အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈) ယောကျ်ား... ကျွန်မ သူတို့ကို ဘာမှ လုပ်မရဘူး

ရှေးဟောင်း ခြံဝင်းငယ်

သွယ်လျလှပသော လက်ချောင်းလေးများက လက်ဖက်ရည်အိုး ကို ကိုင်ကာ သူမအတွက် ရေနွေး ထည့်လိုက်လေသည်။

ရေဆင်းသံက ရှည်လျားသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ နွေးထွေးမှု မရှိချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ဤနေရာရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်းတိုက်က ဘေးတွင် မျက်လွှာချကာ ရပ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲချေ။

နဖူးမှ ချွေးအေးများပင် စိမ့်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"သေပြီလား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့ က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"မသေသေးပါဘူး ဒါပေမယ့် သေတော့မှာပါ"

ချင်းတိုက် က ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"လက်ဖက်ခြောက်ကို ထားခဲ့ပြီး ပိုးအိတ် နဲ့ အဲဒီ လူနှစ်ယောက် ကို အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းဆီ အတူတူ ပို့လိုက်"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်လိုက်ရာ နှင်းခဲကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ် က အရည်ပျော်၍ မရနိုင်သော အေးစက်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် တည်ငြိမ်သော အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း ကို အကြောင်းကြားလိုက် သူတို့ကို ဖြေရှင်းချက် တစ်ခု ပေးခိုင်းလိုက်"

"နောက်တစ်ခုက နောက်တစ်ခါ စစ်ဆေးဖို့ လူလွှတ်ရင် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ သူကို လွှတ်ဖို့ မှတ်ထား"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတဲ့ သူကို မလွှတ်နဲ့"

"ပြီးတော့ သူတို့ကို သွားမေးလိုက် စစ်ဆေးရမယ့် သူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိလား လို့"

ချင်းတိုက် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သူတို့ကို အသိပေးစရာ တခြား ရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ က အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူတို့က ငါ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ ဆိုတာကို သိနေပြီဆိုတော့ သူတို့ကို ပြောလိုက် ငါက အိမ်ထောင်ကျခါစမို့ လက်မညစ်ပတ်ချင်သေးဘူး လို့"

"နောက်တစ်ခါ ဆိုရင်တော့ မသေချာဘူးလို့"

ချင်းတိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ကြောင်း သေချာမှ သူမ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် အကြီးအကဲ တစ်ယောက် က စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

သွေးများ ပေကျံနေသော လူနှစ်ယောက် ကို သယ်ထုတ်လာသည်ကို မြင်သော် သူတို့ အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြလေသည်။

သခင်မလေးက တကယ်ပဲ အရင်က သခင်မလေး ပါပဲလား။

သို့သော် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်ကို သူတို့ လုံးဝ မသိကြချေ။ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက လုပ်ရပ်များသည် သခင်မလေး၏ စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်မည်ဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြလေသည်။

ချင်းတိုက် ထွက်လာသည်ကို မြင်သော် အရင် အကြီးအကဲ က ချက်ချင်း မေးလိုက်လေသည်။

"မမလေးချင်းတိုက် ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ"

ချင်းတိုက် က ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ပြဿနာက ပိုးအိတ်ပေါ်မှာ ဖြစ်လောက်တယ် ရှင်တို့ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတာကို အမြန်ဆုံး စုံစမ်းရမယ် ပြီးရင် လူတွေကို အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း ဆီ ပြန်ပို့ရမယ်"

သခင်မလေး ၏ စကားကို ကြားသော် လူတိုင်း ကျောချမ်းသွားကြလေသည်။

သခင်မလေးက မျိုးနွယ်စုထဲက လူတွေကို အကြောင်းမဲ့ အန္တရာယ် မပေးတတ်ပေမယ့်...

တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက် က သခင်မလေး ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့ရင် သူတို့ ပါ ရောနှောပြီး ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီလို ဖြစ်လေလေ၊ ဘယ်လို လူမျိုးက သခင်မလေးကို လက်ထပ်သွားလဲ ဆိုတာကို သူတို့ ပိုသိချင်လေလေ ပါပဲ။

တစ်ဖက်လူ က အသက်ရှင်နေလား သေသွားပြီလား၊ သေသွားရင်တော့ ကိစ္စမရှိပေမယ့် အသက်ရှင်နေသေးရင်...

ဒီလို သူရဲကောင်းမျိုးကို သူတို့ တကယ်ပဲ လေးစားချီးကျူးချင်ကြတယ်။

နှမြောစရာ ကောင်းတာက ဘာသတင်းမှ မရှိဘူး။

သခင်မလေး က မပြောရင် ဘယ်သူက အတင်းအကျပ် မေးရဲမှာလဲ။

——

"ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီလား"

ယွန်းရှာတောင်ထွတ်က ကျန်းမန် က အရှေ့က ဖန်ယုံကို ကြည့်ပြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဖျက်သိမ်းလိုက်တာလဲ"

လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ကျန်းမန် က ဖန်ယုံ ကို သွားရှာခဲ့လေသည်။

မိုးလင်းတာနဲ့ ဆုငွေ သွားထုတ်ဖို့ပါ။

ကိုယ်တိုင် သွားထုတ်ရင် ယုံကြည်နိုင်စွမ်း နည်းပါးပါတယ်။

ပြဿနာ တွေ အများကြီး ရှိနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဖန်ယုံကို သွားခိုင်းရင်တော့ မတူတော့ဘူး၊ သူက ကိုယ့်ရွာသား လေ။

ကိုယ့်ကို ရောင်းစားဖို့ ဆိုတာ သူ့အတွက် အလွယ်လေး ပါ။

တခြားလူတွေ က သူ့ကို ယုတ်မာတဲ့ လူယုတ်မာ လို့ပဲ ပြောကြမှာ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖန်ယုံ ကလည်း အဲဒီလို လူမျိုးပဲ ဆိုတော့ နာမည်ပျက်မှာ မကြောက်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် သူတို့ စကားပြောကြတဲ့ အခါမှာ သွားမသွား ဆိုတာကို မဆွေးနွေးကြဘဲ ဘယ်လောက် ခွဲမလဲ ဆိုတာကိုပဲ ဆွေးနွေးကြတာပါ။

နောက်ဆုံးတော့ သတင်း အချက်အလက် တွေ၊ အခြေအနေတွေ အားလုံးကို ကျန်းမန်က ထောက်ပံ့ပေးတာ ဆိုတော့။

ရှစ်ဆ နှစ်ဆ ခွဲကြတယ်။

ဖန်ယုံ က နှစ်ဆ ပါ။

နေ့ခင်းဘက် မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်းကျော် ရဖို့ပဲ စောင့်နေရုံပါပဲ လို့ ကျန်းမန် ထင်ထားခဲ့တာ။

ဒါပေမယ့် ရလာတဲ့ သတင်း က ဆုငွေ ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီတဲ့။

မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်းကျော် ရှုံးသွားတယ်။

"မင်း ဒီတစ်ခေါက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ ပြသခဲ့တဲ့ အပြုအမူ တွေက ဝေဖန်ခံနေရတယ်၊ မင်းက အပေါ်ယံပဲ ကောင်းပြီး လူတွေ သတိထားမိအောင် တမင် လုပ်နေတယ် လို့ ထင်ကြတယ်၊ ဆုငွေ နဲ့ မထိုက်တန်တော့ဘူး တဲ့၊ ဆက်ပြီး ဆုငွေ ထုတ်ထားရင် မင်းကို အထင်ကြီးရာ ရောက်ပေမယ့် သူတို့က ဆက်လုပ်နေရင် သူတို့ပဲ မိုက်မဲရာ ကျမယ် လို့ ထင်ပြီး ဆုငွေကို ညတွင်းချင်း ဖျက်သိမ်းလိုက်ကြတာ"

ဖန်ယုံ က ကျန်းမန် ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လို့လဲ"

ကျန်းမန် က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်၊ ကျင့်ကြံနေတာပဲလို့။

