အခန်း ၁၃၃

အခန်း (၁၃၃) မုန့်ချဲ့ဝေ့: မတူဘူး

ရှေးဟောင်း ခြံဝင်းငယ် အတွင်း၌ မုန့်ချဲ့ဝေ့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်ပြီးနောက်၊ ၎င်းကို ကောက်ကိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို ကံကော်ပန်းများ အလယ်သို့ ပက်ဖြန်းလိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး ကံကော်ပန်းများကို အားဖြည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီပန်းလေးတွေ မညှိုးနွမ်းတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ"

ချင်းတိုက်က အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်မလေး၊ သစ်သီးပင် တစ်ပင်လောက် စိုက်ကြည့်ရအောင်၊ တော်တော်လေး ဖြစ်ထွန်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်"

ပြောရင်းနှင့် သူမက မုန့်ချဲ့ဝေ့အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ထပ်ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ဝါးရာ ချန်ထားခဲ့သူ အကြောင်းကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလူက တော်တော်လေး မာနကြီးတာပဲ"

"တကယ်တော့ နည်းနည်း မာနကြီးတယ်၊ ဒါပေမယ့် အပေါ်ဆုံး နေရာမှာ လက်ဝါးရာ ချန်ထားနိုင်တာကလည်း သူ့ရဲ့ ထူးချွန်မှုကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်တယ်"

ချင်းတိုက်က ဆက်ပြောလေသည်။

"ဒါပေမယ့် တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်၊ လက်ဝါးရာ ချန်ထားတဲ့ သူ သုံးယောက် ရှိတာကို နှစ်ယောက် ပဲ ရှာတွေ့သေးတယ်"

"တတိယ တစ်ယောက်က ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘူး"

"ဘယ်သူလဲ"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်လေသည်။

ချင်းတိုက် ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

"မသိဘူး၊ လောလောဆယ် သတင်း မရသေးဘူး၊ ဒါပေမယ့် မကြာခင် ဆက်စပ် စာရင်း ထွက်လာလိမ့်မယ်၊ အလွန် ငယ်ရွယ်တဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ သူ ချန်ထားခဲ့တာ ဘယ် လက်ဝါးရာ လဲ ဆိုတာတော့ မသိဘူး"

"ပါရမီရှင်"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ဘေးရှိ လူကို အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ချင်းတိုက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျင့်ကြံတာ သုံးနှစ် တောင် မပြည့်သေးဘူးလို့ ကြားတယ်၊ ဒီလို အခြေအနေ မျိုးနဲ့တောင် ဓာတ်ကြီးငါးခု ကျောက်တိုင် ပေါ်မှာ လက်ဝါးရာ ချန်ထားနိုင်သေးတယ် ဆိုတော့ လူတွေ စိတ်ဝင်စားဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

မုန့်ချဲ့ဝေ့ ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ချေ။

မတူဘူး။

ထို့နောက် သူမက အကြည့်ကို လက်ဖက်ရည်ခွက် ပေါ်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး၊ အရောင်ဖျော့သော လက်ဖက်ရည်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မည်သည့် အရာကို တွေးနေမှန်း မသိချေ။

"သခင်မလေး ဓာတ်ကြီးငါးခု လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အကြောင်းကို ဘယ်လို ထင်လဲ"

ချင်းတိုက်က မေးလိုက်လေသည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အပြင်လူတွေက ဘယ်လို ထင်လဲ"

ချင်းတိုက်က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

"သူတို့က မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင် ရဲ့ ဒီခရီးစဉ် ရည်ရွယ်ချက်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယား နဲ့ သက်ဆိုင်တယ် လို့ ထင်ကြတယ်၊ အခု လုပ်နေတာတွေ အကုန်လုံးက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယား ကို ရှာဖွေဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သူ့ရဲ့ ပါရမီ နဲ့ ကံကြမ္မာဇယား ကို ပြန်လည် ဆွဲဆောင်ဖို့တောင် ရည်ရွယ်ထားနိုင်တယ်"

"ဒါကို အခြေခံပြီး သူတို့က ခင်ပွန်းသည် အသက်ရှင်နေနိုင်ခြေ ရှိသေးတယ် လို့ ထင်ကြတယ်"

