အခန်း ၁၃၈

အခန်း (၁၃၈) ဒုတိယရတာက ပထမရတာထက်တောင် ပိုမို ခိုင်မာနေသေးတယ်

ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်း…..

ကျိုးပုဖန်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်း မှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

သူသည် တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ကြီး ကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ကာ စာရွက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ လက်တုန်ယင်နေမှု ကြောင့် စာရွက် တစ်ရွက်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှသာ လက်တုန်ယင်နေမှု များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် စာရွက်ကို ညင်သာစွာ ခေါက်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်မှသာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး ပြန်သွား၍ ကောင်းကောင်း အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဤလောကတွင် အချို့သော ကိစ္စများမှာ အတင်းအကျပ် တောင်းဆို၍ မရသလို အတင်းအကျပ် လုယူ၍လည်း မရနိုင်ချေ။

လုပ်ရမည့် အရာမှာ မည်သို့ လက်ခံရမည်နည်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ပါရမီရှင် ဆိုတာ ဘာလဲ။ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဆိုတာ ဘာလဲ။

တကယ့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်ကို မတွေ့ဖူးသေးလို့သာ ပင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုလေးတင် ပြောခဲ့သော ကျန်းမန်၏ စကားများ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့လေသည်။

"ဒီတစ်ခေါက်က မင်းတို့ အားနည်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက အရမ်း အစွမ်းထက်နေလို့ပဲ"

ကျိုးပုဖန် သက်ပြင်းချကာ ယွန်းရှာတောင်ထွတ် မှ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

သူ သည် အရှေ့ရှိ နီရဲနေသော မြစ်ရေကို ကြည့်ကာ မြစ်ကြောင်း တစ်လျှောက် အထက်သို့ ဆန်တက်သွားခဲ့လေသည်။

ယခင်က ဤ ချစ်ရွှေမြစ်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ချေ。

ယခု မြစ်ရေ ကို ကြည့်ရင်း သူလည်း ရေပြင်ပေါ်မှ သစ်ရွက် တစ်ရွက်သာ ဖြစ်ပြီး မြစ်ကြောင်း၏ ကြီးမား ကျယ်ပြန့်မှုကို မသိနိုင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ သည် ချစ်ရွှေတောင်ထွတ် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကြီးမားသော အရက်ဆိုင် တစ်ခု အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

အနောက်ဘက် ခြံဝင်း သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားရာ လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

တစ်ဖက်လူ သည် အရက် တစ်ဇွန်း ခပ်ယူကာ အာရုံစိုက်၍ မြည်းစမ်းနေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှသာ ကျိုးပုဖန် ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် အရက်ဇွန်း ကို ချထားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်လေးကျိုး ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ နောက်ဆုံး အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ယူလာတာလား"

ကျိုးပုဖန် က ခေါင်းခါကာ တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ကိစ္စ တစ်ခု အသိပေးဖို့ လာတာပါ၊ အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းက ပါရမီရှင် ပြန်ရောက်လာပြီ၊ အခုကစပြီး သူ ဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲ၊ ပထမ နေရာက အဲဒီနေရာမှာ ပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသော် လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား သည် အရှေ့ရှိ လူငယ်လေး ကို အနည်းငယ် အံ့ဩစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းက ပါရမီရှင် ပြန်ရောက်လာပြီလား သူ က ဘယ်လောက်တောင် ပါရမီရှင် ဖြစ်နေလို့လဲ ထောင်ယွမ်တောင်ထွတ်က ဝေ့ရန် ကို ယှဉ်နိုင်လို့လား"

ကျိုးပုဖန် သည် ကျန်းမန် ၏ အမှတ်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ရာ နားမလည်နိုင်သော ယုံကြည်မှု တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဝေ့ရန်က ကံကောင်းလို့ပါ၊ အဲဒီ ပါရမီရှင်က အရင်နှစ် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲကို မဝင်ခဲ့လို့"

လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို သခင်လေးကျိုး က ဒုတိယ နေရာ ပေါ့"

ကျိုးပုဖန် လည်း ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအား မျှ မရှိပါချေ။

"ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခါ လုပ်ရမယ့် အလုပ်က အနီးကပ် လိုက်ဖို့ပဲ၊ အခု ကျွန်တော့်မှာ အရင်းအမြစ် မလုံလောက်ဘူး၊ သူ့အနား ကပ်ဖို့ အရင်းအမြစ် တွေ ပိုလိုတယ်"

"ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက် က ကိုယ့်ကို မှတ်မိအောင် လုပ်နိုင်တာ၊ သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု ကို ရနိုင်တာကလည်း တစ်ခါတစ်ရံ အခွင့်အရေး တစ်ခု ပါပဲ"

"အခု ငါ့မှာ ဒီ အခွင့်အရေး ရနေပြီ၊ မျိုးနွယ်စု က ဆုပ်ကိုင်နိုင်မလား ဆိုတာ မင်းတို့ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်"

"သူ ပေါ်လာတဲ့ အကြောင်းကို ငါ မင်းတို့ကို အသိပေးပြီးပြီ"

"နောက်ဆုံးတော့ ငါက အရင်းအမြစ် မရှိလို့ သူ့အနား မကပ်နိုင်ဘဲ၊ သူ မမှတ်မိနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရင်"

"အဲဒါက မင်းတို့ရဲ့ အမှားပဲ"

"မိသားစုရဲ့ ဆုံးရှုံးမှု ကြီးပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးပုဖန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား သည် လူ ပျောက်ကွယ်သွားသည် အထိ ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဒုတိယ နေရာ ရတာကို ပထမ နေရာ ရတာထက်တောင် ပိုပြီး ခိုင်မာနေသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီ ပထမ နေရာက ဘယ်သူလဲ"

သူ သည် ထိုအမည် နှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

"အထက် ကို တင်ပြရမလား"

ထောင့်တစ်နေရာ မှ လူတစ်ယောက် က မေးလိုက်လေသည်။

"တင်ပြလိုက်ပါ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သခင်လေးကျိုးက သူ့ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ထိန်းထားဖို့ သုံးတဲ့ နည်းလမ်း ပဲလေ၊ ထိန်းထားနိုင်မလား ဆိုတာတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့ မအောင်မြင်ရင်တောင် သူ့ရဲ့ အရင်းအမြစ်က အရင်ကထက် လျော့သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ အလုံးစုံ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မကျသွားရင် ရပြီလေ"

"နောက်တစ်ခု က သူ နည်းလမ်းတွေ စသုံးလာတာကလည်း မကောင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒီနှစ် ရဲ့ နှစ်ပတ်လည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ဂရုစိုက်ရဦးမလား"

ထောင့်တစ်နေရာ မှ အသံ က ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ရမှာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ဒီနှစ် ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က အရင်နှစ် လောက်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူး၊ နဝမမြောက် ခြံဝင်းကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်တာ ကောင်းပါတယ်"

လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား က ပြောလိုက်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နဝမမြောက် ခြံဝင်း သည် လူတိုင်း ရှိနေသော ပထမဆုံး နှစ်၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဖြစ်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်း ၏ ယခင် ပထမ နေရာ များသည် အများအားဖြင့် ထိုနေရာတွင် မရှိကြတော့ဘဲ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမ ခြံဝင်း များသို့ သွားရောက်ကာ ထိုနေရာမှ ဖိအားများကို ခံစားနေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

အရည်အချင်းစစ်ကို ရရှိပြီးသည်နှင့် သေချာပေါက် စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမ ခြံဝင်း များတွင် လုံလောက်သော အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တစ်ခု ရရှိရန် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်လေသည်။

အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်း၏ နှစ်ပတ်လည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ဘက် က သခင်လေးကျိုးကို အရင်းအမြစ် တွေ ထပ်တိုးပေးရမလား"

ထောင့်မှ အသံ က မေးလိုက်လေသည်။

"မလျှော့တာကပဲ ကံကောင်းနေပြီ၊ တကယ်လို့ တိုးပေးလိုက်ရင် မျိုးနွယ်စု ကို ဖြေရှင်းချက် ပေးလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။

"အမှန်အတိုင်း တင်ပြရမလား"

"အမှန်အတိုင်း တင်ပြလိုက်"

ထောင့်တစ်နေရာ မှ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်လေသည်။

"တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ပေါ်လာတာ ဖြစ်နိုင်မလား"

"မင်း ယုံလို့လား"

လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား လှည့်၍ ထောင့်တစ်နေရာ ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မယုံဘူး"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဘယ် ပါရမီရှင်က ဒုတိယ နှစ် အထိ စောင့်နေမှာလဲ အလဟဿ အခွင့်အရေးကောင်း ကြီး ကို လက်လွတ်ခံပြီးတော့လေ၊ အကုန်လုံး က စကားသက်သက် ပါပဲ၊ နောက်ပိုင်း ဂရုစိုက်ကြည့်ရုံနဲ့ ရပါပြီ သခင်လေးကျိုး ရဲ့ နည်းလမ်းက ဘယ်လိုလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့၊ ဒီလို ကိစ္စမျိုး လုပ်နိုင်တာ ကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကျသွားပေမယ့် မျိုးနွယ်စုက ချက်ချင်း အရင်းအမြစ် တွေ လျှော့ချပစ်တာမျိုး မလုပ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက် လေး တစ်ခု ချန်ထားနိုင်တာပေါ့"

————

ကျန်းမန် အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်း မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် အချိန် အတော်လေး နှောင်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

အဓိကမှာ ဆရာမယန်က သူ့ကို ခေါ်ပြီး ကိစ္စများ မှာကြားနေခြင်း ကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာ ဒီတစ်ခေါက် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ အကြောင်းပေါ့။

သူ့ရဲ့ အဖွဲ့ ကို မေးမြန်းခဲ့တယ်။

ကျန်းမန် ကလည်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့တယ်။

ဖန်ယုံ၊ လင်းချင်းရှန်၊ သူ…..

သတ္တမမြောက် ခြံဝင်းက လူ မပါသဖြင့် ယန်ရိချိုး အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားခဲ့လေသည်။

သတ္တမမြောက် ခြံဝင်းက လူတွေက အားနည်းတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သိထားသင့်တယ်။

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျန်းမန် က ဝင်မေးလိုက်လေသည်။

"သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ရှောင်ရမယ်လား"

ယန်ရိချိုး တစ်ခဏမျှ စကားပြောမထွက် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းမန်က စကားပြော သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူး လို့ သူမ ထင်လိုက်လေသည်။

သူမက ဒီစကား ကို မပြောရသေးဘူး၊ သူ က အလိုအလျောက် ပြောလာတယ်။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရိချိုးက သူ့ကို ပြောလိုက်လေသည်၊ အရမ်း မာကျောလွန်းရင် ကျိုးလွယ်တယ်တဲ့။

ကျန်းမန်က ဂရုမစိုက်ပါချေ။

အရမ်း မာကျောလွန်းလို့ ကျိုးလွယ်တယ် ဆိုတာ တကယ်တော့ အလုံအလောက် မမာကျောလို့ ပါပဲ။

နောက်တစ်ခု က သူ က မာကျောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စွမ်းအား အပေါ် အခြေခံပြီး လုပ်ဆောင်နေတာပါ။

စွမ်းအား အားနည်းသွားရင်တော့ သူ့အလိုလို စကားမပြောတော့ဘူးပေါ့။

လအနည်းငယ် လောက်တော့ စောင့်ရဦးမယ်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်က အရူး တစ်ယောက် ဖြစ်နေမလား။

ကျန်းမန် ခဏရပ်သွားခဲ့လေသည်။

အရင်တုန်းက သူ တကယ်ပဲ အရူး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ် ဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

ထို့နောက် ယန်ရိချိုး က သူ့ကို ပြောလိုက်လေသည်၊ ဒီတစ်ခေါက် က လျှို့ဝှက် သိုင်းပညာ အရည်အချင်းစစ်ကို ရအောင် ယူရမယ်၊ ဒီအချက် က အရမ်း အရေးကြီးတယ်တဲ့။

ကျန်းမန်က အရည်အချင်းစစ် တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။

ယန်ရိချိုးတောင် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ဒါပေမယ့် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ ကတော့ ဆက်ပြီး ဝင်ရဦးမှာပါပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထိပ်ဆုံး သုံးနေရာ တစ်ကြိမ်တော့ ရအောင် ယူရမှာမို့လို့ပါ၊ သေချာပေါက် သူ ရသွားတာနဲ့ ပထမပိုင်းကို ရမှာပါ။

ဒီ ပထမပိုင်းက အဆင့်မြင့်အဆင့်ပါ။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့လေသည်၊ ဒါဆို သုံးပိုင်းလုံးကို အကုန် ရသွားရင်၊ ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး နဲ့ အဆင့် အတူတူ လောက် ဖြစ်သွားမှာလား။

ပိုပြီး အစွမ်းထက်လောက်မယ် ထင်တယ်။

အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်း မှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