ဖန်ယုံ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

သူ အခုထက် ပိုပြီး ကြိုးစားသင့်တယ် လို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ခု က သူ ဘယ်လိုမှ မထင်ထားခဲ့တာက ကျန်းမန်က နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲကို မပါဝင်ဘဲ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ စာမေးပွဲကို သွားပါဝင်ခဲ့တာပဲ။

တခြားလူတွေ က စာမေးပွဲ ရမှတ်တွေ ကွာဟချက် ကြီးမားမှ ပါဝင်ခွင့် ရတာကို အရှေ့က လူက အစောကြီးကတည်းက သွားခဲ့တာပဲ။

အချိန်အတော်ကြာ မှ သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဆုငွေ ထုတ်ရင် မင်းရဲ့ အမှတ်အသား ပေါ်သွားမှာကို မင်း မစိုးရိမ်ဘူးလား"

"ဘာစိုးရိမ်စရာ ရှိလဲ"

ကျန်းမန် က ဖန်ယုံကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါက သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါ ကို ရှောင်ရှားရမှာလား"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဖန်ယုံ စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

မထွက်ခွာခင် မှာ ဖန်ယုံက မိမိရဲ့ နံပါတ်ကို အထူးတလည် ပြောပြနေစရာ မလိုပါဘူး လို့ ပြောခဲ့တယ်။

တကယ်လို့ ရောင်းစားဖို့ အခွင့်အရေးရရင် သူ ခွဲဝေပေးမယ်တဲ့။

ဖန်ယုံ ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး ကျန်းမန် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါပြလိုက်လေသည်။

တစ်ရွာတည်းသား ဖြစ်ပြီး ဒီလို ရောင်းစားရက်တာပဲ။

ထို့နောက် ကျန်းမန်လည်း အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ အိပ်ရာက နိုးလာတာနဲ့ နှစ်သောင်းကျော် ရှုံးသွားတာက တကယ်ပဲ ရင်နာစရာ ကောင်းပါတယ်။

သတင်း သိရတာ အရမ်း နောက်ကျသွားတယ်။

ချက်ချင်းပင် ကျန်းမန်က နွားဝါကြီး ကို ကြည့်ကာ မနေ့ညက တင်ပြခဲ့သော ဓာတ်ကြီးငါးခု ပေါင်းစပ်ခြင်း အကြောင်း မေးလိုက်လေသည်။

"အဝါကြီး ဒါက မင်းပြောတဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာလား"

"ဟုတ်တယ်"

နွားဝါကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ကံ တကယ် ကောင်းတာပဲ"

"ငါက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် လေ"

ကျန်းမန် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

နွားဝါကြီး က ကျန်းမန် ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ သေချာပေါက် မင်း မိန်းမရဲ့ နည်းလမ်း တွေ ရှိနေမှာပဲ မင်း ပြင်ဆင်ထားရတော့မယ် မင်း ဒီမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို မင်းမိန်းမ သိသွားလောက်ပြီ"

ကျန်းမန် အံ့ဩသွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ဒီမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို သိသွားပြီလား ဒါဆို ဘာဖြစ်လာမလဲ"

"မသိဘူး"

နွားဝါကြီး ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် အံ့ဩသွားလေသည်။

"ဒါဆို စီနီယာ မှာ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှိလား"

နွားဝါကြီး ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

"နည်းလမ်း မရှိဘူး သူ့ရဲ့ နည်းလမ်း ကို ရှောင်ရှားဖို့က အရမ်း လွယ်တယ် ဒါပေမယ့် ရှောင်ရှားလိုက်တာက သူ့ရဲ့ နည်းလမ်း အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ ရလဒ် ကတော့ အတူတူပါပဲ"

"တကယ့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ မင်း ရှိနေတယ် ဆိုတာကို ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ပိုပြီး သိသာထင်ရှားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိလောက်တယ်"

"တကယ်လို့ မင်း ကံကောင်းပြီး သူ့ရဲ့ နည်းလမ်း တွေကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ ငါ မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုလည်း အသက်မသွင်းမိဘူး ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့"