ခဏရပ်ပြီးနောက် ချင်းတိုက်က သူမ၏ သခင်မလေးကို ကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သခင်မလေး၊ သူတို့ ခန့်မှန်းတာ မှန်လား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ပြန်ချထားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ"

"ကျွန်မကတော့ လမ်းဘေးက ကြားတာတွေချည်းပဲ၊ ဘာမှ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး"

ချင်းတိုက်က ပြောလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်မှာ ခင်ပွန်းသည် သေသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သခင်မလေးက တောင်ကုန်း တောင်တန်းတွေ လှပတဲ့ နေရာမှာ မြှုပ်နှံထားလိုက်ပြီ ဖြစ်လောက်မည်၊ ဝူယွင်ဂိုဏ်း ကတော့ နေရာကောင်း တစ်ခုပဲ။

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ကို ထပ်ထည့်လိုက်လေသည်။

"အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက စစ်ဆေးရေးသမားကို အသစ် ပြန်သတ်မှတ်ပြီးပြီလား"

"လောလောဆယ်တော့ မသတ်မှတ်ရသေးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျီးကန်းတံတား ရဲ့ စစ်ဆေးမှု က တင်းကျပ်လာတယ်၊ စစ်ဆေးရေး စာရင်း ပေါ်က လူတွေကို စစ်ဆေးဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲမယ် လို့ သူတို့ ထင်ကြတယ်၊ ဒါကြောင့် သဲလွန်စ တွေကို အရင် ရှာပြီးမှ တိကျတဲ့ စစ်ဆေးမှု လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေကြတယ်"

ချင်းတိုက်က သခင်မလေး အတွက် လက်ဖက်ရည် ထည့်ပေးရင်း အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ယုတ္တိအရ ဆိုရင် ဖြတ်သွားသရွေ့ အစအန ချန်ရစ်ခဲ့မှာ သေချာတယ်၊ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက အနှေးနဲ့ အမြန် ရှာတွေ့မှာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျီးကန်းတံတားက ထူးခြားတော့ အချိန် အများကြီး ယူရသလို အင်အားလည်း တော်တော် ကုန်တယ်"

"ဒါ့အပြင် မကြာသေးခင်က စာရင်းပေါ်က လူတစ်ယောက်ချင်းစီကို အခြေခံပြီး သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှု တွေ လုပ်နေတယ်"

"ဥပမာ ဆက်စပ် ကောလာဟလတွေ၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အခြေအနေတွေကို အခြေခံပြီး ကျီးကန်းတံတားထဲကို ဘာလို့ ဝင်သွားလဲ ဆိုတာကို သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်တာပေါ့"

"ဒါကို အခြေခံပြီး လူ သုံးအုပ်စု ခွဲခြားထားတယ်"

"ပထမ တစ်ခု က တိကျတဲ့ အခြေအနေ ရှိတဲ့ သူတွေ၊ ဒုတိယ တစ်ခု က ရှိနိုင်ခြေ ရှိတဲ့ သူတွေ၊ တတိယ တစ်ခု က လောလောဆယ် မတွေ့ရသေးတဲ့ သူတွေ"

"သခင်မလေးက အခု ပထမ အုပ်စု ထဲမှာ ပါတယ်၊ တိကျတဲ့ အခြေအနေရှိတဲ့သူတွေပေါ့"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမြဲတမ်း အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေလာတဲ့ သခင်မလေးက ရုတ်တရက် အိမ်ထောင်ကျသွားတော့ လူတွေကို သံသယ ဝင်စေတာပေါ့"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က လက်ဖက်ရည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အကြည့်များ အနည်းငယ် စူးရှသွားကာ အေးစက်သော အငွေ့အသက် တစ်ခု အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ လက်ဖက်ရည်ကို မကျေနပ်သကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမက မေးလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့ စာရင်းပေါ်က လူ တကယ် ဖြစ်နေရင်၊ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"

ဤမေးခွန်းက ချင်းတိုက်ကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့လေသည်။

အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။

စာရင်းပေါ်က လူတွေကို သူတို့ လုံးဝ ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့ မရဘူး။

ဒါပေမယ့် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက သွားမရှိတဲ့ ကျားတော့ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်။

ရည်ရွယ်ချက် တွေ အများကြီး ရှိနိုင်တယ် လို့ ပြောလို့ ရတယ်။

——

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ကျန်းမန်သည် မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် အလင်းရောင်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ တိမ်တိုက်များအထိ မြင့်မားသော ကျောက်တိုင်ကြီး ပေါ်တွင် လက်ဝါးရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အကယ်၍ သူ မှတ်မိတာ မမှားပါက၊ အမြင့်ဆုံး လက်ဝါးရာသည် သူ ချန်ထားခဲ့သော လက်ဝါးရာပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုံ့သွားခဲ့လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အောက်ဘက်တွင် လက်ဝါးရာများစွာ တိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ မြင်ခဲ့ရသည်ထက် အများကြီး ပိုများလာလေသည်။

ထို့အပြင် အများစုမှာ စာလုံး မပါသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူ မှတ်မိသလောက်၊ သူ မြင်ခဲ့ရသော ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အားလုံးနီးပါး စာလုံးများ ပါရှိလေသည်။

"ထူးဆန်းတယ်"

ကျန်းမန် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ချေ။

အရေးမပါသော ကိစ္စ တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မိမိက ကျောက်တိုင် ရဲ့ ကန့်သတ်ချက် မှာ နှိပ်ထားပြီးပြီပဲ။

တခြားလူတွေ လည်း အဲဒီမှာ နှိပ်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း သူ သဘောထား မကွဲလွဲပါဘူး။

တချို့လူတွေက အမြင့်ဆုံးမှာ နှိပ်နိုင်တာက သူ့စွမ်းအားက အဲဒီလောက်ပဲ ရောက်လို့ပေါ့။

မိမိက အမြင့်ဆုံးမှာ နှိပ်နိုင်တာကတော့ ကျောက်တိုင်က ဒီလောက်ပဲ မြင့်လို့ပါ။

ပထမ နေရာနဲ့ ပထမ နေရာ ကြားမှာလည်း ကွာဟချက် ရှိတယ်လေ။

"အပေါ်မှာ လက်ဝါးရာ တချို့ တိုးလာသလိုပဲ"

နံပါတ် ၉၉က ပြောလိုက်လေသည်။

"အများကြီး တိုးလာတာလား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အမြင့်ဆုံး လက်ဝါးရာ တစ်ခု တိုးလာတယ် ထင်တယ်၊ တခြား နေရာတွေမှာလည်း အများဆုံး တစ်ခု နှစ်ခု လောက်ပဲ တိုးလာတာပါ၊ အတိအကျတော့ ကျွန်တော် မမှတ်မိဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သိပ်မများဘူး"

နံပါတ် ၉၉က ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ တွေ့ခဲ့ရသော ကျောက်တိုင်နှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားမှု ရှိသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ဆက်ပြီး မြှင့်တင်ကြတာပေါ့"

ကျန်းမန်က ပြောလိုက်လေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်လည်း သဘောထား မကွဲလွဲကြချေ。

သို့သော် ဘယ်လို လူမျိုးက အပေါ်မှာ လက်ဝါးရာ ချန်ထားနိုင်သလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူတို့ အရမ်း သိချင်နေကြတယ်။

အထူးသဖြင့် ပထမ နေရာက လူက ဘယ်လို ကြည့်ကြည့် ရိုးရှင်းတဲ့ သူ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သိသာတယ်။

နှမြောစရာ ကောင်းတာက သူတို့က တစ်လျှောက်လုံး မိစ္ဆာသားရဲ တွေကို ရှင်းလင်းနေရတော့ ဒီလို ကိစ္စတွေကို သိပ်မသိကြဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စတွေက နံပါတ် ၂၁၀ နောက်ကို လိုက်ရတာထက် ဘယ်အရေးကြီးပါ့မလဲ။

အလွယ်တကူ နဲ့ အဆင့်မြင့်အဆင့် နှစ်ခု တောင် ရခဲ့တာပဲ။

ရွေးချယ်မှုက ကြိုးစားအားထုတ်မှုထက် ပိုအရေးကြီးတယ် ဆိုတာ တကယ်ပဲ။

နောက်တစ်ခါ ဒီလို အခွင့်အရေး မျိုး တွေ့ဖို့ ဆိုတာ မျှော်လင့်ချက် နည်းသွားပြီ။

ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့ ည….

