောင်၊ အဆင့်နှစ်ဆယ် အတွင်း ဆိုရင် တစ်သောင်း၊ အဆင့်ဆယ် အတွင်း ဆိုရင် တစ်သောင်းငါးထောင်"

"ဒီ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေ ထဲမှာ၊ ဘယ်သူ အဆင့် ပိုနိမ့်လဲ ဆိုတဲ့ သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပေးရမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

"ဥပမာ၊ ငါ က နှစ်ဆယ့်တစ်၊ မင်း က နှစ်ဆယ့်နှစ် ဆိုရင်၊ မင်း က ငါ့ကို ခုနစ်ထောင် ပေးရမယ်"

ကျန်းမန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ပထမ နေရာ ဆိုရင်ကော"

ဒါပေမယ့် ပထမ နေရာ ဆိုတာကတော့ တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ဒီတစ်ခေါက် လာတဲ့ သူတွေ ထဲမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့် ပါရင်၊ သူ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး။

"မင်း တကယ် ရဲရဲကြီး တွေးရဲတာပဲ၊ ပထမ နေရာ ဆိုရင် နှစ်သောင်းပေါ့"

အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန် က လောင်းကြေး ကို လက်ခံလိုက်တယ်။

"ငါက ၆၆ နံပါတ်၊ မင်း ကကော"

နံပါတ် ၆၆ အမျိုးသား က အမှတ်အသား ကို ထုတ်ပြပြီး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က မကြာခင် ထွက်သွားရတော့မယ် ဆိုတာ သေချာနေပြီ ဖြစ်လို့ အမှတ်အသား ကို ထုတ်ပြပြီး ပြောလိုက်တယ်။

" နံပါတ် ၂၁၀"

စကားဆုံးတာနဲ့ သူက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

တိုးတက်မှု အခြေအနေ ကို မှတ်တမ်းတင်တာကိုတောင် လက်လျှော့လိုက်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ မတတ်လို့ပါ။

မှတ်တမ်းတင်ဖို့ စောင့်နေမယ့် အစား တိုက်ရိုက် ထွက်သွားပြီး နွားဝါကြီး ကို မေးတာက ပိုကောင်းလေသည်။

အချိန် မနှောင့်နှေးစေဖို့ပါ။

ကျန်းမန် ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး နံပါတ် ၆၆ က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

သူ့ရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက်က ဒီလူကို နည်းနည်း နောက်ပြောင်ချင်တာပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု အတွက် ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲနိုင်လဲ ဆိုတာကို ကြည့်ချင်လို့ပါ။

မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူက အရမ်း ဝမ်းသာအားရ နဲ့ လက်ခံလိုက်သည်။

ဒါတင် မကသေးဘူး၊ တစ်ဖက်လူက မကြာသေးခင်က နာမည်ကြီးနေတဲ့ ၂၁၀ နံပါတ် ဖြစ်နေလေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ သူ အတော်လေး အနေခက်သွားတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစတုန်းက နံပါတ် ၂၁၀ အကြောင်း ပြောခဲ့သေးတယ်လေ။

ဒါပေမယ့် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူ တွေ့လိုက်ရတာက နံပါတ် ၂၁၀က ဒီလောက်ပါပဲ။

နာမည်ကြီး သလောက် မစွမ်းပါဘူး။

——

ရှေးဟောင်း ခြံဝင်းငယ်..

မုန့်ချဲ့ဝေ့ က ခြံဝင်း ထဲမှာ ထိုင်ပြီး ရေဖြူ သောက်ကာ၊ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ ကံကော်ပန်း တွေကို ကြည့်နေတယ်။

ဒီအချိန်မှာ သူမ လက်ထဲမှာ အလင်းလုံး တစ်လုံး ထွက်လာသည်။

ဒါပေမယ့် ဘာပြောရမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားနေရလေသည်။

သူမ စကားမပြောခင်မှာပဲ အလင်းလုံး က အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အဲဒီနောက် အပြင်ဘက်ကနေ ခြေသံ တွေ ကြားလိုက်ရတယ်။

ချင်းတိုက် က ခြံဝင်း ထဲကို ဝင်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက လူတွေ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ"

"ငါ့ကို လာရှာတာလား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သခင်မလေး ရဲ့ အချိန်ကို အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် လောက်ပဲ နှောင့်နှေးပါရစေ လို့ ပြောပါတယ်"

ချင်းတိုက် က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ယောကျ်ား လား မိန်းမ လား" မုန့်ချဲ့ဝေ့ က မေးလိုက်သည်။

"နတ်သမီး နှစ်ပါးပါ၊ တစ်ပါးက အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက စီနီယာ တစ်ယောက် ဖြစ်လောက်တယ်"

ချင်းတိုက်က ဖြေလိုက်တယ်။

"သူမ ငါ့ကို သိလား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က မေးလိုက်သည်။

"သိလောက်ပါတယ်"

ချင်းတိုက် က ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမ စိတ်ထဲမှာ တွေးနေတာက၊ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာစစ်ဆေးတဲ့ သူတွေ က သခင်မလေး ကို မသိတဲ့ သူ ရှိလို့လား ဆိုတာပါပဲ။

မသိရင် ပြဿနာ တက်လွယ်ပါတယ်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ က ချင်းတိုက် ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို သိရက်နဲ့ လာစစ်ဆေးရဲတယ်ပေါ့ မင်း အဲဒီလိုပဲ ပြန်ပြောလိုက်"

ချင်းတိုက်က ဒီနေ့ သခင်မလေး ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပိုဆိုးလာတယ် လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ခံလိုက်သည်။

အပြင်ဘက် ကို ထွက်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ ချင်းတိုက် ပြန်ရောက်လာလေသည်။

သေတ္တာ နှစ်လုံး ကို သယ်လာသည်။

"သခင်မလေး ဒါက အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း က ပို့လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ"

ချင်းတိုက်က ပထမ သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါက အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက ပို့လာတဲ့ လက်ဖက်ခြောက် ပါ၊ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ရဲ့ တစ်နှစ်စာ ထွက်ရှိမှုက ပေါင်တစ်ရာ တောင် မပြည့်ဘူး လို့ ပြောပါတယ်"

မုန့်ချဲ့ဝေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ပြန်ပို့ပေးလိုက်"

"သခင်မလေး ဒုတိယ တစ်ခုကို ကြည့်ပါဦး၊ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း က သခင်မလေး အိမ်ထောင်ကျတာကို ကြားလို့ အထူး လာပို့ပေးတဲ့ လက်ဆောင် ပါ"

ချင်းတိုက်က ဒုတိယ သေတ္တာ ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အပေါ်မှာ ပိုးအိတ် လေး တစ်ခု ရှိနေတယ်။

"ဒါက ဘာလဲ"

မုန့်ချဲ့ဝေ့ က မေးလိုက်သည်။

"သခင်မကြီးက အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းကို သွားပြီး တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ ပိုးအိတ်လေး လို့ ပြောပါတယ်၊ သခင်မလေး အိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြေပြီး ခင်ပွန်းသည် နဲ့ ထာဝရ ပေါင်းဖက်နိုင်ဖို့ အတွက်ပါ"

ချင်းတိုက် က ဖြေလိုက်သည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်"

ချင်းတိုက် ထွက်သွားပြီးနောက်၊ မုန့်ချဲ့ဝေ့ က အလင်းလုံး ကို ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ယောကျ်ား၊ သူတို့ က ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ကြတယ်"