ကျန်းမန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီလို အဆင့်အတန်း မျိုး ယှဉ်ပြိုင်မှု မှာ သူ ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရပါဘူး။

ဘယ်လိုပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား ရလဒ် က ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

စိတ်အာရုံ ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေစရာ မလိုပါဘူး။

အဝါကြီးကိုပဲ ခေါင်းစားခိုင်းလိုက်တော့မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါက တကယ်ပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဖြစ်နေမလား။

မရရင် နောက်ဆုတ်ဖို့ လမ်း ရှိမရှိ ကြည့်ရမယ်။

ဒီဇင်ဘာလ မှာ ကျန်းမန် က မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး တွေ ဝယ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို စတင် မြှင့်တင်တော့လေသည်။

လဝက် အကြာမှာတော့ ခန္ဓာကိုယ် တတိယမြောက် ဘူးသီး က ခြောက်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ပြည့်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သိပ်မကျန်တော့ဘူး။

နောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံဖို့ သေချာပေါက် မလောက်တော့ဘူး။

ယွီစီနီယာမမဆီ သွားပြီး ထပ်ကြိုထုတ်ဖို့ တောင်းရမယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ အိမ်ပြင် မထွက်ရသေးခင်မှာပဲ ကျန်းမန်က နွားဝါကြီး ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ အလင်းရောင် တွေ ထွက်ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"မင်း မိန်းမ ထပ်စာပို့လာပြန်ပြီ"

နွားဝါကြီး က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် က ကျွမ်းကျင်စွာနဲ့ အလင်းလုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ ဘာတွေ ပြောမလဲ ဆိုတာကို သိချင်နေတယ်၊ အရင်တစ်ခေါက် ထွက်သွားပြီးကတည်းက ဒါက ပထမဆုံး စာပို့တာပဲ။

အလင်းလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသံက ကျန်းမန် ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယောကျ်ား... သူတို့က ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ကြတယ်၊ ငါ့အမေရဲ့ ပစ္စည်း တွေနဲ့ ငါ့ကို စော်ကားကြတယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ကျပြီးတာတောင် တစ်ယောက်တည်း နေရသေးတယ် လို့ လှောင်ပြောင်ကြသေးတယ်"

"သူတို့က အင်အား ကြီးတော့ ငါလို မိန်းမသား လေး တစ်ယောက်က ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး"

"သူတို့က ကျီးကန်းတံတားမှာ ပျောက်သွားတဲ့ လူကို စုံစမ်းချင်နေကြတာ"

"ယောကျ်ား သတိထားရမယ်နော်၊ မကြာခင် ယောကျ်ား ရှိတဲ့ နေရာကို စုံစမ်းမိသွားနိုင်တယ်"

"ယောကျ်ား ကြီးပွားလာတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါ့အတွက် လက်စားချေပေးမလား"

နူးညံ့တဲ့ အသံလေး က နည်းနည်း ဝမ်းနည်းနေသလို မျှော်လင့်ချက် တွေလည်း ပါနေလေသည်။

ကျန်းမန် နားထောင်ရင်း တစ်ဖက်လူ စကားပြောတာ တကယ်ပဲ နားထောင်လို့ ကောင်းတယ် လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမယ့်...

အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ဝန်းရံနေသလို ခံစားရသည်။

အချိန်မရွေး ဆွဲဖြဲခံရနိုင်တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။

နွားဝါကြီးက ဒီတစ်ခေါက် မုန့်ချဲ့ဝေ့ ဘာတွေ ပြောလဲ ဆိုတာကို လာမမေးပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန်ကတော့ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်တယ်။

"အဝါကြီး သူက သူ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတယ် လို့ ပြောတယ် ယုံလို့ ရလား"

ကျန်းမန် က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း မိန်းမက အနိုင်ကျင့်ခံရလိမ့်မယ် လို့ မင်း ထင်လို့လား"

အဝါကြီး က ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး လို့ ထင်တယ်"

