အခန်း ၂၈၇

အခန်း (၂၈၇) လုံကျန်းဟူ၊ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ

"တူလေး... တကယ်ပြောနေတာလား..."

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

မိမိသား၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ယွမ်တစ်ရာကျော်ရှိသော တင်တောင်းစရိတ်ကို ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများထံမှ အများဆုံး ချေးငှားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

သားဖြစ်သူမှာ မိန်းမယုတ်တစ်ယောက်၏ လိမ်လည်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး မင်္ဂလာပွဲ မဖြစ်မြောက်ခဲ့ခြင်းက ဒုတိယအရေးသာ ဖြစ်၏။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ တင်တောင်းစရိတ်ကို ပြန်ရရန်ပင်ဖြစ်သည်။

ယွမ်တစ်ရာကျော် ပမာဏဖြစ်လေသည်။

ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးများကို ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများထံမှ ချေးငှားထားခြင်းဖြစ်ရာ ပြန်မဆပ်နိုင်ပါက ဆွေမျိုးသူငယ်ချင်းများကို မည်သို့ မျက်နှာပြရမည်ကို ပူပန်နေရ၏။

သားဖြစ်သူမှာ ဤကိစ္စကြောင့် ဖျားနာသွားခဲ့ပြီး သူ၏ဇနီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာသွားခဲ့ရာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ မိခင်မှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရလေသည်။

ဤယွမ်တစ်ရာကျော်သော ငွေပမာဏမှာ သူမအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ ရင်းမြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

အိမ်တွင် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဤကိစ္စကိုသာ ပြောဆိုနေကြပြီး ဆွေမျိုးများ အကြွေးလာတောင်းမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကာ သူတို့မိသားစုအနေဖြင့် ပြန်လည်မဆပ်နိုင်မည်ကိုသာ ပူပန်နေကြလေသည်။

ထိုကာလ၌ ယွမ်တစ်ရာကျော်ဆိုသည်မှာ မြို့ပြအလုပ်သမားတစ်ယောက်အတွက် သုံးလစာ လစာငွေနှင့် ညီမျှလေသည်။

ထို့အပြင် ခံစားခွင့်များ ကောင်းမွန်သော နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှသာ ထိုမျှရနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ စက်ရုံငယ်လေးတစ်ခုသာဆိုပါက ထိုမျှလောက် ရနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ တစ်လလျှင် ယွမ်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ အများဆုံး ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။

တစ်လလျှင် ယွမ်သုံးဆယ်ဆိုပါက သုံးလအတွက် ယွမ်တစ်ရာ ဖြစ်လေသည်။

မစားမသောက်ဘဲ နေလျှင်ပင် ငွေလုံလောက်စွာ စုဆောင်းနိုင်ရန် သုံးလတိတိ အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံသို့ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မလွယ်ကူလှပေ။

သူတို့မှာ တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ခုမှ သာမန်လူများသာဖြစ်ရာ မည်သို့မျှ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံသို့ ဝင်ရန်အတွက် အဆက်အသွယ်များနှင့် မိတ်ဆက်စာ လိုအပ်လေသည်။ ထိုအရာများမရှိပါက ဂိတ်ပေါက်ရှိ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ကပင် ဝင်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

တကယ်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။

လိမ်လည်ခံလိုက်ရသော တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာကျော်ကို တွေးမိလိုက်တိုင်း တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ မိခင်မှာ ရင်ဘတ်အောင့်လာပြီး သွေးပေါင်ချိန်များပင် တက်လာတော့သည်။

"တူလေး တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား..."

သူမ အကြားမှားလေသလားဟု တွေးမိကာ ထပ်မံ၍ မေးလိုက်လေသည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းရှောင်ဖုန်းကလည်း လီလန်အား အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်၏။

အစ်ကိုလီလန်က တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာကို ပြန်ရအောင် ကူညီပေးနိုင်မည်လား။

မည်သို့ပြန်တောင်းရမည်နည်း။

ထိုမိန်းမယုတ်၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ မြေအောက်လောကနှင့် ပတ်သက်နေသော လူမိုက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလေသည်။

"အစ်ကိုလီလန်... ရမ်းတမ်းပြီး မလုပ်ပါနဲ့... ဒီကိစ္စက ကိုင်တွယ်ရ သိပ်မလွယ်ဘူးနော်..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်မိန်မှာလည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ငါ့တူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဤမျှ စွမ်းဆောင်နိုင်နေရသနည်း။

ငါတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည်မှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤတူဖြစ်သူမှာ ဂိုဏ်းများက အကာအကွယ်ပေးထားသူများထံမှပင် ငွေကို ပြန်လည်ယူဆောင်ပေးနိုင်လောက်သည်အထိ အရည်အချင်းရှိနေပြီလော။

"ဝက်နှာခေါင်းထဲ ကြက်သွန်မြိတ် ထိုးထည့်ထားသလို ဟန်ဆောင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

လီရှောင်မိန်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်ပြီး လီလန်အား ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီလန်က အခြားစကားမပြောဘဲ ရိုးရှင်းစွာပင် ဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က လူမိုက်ဂိုဏ်းမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို သိထားလို့ပါ..."

