အခန်း ၂၈၂

အခန်း (၂၈၂) မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့သည် အချောင်သမားများကို လက်မခံပါ

"ကျွန်မ မသွားဘူး..."

"စားနပ်ရိက္ခာရုံမှာ အရောင်းစာရေးမ မလုပ်ချင်ဘူး... အဖေ့လို မုဆိုးပဲ လုပ်ချင်တာ..."

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် အဘွားကျန်းသည် မြို့နယ်ရှိ စားနပ်ရိက္ခာရုံတွင် အလုပ်ရရန် ထောက်ခံပေးခဲ့သည့်အကြောင်းကို ကျန်းရှောင်ဖုန်းအား ပြောပြလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါရမ်း၍ ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်တော့၏။

"နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် နားမလည်နိုင်ရတာလဲ..."

"ဒီအလုပ်က နင့်အစ်ကို လီလန်က အင်မတန် ကြိုးစားပမ်းစား ရှာပေးထားတာလေ... သူ့ခမျာ နင့်ကို ပေးတာတောင် နင်က ဘာဖြစ်လို့ မသွားရတာလဲ..."

"နင်က အဘွားကို ရူးသွပ်သွားအောင် လုပ်ချင်နေတာလား..."

အဘွားကျန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

လီတာ့ဟိုင်ကလည်း ဝင်ရောက် ဖျောင်းဖျလိုက်၏။

"ရှောင်ဖုန်းရယ် မြို့နယ်စားနပ်ရိက္ခာရုံက အရောင်းစာရေးမဆိုတာ ဝင်ငွေကောင်းတဲ့ အလုပ်ကွ... တစ်လကို ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းလောက် ရတဲ့အပြင် အလုပ်ကလည်း ဘာမှမပင်ပန်းဘူး... ဖောက်သည်တွေလာရင် ကောင်တာမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပစ္စည်းရောင်းပေးရုံပဲ... အရမ်းလွယ်ကူပြီး မုဆိုးလုပ်ရတာထက် အများကြီး ပိုသက်သာတယ်လေ..."

လီလန်ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း သွားချင်တယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ထောက်ခံစာတစ်စောင် ရေးပေးမယ်... နောက်ကျရင် အဲ့စာကို ရုံပိုင်ကျိုးဆီ သွားပြလိုက်ရုံနဲ့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါက ရုံပိုင်ကျိုးရဲ့ ကလေးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်... သူက ငါ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်နေတာဆိုတော့ ဒီလောက် အကူအညီလေးကိုတော့ သေချာပေါက် သဘောတူမှာပါ..."

လီလန်က ရင်ဘတ်ကိုပုတ်၍ အာမခံလိုက်လေသည်။

သူတို့သုံးယောက်စလုံး ဝိုင်းဝန်းဖျောင်းဖျနေသည့်တိုင် ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် အရောင်းစာရေးမ မလုပ်လိုကြောင်း အခိုင်အမာ ငြင်းဆန်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် တောင်ပေါ်တက်၍ အမဲလိုက်ကာ မုဆိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ချင်ကြောင်းကို ဆက်တိုက် တောင်းဆိုနေတော့၏။

"ရှောင်ဖုန်း..."

အဘွားကျန်းသည် တင်းမာစွာ ခေါ်လိုက်ပြီး စကားနားမထောင်သော မြေးဖြစ်သူကို ရိုက်နှက်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

မြို့နယ်စားနပ်ရိက္ခာရုံတွင် အရောင်းစာရေးမ ဖြစ်ရခြင်းသည် အလွန်တောက်ပသော အနာဂတ်ပင်ဖြစ်သည်။ စန်းဟော့ရွာမှ အမျိုးသမီးများပင် ထိုသို့သော ကံကြမ္မာမျိုး မရရှိနိုင်ကြပေ။ သို့ပါလျက်နှင့် ဤကလေးမလေးက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုံးဝ မသွားဟု ငြင်းဆန်နေလေသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရပါက နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ထပ်ရနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ နောင်တစ်ချိန်တွင် သေချာပေါက် နောင်တရရလိမ့်မည်ဖြစ်၏။

"အဘွား ဒီနေ့ ကျွန်မကို ရိုက်သတ်လိုက်ရင်တောင် ကျွန်မ မသွားဘူး..."

မိန်းကလေးသည် မျက်နှာသေဖြင့် ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ စကားပြောလိုက်သောအခါ အသံထဲတွင် နာကြည်းဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

"နင်..."

အဘွားကျန်းသည် ရိုက်တော့မည့်ဟန်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အဒေါ်ကျန်း ရပါပြီ... ရပါပြီ... ကလေးကို အတင်းအကျပ် သွားခိုင်းလို့ မရပါဘူး... သူ မသွားချင်ရင်လည်း လွှတ်ထားလိုက်ပါ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် အဘွားကျန်းကို တားဆီးရင်း အမြန် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"တူမလေး မင်းက တကယ်ပဲ မုဆိုး လုပ်ချင်တာလား..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ကျန်းရှောင်ဖုန်းအား မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"မုဆိုးလုပ်တယ်ဆိုတာ အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို သည်းခံနိုင်ဖို့ လိုအပ်တယ်... တောင်ပေါ်က သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေကိုလည်း ဉာဏ်သုံးပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်ရဦးမယ်..."

