အခန်း ၁၃၀

အခန်း (၁၃၀) ဒီနေရာက မင်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက် မဟုတ်ဘူး

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းမန်သည် တစ်ခုခု ပြေးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အစီအရင် အတားအဆီးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာကို အသုံးပြုမှသာ ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု ထင်ရလေသည်။

သို့သော် သူသည် မတတ်ကျွမ်းပါချေ။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံးကို အသုံးပြုရန် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက်...ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားခဲ့လေသည်။

အလယ်ဗဟို နေရာဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး လွင့်စင်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြေကြီးပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး ယိုင်လဲသွားပြီး လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းမန် စိတ်ထဲတွင် လန့်သွားခဲ့လေသည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေက အနည်းငယ် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ စာမေးပွဲ မအောင်မြင်ပါက တိုက်ရိုက် လွှင့်ပစ်ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျရောက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းမန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤနေရာသည် အလွန် သစ်ပင်ထူထပ်သော သစ်တော တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် တူညီသော သစ်ပင်များသာ ရှိနေပြီး လမ်းကြောင်းကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။

သူ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မိမိ၏ နေရာသည် အလယ်ဗဟို နှင့် ပို၍ နီးကပ်နေပုံ ရလေသည်။

ဤသည်မှာ ခက်ခဲသော အစပျိုးမှုလော။

အလယ်ဗဟိုက ပို၍ အန္တရာယ် များသလော၊ သို့မဟုတ် အခြား အရာများလော။

"ဘယ်လိုမှ ခံစားလို့ မရ..."

အန္တရာယ် ဆိုသော စကားလုံး နှစ်လုံးကို ပြောရန် အချိန်မရသေးမီမှာပင် ကျန်းမန် သည် အနောက်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် မြူခိုးများ ပေါ်လာပြီး သူ့ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မြူခိုးများမှာ အလွန် ထူထပ်လှပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားပါက လက်နှစ်ဖက်ကိုပင် မြင်ရမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ သစ်တောထဲမှ ထွက်ခွာရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ဝေးကွာလှပေသည်။

ထို့အပြင် အထဲတွင် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံ အချို့လည်း ရှိနေလေသည်။

ဝင်သွားပါက အလွန် အန္တရာယ် များမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဤအမြန်နှုန်း အရ ဆိုလျှင် မိမိ အစွမ်းကုန် မထွက်ပြေးပါက သေချာပေါက် ဝါးမျိုခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းမန် သည် နေရာတွင် ရပ်နေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အခြား မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

"ဒါကို ဘယ်လို ဝင်လုရမှာလဲ"

"အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ဘယ်လို တွက်မှာလဲ"

လွတ်လပ်ခွင့် အလွန် များလွန်းခြင်းသည်လည်း ကောင်းသော အရာ မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ရှုံးနိမ့်သွားပါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ချီ အရှုံးပေါ်မည် မဟုတ်ပါလော။

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းမန်သည် အချိန် အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး ချန်ချီဝမ်လည်း ရောက်လာလောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားခဲ့လေသည်။

မိမိအနေဖြင့်လည်း အတိုး အချို့ ပြန်ဆပ်ရဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

အပြင်ထွက်လျှင် မတ်လ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အိမ်လခ ပေးရမည့် အချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျန်းမန် သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို အချိန်ကြာကြာ ဖွင့်ထားလျှင်လည်း ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းမန် သည် နေရာအနှံ့ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ကြီးမားသော သစ်ပင် တစ်ပင်ကို ရှာဖွေကာ ရပ်တန့်၍ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေသည်။

သူသည် သဘာဝကျကျပင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပြေးနေမည် မဟုတ်ချေ။

ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းသည် အချိန်ဖြုန်းခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

မြူခိုးများက လက်နှစ်ဖက်ကိုပင် မမြင်ရအောင် ထူထပ်နေသဖြင့် အခြားသူများလည်း သူ့ကို ရှာတွေ့ရန် အလွန် ခက်ခဲမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

မြူခိုးများကို ဖျက်ဆီးရန် ဆိုလျှင် ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ လိုအပ်ပေမည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာကို အရင် ကျင့်ကြံမည်။