ကျန်းမန် က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် သူ စကားပြောတာ အရမ်း နားထောင်လို့ ကောင်းတယ် ငါ အရူး ဖြစ်နေတုန်းက ချက်ချင်း လှည့်စားခံလိုက်ရတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး"

နွားဝါကြီးက မြက်စားနေပြီး ဆက်မပြောတော့ချေ။

"အဝါကြီး တကယ်လို့ ငါတို့ တကယ်ပဲ ရှာတွေ့ခံလိုက်ရရင် ဘယ်လို ဖြစ်မလဲ"

ကျန်းမန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး လိုအပ်ရင် မင်းအတွက် အလောင်းတောင် ကောက်ပေးလို့ ရသေးတယ်"

နွားဝါကြီးက မြက်စားရင်း ကျန်းမန် ကို မျက်ခုံးပင့်ကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"အဝါကြီး မင်းက အရမ်း အမြင်ကျယ်တာပဲ ငါ့ မိန်းမက အမဲသား စားမစား တော့ မသိဘူး"

ညနေပိုင်း…

ဖန်ယုံက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင် လာပို့ပေးလေသည်။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့လေသည်။

ဖန်ယုံ က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"သတ္တမမြောက် ခြံဝင်းက ကျန်းပိုင်က မင်းအကြောင်း လာစုံစမ်းတယ်၊ မင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက် နဲ့ လက်ထပ်ထားတဲ့ အကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်၊ သူက မင်း မိန်းမကို အားကိုးတယ် လို့ ခန့်မှန်းတယ်၊ မကြာသေးခင်က အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မရှိတာက မိန်းမကို ကောင်းကောင်း မပြုစုနိုင်လို့ အရင်းအမြစ် တွေ ပြတ်သွားတာ ဖြစ်မယ်တဲ့"

ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားသည်၊ ဤသည်မှာ စွပ်စွဲခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှု ကြောင့် ရလာတာပါဟ"

သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ယူကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဖန်ယုံ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းမန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ပါရမီရှင်၏ နာမည်က အနည်းငယ် ညစ်နွမ်းသွားပြီ။

သို့သော် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင် ပိုရလာခြင်းကလည်း သေးငယ်သော ပမာဏ မဟုတ်ချေ။

ဒီဇင်ဘာလ လဝက် ကျိုးသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူ့တွင် နှစ်လသာ အချိန်ကျန်တော့သဖြင့် အမြန်ဆုံး ငွေရှာရမည် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အရင်းအမြစ်များ ထုတ်ယူသည့် နေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

စီနီယာမမယွီ နှင့် ဆက်သွယ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

——

"ထပ်ပြီး ကြိုထုတ်ဦးမလို့လား"

ယွီဝမ်ယီ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့လေသည်။

"မင်း မကြာသေးခင်က မင်း မိန်းမနဲ့ စိတ်ကောက်နေလို့လား"

ကျန်းမန် မှာ တစ်ဖက်လူ တစ်ခုခု အထင်လွဲနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနဲ့ပဲ ကျင့်ကြံတာပါ"

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ကိုယ်တိုင် ရှာတယ် ကျန်တာတွေကို မိန်းမက ပေးတာလား"

ယွီဝမ်ယီ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"စိတ်မကောက်ဘူး ဆိုရင် တော်ပါသေးတယ် ဒါပေမယ့် မင်း သိုင်းပညာရပ်ကို မသင်ယူသင့်ဘူးလား ဒုတိယ အကြိမ် စာမေးပွဲ မှာ မင်း တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် အခုဆို မင်းကို ဆုငွေ ထုတ်တဲ့ သူ မရှိတော့ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်လူက မိမိ ဆုငွေ ထုတ်ခံရသည်ကို သိနေသလော။

မေးကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ ဟုတ်နေသည်။

ကျန်းမန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ယွီစီနီယာမမက သူ့ကို ဒုက္ခပေးလိုက်ပြီ။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းတောင်လေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူက ကြိုထုတ်ခွင့် ရအောင် မနည်း ကြိုးစားလိုက်ရတယ်။

ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ သုံးလစာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေပေါ့။