မထွက်ခွာသေးဘဲ နေရာတွင် ထိုင်နေသော ထိုလူများ သည် သူ့ကို မြင်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အားလုံး အလိုအလျောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး၊ မူလက မတ်တပ်ရပ်နေသူများ လည်း ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲကြချေ။

သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို လေးစားစွာ လိုက်ပို့နေကြလေသည်။

ပထမ နေရာ ၏ အလင်းရောင်က အရမ်း တောက်ပလွန်းနေတယ်၊ ခုနက ကြေညာလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ လူတိုင်းကို ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားသလို ဖြစ်သွားစေပြီး အသက်ရှူရတောင် ခက်ခဲသွားစေတယ်။

အဲဒါက ကြီးမား မြင့်မားတဲ့ တောင်ထွတ် ကြီး တစ်ခုပါပဲ။

အခု အချိန် အထိတောင် သတိမဝင်ကြသေးပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန် ကတော့ ကွာဟချက် က ပိုပို သေးလာတယ်၊ ဒုတိယ တတိယ တွေက လိုက်မီလာပြီ လို့ ခံစားနေရတယ်။

သူသည် သူ၏ စာရွက်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဇွန်လ သုံးရက်နေ့

ဝူယွင်ဂိုဏ်း။

အပြင်ဂိုဏ်း ယွန်းရှာတောင်ထွတ်။]

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အရှေ့ခြံဝင်း၊ အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းငယ်။

အမည်: ကျန်းမန်။]

အဆင့်သတ်မှတ်ချက်: ၁ (စုစုပေါင်း ၅၀)

ကျင့်ကြံမှုအဆင့်: အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်။

ခန္ဓာကိုယ်: အဆင့်လေး

စိတ်အာရုံ: အဆင့်ငါး

အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ်: ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ အဆောင်ရေးဆွဲခြင်း

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝှက်ထားခြင်း: အထက်တန်းအဆင့်

ရရှိသော အရင်းအမြစ်: ရိုးရှင်းသော နင်းယွမ်ကျင့်စဉ်၊ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ်၊ ရိုးရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်၊ ရိုးရှင်းသော စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ်၊ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ်၊ နဂါးကူး သိုင်း၊ အရိပ်မဲ့ လက်ဝါး

အမှတ်: ၂၈၀

မှတ်ချက်: သင်ယူထားသော ပညာရပ်များသည် သတ္တမမြောက်၊ အဋ္ဌမမြောက်၊ နဝမမြောက် ခြံဝင်း များကို ကျော်လွန်နေပါသည်။

မှတ်ချက် နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းမန်သည် ဆရာမယန် အနေဖြင့် သိုသိုသိပ်သိပ် လုပ်ထားသေးသည် ဟု ခံစားရလေသည်။

မိမိ အနေဖြင့် စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမ ခြံဝင်း များနှင့် အနည်းငယ် ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်နိုင်မည် ဟု ထင်လေသည်။

သို့သော် အမှတ် လေးရာနှင့်မူ အလွန် ဝေးကွာနေသေးလေသည်။

အဓိက ကွာဟချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ် နှင့် စိတ်အာရုံ ပေါ်တွင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုနှစ်ခု ပေါင်းလျှင်ပင် အမှတ် တစ်ရာ မပြည့်သေးချေ။

ခန္ဓာကိုယ် တွင် စုစုပေါင်း ကိုးဆင့် ရှိပြီး စိတ်အာရုံလည်း ထိုနည်းတူ ပင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ဆင့် လျှင် အများဆုံး ဆယ်မှတ်၊ အနည်းဆုံး ငါးမှတ် ဖြစ်လေသည်။

ဒါဆို ကိုးဆင့် ဆိုရင် ကိုးဆယ်မှတ် ပေါ့။

ကျန်းမန်လည်း အမှတ်ပြည့် ဘယ်လို ရအောင် ယူရမလဲ ဆိုတာကို မသိသေးပါဘူး။

အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ် ကတော့...

အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ် မှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါနေတာကို သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ဒီနှစ်ခုကို သူ ဆယ့်ငါးမှတ် လောက် ရလောက်မယ် ထင်တယ်။

နှစ်ရာ့ရှစ်ဆယ် နဲ့ တစ်ရာ့ငါးဆယ့်ကိုး၊ တစ်ရာ ကျော်ကျော် လောက်ပဲ ကွာတော့တယ်။

အရင်တုန်းက ကိုယ် က ကိုးဆယ့်ရှစ်၊ ကျိုးပုဖန် က ဆယ်ဂဏန်း လောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ။

အဆပေါင်းများစွာ ကွာခဲ့တာ၊ အခု တစ်ဆ တောင် မကွာတော့ဘူး။

ကြည့်ရတာ ကိုယ့်ရဲ့ အမှတ် တွေက အရမ်း နိမ့်နေသေးတာပဲ။

စိတ်အာရုံ နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကို မြှင့်တင်မှ ရမယ်။

နေအိမ် သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းမန် သည် စာရွက် ကို နွားဝါကြီး ထံ ပေးလိုက်လေသည်။

"အဝါကြီး ငါ့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် စွမ်းဆောင်ရည်က မဆိုးပါဘူးနော်"

"မင်း မိန်းမကို ပြလိုက်"

နွားဝါကြီးက တစ်ချက်လေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ဘယ်လို ရှိလဲ ဆိုတာ သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန် သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး သတိထားလိုက်လေသည်။

"သူ ရောက်နေပြီလား"

"နောက်လ ကျရင် ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ ကျီးကန်းတံတား ပွင့်တော့မှာပဲ"

နွားဝါကြီးက မြက်စားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ အခု ဇွန်လ သုံးရက်နေ့ ဆိုတော့ တကယ်ပဲ နီးနေပြီပဲ။

ဒါပေမယ့် အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း ဆိုတဲ့ အပြင်ဘက် အကြောင်းရင်း ရှိနေတော့၊ မုန့်ချဲ့ဝေ့က အချိန်မှန် ရောက်လာချင်မှ ရောက်လာမှာပါ။

ထို့နောက် ကျန်းမန် သည် ဩဂုတ်လ တွင် ကျင်းပမည့် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ အကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်လေသည်။

ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲ ကို သူ သေချာပေါက် ဝင်ရမှာပါ။

နှမြောစရာ ကောင်းတာက အချိန် တိုလွန်းတော့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မမြှင့်တင်နိုင်တော့ဘူး။

ပိုပြီး စိတ်ချရအောင် လို့ မီးခိုးပြာ တေးသွားကိုလည်း ကျင့်ကြံရဦးမယ်။

မီးခိုးပြာ တေးသွားက အဆင့်မြင့်အဆင့် ထဲမှာ ပါပြီး စုစုပေါင်း ဆယ့်သုံးဆင့် ရှိတယ်။

အောင်မြင်ချင်ရင် အချိန် အများကြီး ယူရမယ်။

ပြီးတော့ သူ အခု ကိုယ်ခန္ဓာ ကို သန့်စင်ဖို့ အချိန် ဖဲ့ပေးရဦးမယ်။

အချိန်က ပိုနည်းသွားပြီ။

အရင်တုန်းက သိုင်းပညာရပ်တွေ ကျင့်ကြံတာ ကလည်း ကံကြမ္မာဇယား ရဲ့ သတ်မှတ်ချက် တွေကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်၊ အခုတော့ မရတော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် သန့်စင်လိုက်တာနဲ့ အမျှ ကျန်းမန် က သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တွေ ပိုပြီး လေးလံလာတယ်၊ စိတ်အာရုံ လည်း ပိုပြီး ခိုင်မာလာတယ် လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

အဆင့်တူ တွေထဲမှာ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလေးချိန် ကို ယှဉ်နိုင်မယ့် သူ ရှားပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ် အပေါ် တောင်းဆိုချက် ကလည်း ပိုမြင့်လာတယ်။

ခန္ဓာကိုယ် ကို သန့်စင် လို့ မရတာက တကယ်ပဲ ပြဿနာ တစ်ခု ပါပဲ။

သတ္တမမြောက်၊ အဋ္ဌမမြောက်၊ နဝမမြောက် ခြံဝင်း တွေရဲ့ နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ မှာ အဆင့်မြင့်အဆင့် ကျင့်စဉ် မရှိလောက်ဘူး၊ အများဆုံး အဆင့်မြင့်အဆင့် သိုင်းပညာရပ် လောက်ပဲ ရှိမှာ။

ဒါဆိုရင် နောက်နှစ် စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမ ခြံဝင်း တွေရဲ့ နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ ကို သွားတဲ့ အထိ စောင့်ရတော့မယ်။