ကျန်းမန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ပြန်သွားကြည့်ရတော့မယ်။

ပြီးရင် နံပါတ် ၆၆ဆီက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တောင်းရမယ်။

ဒီနေရာမှာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မြှင့်တင်ဖို့က အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်။

ကျောက်တိုင် ရှေ့ကို ပြန်ရောက်တော့ သန်းခေါင်ယံ အချိန် နီးကပ်နေပြီ။

အချိန် အလဟဿ မဖြုန်းတီးခဲ့ပါဘူး။

ကျန်းမန် သူ့ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကို ကြည့်လိုက်တော့ နောက်ဆုံးမှာ နှစ်ဆယ့်လေး မှာ ရပ်တန့်နေတယ်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက် ရမလဲ ဆိုတာ မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပဲ ရုတ်တရက် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က လင်းလက်သွားတယ်။

ကိုယ်တိုင်က နှစ်ဆယ့်လေး ကနေ နှစ်ဆယ့်ငါး ကို ကျသွားတယ်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် ဆုံးရှုံးသွားတယ်။

သူများ ကျော်တက်ခံရတာ က အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်း ရှိတယ်၊ ကိုယ်က တစ်ဖက်လူ လောက် မကြိုးစားလို့ပဲ။

ဒါက...ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြင် သုံးသပ်ရတော့မယ်။

ဒီလို ကိစ္စမျိုး ထပ်ဖြစ်ခွင့် မပေးနိုင်တော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် နံပါတ် ၆၆ ဆီက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တော့ တောင်းရဦးမယ်။

တစ်ဖက်လူ လည်း အနီးအနားမှာ ရှိလောက်တယ်။

တကယ်ပဲ နံပါတ် ၉၈ က လူကို ရှာတွေ့သွားတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ကျန်းမန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခုနစ်ထောင် ရခဲ့ပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကနေ ရတဲ့ နှစ်သောင်းခြောက်ထောင် နဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း သုံးသောင်းသုံးထောင် ရခဲ့တယ်။

အကျိုးအမြတ် တော်တော် ကောင်းပါတယ်။

ဤအချိန်တွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းမန် ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း အရင်က စေတနာရှင်သည် ရုတ်တရက် လျှောက်လာပြီး လူနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာကာ ကျန်းမန်ကို တစ်ယောက်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာစီ ပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှောင်မင် က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်လူ က ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်မှန်း မသိသော်လည်း ကျန်းမန်က ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်"

မကြာမီမှာပင် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ပြေးလာပြီး ကျန်းမန်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင် ပေးလိုက်လေသည်။

သူမသည် ကျန်းမန် ၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အနိုင်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်လေသည်။

အပြင်ထွက်လျှင် မျက်နှာပျက်ရတော့မည် ဖြစ်ခြင်းမှာ ကျန်းမန် ကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်...

ဒီတစ်ကြိမ် သိုင်းပညာရပ် လုယူရာတွင် သူမ အတွက် အလွန် အရေးကြီးသော သိုင်းပညာရပ် တစ်ခု ကို တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

ပေါင်းစပ် သိုင်းပညာရပ် ဖြစ်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း အခက်အခဲမှာ အဆင့်မြင့်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမ မည်သို့မျှ အောင်မြင်စွာ မရယူနိုင်ခဲ့ချေ။

နံပါတ် ၂၁၀ ပေါ်လာသည့် အချိန် အထိပင်။

မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် ရုပ်သေးရုပ်များ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့ပြီး အစပိုင်းတွင် သူမက ယခင်က ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်သည့် အနေဖြင့် လုပ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့လေသည်။

အမှန်တရားမှာ တစ်ဖက်လူက သူမကို တစ်ချက်လေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကူညီပေးခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကို မြှင့်တင်ရန် သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