လမ်းခရီးသည် အခက်အခဲများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေနိုင်သော်လည်း မိမိကို မည်သို့ တားဆီးနိုင်မည်နည်း။

ကျန်းမန်သည် မြူခိုးများက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို ဤသို့ပင် ကြည့်နေလိုက်လေသည်။

အထဲတွင် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံ ရှိနေသော်လည်း သူ အနည်းငယ်မျှ မတုန်လှုပ်ခဲ့ချေ။

စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားနေလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာသားရဲ ရှိလာပါက ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး ဖြင့် တိုက်ရိုက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်လေသည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် မိမိအနေဖြင့် မည်သူ့ကိုမှ အနိုင်ရမည်ဟု အာမမခံနိုင်သော်လည်း ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး ရှိနေသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း အနည်းငယ်တော့ ရှိပေသည်။

သို့သော် မြူခိုးများက သူ့ကို အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ မိစ္ဆာသားရဲ ၏ ဟိန်းဟောက်သံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

သစ်တော တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

မြူခိုးများက ကြည့်ရသည်မှာ ထူထပ်ပုံ ရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ချီသန့်စင်ခြင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ မြူခိုးများထက်ပင် ပါးလွှာသေးလေသည်။

"တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ"

ကျန်းမန် အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ချေ။

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာကို စတင် ကျင့်ကြံတော့သည်။

ကျင့်ကြံပြီးမှ ဤနေရာ၏ အခြေအနေကို စူးစမ်းလေ့လာမည် ဖြစ်လေသည်။

အချိန်တော့ လုံလောက်မည်ဟု ထင်ရလေသည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ သိမ်းငှက် တစ်ကောင်၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

စူးရှသော အော်သံ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

လေထုကို ခွဲထွက်လာသော ချွန်ထက်မှုက ကျန်းမန် ကို အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်မိစေခဲ့လေသည်။

အမည်းရောင် ပုံရိပ် တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပျံသွားပြီး မြူခိုးများ၏ အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျန်းမန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာသည် အလွန် အန္တရာယ် များပုံ ရလေသည်။

အနည်းငယ် သတိထားသင့်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် သိမ်းငှက်မည်းသည် မြူခိုးများကို ဖောက်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံ တွင် ပျံသန်းနေပြီး မြူခိုးများ၏ အရှေ့ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင် အောက်ဘက်၌ လူအများအပြားသည် မြူခိုးများ အတွင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ နှေးကွေးလွန်းသဖြင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သိမ်းငှက်မည်းသည် သစ်တော အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ဤနေရာတွင် ညီညာသော မြေပြင်များ များပြားပြီး သစ်တောများ ရှိသော်လည်း အတွင်းဘက်ရှိ သစ်တောများကဲ့သို့ စည်းစနစ် ကျနမှု မရှိချေ။

အနည်းဆုံးတော့ လမ်းကြောင်းကို ခွဲခြားနိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် မြူခိုးများ၏ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမှုလည်း မရှိတော့ချေ။

မြူခိုးများ အားလုံးသည် အလယ်ဗဟို သစ်တော အစွန်းတွင် ရပ်တန့်သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

သိမ်းငှက်မည်း သည် တိမ်တိုက်များ အထိ မြင့်မားသော ကျောက်တိုင်ကြီး ကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဆင်းသက်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျောက်တိုင်ကြီး အပေါ်တွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့လေသည်။

အလင်းရောင် သည် အထက်မှ အောက်သို့ ရွေ့လျားလာပြီး အလယ်အထက် နေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ လက်ဝါးရာ တစ်ခု ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အောက်သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားသောအခါ လက်ဝါးရာ များစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအထဲတွင် စာလုံးများလည်း ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

မည်သည့် လက်ဝါးရာ ကိုမျှလည်း မမြင်ရတော့ချေ။

ကျောက်တိုင်ကြီး နှင့် မနီးမဝေး နေရာတွင် အမျိုးသား တစ်ဦးက ကျောက်တိုင်ကြီး ကို အနည်းငယ် အံ့ဩစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကျောက်တိုင် လို့ ထင်ထားတာ လက်ဝါးရာ တွေ ဖြစ်နေပါလား ဒါက ဘာအသုံးဝင်တာလဲ"