"ကျွန်မက အခက်အခဲတွေကို မကြောက်ပါဘူး..."

ကလေးမလေးက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း မင်းအစ်ကို လီလန်နဲ့အတူတူ အမဲလိုက်ထွက်ပေါ့... သူ့ကို လမ်းပြခိုင်းလိုက်..."

လီတာ့ဟိုင်က ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူသည် လှည့်၍ လီလန်ကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်လေသည်။

*အဖေ ဒီပြဿနာအိုးကြီးကို ကျွန်တော့်ဆီ လွှဲမချပါနဲ့…*

လီလန်ခမျာ လုံးဝကို ကြောင်အမ်းသွားတော့၏။

"အစ်ကိုလီလန် အခုကစပြီး ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့အတူ အမဲလိုက်ရတော့မှာမို့ ဂရုစိုက်ပေးပါဦးနော်..."

မိန်းကလေးက လီလန်ကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

လီလန်မှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

*မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်လိုက်ပါနဲ့…*

*မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... လုံးဝ မဟုတ်ဘူး…*

*သွားပါပြီ... ဘယ်လို ပြဿနာကြီးလဲ…*

*မိန်းမတွေက တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်လေ့မရှိဘူး... အမဲလိုက်တယ်ဆိုတာ ယောက်ျားတွေရဲ့ အလုပ်လေ…*

*မိန်းမသားတွေ အမဲလိုက်တယ်ဆိုတာ အခက်အခဲတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ…*

"ဟူး..."

လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်လေသည်။

သို့သော် လီလန်သည် အဘွားကျန်းနှင့် သူ၏ဖခင်တို့၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ မလိုလားသော်ငြားလည်း သဘောတူရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူက ဝန်လေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... အခုလောလောဆယ်တော့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့..."

သူသည် လှည့်၍ ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် တည့်တည့်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဖုန်း... ငါ အရင်ဆုံး ရှင်းအောင် ပြောပြမယ်..."

လီလန်သည် အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့... ပြောပါ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက တက်ကြွစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့က အဖွဲ့ဝင်သစ်တွေအတွက် အရမ်းတင်းကျပ်တဲ့ အကဲဖြတ်မှုတွေရှိတယ်... တစ်လတိတိ စောင့်ကြည့်လေ့လာမယ့် ကာလလည်း ပါတယ်..."

"ဒီတစ်လအတွင်းမှာ မင်း သားကောင် အနည်းဆုံး ကျင်းငါးဆယ်လောက်ရအောင် အမဲလိုက်နိုင်ရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ အကဲဖြတ်မှု ကျုံးဝင်မှာမဟုတ်ဘဲ အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

“ဒီတောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူရဲ့လား…”

လီလန်သည် ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို လက်ခံရန် စိတ်မပါသော်လည်း သူ၏ဖခင်နှင့် ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ ဖခင်တို့မှာ မိတ်ဆွေဟောင်းများဖြစ်ကြပြီး အဘွားကျန်းကလည်း သူမအတွက် တောင်းဆိုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းဝမ်ဟွာမှာ ကျားသစ် ကိုက်သတ်ခံရသဖြင့် မိသားစုထဲတွင် အဘွားနှင့် မြေးနှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ လီလန်သည် စိတ်သဘောထား နူးညံ့သူပီပီ ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

ဤအခွင့်အရေးကို သူမ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်မှာ သူမအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေလေသည်။

လီလန်သည် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏အဖွဲ့မှာ မည်သူမဆို ဝင်ရောက်နိုင်သော အဖွဲ့မျိုး မဟုတ်ပေ။ ကိုယ့်စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသနိုင်မှသာ ရမည်ဖြစ်သည်။

စွမ်းဆောင်ရည် မရှိလျှင်တောင် လီလန် အထင်ကြီးလောက်မည့် အရည်အချင်းတစ်ခုခုတော့ ရှိရမည်ဖြစ်၏။

ထိုအားသာချက်က သူ့ကို သဘောကျစေပြီး ချွင်းချက်အနေဖြင့် လက်ခံရန် သဘောတူစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့သည် အချောင်သမားများကို သည်းခံမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ကျန်းရှောင်ဖုန်းအနေဖြင့် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ကာ သူနှင့်အတူ အမဲလိုက်လိုပါက အသားကျင်းငါးဆယ်ကို ယူလာနိုင်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

အသားကျင်းငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ထင်သလောက်လည်း မလွယ်ကူပေ။