လူမည်မျှ ထိုအတွက် အကျိုးခံစားခဲ့ရသနည်း။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်လူက ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်"

အမျိုးသမီးက ဤလူသည် သူမ ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်မှန်းပင် မသိလောက်ဘူး ဟု ထင်လိုက်လေသည်။

လုံးဝ ထွက်ခွာသွားသည့် အချိန် အထိ ကျန်းမန် သည် သူတို့ ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်မှန်း တကယ်ပင် စဉ်းစား၍ မရခဲ့ချေ။

သို့သော် အရေးမကြီးပါချေ။

ယွင်ချန်ဌာနခွဲမှာတုန်းကလိုပဲ အားလုံးက လူကောင်းတွေပါပဲ။

ဒီလိုဆိုတော့ သူ ပိုပြီး ချမ်းသာသွားတာပေါ့။

တစ်ခေါက် ဝင်သွားတာနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်း ခုနစ်ထောင့် ငါးရာ ရခဲ့တယ်။

နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာသောအခါ ကျန်းမန် သည် ခြံဝင်းငယ် ထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် ဝင်ရောက်ပြီး သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် ထွက်ခွာလာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းမန်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"လူတိုင်းက ညအိပ်ပျက်ခံ တာ မှားတယ် လို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရဲ့ ဝင်ပေါက် ထွက်ပေါက်တွေက သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွေချည်းပဲ ဆိုတော့ အဲဒီ အချိန်က တကယ့် ကျင့်ကြံရမယ့် အချိန်ပဲဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ"

ကျန်းမန်က ဘေးတွင် မြက်စားနေသော နွားဝါကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အဝါကြီး သူတို့ ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို သတိမထားမိကြတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သန်းခေါင်ယံ အချိန်က နေ့နဲ့ည တရားဝင် ကူးပြောင်းတဲ့ အချိန် ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှု အားကောင်းလို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အင်အား ကုန်ကျမှုကို အကောင်းဆုံး လျှော့ချပေးနိုင်လို့ပဲ"

နွားဝါကြီးက ကျန်းမန်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း စနစ်တကျ သင်ယူဖို့ အချိန် တန်ပြီ"

ကျန်းမန်က နွားဝါကြီး၏ အရှေ့ပိုင်း စကားများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အဆင့်မြင့်အဆင့် စာအုပ် နှစ်အုပ် ကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ အခု သင်ယူမယ် ဆိုရင် အချိန် အရမ်း ကုန်လိမ့်မယ်၊ အဆင့်မြင့်အဆင့် သိုင်းပညာရပ် နဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို အလုံအလောက် သင်ယူပြီးရင် သူ့အလိုလို သင်ယူမှု နည်းလမ်း တည်ဆောက်ပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပါ"

"ဒီလိုဆိုတော့ တခြား အရာတွေကို ဖြည့်စွက်လိုက်ရုံပဲ"

"အခု အချိန် အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေစရာ မလိုဘူး"

"စနစ်တကျ သင်ယူဖို့ ဆိုတာ အချိန်မရွေး လုပ်လို့ ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်မှု က အချိန် လွန်သွားရင် နောက်ပိုင်း ဘယ်လိုမှ ပြန်ဖြည့်ဆည်းလို့ မရတော့ဘူး၊ သူများထက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျနေရုံပဲ ရှိတော့မှာ"

"မင်းက ပါရမီ အလွန် ကောင်းမွန်တဲ့ သူမဟုတ်ဘူးလား၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်လေ"

နွားဝါကြီးက မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန်က နွားဝါကြီး ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းတဲ့ ပါရမီ ဖြစ်ဖြစ် အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လို့ မရဘူး"

ပါရမီက သူ့ကို ဒီလောက် ပင့်တင်ပေးထားမှတော့ သူက လူတိုင်းထက် ပိုပြီး ကြိုးစားသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။

ထိုစကားကို ကြားသော် နွားဝါကြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းမန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဝါကြီး၊ ငါ့ရဲ့ ပါရမီရှင် လမ်းကြောင်းက ခိုင်မာတယ် လို့ မင်း ထင်လား"