"စည်းကမ်းချက် တွေထဲမှာ မဖော်ပြထားဘူး နောက်ပြီး ဒီနေရာမှာ စည်းကမ်းချက်တွေထဲမှာ မပါတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ် သတိထားပြီး ရင်ဆိုင်ရမယ်"

ဘေးရှိ အမျိုးသမီး တစ်ဦးက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ငါ နံပါတ် ၂၁၀ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ ဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

အမျိုးသားက ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

သူသည် ကျန်းမန် နှင့် လောင်းကြေး ထပ်ထားသော နံပါတ် ၆၆ ဖြစ်သည်။

"ကြေညာပေးလိမ့်မယ် ဒါပေမယ့် ဒီ ကျောက်တိုင်တော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး"

အမျိုးသမီး က ပြောလိုက်လေသည်။

သူမသည် ကျန်းမန်အား မကျင့်ကြံရန် တိုက်တွန်းခဲ့သော အမျိုးသမီး ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းမန်၏ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

တကယ်တော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူတိုင်းသည် မလွယ်ကူလှချေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် အချို့သူများမှာ မျက်နှာကို အလွန် အလေးထားလွန်းလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် ကိုယ်တိုင် ဆင်းရဲပြီး အခြားသူများ သိသွားမည်ကို မလိုလားသူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် သိသွားပါက အလွန် အရှက်ရစရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေတတ်ကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြသရန် နည်းလမ်း မျိုးစုံကို အသုံးပြုကြလေသည်။

အခြားသူများ အမြင်တွင် မည်မျှ ရယ်စရာ ကောင်းသည်ကို သူတို့ မသိကြချေ။

ထို့နောက် သူတို့သည် နေရာအနှံ့ ရှာဖွေကြလေသည်။

ရှေ့တွင် ကျောက်တိုင် လေးတိုင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လူအများအပြား ဝိုင်းရံနေကြလေသည်။

ပထမ ကျောက်တိုင် ပေါ်တွင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ရေးထားလေသည်။

ဒုတိယ ကျောက်တိုင်တွင် အစွန်း၊ တတိယတွင် အပြင်ဘက်၊ စတုတ္ထတွင် အလယ်ဗဟို ဟု ရေးထားလေသည်။

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အဆင့်ခြောက် သို့ ရောက်ရှိပါက အစွန်း သို့ ဝင်ရောက်နိုင်လေသည်။

အဆင့်သုံး သို့ ရောက်ရှိပါက အပြင်ဘက် သို့ ဝင်ရောက်နိုင်လေသည်။

အဆင့်သုံး အောက် ဆိုလျှင် အလယ်ဗဟို သို့ ဝင်ရောက်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

အလယ်ဗဟို နေရာတွင် မြူခိုးများ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးပြီး မိစ္ဆာသားရဲ များ ဝိုင်းရံနေလေသည်။

နံပါတ် ၆၆ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အလယ်ဗဟို နေရာတွင် လူ သုံးဆယ်ကျော် ရှိနေပြီး နံပါတ် ၂၁၀လည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အနောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသော တစ်ဖက်လူ၏ နာမည်ကို ကြည့်ရင်း သူ တစ်ခဏမျှ အဓိပ္ပာယ် မရှိဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အစက ဘာလို့ သူ့ကို လောင်းကြေး သွားထပ်ခဲ့မိတာလဲ။

"ထားလိုက်ပါ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်ပဲ သေချာ လုပ်တာ ကောင်းပါတယ်"

နံပါတ် ၆၆ ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ စည်းကမ်းချက် များနှင့် အညီ မိစ္ဆာသားရဲ များနှင့် ရုပ်သေးရုပ် အချို့ကို ရှာဖွေကာ အစီအရင် အချို့ကို ဖျက်ဆီးပြီး သိုင်းပညာရပ် နှင့် ကျင့်စဉ် များကို ရယူရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သေချာပေါက် အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ် များ မည်သည့် နေရာတွင် ရှိသည်ကို မသိနိုင်ဘဲ အဆက်မပြတ် စူးစမ်း ရှာဖွေရန် လိုအပ်ပေသည်။