စုစုပေါင်း တစ်သောင်းရှစ်ထောင်ပါ။

အခုဆိုရင် နှစ်သောင်းကိုးထောင် ကျန်ပါသေးတယ်။

မလောက်သေးဘူး လို့ ခံစားရပေမယ့်၊ နည်းနည်းတော့ တောင့်ခံနိုင်ပါသေးတယ်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ မင်း ဘယ်လို လုယူဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"

ယွီဝမ်ယီက မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အထဲမှာ ဘာတွေ ရှိလဲ"

"အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ် နဲ့ သိုင်းပညာရပ် တွေ၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ဓားတွေ၊ ဒါပေမယ့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖြစ်နေတော့ တခြား အရာတွေ ရှိမရှိ ဆိုတာတော့ ပြောရခက်တယ်၊ လွတ်လပ်ခွင့်က ဂိုဏ်း ရဲ့ တခြား လုယူပွဲတွေထက် အများကြီး ပိုများတယ်၊ ရလာတဲ့ အရာတွေကလည်း အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနိုင်တယ်"

ယွီဝမ်ယီက ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် က အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရပ် ကို လုယူချင်သည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်က မတက်သေးပေ။

အဆင့်တူ များကြားတွင် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရပ် မရှိပါက အလွန် အနေခက်ပေသည်။

သူက ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံးကိုသာ အားကိုးပြီး မနည်း ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူတွင် လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု အတွေ့အကြုံ အလွန် များပြားပါက ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံးလည်း အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းခံရနိုင်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိမိတွင် လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"မင်း လူတစ်ယောက် နဲ့ လောင်းကြေး ထပ်ထားတယ် လို့ ကြားတယ်"

ယွီဝမ်ယီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

"ယုံကြည်မှု ရှိလား"

ယွီဝမ်ယီ က မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံရေး သဘောထားကို ပြန်လည် တွေးတောကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အရမ်း လွယ်မယ် ထင်ပါတယ်"

ပါရမီ အရ တစ်ဖက်လူက မိမိလောက် မကောင်းပေ၊ ချမ်းသာမှု အရ မိမိက အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော်လည်း အများကြီး မဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိမိက အမြဲတမ်း ဆေးလုံးများ စားသုံးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အများဆုံးမှ အကူအညီ ပစ္စည်းများတွင်သာ ကွာဟချက် ရှိမည် ဖြစ်သော်လည်း ပါရမီက ထိုအရာများကို အစားထိုးနိုင်ပေသည်။

ကြိုးစားအားထုတ်မှု အရ ဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ တစ်ဝက်ပင် မမီချေ။

ယွီဝမ်ယီကလည်း သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပါချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းမန် က အမြဲတမ်း ဤမျှ ယုံကြည်မှု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

မိမိက သူ့ကို ဂိုဏ်း သို့ ပို့ပေးစဉ်ကတည်းက ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက အခြား အကြောင်းအရာများကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်/

"မင်း မိန်းမက ဘာပစ္စည်းတွေကို သဘောကျလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ ဘာပစ္စည်းတွေကို သဘောကျလဲဆိုတာ သူ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ။

"မင်း မိန်းမ ဘာကို သဘောကျလဲ ဆိုတာတောင် မသိဘူးလား မင်း သူ့ရဲ့ အကြိုက် တွေကို နားလည်အောင် လုပ်ပြီး တစ်ခါတစ်လေ လက်ဆောင် အသေးလေးတွေ ပေးသင့်တယ်"

ယွီဝမ်ယီက စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် အံ့ဩသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ယွီဝမ်ယီက ဆက်ပြောလေသည်။

"အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ ဆိုတာနဲ့ အရာအားလုံး ပုံသေ ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး မင်း ကိုယ်မင်း ဖော်ပြတတ်အောင် သင်ယူရမယ်၊ မင်းရဲ့ ကောင်းမွန်မှုတွေကို သူ့ကို ခံစားရစေရမယ်"

