အခန်း ၂၈၅

အခန်း (၂၈၅) တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံသည် ရှန်တုန်းပြည်နယ် ဟယ်ကျဲမှ မိန်းမတစ်ယောက်၏ လိမ်လည်လှည့်ဖြားခြင်းခံရကာ လက်ထပ်ခဲ့ရခြင်း

လီရှောင်မိန်သည် လီလန်နှင့် သူ၏အဖော်ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ကြိုဆိုလိုက်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာကဲ့သို့ပင် ဝူယန်ရွာသည်လည်း ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန်အတွက် ကန်းကို အသုံးပြုကြပြီး လူများ ထိုင်ကာ စကားစမြည်ပြောဆိုနိုင်ရန် ကန်းပေါ်တွင် စားပွဲတစ်လုံးကို တင်ထားလေ့ရှိကြသည်။

"လီလန်..ရှောင်ဖုန်း..ရေသောက်ကြ၊ ရေသောက်ကြပါဦး..."

"အဒေါ့်ဆီမှာ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ကျန်နေတဲ့ ကန်စွန်းဥခြောက်တချို့ ရှိသေးတယ်၊ သွားယူပေးမယ်..."

လီရှောင်မိန်သည် အလွန်ဖော်ရွေပျူငှာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကာ ရေငှဲ့ပေးပြီး သရေစာများ ကျွေးမွေးလေသည်။

လီလန်က လီရှောင်မိန်ကို တားလိုက်သည်။

"အဒေါ် အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့တော့ ထိုင်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အဒေါ့်ကို ပြောစရာလေးရှိလို့..."

ထို့နောက် လီရှောင်မိန်က ကန်းပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဦးလေးတို့ အိမ်မှာမရှိဘူးလား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်မိန်တွင် သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးနှစ်ယောက် စုစုပေါင်း ကလေးသုံးယောက်ရှိပြီး သူတို့အားလုံးမှာ လီလန်၏ ညီငယ်ညီမငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

"မင်းရဲ့ဦးလေးက မင်းရဲ့ညီနဲ့ ညီမကိုခေါ်ပြီး မနက်စောစောကတည်းက အာလူးစိုက်ဖို့ ယာခင်းထဲ သွားကြတယ်..."

လီရှောင်မိန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဧပြီလအစောပိုင်းတွင် ရာသီဥတု ပူနွေးလာသောကြောင့် အာလူးစိုက်ပျိုးရန် အချိန်ကောင်းဖြစ်သည်။

ဝူယန်ရွာတွင်လည်း မြေနက်များရှိပြီး ယင်းမြေမှထွက်သော အာလူးများမှာ ကြီးမားကာ နူးညံ့ပြီး ပြုတ်စားလျှင်ဖြစ်စေ၊ ဖုတ်စားလျှင်ဖြစ်စေ အလွန်အရသာရှိလှသည်။

"လီလန် ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

လီရှောင်မိန်သည် သူမ၏တူဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လီလန်က လက်ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စတော့မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က အဒေါ့်ဆီကနေ လူတစ်ယောက်အကြောင်း မေးချင်လို့ပါ..."

လီလန်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ရေခွက်ကိုကောက်ကိုင်ကာ ရေတစ်ကျိုက်ကို အားရပါးရ သောက်လိုက်သည်။

သူသည် ဆယ်မိုင်ကျော်ခန့် ခရီးနှင်လာခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ရေဆာနေခဲ့သည်။

"လူတစ်ယောက်အကြောင်း မေးချင်လို့ ဟုတ်လား... ဘယ်သူ့အကြောင်းလဲ..."

လီရှောင်မိန်မှာ အံ့သြသွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"သူ့နာမည်က လုံကျန်းဟူတဲ့၊ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန် တစ်ယောက်ပါ..."

လီလန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို ပြောတာကိုး..."

လီရှောင်မိန်က အံ့သြတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဒေါ် ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလန်သည် သူ၏အဒေါ်ဖြစ်သူ ဘာကြောင့် ဤမျှအံ့သြသွားရသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ တွေဝေစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"လီလန် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံနဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

လီရှောင်မိန်က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ မေးလိုက်သည်။

"ဆေးကုသဖို့ သွားမလို့ပါ..."

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ဆီ သွားသည်ဆိုလျှင် ဆေးကုသမှုခံယူရန်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်ကိစ္စ ရှိနိုင်မည်နည်း။

"လူတွေကို ကုသဖို့လား... တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက လူတွေကို မကုဘူးလေ သူက သိုးတွေကိုပဲ ကုတာ..."

လီရှောင်မိန်က မချိပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဘေးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသော ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏အပေါ်အင်္ကျီကို ဖွင့်ကာ သူသယ်ဆောင်လာသော ကျားသစ်ပေါက်စကို ကန်းပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်မိန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလေသည်။

"အိုး... ဒါက…ဒါက..."

"ကျားသစ်လား..."