စူးစမ်း ရှာဖွေမှု များလေလေ အလုံးစုံ စွမ်းဆောင်ရည် ပိုကောင်းလေလေ ဖြစ်မည် ဟု သတ်မှတ်နိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် သိုင်းပညာရပ် အသီးသီးတွင်လည်း စောင့်ကြပ်နေသော အရာများ ရှိလေသည်။

အနိုင်ရရှိပါက လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်ကို အကဲဖြတ်ခံရပြီး သက်ဆိုင်ရာ ရမှတ်များကို ရရှိမည် ဖြစ်လေသည်။

အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၏ အခြေခံမှာ လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဂိုဏ်း က အမြဲတမ်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် စတုတ္ထ ကျောက်တိုင် ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အနောက်ဆုံး တွင် ရှိနေသော နံပါတ် ၂၁၀ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ခံစားနေရလေသည်။

သူမသည် ကျန်းမန်၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အနိုင်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသော တစ်ဦးတည်းသော သူ ဖြစ်လေသည်။

အစက သူမသည် အပြင်ထွက်လျှင် အရှက်ခွဲခံရမည်၊ မျက်နှာပျက်ရမည် ဟု ထင်ထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုသို့ မဖြစ်ခဲ့ချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများအပြား အရှုံးပေါ်ခဲ့သောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဒုတိယ အကြိမ် စာမေးပွဲ ပြီးနောက် နံပါတ် ၂၁၀၏ နာမည် သတင်း မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူအများအပြား က သူသည် အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်နေခြင်း သာ ဖြစ်သည် ဟု ထင်မြင်လာကြလေသည်။

သူမလည်း လှောင်ပြောင်ခံခဲ့ရလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တစ်ဖက်လူက တစ်ခုခု လုပ်ပြနိုင်မည် ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံး၏ အနောက်ဆုံး တွင် ရောက်နေခဲ့လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ အနေဖြင့် ရလဒ်ကောင်း တစ်ခု ပြသနိုင်ရန် လိုအပ်သည် ဟု သူမ ထင်လေသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အပြင်ထွက်လျှင် ပို၍ ဆိုးရွားစွာ လှောင်ပြောင် ဝေဖန်ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

နံပါတ် ၂၁၀၏ စွမ်းဆောင်ရည်က အလွန် ဆိုးရွားလွန်းလှပေသည်။

တစ်ဖက်လူကို ရှာတွေ့ပြီး ကူညီပေးချင်စိတ်ပင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်လူ စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်ပါက သူမ အပြင်ဘက်တွင် လှောင်ပြောင် ဝေဖန်ခံရမည် မဟုတ်တော့ချေ။

——

ပထမနေ့…

ကျန်းမန်သည် ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုကို အကြိမ် နှစ်ကြိမ် အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်ခဲ့လေသည်။

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အဆင့်တစ် သို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ညမရှိသဖြင့် အပြင်ဘက် အချိန် နှင့် တွက်မည် ဆိုလျှင် မိုးလင်းရန် အချိန် အနည်းငယ် လိုသေးလေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းမန် ဆက်လက် ကျင့်ကြံတော့သည်။

လေးကြိမ် ပြီးနောက်

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အဆင့်နှစ်

ရှစ်ကြိမ် ပြီးနောက် မိုးလင်းသွားခဲ့လေသည်။

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အဆင့်သုံး

ဆယ့်ခြောက်ကြိမ် ပြီးနောက် နေ့လယ် ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အဆင့်လေး

ဤအချိန်တွင် ပိုမို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် လည်ပတ်မှု အမြန်နှုန်း လည်း အဆက်မပြတ် မြန်ဆန်လာခဲ့လေသည်။

မိုးချုပ်ပြီးနောက် သန်းခေါင်ယံ အချိန် နီးကပ်လာခဲ့လေသည်။

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အဆင့်ငါး

သို့သော် နေ့စဉ် လေ့ကျင့်မှု စုစုပေါင်း အရေအတွက် မလုံလောက်သဖြင့် ဖြည့်တင်းရန် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် ကို အကြိမ် အနည်းငယ် လည်ပတ်ရန် လိုအပ်လေသည်။