"ပြီးတော့ မင်း ကြုံတွေ့ရတဲ့ ကိစ္စ တချို့ကိုလည်း ဝေမျှတတ်ရမယ်"

"မဝေမျှရင် သူ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"တကယ်လို့ သူက ဝေမျှချင်ရင် မင်းက နားထောင်တတ်အောင် သင်ယူရမယ်၊ မေးတတ်အောင် သင်ယူရမယ်"

"ဒါမှ သူက မင်းကို ဝေမျှရတာ အကျိုးရှိတယ် လို့ ခံစားရပြီး"

"စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာနေမှာ"

အနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ယွီဝမ်ယီ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်၊ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံတာက ပိုကောင်းပါတယ်။

နောက်ထပ် လဝက် အကြာတွင် ကျန်းမန်သည် မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံးများ အားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်လေသည်။

ခန္ဓာကိုယ် အဆင့်လေး သို့ စတင် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်တော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်မှုတွင်လည်း ဆေးလုံး နှင့် အစီအရင် များကို အသုံးပြုခဲ့လေသည်။

သို့သော် အဆင့်မြင့်အဆင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် ကြောင့် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်မှု မှာ ယခင်ကထက် များစွာ ချောမွေ့လေသည်။

သုံးရက် အကြာတွင် ခန္ဓာကိုယ် အဆင့်လေးသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ကျန်းမန်က တွေးကြည့်လိုက်သည်၊ အကယ်၍ အစကတည်းက အဆင့်မြင့်အဆင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံခဲ့မည် ဆိုလျှင် အဆင့်တက်ရန် ပို၍ လွယ်ကူမည် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ ချမ်းသာခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး ပင် ဖြစ်လေသည်။

အချို့သော အခြေခံ ကောင်းမွန်သည့် မိသားစုများက အစကတည်းက အဆင့်မြင့်အဆင့် ကျင့်စဉ် များကို ကျင့်ကြံနေကြခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။

ဂိုဏ်းက အခမဲ့ ပေးသည်မှာ အမြဲတမ်း ရိုးရှင်းသော ကျင့်စဉ်များသာ ဖြစ်လေသည်။

အခြား အရာများကိုတော့ ကိုယ်တိုင် လုယူရမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤလတွင် သူသည် အိမ်လခ ပေးသွင်းရန် အကြောင်းကြားစာ ကို ထပ်မံ လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။

ခြောက်ထောင့်သုံးရာ ထပ်လျော့သွားပြန်သည်။

နှစ်သောင်း ကျန်တော့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းမန် စတင် စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံတော့သည်။

အဆင့်လေး မှ အဆင့်ငါး သို့ တက်လှမ်းရမည် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်မှသာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်၏ အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့် သို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

လဝက် အကြာတွင်…

စိတ်အာရုံ စတုတ္ထမြောက် ဘူးသီး က လေးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

တစ်လ အကြာတွင် ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း…

သုံးရက် အကြာတွင် စတင် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်တော့သည်။

နောက်ထပ် လေးရက် အကြာတွင်….

ကျန်းမန်၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ တုန်ခါသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

စိတ်အာရုံ ပဉ္စမမြောက် ဘူးသီးကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

စိတ်အာရုံ အဆင့်ငါး သို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်အာရုံ လေပြင်းက အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ထိုအခါမှသာ ကျန်းမန် သက်ပြင်းချနိုင်လေတော့သည်။

"ဖေဖော်ဝါရီလ ခုနစ်ရက်နေ့၊ နောက်ဆုံး ခုနစ်ရက် အချိန် ကျန်သေးတယ်၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို မြှင့်တင်ဖို့ အချိန်မီ လောက်ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့်..."

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မရှိတော့ပါချေ။

မြှင့်တင်ချင်ပါက အနည်းဆုံး ရေဓာတ် ဆေးလုံး ခုနစ်လုံး လိုအပ်လေသည်။

တစ်လုံး ကို ခုနစ်ရာ….