လီရှောင်မိန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

ကြောင်များနှင့်မတူဘဲ ကျားသစ်များတွင် အလွန်ထင်ရှားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက္ခဏာများရှိပြီး အဓိကကွာခြားချက်မှာ သူတို့၏ အမွှေးအမျှင်များပေါ်ရှိ အနက်ရောင်အစက်အပြောက်များပင် ဖြစ်သည်။

လီရှောင်မိန်သည် ထိုအမွှေးထူထူ သားရဲကောင်လေးကို မြင်မြင်ချင်းပင် ကျားသစ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဒါက ကျားသစ်လေးပါ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဒေါ်…မကြောက်ပါနဲ့ သူက အရမ်းလိမ္မာပြီး လူကိုမကိုက်ပါဘူး..."

လီလန်က ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်မိန်က အလျင်အမြန်ပင် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"အဒေါ် သူ့ကိုမကြောက်ပါဘူး၊ စပ်စုချင်ရုံသက်သက်ပါ မင်း ဒီကျားသစ်ကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

"တောင်ပေါ်ကနေ တွေ့လာတာပါ..."

လီလန်သည် လူသားစားကျားသစ်ကို သူမည်သို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း လီရှောင်မိန်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ဘုရားရေ မင်းက လူသားစားကျားသစ်ကို သတ်ခဲ့တာလား... နှစ်သစ်ကူးတုန်းက မင်းအဖေပြောနေတဲ့ စန်းဟော့ရွာက မုဆိုးတွေကို စားသွားတဲ့ အကောင်ကြီးကို ပြောတာလား..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီရှောင်မိန်မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

သူမ၏ တူဖြစ်သူက လူသားစားကျားသစ်ကို တကယ်ပဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်တဲ့လား။

ဤမျှပြင်းထန်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးကိုပင်။

"လီလန် မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား..."

လီရှောင်မိန်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောရင်း လီလန်တွင် ဒဏ်ရာရထားခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် သူ၏လက်မောင်းကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဒေါ် ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လီလန်သည် သူ၏အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို မင်းက တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံဆီ သွားတာ ဒီကောင်လေးကို ဆေးကုပေးဖို့ပေါ့..."

လီရှောင်မိန်သည် ကန်းပေါ်ရှိ ကျားသစ်ပေါက်စကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုကျားသစ်ပေါက်စလေးမှာ မွေးကင်းစသိုးပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားအင်ချည့်နဲ့ကာ နာမကျန်းဖြစ်နေပုံရသည်။

သိုးပေါက်လေးများကို အကြိမ်ကြိမ် သားဖွားပေးဖူးသော လီရှောင်မိန်မှာ ဤအခြေအနေနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျားသစ်ပေါက်စလေးကို ကုသပေးဖို့အတွက် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို ကျွန်တော် ဆက်သွယ်ချင်တာပါ..."

ထို့နောက် သူက ဆက်မေးလိုက်သည်။

"အဒေါ် ကျွန်တော် ကြားထားတာက ဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက... စိတ်သဘောထား နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်ဆို... သူ့ကို ဆေးကုပေးဖို့ တောင်းဆိုရတာ နည်းနည်း ခက်ခဲနိုင်တယ်လို့ ကြားတယ်..."

လီလန်သည် ဤကောလာဟလများကို တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းထံမှ ကြားခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး အမှန်ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ သူ မသိပေ။ ယနေ့တွင် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံနှင့် တစ်ရွာတည်းနေသော သူ၏အဒေါ်ကို တွေ့ဆုံရသောအခါ အတည်ပြုနိုင်ရန်အတွက် ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတာ အမှန်ပဲ..."

လီရှောင်မိန်က မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက အရင်တုန်းက အလွန်သဘောကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ ရွာသားတွေရဲ့ သိုးတွေကို ကုသပေးဖို့ သူ မကြာခဏ ကူညီပေးလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူး၊ သူ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်သဘောထားက ပိုပိုပြီး ပြောင်းလဲလွယ်လာကာ သူ့မိသားစုနဲ့လည်း မကြာခဏ စကားများရန်ဖြစ်တတ်လာတယ်..."

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို လူတစ်ယောက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်လို့ ရွာသားတွေဆီက ကြားတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက ရှန်တုန်းပြည်နယ်ကဖြစ်ပြီးမြို့က စက်ရုံတစ်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ သူက ရုပ်ရည်လှပပြီး အရပ်ရှည်ပေမဲ့ စိတ်သဘောထားကတော့ သိပ်မကောင်းဘူး။ သူမက တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံနဲ့ တွဲနေတုန်းက ငွေခဏခဏ တောင်းလေ့ရှိတယ်။ သူတို့ စေ့စပ်ကြတော့ တင်တောင်းစရိတ်အဖြစ် ယွမ်တစ်ရာကျော်တောင် တောင်းခဲ့သေးတယ်။ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက မပေးနိုင်တော့ အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့ကို လမ်းခွဲသွားခဲ့တာပေါ့။ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက အဲဒီထိုးနှက်ချက်ကို မခံနိုင်ဘဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ..."