တကယ်ကို နှမြောစရာ ကောင်းတာပဲ။

နောက်ပိုင်း အချိန်တွေမှာတော့ ကျန်းမန် ဟာ ကျင့်ကြံမှုကို သန့်စင်တာနဲ့၊ ကျန်တဲ့ အချိန်တွေကို ခန္ဓာကိုယ် မြှင့်တင်ဖို့ပဲ သုံးတော့တယ်၊ ပြီးတော့ မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး သုံးဆယ် ကို တိုက်ရိုက် ဝယ်လိုက်တယ်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းခြောက်ထောင့်နှစ်ရာ လျော့သွားတယ်။

တစ်လ အကြာ

ဇူလိုင်လ သုံးရက်နေ့

ခန္ဓာကိုယ် ဘူးသီးက ပြည့်သွားပြီ၊ အဆင့်တက် လို့တောင် ရနေပြီ။

ကျန်းမန်က မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကို ထပ်ဝယ်လိုက်ပြန်တယ်။

ဒီ ဆယ်ရက် အတွင်းမှာ အဆင့်တက် နိုင်လောက်တယ်။

အရင်က ဆိုရင်တော့ သူ အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်နိုင်မှာပါ။

အခုတော့ ကျင့်ကြံမှုကို အရင် သန့်စင်ပြီးမှ ခန္ဓာကိုယ် ကို မြှင့်တင်ရတယ်။

အချိန် အများကြီး ကုန်သွားတယ်။

ကံကောင်းတာက ကျင့်ကြံမှု ဘူးသီးက ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လောက် ပြည့်နေပြီ။

ဆေးလုံး နည်းနည်း စားလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားလောက်ပါပြီ။

ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်း ရောက်လေလေ၊ အဟန့်အတားက ပိုကြီးလေလေ လို့ သူ ခံစားရတယ်။

အဆင့်ကျော်ဖြတ် ဖို့ မလွယ်လောက်ဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒါက အခု စဉ်းစားရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ စိတ်အာရုံ နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစွမ်းကုန် အရင် မြှင့်တင်ရမယ်။

နောက်ပိုင်း အဟန့်အတား က သူ့အလိုလို ပြေလည်သွားမှာပါ။

အဟန့်အတား ကို အရင် ခံစားကြည့်ဖို့ အတွက်၊ ကျန်းမန် က မီးဓာတ် ဆေးလုံး ဆယ်လုံး ကို ထပ်ဝယ်လိုက်ပြန်တယ်။

ငါးရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေး နဲ့ပေါ့။

ဆရာ ပေးတဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေးတွေက လုယူခံလိုက်ရပြီ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူပေးတဲ့ လျှော့ဈေး ကိုပဲ သုံးရတော့တယ်။

ဆယ်လုံး

ခုနစ်ထောင့်ခြောက်ရာ

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်းနှစ်ထောင် ကျန်သေးတယ်။

အကြွေး ဆပ်ဖို့ မလောက်တော့ဘူး။

အဲဒီနောက် ကျန်းမန်က နေ့တိုင်း ဆေးလုံး တွေ စားတယ်။

ဆယ်ရက် အကြာ

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့် ရဲ့ ဘူးသီး က ကိုးဆယ့်ရှစ် ရာခိုင်နှုန်း လောက် ပြည့်သွားပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မှုန်ဝါးဝါး အသံ တွေ ထွက်လာပြီး ပဉ္စမမြောက် ဘူးသီးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်တယ်။

ခန္ဓာကိုယ် အဆင့်ငါး

ဒါပေမယ့် နှောင်းပိုင်းအဆင့် က ပေးတဲ့ အဟန့်အတားက ထူးထူးခြားခြား လေးလံနေတယ်။

ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ချင်ရင် ဒီ အဆင့်မှာ အချိန် အတိုင်းအတာ တစ်ခု အထိ အသားကျအောင် နေရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်အာရုံ နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကို ဆက်ပြီး မြှင့်တင်ရမယ်။

ကျန်းမန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပဲ ရုတ်တရက် အနီးအနားကနေ အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ခုခု ပြုတ်ကျသွားသလိုမျိုးပဲ။

ကျန်းမန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စာအုပ် နှစ်အုပ် မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"စာအုပ်လား"

သံသယ ဝင်ရင်း လျှောက်သွားကာ ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

အပေါ်ယံမှာ ဘာစာလုံး မှ မရှိပါဘူး။

သူ က စာအုပ် ကို ခေါင်းငုံ့ ကြည့်ရင်း ခြံဝင်း ထဲသို့ ဝင်လာကာ လမ်းလျှောက်ရင်း သံသယ ဝင်နေလေသည်။

"အဝါကြီး၊ ဘယ်သူ စာအုပ် လာချသွားတာလဲ ဆိုတာ မင်း မြင်လိုက်လား"

ပြောရင်းနှင့် ပထမဆုံး စာမျက်နှာ ကို လှန်လိုက်လေသည်။

အပေါ်တွင် စာလုံးကြီးကြီး အချို့ ရေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လက်တွဲဖော် ရဲ့ စကားတွေ အနောက်က အဓိပ္ပာယ်…..

ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ဒါ ဘာစာအုပ်လဲ။

ဆက်ပြီး နောက်ကို လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

'လက်တွဲဖော် က မင်း ဘာလုပ်နေလဲ လို့ မေးရင်၊ မင်းရဲ့ အခြေအနေ ကို သိချင်တာ၊ ပြီးတော့ သူ့ရင်ထဲက လွမ်းဆွတ်မှုကို သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောပြတာပဲ'

'လက်တွဲဖော်က မင်း စကားပြောတာ တောင့်တင်းတယ် လို့ ပြောရင်၊ စကားပြောတာ သိမ်မွေ့ပြီး ချစ်ခင်မှု ပါအောင် ပြောဖို့ ပြောတာပဲ၊ ဥပမာ နေ့ရောညပါ မင်းကို လွမ်းနေတယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့။'

ကျန်းမန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စာအုပ် ကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

နားလည်ပါတယ်။

အဲဒါက အချိန် ဖြုန်းတာပါပဲ။

သူ လိုအပ်တာက နားမလည်နိုင်တဲ့ စာအုပ်တွေပါ။

ဒါမှ တိုးတက်နိုင်မှာလေ။

ဤအချိန်တွင်မှ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကို အခန်းထဲ သွားထားရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ခေါင်းမော့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က အမြင်အာရုံ ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်လူ ပေါ်လာပုံ က အလွန် ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းလှပြီး ဘာအသံ မှ မထွက်ခဲ့ချေ。

ကျန်းမန်၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ် တောင် အလိုအလျောက် အပေါ်သို့ မြောက်တက်သွားခဲ့လေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ချက်ချင်း ဖမ်းမိလိုက်လေသည်။

"ယောကျာ်း ဘာကြည့်နေတာလဲ"

မုန့်ချဲ့ဝေ့ က ပြုံးလျက် ကျန်းမန် ကို ကြည့်နေလေသည်။

သူမ က ပြုံးနေသော်လည်း ကျန်းမန်က လေထု တစ်ခုလုံး ရေခဲ များ ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တစ်ဖက်လူ ၏ စိတ်အခြေအနေ မမှန်ဘူး။

သူမ ရဲ့ နည်းလမ်း တွေက သူ့ကို နှောင့်ယှက်နိုင်နေပြီလား။

"နတ်သမီးက အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း အကြောင်း ပြောနေပြီး၊ ရုတ်တရက် ရောက်လာတာ၊ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မစိုးရိမ်ဘူးလား"

ကျန်းမန် က မေးလိုက်လေသည်။

"ယောကျာ်းက ကျွန်မကို စိုးရိမ်နေတာလား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့ က တံခါးဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းမန်က နွားဝါကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်လုံး မှိတ်ပြလိုက်သည်၊ လူ ရောက်လာတာကို တောင် မပြောဘူး လို့ ဆိုလိုသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်လေသည်။

နွားဝါကြီးက ခေါင်းငုံ့ပြီး မြက်ကိုသာ စားနေပြီး ခေါင်းတောင် မမော့ပါချေ။

ကျန်းမန် အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားခဲ့လေသည်။

"ယောက်ျားသိလား ကျွန်မ ဘာလို့ အခန်းထဲ ကို ဝင်လာတာလဲ"

ဝင်သွားသည်နှင့် မုန့်ချဲ့ဝေ့က မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ သည် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင် အနားတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယောက်ျားက ကျွန်မကို လျှောက်သွားနေတာ မလိုချင်ဘူးလေ၊ နေရာ ပေါ်သွားမှာ စိုးလို့"

မုန့်ချဲ့ဝေ့ လှည့်၍ ကျန်းမန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှည်လျားသော ဆံပင်များက သူမ ၏ လှုပ်ရှားမှု များနှင့် အတူ လိုက်ပါ လှုပ်ရှားနေပြီး သာယာသော အလှတရား တစ်ခု ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူမ က နှုတ်ခမ်း ကို ဖွင့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ယောကျ်ားက ကျွန်မ ရှာတွေ့သွားမှာကို အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်နေတာလား"