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

"တူလေး... မြန်မြန် ဝင်ခဲ့ပါ... မြန်မြန် ဝင်ခဲ့ပါဦး..."

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ မိခင်က သူ့အား နွေးထွေးစွာ ဆီးကြိုလိုက်လေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တက်ကြွနေတော့သည်။

မြေအောက်လောကမှ လူများကို သိကျွမ်းထားပါက သေချာပေါက် အရေးပါပြီး အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။

သေချာသည်မှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ မိခင်ကလည်း လီလန်အား ချဲ့ကားပြောဆိုနေသည်ဟု သံသယဝင်နေမိသည်။ ဤလူငယ်လေးမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်လွန်းပြီး အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံပေါ်သည်။ မြေအောက်လောကမှ လူများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ရန် မည်သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လီရှောင်မိန်မှာ သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး သူတို့မိသားစုများမှာလည်း ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိကြလေသည်။

ဤလူငယ်လေးသည် လီရှောင်မိန်၏ တူဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် ယုံကြည်နိုင်လေသည်။

ဤအရာမှာ လိမ်ညာမှုတစ်ခုမဟုတ်ခဲ့ဘဲ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ မိခင်ကလည်း ထိုကိစ္စကို နှလုံးသွင်းထားလိုက်သည်။

အဘွားအို၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် လီလန်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်တို့မှာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

ခြံဝင်းမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် သိုးခြံတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားသည်။ ခြံထဲတွင် သိုးပေါက်လေး ဆယ်ကောင်ခန့်အပြင် သိုးထီးတစ်ကောင်နှင့် သိုးမတစ်ကောင်တို့ ရှိနေ၏။

၎င်း၏ဘေးတွင် ဝက်ခြံတစ်ခုလည်းရှိပြီး အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဒေသခံဝက် နှစ်ကောင်ကို မွေးမြူထားလေသည်။

ဝက်များ၊ သိုးများနှင့် ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းတို့ကြောင့် ဤတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ အတော်လေး ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။

"သားရေ... မြန်မြန်ထွက်လာခဲ့ဦး... မင်းကို လာရှာတဲ့သူတွေ ရှိတယ်..”

သူတို့ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ မိခင်က ခြံထဲသို့ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဘာတွေ အော်နေတာလဲ... ဆူညံနေတာပဲ..."

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အရာဝတ္ထုတစ်ခုမှာ ခြံထဲမှ လွင့်စင်လာပြီး အဘွားအိုကို လာမှန်လေတော့သည်။

"အာ... သတိထား..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီလန်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ ပစ်ပေါက်လိုက်သော အရာဝတ္ထုကို လက်လှမ်းဖမ်းလိုက်၏။

၎င်းမှာ ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။

ကြွေပန်းကန်လုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် လီလန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။ ဤတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ တကယ်ပင် စိတ်ခံစားမှု မတည်ငြိမ်ဘဲ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လွယ်သူ ဖြစ်နေလေသည်။

အကယ်၍ ဤပန်းကန်လုံးသာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ထိမှန်သွားပါက အလွန် ဆိုးရွားသွားမည် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းကွဲပြီး သွေးထွက်ခြင်းက အသေးအဖွဲသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ အဘွားအိုတွင် ရောဂါအခံတစ်ခုခု ရှိနေပါက ထိုထက်ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားနိုင်လေသည်။

"ဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက တကယ်ပဲ နည်းနည်း ရူးသွပ်နေတာပဲ..."

"အစ်မ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လီရှောင်မိန်က တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ မိခင်ကို အမြန်သွားရောက် ကူညီပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာလေသည်။

သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများကလည်း စုတ်ပြတ်နေကာ ဆံပင်များမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြဲနေလေသည်။ သူ၏ပုံစံမှာ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလွန်ကို စုတ်ချာနေတော့သည်။

သူသည် တကယ့် အရူးတစ်ယောက်နှင့် တူနေပြီး လူများကို သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားစေသည်။

"ဘယ်သူတွေ ဆူညံနေတာလဲ... အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရတယ်... ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း..."

ထိုအမျိုးသားသည် ထွက်လာလာချင်းပင် လူအုပ်ကို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သားရေ... သူတို့က မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလေ... မင်းကို လာကူညီကြတာ..."

ကြွေပန်းကန်လုံးနှင့် ခေါင်းကို အပစ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော အဒေါ်ကြီးကျူးက အမြန်သွားရောက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်းတွေ... ဘယ်မှာလဲ..."