လျှော့ဈေး နဲ့ ဆိုရင်တောင် လေးထောင်ကျော် ကုန်မှာပါ။

ငွေတစ်ပြားက သူရဲကောင်းကို ဒုက္ခရောက်စေတယ် ဆိုတာ ဒါမျိုးပါပဲ။

ဖက်တီးလေး ဆီကို သွားပြီးပြီ၊ ယူရမယ့်ဟာ တွေ၊ ချေးရမယ့်ဟာ တွေ အကုန်လုံး လုပ်ပြီးပြီ။

ကျန်းမန်က ကျန်ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သုံးရာ့ငါးဆယ် ကျန်သေးတယ်။

အဲဒီနောက် ကျန်းမန် က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးရာတန် အရက် တစ်အိုးကို ဝယ်လိုက်တယ်။

ဆေးဖော်စပ်ရေး ခြံဝင်း ဆီကို တိုက်ရိုက် သွားလိုက်တယ်။

ဆရာ့ကို တွေ့တဲ့ အခါ ရိုသေစွာ နဲ့ အရက် ကို ပေးလိုက်တယ်။

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က အရက် ကို ယူပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တယ်။

"ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ ထပ်စုမိပြီလား"

ဒီတပည့်ကို သူ တော်တော်လေး မှတ်မိနေတယ်။

လုံးဝ မမေ့နိုင်ဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီတပည့် အကြောင်း ကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေတဲ့ သူတွေ ရှိလို့ပဲ။

တပည့်ခံပြီးတဲ့ နောက်မှာ ပထမနေရာ လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဆေးဖော်စပ် တာလည်း ဘာအောင်မြင်မှုမှ မရှိဘူး။

အရှက်ရစရာ တစ်ခုလိုပဲ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ စွဲကပ်နေတယ်။

အဲဒီလူတွေက သူ ဘယ်လို တပည့် မျိုးကို လက်ခံထားလဲ ဆိုတာကို တခြားလူတွေ မသိမှာ စိုးရိမ်နေကြတာ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ လှောင်ပြောင်ခံရသလို၊ သူ့တပည့် လည်း ကောင်းမွန်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

အားလုံးက သနားစရာ ကောင်းတဲ့ သူတွေပါပဲ။

ပြောရင်းနဲ့ သူက အရက်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ငုံ လေး နဲ့တင် သူ ကြောင်အမ်းသွားတယ်။

"ဒုက္ခပဲ၊ ဒီအရက်က"

"အရမ်း ဈေးကြီးတယ်"

ဟယ်ဟွိုင်အန်းက သေချာ ထိုင်ပြီး ကျန်းမန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒီတစ်ခေါက်က သူ့ဆီကို တိုက်ရိုက် လာတာပဲ။

"ပေါ့ဆသွားတယ်"

သူက ကျန်းမန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပြောကြည့်စမ်း၊ မင်း ဆရာ့ဆီ လာတာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ၊ ကြိုပြောထားမယ် ဆရာက စကားပြောရ လွယ်တဲ့ သူ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း တောင်းဆိုတိုင်း ဆရာက လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဆရာ၊ တပည့်က အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို သွားလုတော့မလို့ပါ"

ကျန်းမန် က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို သွားလုပေါ့၊ ဆရာ့ဆီ လာပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က သတိထား၍ မေးလိုက်လေသည်။

"တပည့် က မကြာခင် အဆင့်တက်တော့မှာ မို့လို့..."

"အဲဒီ အရှေ့စကား တွေကို မပြောနဲ့တော့၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ ဆိုတာကိုပဲ ပြော၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တော့ အချေးမခံဘူး"

ကျန်းမန် က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။

"တပည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မချေးပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသော် ဟယ်ဟွိုင်အန်း က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ပြန်လှဲအိပ်လိုက်လေသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မချေးဘူး ဆိုရင် တော်ပါသေးတယ်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကျန်းမန် ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"တပည့်က မြေဓာတ် ဆေးလုံး ဆယ်လုံး လောက် ချေးချင်လို့ပါ"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဟယ်ဟွိုင်အန်း ပြန်ထထိုင်လိုက်လေသည်။

ကိုးထောင်တန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လား။