ယခုက ဆောင်းရာသီ မဟုတ်ဘဲ နွေဦးရာသီဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်တွင် တောယုန်များနှင့် တောကြက်များ နေရာအနှံ့ ရှိနေသည်။ ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ငါးစာအနည်းငယ် ကြဲချထားရုံဖြင့် တစ်နေ့လျှင် လေးငါးကောင်ခန့် ဖမ်းမိနိုင်လေသည်။

သားကောင်နှစ်ကောင် သုံးကောင်ဆိုလျှင် အလေးချိန် နှစ်ကျင်း သို့မဟုတ် ငါးကျင်းခန့် ရှိတတ်ရာ လေးငါးကောင်ဆိုပါက အသား ဆယ့်ငါးကျင်းခန့် ရရှိနိုင်ပေသည်။ ကျင်းငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် အလွန်လွယ်ကူလှသော ကိစ္စတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

သေချာသည်မှာ သာမန်မုဆိုးတစ်ယောက်အတွက် ဤအရာက လွယ်ကူသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖုန်းကဲ့သို့သော ကလေးမလေးတစ်ယောက်အတွက်တော့ အနည်းငယ် ခက်ခဲနိုင်ပေသည်။

မိန်းကလေးမှာ ယခင်က သေနတ်ကိုင်ဖူးခြင်း မရှိသလို ထောင်ချောက်များကိုလည်း မည်သို့ဆင်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် သည်သားကောင် ကျင်းငါးဆယ်ကို ဖမ်းမိရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။

လီလန်သည် ဤအချက်ကို သေချာပေါက် သိထားသဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို နောက်ဆုတ်သွားစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"လီလန်... သားကောင် ကျင်းငါးဆယ်ဆိုတာ နည်းနည်း များမနေဘူးလား..."

လီတာ့ဟိုင်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောလိုသော်လည်း မပြောဘဲ ရပ်တန့်သွားဟန်ဖြင့် တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"မများပါဘူး..."

လီလန်က ဖခင်ဖြစ်သူအား ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ ပြန်မဖြေဘဲ အချိန်အတော်ကြာ ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်သည် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ကြောက်သွားပြီလား..."

"ကြောက်သွားတယ်ဆိုရင်လည်း အခုချိန် နောင်တရဖို့ မနှောင်းသေးပါဘူး... မြို့နယ်စားနပ်ရိက္ခာရုံက အရောင်းစာရေးမအလုပ် ရှိနေသေးတယ်လေ... အခုချက်ချင်းပဲ ငါ ထောက်ခံစာ ရေးပေးလိုက်မယ်..."

လီလန်၏ စကားက မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကလေးမလေး၏ ဒေါသယမ်းအိုးကို မီးရှို့လိုက်သလို ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားစေတော့၏။

"ကြောက်ရမယ်... ဘယ်သူက ကြောက်နေလို့လဲ..."

"အသားကျင်းငါးဆယ်လေးများ..."

"ကျွန်မ လက်ခံတယ်..."

ကလေးမလေးသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်ချကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သူမသည် ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်ရာ ရှေးခေတ်က အမျိုးသမီး သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလွန် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးဟန် ရှိနေတော့၏။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို သဘောတူတယ်ပေါ့..."

လီလန်သည် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"သုံးရက်အချိန်ပေးမယ်... ကြိုက်တဲ့နည်းကို သုံးလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ သားကောင် ကျင်းငါးဆယ် အနည်းဆုံး မရလာခဲ့ရင်တော့ ငါ့ရဲ့ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့က မင်းအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ရှင်... ရှင်... ရှင်..."

ကလေးမလေးမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားတော့၏။

*သုံးရက်တဲ့လား…*

*သုံးရက်တည်းလား…*

*ရှင် စောစောကတည်းက ပြောသင့်တာပေါ့... သုံးရက်တည်းနဲ့ သားကောင် ကျင်းငါးဆယ်ရဖို့ ဘယ်ကို သွားပြီး အမဲလိုက်ရမှာလဲ…*

"အမယ်လေး... ရှင်... ရှင်က အရမ်းရက်စက်တာပဲ... အရမ်း အကြံပက်စက်တယ်..."

ကလေးမလေးက လီလန်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ဘေးမှနေ၍ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဝေဆာလျက် ကြည့်နေတော့၏။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူ၏သားနှင့် ဤတူမလေးတို့ စကားများနေပုံမှာ လက်ထပ်ထားသည့် ဇနီးမောင်နှံနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

"တကယ့်အတွဲပဲ... ရန်ဖြစ်နေကြတဲ့ ချစ်သူတွေကျနေတာပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အဒေါ်ကျန်း... ဟိုတုန်းက ရှန်းလီညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ကျွန်တော် ထားခဲ့တဲ့ ကတိက အတည်ဖြစ်သေးရဲ့လား..."

"အတည်ဖြစ်တာပေါ့... ဘယ်လိုလုပ် အတည်မဖြစ်ဘဲနေမှာလဲ..."