ထိုအမျိုးသား၏ အမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းနေပုံပေါ်သည်။

လီလန်က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ တကယ်ပင် စိတ်လွတ်နေပြီး ပြီးပြည့်စုံသော အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလေပြီ။ သူက ကျားသစ်ပေါက်စကို ကုသပေးရန် မည်သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်မည်နည်း။

"အစ်ကိုလီလန်... ဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး လီလန်၏ နောက်သို့ အလိုအလျောက် ပုန်းကွယ်သွားလေသည်။

စိတ်ကျန်းမာရေးမကောင်းသူများမှာ မှန်းဆမရသော အပြုအမူများကို ပြုလုပ်တတ်ကြပြီး ရောဂါဖောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့မှာ မတည်ငြိမ်တော့ဘဲ အလွန်အန္တရာယ်များလာတော့သည်။

အကောင်းဆုံး သက်သေမှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိမှန်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ကြွေပန်းကန်လုံးကို ပစ်ပေါက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော လူနာများမှာ ရန်လိုတတ်ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ပြန်တော့ သနားစရာကောင်းသော တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံပင်ဖြစ်၏။

သူသည် မိန်းမယုတ်တစ်ယောက်၏ ငွေကြေး၊ ခံစားချက်များနှင့် သူ၏ အိမ်ထောင်ရေးတို့ကို လိမ်လည်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် ထိုထိုးနှက်ချက်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ရူးသွပ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့မိသနည်း။

အားလုံးက ထိုမိန်းမယုတ်၏ အပြစ်များသာ ဖြစ်သည်။

သူမကသာ တကယ့် တရားခံအစစ်ဖြစ်၏။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ သားကောင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ဤအဖြစ်ဆိုးအတွက် သားကောင်ဖြစ်သူက ပေးဆပ်ရမည် မဟုတ်ဘဲ ပြစ်ဒဏ်ခံရမည့်သူမှာ ထိုမိန်းမယုတ်သာ ဖြစ်သင့်ပေသည်။

လီလန်က လောကကြီးမှာ မှန်းဆ၍မရနိုင်ကြောင်း၊ လူကောင်းများမှာ မကြာခဏ သေနတ်ပြခံရတတ်ပြီး လူဆိုးများမှာမူ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ရကာ သူတို့၏ ဘဝများမှာ ပို၍ပို၍ ကောင်းမွန်လာတတ်ကြောင်း ဝမ်းနည်းစွာ တွေးမိလိုက်သည်။

လူဆိုးများတွင် အသိတရားဟူ၍ မရှိကြချေ။

"သားရေ... မင်းအမေကို မခြောက်ပါနဲ့... သတိကပ်ပါဦး... အဲ့လိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့..."

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ရောဂါဖောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဒေါ်ကြီးကျူးမှာ အလွန်ဝမ်းနည်းသွားပြီး သူ့ကို တည်ငြိမ်သွားစေရန် အမြန်ပြေးသွားကာ ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

"လီလန်... ငါတို့ အခုဘာလုပ်ကြမလဲ..."

လီရှောင်မိန်က သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ရောဂါငြိမ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ကြတာပေါ့..."

အဒေါ်ကြီးကျူး ပြောခဲ့သည်မှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံသည် သတိတစ်ဝက်ရှိပြီး တစ်ဝက်မှာမူ အာရုံကြောချို့တဲ့နေသည် ဟူ၍ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် သူသည် ရောဂါအသည်းအသန်ဖြစ်နေသော အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီး သူ သတိပြန်လည်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် အဒေါ်ကြီးကျူးက တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ရာ သူသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ရုပ်တုတစ်ခုပမာ ရပ်နေတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်း၏ ပူပြင်းလှသော အလင်းတန်းများမှာ လူများအပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။

"အမေ... သားကို ဘာလို့ ဖက်ထားတာလဲ..."

ထိုအချိန်မှာပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အသံတစ်သံက ခြံဝင်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

လီလန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံပင်ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ သတိပြန်လည်လာခဲ့လေပြီ။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံသည် ခြံဝင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ညစ်ပတ်နေပြီး ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေသော်လည်း သူ၏အနီးတွင် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော စိတ်နေသဘောထားမှာ အလွန်ထူးခြားပြီး မျက်စိဖမ်းစားနိုင်လှသည်။

လီလန်က အကယ်၍သာ ဤရောဂါမရှိပါက ဤတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ အမျိုးသမီးရဲဘော်များကြားတွင် အလွန် ရေပန်းစားနေလိမ့်မည်ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်လေသည်။

"အမေ... သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

အဒေါ်ကြီးကျူးက သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး လီလန်နှင့် အခြားသူများကို အမြန်မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"သားရေ... သူတို့က မင်းဆီ ဆေးကုသဖို့ လာကြတဲ့သူတွေလေ..."

"ဆေးလာကုတာလား..."

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ... ကျွန်တော်က လီလန်ပါ..."