နွားဝါကြီးက မြက်စားရင်း ကျန်းမန် ကို ကြည့်ကာ ခဏရပ်ပြီးမှ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆင်းရဲတယ်"

ကျန်းမန် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခြံဝင်း တစ်ခုလုံး ပြည့်နေသော ဝိညာဉ်မြက်ပင်များကို ကြည့်ကာ နောက်နေ့တွင် ဖက်တီးလေးဆီ သွားပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင် အချို့ ဝယ်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

အဝါကြီးက ဒီလောက် စိုက်ရတာကို နှစ်သက်မှတော့ သူ့ကို လုပ်စရာ တစ်ခုခု ပေးရမှာပေါ့။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က မုန့်ချဲ့ဝေ့၏ နည်းလမ်းများ အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"မင်း မိန်းမရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သတိမထားမိဘူး၊ မင်း မတွေ့ခဲ့လို့ ဖြစ်လောက်တယ်"

နွားဝါကြီးက ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"သူ နည်းလမ်းတွေ သုံးထားပေမယ့် မင်း မတွေ့တာများ ဖြစ်နိုင်မလား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်လေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ် ဒါပေမယ့် မင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူ သေချာပေါက် သိမှာ မဟုတ်ဘူး"

နွားဝါကြီးက ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်၊ မုန့်ချဲ့ဝေ့လို လူမျိုးက နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် ရှာတွေ့နိုင်မလား။

ယုတ္တိအရ ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သဲလွန်စ အနည်းငယ် ရှိရုံဖြင့် သူမက ပိုမို အစွမ်းထက်သော နည်းလမ်း များကို အသုံးပြုနိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါ တကယ်ပဲ ကံ အလွန် ကောင်းနေတာလား"

အဖြေ မရနိုင်သဖြင့် ကျင့်ကြံမှုကိုသာ ဆက်လက် ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ယခု မတ်လ သုံးရက်နေ့

ချန်ချီဝမ် တို့ ရောက်လာလောက်ပြီ၊ မိုးလင်းရင် အဲဒီကို သွားရမယ်။

ထို့နောက် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ ရှိလာမည် ဖြစ်လေသည်။

တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု နဲ့ အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းက လူတွေကို သူ့ရဲ့ အလင်းရောင် နဲ့ ထွန်းလင်းပေးရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။

ထိုမျှမက သူ၏ အလင်းရောင်သည် သတ္တမမြောက်၊ အဋ္ဌမမြောက်၊ နဝမမြောက် ခြံဝင်း သုံးခုလုံး ကို လွှမ်းမိုးရမည် ဖြစ်လေသည်။

ဒီနှစ်က သူ သတ္တမမြောက်၊ အဋ္ဌမမြောက်၊ နဝမမြောက် ခြံဝင်း သုံးခု ရဲ့ နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲကို ပထမဆုံး အကြိမ် ပါဝင်တာ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး အကြိမ် လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်နှစ် ကျရင် စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမ ခြံဝင်း တွေဆီ သွားရတော့မယ်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ၊ မကြာခင် သူ့ရဲ့ အလင်းရောင်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်း တစ်ခုလုံး ကို အပြည့်အဝ ထွန်းလင်းသွားတော့မှာပါ။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က နွားဝါကြီး ကို မေးလိုက်လေသည်၊ သူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲက စွမ်းဆောင်ရည် တွေကို မသိချင်ဘူးလား၊ ဘာလို့ မမေးတာလဲ လို့။

နွားဝါကြီး က ကျန်းမန် ကို တစ်ချက်လေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ မြက်ကိုသာ ဆက်တိုက် စားနေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က ဓာတ်ကြီးငါးခု သိုင်းပညာကို စတင် စမ်းသပ်ကြည့်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သိုင်းပညာကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

သာမန်ပါပဲ။

စွမ်းအားက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်က ရိုးရှင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ဘာမှ မကွာဘူး။

ဒါကို ကြည့်ရင် အထူး နေရာတွေမှာမှ အစွမ်းထက်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တာ ဖြစ်လောက်တယ်။