လီရှောင်မိန်က ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

*အလိုလေး... ယွမ်တစ်ရာကျော် တင်တောင်းစရိတ် ဟုတ်လား…*

ဤသည်မှာ လီရှန်းဟွာနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည် မဟုတ်ပါလော။

အိမ်နီးချင်းခရိုင်မှ ဒုတိယလီရှန်းဟွာပင် ဖြစ်တော့သည်။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် သူတို့ချစ်ကြိုက်နေစဉ်အတွင်း ထိုမိန်းမအပေါ် ငွေအမြောက်အမြား သုံးစွဲခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း တင်တောင်းစရိတ် ပြဿနာကြောင့် ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားခဲ့ရကာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ ဘာမှမကျန်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားခဲ့ရသည်။

"အိုး... ဒါက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ အဒေါ်က မင်းကို ပြောပြတာပါ၊ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနဲ့နော်၊ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံရဲ့ နာမည်ပျက်သွားလိမ့်မယ်..."

ရုတ်တရက် လီရှောင်မိန်သည် အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအတွက် မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်က လျှို့ဝှက်ချက်သိမ်းဆည်းတတ်ပြီး တစ်ခွန်းမှကို ဟထုတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန်က အာမခံလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ကို အမြန်မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးချောင်းကို အပေါ်သို့ ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မပြောပါဘူးလို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်..."

သူတို့နှစ်ဦး သဘောတူသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်မိန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလေသည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက သစ္စာရှိတဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်ပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက တင်တောင်းစရိတ်ကြောင့် ပြီးဆုံးသွားရတာကို သူ လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရွာကို ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် တင်တောင်းစရိတ် ရဖို့အတွက် ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဆီကနေ ငွေလိုက်ချေးခဲ့တယ်..."

"နောက်တော့ တင်တောင်းစရိတ် ပြည့်သွားတဲ့အခါ မိန်းကလေးရဲ့ မိသားစုဆီကို ပေးလိုက်တယ်..."

"မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက သတို့သမီးကို သွားကြိုဖို့ သူ့စက်ဘီးကိုစီးပြီး သတို့သမီးရဲ့ အိမ်ကို သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက် သတို့သမီးက ယာဉ်ပေါ်က ဆင်းခဆိုတာကို လိုချင်တယ်လို့ပြောပြီး စက်ဘီးပေါ်က ဆင်းဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်..."

"ဘုရားရေ အဲဒီမိန်းကလေးက တော်တော့်ကို ရက်စက်တာပဲ။ သူမက ယာဉ်ပေါ်က ဆင်းခအဖြစ်နဲ့တင် ယွမ်ငါးဆယ်တောင် ထပ်တောင်းခဲ့တယ်..."

"ယွမ်ငါးဆယ်တောင်..."

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာ ရဖို့အတွက် သူ့ဆွေမျိုးတွေအားလုံးဆီကနေ အနိုင်နိုင် ချေးငှားခဲ့ရတာ။ အခု ယာဉ်ပေါ်က ဆင်းခက နောက်ထပ် ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုတော့ သူက နောက်ထပ်ငွေတွေကို ဘယ်ကနေ သွားရနိုင်တော့မလဲ..."

"အဲဒီရဲဘော်က တော်တော် လွန်လွန်းတာပဲ။ သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငွေထပ်တောင်းနိုင်ရတာလဲ။ ငါတို့က သူမကို တင်တောင်းစရိတ်အဖြစ် ယွမ်တစ်ရာတောင် ပေးပြီးပြီလေ၊ ဒါတောင် မကျေနပ်သေးဘူးလား..."

ဘေးမှ နားထောင်နေသော ကျန်းရှောင်ဖုန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်တစ်ရာ တင်တောင်းစရိတ်ဆိုသည်မှာ မိုးပေါ်ပျံနေသော စျေးနှုန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငွေတွေကို ဆက်တောင်းနေနိုင်ရသနည်း။

ရဲဘော်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤအရာကို မည်သို့ လက်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

"ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်သေးလဲ..."

လီလန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဆက်ဖြစ်သေးလဲဆိုတော့..."

လီရှောင်မိန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက ငွေရှာမပေးနိုင်တော့ အဲဒီမိန်းမက ယာဉ်ပေါ်က ဆင်းဖို့ငြင်းပြီး သူမရဲ့ အနီရောင်ခေါင်းဆောင်းကို ပစ်ချကာ လှည့်ပြန်သွားခဲ့တယ်။ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကိုလည်း လက်ထပ်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်..."

"ကံကောင်းလို့ သူတို့ မင်္ဂလာမဆောင်လိုက်ရတာ။ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက အချိန်မီ သူ့ရဲ့ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့တာ ကောင်းတာပေါ့။ အဲဒီတင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာကိုရော သူ ပြန်ရခဲ့ရဲ့လား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"မရခဲ့ဘူး..."

လီရှောင်မိန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ငွေပြန်မရခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ နောက်ဆက်ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စက တော်တော်လေးကို ထူးခြားတာ။ အဒေါ် အသက်ငါးဆယ်ကျော်လာပြီ၊ ဒီလိုမျိုးကို အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပဲ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီမိန်းမက အိမ်ထောင်ကျနေတာ ကြာလှပြီလေ..."

"ကလေးတောင်နှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်တဲ့..."