ဒုတိယနေ့ ညနေပိုင်း

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အဆင့်ခြောက်

တတိယနေ့ သန်းခေါင်ယံ အချိန် နီးကပ်လာခဲ့လေသည်။

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အဆင့်ခုနစ်

သွေးအားဖြည့် ဆေးလုံးများ ကုန်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး အခြား အစားအစာ များလည်း ကုန်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းမန် အတော်လေး ခံစားသွားရသည်၊ အစားအသောက်က ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

ကျန်းမန် နေရာအနှံ့ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

မိစ္ဆာသားရဲကို မတွေ့ရသော်လည်း အနီရောင် အသီးများ သီးနေသော သစ်ပင် တစ်ပင် ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သို့သော်...

စားလို့ ရမရ မသေချာချေ။

ဤသစ်ပင် က ဤနေရာတွင် ပေါက်နေခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။

မစားသင့်ဘူး ဟု ခံစားရလေသည်။

သို့သော် အနည်းငယ် ဖဲ့ယူပြီး နမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

နွားဝါကြီး သင်ပေးထားသော ဗဟုသုတများ အရ အသီးတွင် စူးရှသော အနံ့ အနည်းငယ် ပါရှိပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လုံးဝ မရှိသလို စိတ်အာရုံ လည်း လုံးဝ မလှုပ်ရှားချေ။

ဆယ်ပုံ ရှစ်ပုံ အဆိပ် မရှိလောက်ချေ။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် မြည်းကြည့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ပြဿနာ မရှိကြောင်း သေချာမှ နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်စားလိုက်လေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် စိတ်အာရုံတွင် လျှို့ဝှက်သော လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ စိတ်အာရုံ အဆင့် မကောင်းမွန်ပါက သတိပြုမိမည် မဟုတ်ချေ။

"အဆိပ် ရှိတယ်၊ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေတယ်"

ကျန်းမန် ကောက်ချက်ချလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာကို လည်ပတ်ပြီးနောက် ဤ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားမှု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

"ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာက အတော်လေး အသုံးဝင်တာပဲ၊ ဝင်လာတာနဲ့ သင်ယူရမယ် ဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး"

"ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာက ဒီနေရာကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သီးသန့် ဖြစ်လောက်တယ်"

အသီးကို သတိထား၍ စားပြီးနောက် ကျန်းမန် ဆက်လက် ကျင့်ကြံတော့သည်။

ပဉ္စမနေ့ နေ့လယ်ပိုင်း

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အဋ္ဌမ အဆင့်

ထိုနေ့တွင် ကျန်းမန်သည် မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင် သူ၏ အပေါ် မျက်စိကျနေသည် ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မတိုက်ခိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ တစ်ဖက်က လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရန် စိတ်ကူး မရှိခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် ဆက်လက် ကျင့်ကြံတော့သည်။

အဋ္ဌမနေ့ ညနေပိုင်း

ကျန်းမန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်လေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုး

"အောင်မြင်ပြီ"

ကျန်းမန် အတော်လေး ခံစားသွားရလေသည်။

ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ၊ အချင်းချင်း ပံ့ပိုးပေးပြီး အချင်းချင်း ပျက်စီးစေသည်။

ပထမ အဆင့် ငါးဆင့်တွင် သတ္တု၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ တို့ကို ကျင့်ကြံပြီး နောက်ဆုံး လေးဆင့် တွင် ပေါင်းစပ်ခြင်းကို ကျင့်ကြံလေသည်။

အဆင့်ကိုး ဓာတ်ကြီးငါးခု ပေါင်းစပ်ခြင်း၊ အချင်းချင်း ပံ့ပိုးပေးပြီး အချင်းချင်း ပျက်စီးစေသည်။

လည်ပတ်နေစဉ် အတွင်း အနောက်ဘက်တွင် ဓာတ်ကြီးငါးခု ပုံစံ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေလေသည်။

မြူခိုးများက သူ၏ အမြင်အာရုံ ကို မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။

ဤနေရာရှိ အဆိပ်ရှိသော အရာများ ကလည်း သူ့ကို ဒဏ်ရာ မပေးနိုင်တော့ချေ。

"ခုနစ်ရက်လောက် အချိန် ကျန်သေးတယ် တခြားလူတွေ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ မသိဘူး"