ထို့နောက် ကျန်းမန်သည် မိမိ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်လေသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့်၊ ခန္ဓာကိုယ် အဆင့်လေး၊ စိတ်အာရုံ အဆင့်ငါး။

ကြယ်ခုနစ်ပွင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် အဆင့်ဆယ့်သုံး၊ ရိုးရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် အဆင့်ကိုး၊ ရိုးရှင်းသော စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ် အဆင့်ကိုး။

နဂါးကူး သိုင်း အဆင့်ကိုး၊ အရိပ်မဲ့ လက်ဝါး အဆင့်ကိုး၊ ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး အဆင့်ကိုး၊ ဓာတ်ကြီးငါးခု ပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့်ကိုး။

ထို့အပြင် စစ်မှန်သော သိုင်းပညာက ထုတ်ယူရန် ကျန်ရှိသေးပြီး အဆင့်မြင့် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ်က ကျင့်ကြံရန် ကျန်ရှိနေသေးကာ အဆင့်မြင့် မီးခိုးပြာ တေးသွားလည်း ကျင့်ကြံရန် ကျန်ရှိနေသေးလေသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်း ခုနစ်ထောင့် ငါးရာ။

အကြွေးသာ မရှိဘူး ဆိုရင် ကျန်းမန်က သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေ ဟာ တော်တော်လေး ချမ်းသာတယ် လို့ ခံစားမိမှာပါ။

ထို့နောက် ကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံပြီး ဘူးသီးများကို စုဆောင်းရမည် ဖြစ်လေသည်။

အလျဉ်းသင့်သလို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝှက်ထားခြင်းကိုလည်း ဆက်လက် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့ အထိ သူ က ဘယ်သူမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝှက်ထားခြင်းကို အသုံးပြုတာ မတွေ့ဖူးသေးပါဘူး။

ဒီလိုကြောင့်ပဲ အားလုံးက ထိန်းချုပ်နေကြတာ ဖြစ်လောက်တယ်။

ဥပမာ အရင်က တွေ့ခဲ့တဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့်၊ သူမသာ အတင်း တိုက်ခိုက်လာရင် သူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝှက်ထားခြင်း ကို သုံးမိမလား။

ဒီလိုဆိုရင် တစ်ဖက်လူကကော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝှက်ထားခြင်း နဲ့ ပြန်လည် ခုခံဖို့ လိုအပ်မလား။

ကျန်းမန် မသိပါချေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝှက်ထားခြင်းကို မသုံးတဲ့ အခြေအနေ မျိုးမှာ သူလည်း မသုံးသင့်ဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ အထူး ယှဉ်ပြိုင်လုယူမှုတွေ ရှိလာရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝှက်ထားခြင်းရဲ့ စွမ်းအား ကို လိုအပ်လာနိုင်ပါတယ်။

မိုးလင်းသည်နှင့် ကျန်းမန် သည် နွားဝါကြီး ကို နှုတ်ဆက်ကာ ချစ်ရွှေတောင်ထွတ်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

——

နံနက်ခင်း….

ဖန်ယုံ ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် နဝမမြောက် ခြံဝင်းသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

သေချာပေါက် သူသည် အနီးဆုံး လမ်းကြောင်းမှ သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျန်းပိုင်၏ နေအိမ် ရှေ့မှ တမင် ဖြတ်သွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

" စီနီယာအစ်ကိုကျန်း တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ"

ဖန်ယုံ က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းပိုင်က အရှေ့ရှိ လူကို မျက်စိမှေးကာ ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီလေးဖန် ထပ်တွေ့ပြန်ပြီနော်"

သူက အရှေ့ရှိ လူသည် ချမ်းသာသော သူမဟုတ်ကြောင်း တစ်ချက်တည်း ဖြင့် သိမြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုကို ငဲ့ကွက်၍ အခြား အရာများကို အများကြီး မပြောခဲ့ချေ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အသုံးချလို့ ရနိုင်ပါသေးတယ်။

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အသုံးချပြီး ခြံဝင်းထဲက အဆင့်အတန်းကို ပြသချင်နေတာပါ။