"နတ်သမီးရဲ့ စွမ်းအားတွေက ကောင်းကင် အထိ ရောက်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အရင်က နည်းနည်း အထင်လွဲမှု လေး ရှိခဲ့တယ်လေ"

ကျန်းမန် က ပြောလိုက်လေသည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ ၏ အကြည့်များက ကျန်းမန် အပေါ်တွင်သာ အမြဲ ရှိနေလေသည်။

"ဒါဆို ယောကျ်ား တွေးဖူးလား၊ တကယ်တော့ ကျွန်မက ယောက်ျား ရှိနေတဲ့ နေရာ ကို အစောကြီး ကတည်းက သိနေခဲ့တာ ဆိုတာ"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျန်းမန် ၏ စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားခဲ့လေသည်။

ဒါပေမယ့် ချက်ချင်း ပြန်လည် ပုံမှန် ဖြစ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ က သူ့ကို စမ်းသပ်နေတာ လို့ ထင်လိုက်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် မုန့်ချဲ့ဝေ့က အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး လက်ညှိုး ဖြင့် စားပွဲပေါ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

လက်ချောင်းထိပ်က စားပွဲ ပေါ်မှာ အရာတစ်ခု ချန်ထားခဲ့လေသည်။

"ယောက်ျားက အခန်းထဲမှာ သိပ်မနားဘူးလား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့ က လက်ညှိုး က ဖုန်မှုန့် ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းမန် ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ငါ က ကျင့်ကြံရဦးမယ်၊ အခန်းထဲမှာ နားဖို့ အချိန် မရှိဘူး လို့ ကျန်းမန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်လေသည်။

"ယောက်ျားက ကျွန်မ ယောက်ျား တို့ကို ရှာတွေ့သွားတဲ့ အကြောင်း ကို စဉ်းစားနေတာလား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

"ကြည့်ရတာ ယောက်ျားက မယုံဘူး ထင်တယ်"

မုန့်ချဲ့ဝေ့ က ညင်သာစွာ လေမှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အခန်း တစ်ခန်းလုံး ရှိ ဖုန်မှုန့် များ က တိုက်ရိုက် စုစည်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်တုံး တစ်တုံး ကဲ့သို့ ကျန်းမန်၏ အရှေ့ သို့ ကျရောက်လာခဲ့လေသည်။

ဖုန်မှုန့် ကျောက်တုံး ကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီး ကျန်းမန် ၏ စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားခဲ့လေသည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့မှာ စွမ်းအား အထောက်အပံ့ ရှိနေပြီ။

သို့သော် သူ ကိုယ်တိုင် ရှာတွေ့ခံလိုက်ရပြီ ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မယုံကြည်သေးချေ။

တစ်ဖက်လူ ပြောတဲ့ စကားတွေ ထဲမှာ အမှန် ဘယ်လောက် ပါနိုင်မလဲ။

အရင်တုန်းက အိမ်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်ပေးမယ် လို့ ပြောပြီးတော့ ချက်ချင်း ပြစ်ဒဏ် ချတော့မလို့ လုပ်တာလေ။

အရင်တုန်းက အရမ်း ငယ်လွန်းတယ်၊ အရမ်း ရိုးသားလွန်းလို့ ဘာမှ နားမလည်ခဲ့ဘူး။

အဝါကြီး ရဲ့ ဒုက္ခပေးတာ ခံလိုက်ရပြီ။

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ကုလားထိုင် ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဓာတ်ကြီးငါးခု ကျောက်တိုင် ပေါ်က လက်ဝါးရာက ယောက်ျား ချန်ထားခဲ့တာ မဟုတ်လား"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ရှာတွေ့ခံလိုက်ရပြီလား။

မဟုတ်သေးဘူး၊ လက်ရှိ အချိန် အထိတော့ အဲဒါ ကိုယ် နှိပ်ထားတာ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်သေးပါဘူး။

ဒီလို လက်ဝါးရာ တစ်ခု ရှိတယ် ဆိုတာ လောက်ပဲ သိနိုင်မှာပါ။

တကယ်ပဲ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ နဲ့ ပတ်သက်လာရင်၊ ကိုယ် ရှောင်လွှဲ ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။

နာမည်ကျော်ကြား လာတာက တန်ဖိုး ပေးဆပ်ရတာပဲ။