ယခုအခါ ကျန်းမန် သည် လမ်းကြောင်းကို မခွဲခြားနိုင်တော့ချေ။

လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ရှာပြီး တစ်လျှောက်လုံး ရှေ့သို့ သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မိစ္ဆာသားရဲကို တွေ့ပါက ပထမဆုံး စိတ်ကူးသည် ရှောင်ရှားရန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာရပ် မရှိခြင်းသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်လေသည်၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားသော်လည်း အားသာချက် ကို အသုံးမချနိုင်ချေ။

နေ့တစ်ဝက် ခန့် လျှောက်လာပြီးနောက် အရှေ့တွင် အလင်းရောင် တစ်ခု ကျရောက်နေသည် ကို ကျန်းမန် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သိချင်စိတ် ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ နီးကပ်စွာ သွားကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤနေရာတွင် မြူခိုးများ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လူတစ်ရပ်ထက် အနည်းငယ် ပိုမြင့်သော ကျောက်တိုင်ကြီး တစ်တိုင် မတ်မတ် ရပ်နေသည် ကိုသာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အလင်းရောင်သည် ဤ ကျောက်တိုင်ကြီး အပေါ်သို့ ကျရောက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းမန် ရောက်လာသောအခါ ဤနေရာတွင် လက်ဝါးရာ များစွာ ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့၏ လက်ဝါးရာ အားလုံးသည် အလယ်အထက် နေရာတွင်သာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အပေါ်ဆုံး တွင် တစ်ခုမှ မရှိချေ။

ကျန်းမန် သည် အလယ်အထက် နေရာရှိ လက်ဝါးရာ တစ်ခုကို လက်လှမ်း၍ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် စကားတစ်ခွန်း ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ရှေးခေတ်က ဘိုးဘေးတွေက ဘယ်လိုလဲ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တွေကကော ဘယ်လိုလဲ ငါတို့က လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာကို ရောက်နေပြီ"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ဒုတိယ လက်ဝါးရာ ကို ချက်ချင်း ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ငါ ယှဉ်ပြိုင်လုယူဖို့ စိတ်မဝင်စားပါဘူး မင်းတို့က ပိုပြီး ညံ့ဖျင်းနေလို့သာပါ"

ကျန်းမန် အောက်သို့ ဆက်သွားလေသည်။

"လူတိုင်းက ပါရမီရှင် လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ လူတိုင်းက ပါရမီရှင် လို့ နာမည်ကြီးကြတယ် ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ အမှတ်အသား ချန်ထားဖို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြဘူး"

"ငါ အမှတ်အသား ချန်ထားနိုင်ခဲ့တာ ငါက ပါရမီရှင် ဖြစ်နေလို့လား မဟုတ်ပါဘူး လမ်းကြုံလို့ ပါပဲ"

"အောက်က လူတွေ တကယ် ဟန်ဆောင်ကောင်းတာပဲ၊ ငါ့ထက် မသာဘဲနဲ့"

"အပေါ်က လူတွေ က အမြင့် ရောက်ရင် စွမ်းတယ် လို့ ထင်နေတာလား မင်းတို့နဲ့ အတည် မလုပ်ချင်လို့ ပါ"

ကျန်းမန် အများကြီး ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဖြစ်သော မိမိ အနေဖြင့် တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့ရမည် ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များကို အပေါ်ဆုံး နေရာ သို့ ရွှေ့လိုက်လေသည်။

ထိုနေရာသို့ လက်ဝါး တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ ကို လည်ပတ်လိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျောက်တိုင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး ကျန်းမန်၏ ခန္ဓာကိုယ် နှင့် စွမ်းအားများကို နည်းလမ်း မျိုးစုံဖြင့် တွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

အသက်အရွယ်၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်၊ စိတ်နှလုံး နှင့် ကျင့်ကြံသည့် အချိန်၊ သိုင်းပညာရပ် ကျင့်ကြံသည့် အချိန်။