သူ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။

ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ ရှိပြီး ထို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူကလည်း သာမန် မဟုတ်သဖြင့် သူလည်း သိကျွမ်းချင်နေလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤလူ နှင့် အတူ ကစားပေးရခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိပါချေ。

သူတို့ နှစ်ယောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်း သို့ အတူတူ သွားခဲ့ကြလေသည်။

"ဒါနဲ့ ဒီတစ်ခေါက် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ မှာ ဂျူနီယာညီလေးဖန်က ခြံဝင်း သုံးခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ပါဝင်ဖို့ ယုံကြည်မှု ရှိလား"

ကျန်းပိုင်က မေးလိုက်လေသည်။

ဖန်ယုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ယုံကြည်မှု နည်းနည်းတော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံး ဝင်နိုင်မဝင်နိုင် ဆိုတာတော့ မသိနိုင်သေးဘူး၊ ပုံမှန် အားဖြင့် စီနီယာအစ်ကိုကျန်းက ဘယ်လို ကျင့်ကြံလေ့ ရှိလဲ"

ကျန်းပိုင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်အာရုံ တည်ငြိမ်ဖို့ အဆောင် သုံးတယ်၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုဆောင်းတဲ့ အစီအရင် နဲ့ အထောက်အကူ ယူတယ်၊ မင်းကကော"

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပါပဲ"

ဖန်ယုံက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ငါက ကြယ်ကိုးပွင့် အစီအရင် တွေချည်းပဲ သုံးတာ၊ ဂျူနီယာအစ်ကိုဖန်က ကြယ်ဘယ်နှစ်ပွင့် သုံးလဲ"

ကျန်းပိုင်က မေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလောက်ပါပဲ"

ဖန်ယုံ က ဆက်ပြောလေသည်။

ကျန်းပိုင်က ဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျင့်ကြံတာ အပြင် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ အတွက် ဂျူနီယာညီလေးက အဖွဲ့ ကောင်းကောင်း ရှာထားဖို့ လိုမယ်နော်၊ နှမြောစရာ ကောင်းတာက ငါ့ဘက်မှာ အဖွဲ့ ပြည့်သွားပြီ၊ မဟုတ်ရင် ဂျူနီယာညီလေးကို သေချာပေါက် ခေါ်သွားမှာ"

"ဒါပေမယ့် ဂျူနီယာညီလေးရဲ့ နောက်ခံ က သာမန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတော့ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်လောက်ပါတယ်"

ကျန်းပိုင် က ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြင်ဆင်ထားတာ နည်းနည်းတော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျန်း စီနီယာအစ်ကို ရဲ့ အဖွဲ့ ထဲ ဝင်နိုင်ရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့"

ဖန်ယုံက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ တကယ် နှမြောစရာ ကောင်းသွားပြီ"

ကျန်းပိုင်က နှမြောစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောလာခဲ့ကြပြီး လူအများအပြား နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြလေသည်။

ရုတ်တရက် အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"နံပါတ် ၂၁၀ က တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ၊ မင်းတို့ စုံစမ်းကြည့်ကြပါလား၊ ငါ ဒီနေ့ ခြံဝင်းငယ် ကို သွားရတော့မယ် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ"

အသံက လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

ဖန်ယုံ၏ မျက်နှာ အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်းပိုင် နှင့် လမ်းခွဲသည် အထိ နေခဲ့လေသည်။

ထိုအခါမှသာ အသံ ထွက်ပေါ်လာရာ နေရာသို့ လိုက်သွားခဲ့လေသည်။

ကံ သိပ်မကောင်းပါချေ၊ လူကို မတွေ့ရချေ။

သို့သော် အချိန်ကို တွက်ကြည့်လျှင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ နံပါတ် ၂၁၀၏ သတင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြန်ပြီ ဖြစ်လောက်ပေသည်။

ဖန်ယုံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အရင် ထွက်ခွာရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် လူသုံးယောက် သူ၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အလွန် အံ့ဩသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအထဲမှ အမျိုးသား တစ်ဦးက ဖန်ယုံကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ငါတို့ကို ရှာနေတာလား"