သို့သော်...ကျောက်တိုင်ကြီး က မည်မျှပင် တွန်းထုတ်စေကာမူ လူကို အမှန်တကယ် တွန်းထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ထင်ရှားသော လက်ဝါးရာ တစ်ခုသည် အမြင့်ဆုံး နေရာတွင် အတင်းအကျပ် ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းမန် သည် ထိုနေရာတွင် စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားနိုင်မည် ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ဒီနေရာက ကျောက်တိုင် ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက် မဟုတ်ဘူး"

စကားဆုံးသည်နှင့် အပေါ်တွင် စာလုံးများ စတင် ထွင်းထုလာလေသည်။

ပြဿနာ မရှိကြောင်း သေချာမှ ကျန်းမန်သည် လက်ခုပ်တီးကာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ကျန်းမန်သည် တစ်လျှောက်လုံး ရှေ့သို့ သွားနေပြီး အနည်းငယ်မျှ နေရန် စိတ်ကူး မရှိချေ။

ကျောက်တိုင်ကြီးသည် ဤနေရာတွင် ဤသို့ပင် မတ်မတ် ရပ်နေခဲ့လေသည်။

ထိုနေရာတွင် လက်ဝါးရာ တစ်ခု ကျရောက်သွားကြောင်း မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။

နဝမမြောက်နေ့

ကျန်းမန်သည် သိမ်းငှက်မည်းကို နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် တစ်လျှောက်လုံး နောက်မှ လိုက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် အလယ်ဗဟို သစ်တော မှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့လေသည်။

မြူခိုးများ မရှိသော သစ်တောကို ကြည့်ရင်း ကျန်းမန် အတော်လေး ခံစားသွားရလေသည်။

ကမ္ဘာကြီး ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဘေးမှ လူနှစ်ယောက် လိုက်ပြေးထွက်လာလေသည်။

သူတို့သည် အလွန် သနားစရာ ကောင်းနေသော်လည်း ပြေးထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

ကျန်းမန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တစ်ဖက်မှ လည်း ကြည့်လာလေသည်။

ရင်းနှီးသော ခံစားချက်လည်း ရှိလေသည်။

ဤအချိန်တွင် အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းသွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

" နံပါတ် ၂၁၀"

ကျန်းမန် အတော်လေး အံ့ဩသွားခဲ့လေသည်။

"ငါပါ"

"ငါ နံပါတ် ၉၈ပါ"

အမျိုးသမီး က ပြောလိုက်လေသည်။

အမျိုးသားက ဆက်ပြောလေသည်။ "ငါ နံပါတ် ၉၉ပါ"

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ မင်းတို့ဆီမှာ စားစရာ ရှိလား"

ကျန်းမန် က မေးလိုက်လေသည်။

"သွေးအားဖြည့် ဆေးလုံးပဲ ရှိတယ် ယူမလား"

နံပါတ် ၉၉ က သွေးအားဖြည့် ဆေးလုံး ငါးလုံး ထုတ်ပြကာ မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သွေးအားဖြည့်ရန် ဆေးလုံး သုံးလုံး စားလိုက်လေသည်။

ကျန်နှစ်လုံးကို နောက်မှ စားရန် ချန်ထားလိုက်လေသည်။

"ငါ့မှာ အခု ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မရှိဘူး ခဏနေရင် ပြန်ပေးမယ်"

ကျန်းမန်က ဖြေလိုက်လေသည်။

သူသည် နံပါတ် ၆၆နှင့် လောင်းကြေး ထပ်ထားသဖြင့် နိုင်လျှင် ပြန်ဆပ်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

"ပြန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါတို့ ဆက်ပြီး ထောက်ပံ့ပေးလို့ ရပါတယ် ဒါပေမယ့် ဒီမှာ အဖွဲ့ဖွဲ့လို့ ရတယ်၊ မင်း အဖွဲ့ဖွဲ့ထားပြီးပြီလား"

နံပါတ် ၉၉က မေးလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နံပါတ် ၉၉တို့က နောက်ပိုင်း လိုအပ်မည့် သွေးအားဖြည့် ဆေးလုံး များကို ပေးချေကာ ကျန်းမန် နှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် အောင်မြင်သွားခဲ့လေသည်။

နံပါတ် ၉၈ အံ့ဩသွားသည်၊ ဤသစ်တောထဲတွင် ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာကို သာမန်မျှသာ ကျင့်ကြံထားသူများ ဝင်ရောက်လေ့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

နံပါတ် ၂၁၀က ဓာတ်ကြီးငါးခု ပေါင်းစပ်ခြင်း ကို မတတ်ကျွမ်းသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

နံပါတ် ၉၉ က စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ နဂါးကူး သိုင်း သင်တုန်းက အခြေအနေကို မှတ်မိသေးလား"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နံပါတ် ၉၈သည် အစပိုင်းကို ပြန်လည် သတိရသွားခဲ့လေသည်၊ နံပါတ် ၂၁၀ သည်လည်း နဂါးကူး သိုင်း ကို မတတ်ကျွမ်းခဲ့ဘဲ ရက်အနည်းငယ် သင်ယူပြီးနောက် တတ်မြောက်သွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ယှဉ်ပြိုင်လုယူမှု တွင် ပါဝင်ခဲ့လေသည်။

အခု တစ်ဖက်လူက အစတုန်းက မတတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခု ယှဉ်ပြိုင်လုယူမှု မှာ ပါဝင်လာပြီ။

ဆိုလိုတာက သူ ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ အောင်မြင်သွားပြီပေါ့။

၉၈ အတော်လေး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ဒါပေမယ့် တကယ်လို့ ဟုတ်နေရင်ကော

အဲဒီလိုဆိုရင် အားစိုက်စရာ မလိုဘဲ နိုင်တော့မှာပေါ့။

ငါတို့ ကံက ဒီလောက်တောင် ကောင်းတာလား။

ဒါပေမယ့် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် သာ လျှောက်ရသေးချိန်တွင် လူသုံးယောက်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကို ကြည့်လျှင် ယောကျ်ား နှစ်ယောက် မိန်းမ တစ်ယောက် ဖြစ်လောက်ပေသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လို ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တွေ ရှိလဲ ဆိုတာ မသိပေမယ့်၊ ဒီနေရာ က ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ ကို အဓိက ထားတယ် ငါတို့ဆီမှာ သစ်သား၊ ရေ၊ မြေ ဓာတ် ရှိတယ်၊ မီး ဓာတ် နဲ့ သတ္တု ဓာတ် တစ်ယောက်စီ လိုအပ်တယ် မင်းတို့ သုံးယောက် ထဲမှာ နှစ်ယောက် ပါလောက်တယ်" ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သော အမျိုးသားက ကျန်းမန် တို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ အကုန် မဟုတ်ဘူး"

တစ်ဖက်လူက အနည်းငယ် နှမြောစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်း ပြုတ်သွားပြီ"

ကျန်းမန်က အနောက်မှ နှစ်ယောက် ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်.

"မင်းတို့ သူတို့နဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့မလား"

"ငါတို့ မင်းနောက်က လိုက်မယ်"

၉၉က မဆိုင်းမတွ ပြောလိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်လူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေရာက လျှို့ဝှက်နယ်မြေလေ ပြီးတော့ ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာ လိုအပ်တယ်၊ ငါတို့နဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့တာ က အမှန်ကန်ဆုံးပဲ၊ ခံပြင်းပြီး မဆုံးဖြတ်သင့်ဘူး..."

သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျန်းမန် က သူ့အနားသို့ ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြေကြီး တုန်ခါသွားပြီး သစ်ပင်များ က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလာကာ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုထဲရှိ ရေငွေ့များက သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ကြောက်စရာကောင်းသော ဖိအား တစ်ခုက သူ့အပေါ် ကျရောက်လာပြီး ထိုအရာသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ၏ အလေးချိန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းမန် ၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ခံပြင်းပြီး ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ အမြင်စူးရှတာ"

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းမန်သည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ အမျိုးသားကို လုံးဝ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့လေသည်။

လူသုံးယောက် စလုံး တစ်ယောက်မှ မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။

ကျန်းမန်က တစ်လျှောက်လုံး ရှေ့သို့ သွားနေလေသည်။

"သွားရအောင် အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူး"

၉၉ နှင့် ၉၈တို့ အားလုံး အံ့ဩသွားကြလေသည်။

ကျေးဇူးရှင် နဲ့ တွေ့ပြီပဲ။